Meningen

Uitstekende film over de tegenstellingen binnen een Moslimgezin, enerzijds Westers ingesteld, anderzijds strict Moslim.

De film neemt geen standpunt in (De Franse titel van de film is "Le Choix de Luna" - aan Luna de keuze), maar het is toch treffend hoe langs de ene kant de genocide als een straf van Allah wordt aanzien omwille van het niet strict naleven van de Moslimleer en langs de andere kant de vraag waar Allah was toen de familie van Luna koelbloedig werd vermoord.

Meerdere films gezien over conflicten tussen personen, geliefden of familieleden met een verschillend geloof. In die optiek is deze "Na Putu" toch wel bijzonder, vermits hij een conflict behandelt binnen eenzelfde geloofsleer.

Ergens las ik dat er een verdomd goede vertaling nodig is om het komische en het verband met lokale en culturele toestanden in deze film goed te kunnen waarderen en eigenlijk kan ik daarin mogelijks een verklaring vinden dat het gedoe rond het huren en later aankopen van het boerderijtje en de omgang met de eigenaar, tussenpersonen en geburen enz ... of eigenlijk het thema van de film, weinig indruk maakte.

Vond het eerder een familiale komedie waarbij de meeste humor schuilde in de omgang van de vader met de kinderen, zo als de brave man zijn kroost wat kennis over natuur en folklore wil bijbrengen en hij steeds de mist ingaat of wanneer hij overmand wordt door vervelende vragen van de juniors en hij zichzelf in de knoei draait of wanneer de kinderen het onderling hebben over de koe. "De koe geeft melk" zegt de oudste waarop de kleinste antwoordt " Oh. Ik dacht dat we dat kochten...".

Weerzienwekkende beelden van het concentratiekamp van Buchenwald. Vooral de barakken waren onmenselijk schrikwekkend.

Een film over dit stuk van de geschiedenis blijft toch altijd nazinderen en deze "Näckt unter Wölfen" maakt daar zeker geen uitzondering op.

Een paar scènes met de kleine jongen en Hans deden me onwillekeurig even denken aan "La Vita è Belle".

Het menske op zijn smalst of hoever kan afgunst en hebzucht gaan...?

Erg gecomplikeerd door het feit dat de hoofdrol gespeeld wordt door 3 verschillende actrices en daarop ook nog voortdurend in tijd wordt geswitcht. Het onderwerp lijkt mij dun om daar een film over te maken die blijvend boeit. Er zit ook een portie naakt in de film dat alleen maar voor de trailer nuttig kan geweest zijn. Niet onder de indruk van dit werk dat nochtans beschikte over meerdere goede acteurs.

Nare film, nare belevenissen van twee tienerjongens die, onder druk van de oorlog en levensomstandigheden, een metamorfoze zullen ondergaan die hen, mede door een eigen opgelegde discipline, niet bepaald naar een menselijke waardigheid zal leiden
Het is ruw en rauw, maar het is bevreemdend sterk gebracht met heel wat kordate suggestieve scènes, puike opbouw, zonder tierlantijntjes, camerawerk met veel aandacht van de ondoorgrondelijke gezichten van de twee jongens en... het blijft verbazen en boeien tot het slot.

Een film van Raymond Leboursier maar naar verluidt zou Marcel Pagnol niet alleen hebben ingestaan voor de productie maar eveneens de ganse tournage voor zijn rekening hebben genomen.

Naar de novelle "Naïs Micoulin" van Emile Zola.

Behoorlijk lang, met nadruk op dialogen, nogal naïef en zeker oversentimenteel.

De romantiek primeert maar er komen toch ook een paar andere gedachten naar boven drijven, namelijk dat van een zeker standenonderscheid, de bedeesde nederigheid van de gewone werkman tov de betere klasse en toch ook de onkans in het leven die mistbedeelden te beurt valt.

Fernandel als bultenaar, dat ontbrak nog aan de resem rollen die hij speelde, Raymond Pellegrin piepjong en de mooie Jacqueline Bouvier (what's in a name) werd na de opnames mevrouw Pagnol.

Drie tienermeisjes in hun "années impatientes". Gewoonlijk stellen dergelijke films de conflicten met ouders, school enz in het daglicht. Hier niets van dat. Ouders en school zijn niet te bekennen, de tieners onderling, wat misschien wat bevreemend overkomt en mogelijks onbegrijpelijk, maar dit is juist de waarde van de film.

Indringen in de wereld van hedendaagse jongeren is voor ouderen heel vaak onmogelijk, maar daarom is het pogen het te doen zekerlijk interessant en voldoende om van deze prent te genieten.

Origineel en met knap acterende youngsters.

Sterke film over mensen die uitzichtloos, ongedisciplineerd en ambitieloos door het leven dwarrelen, elk nog met zijn eigen ingesteldheid gaande van filosofisch, kritisch tot zenuwziek onbenullig. Merkwaardig is dat deze film blijft boeien al is hij maar een collage van short-encounters, met amper lijn, maar doorgaans menselijk en begrijpelijk. Arme maatschappij die dit heeft gecrëeerd.

Zeer goede poging om iets bij te brengen, interessanter dan een documentaire. Erg sociaal en met steengoede acteurs.

Originele introductie en opbouw. Ook niet gesofistikeerd of vervelend, met quick-romances, zoals in meerdere Bogart- of Cagneymisdaadfilms uit die tijd.

Duidelijk verhaald met een minimum aan studiowerk. Toch wel uitzonderlijk voor die tijd. Genietbaar, ondanks de leeftijd.

Degelijke zwart-wit thriller. Een beetje langdradig daar waar de twijfels van Martha (toch goede vertolkiing van Deborah Kerr) in gesprekken met haar man aan bod komen.

Spanning is er wel, al leek de waarheid zodanig voor de hand te liggen, dat er wel een verrassing moest komen...

Grappig tot absurd dol, het bekende recept van de Leslie Nielsen filmpjes.

Satirisch ook, zowel op filmgenres, toestanden of instanties en personen en dat maakt de film toch wel inhoudelijker dan op het eerste zicht vermoed.

Een spetterende vrijscène en onze betreurde Leslie op zijn best.

Schitterend als parodie op de Amerikaanse detective- en poltiehelden uit de actiefilms.

Van droge, grappige humor alover het absurde naar toch ook wel flauwe momenten in de film.

Het blijft evenwel een zorgeloos, al bij al genietbaar kijkstuk met de "untouchable" Leslie Nielsen in beste doen.

Het eerste uur van de film is maar een flauwe bedoening. Een heel belangrijke overstap in het leven van een prostituee verloopt als van zelve en wordt weinig toegelicht, komt aldus ongeloofwaardig over en verder moeten we het stellen met wat romantiek.
Daarna doet zich een belangrijk gebeuren voor ,(trouwens niet bewezen in de film dat het werkelijk zo is en hoe ongelooflijk is het dat kinderen spelen naast de tralies van een gevangenis ?) dat mede met de verdere verwikkelingen, de spankracht van de film de hoogte in trekt.
Als geheel toch maar matig, net als de acteerprestaties.
Terloops : Het liedje "My Little One" werd enige jaren vóór deze film de hitlijsten ingezongen door Frankie Laine.

Western met de nodige ingrediënten : vecht - en schietpartijen, spanning tussen de personnages, romance en natuurlijk een portie edelmoedigheid.

Robert Ryan is perfect als treiterende boef.

Alleen de snelheid waarbij een terdoodveroordeling wordt uitgevoerd, leek me wat ongewoon maar voor de rest is dit een best genietbare film noir, met een geloofwaardig plot dat laat zien tot wat gangsterbazen in staat zijn en hoe groot hun impact is op de samenleving.

Een sterk acterende Anthony Quinn vertolkt die rol, terwijl Anne Bancroft, een toch niet zo'n heel grote rol krijgt toebedeeld (in het laatste gedeelte van de film is ze een hele tijd niet te zien). Farley Granger tenslotte is geschikt voor de rol van de ambitieuze kleine garnaal uit het milieu. Prettig ook om Peter Graves (populaire TV-serie "Mission:Impossible" uit de jaren 60) nog eens terug te zien.

Maxwell Shane was meer scriptschrijver dan regisseur, maar hier stond hij in voor beide.

Eigenlijk een heel spirituele film met veel drama maar ook onderhuidse humor. Bij momenten deden het recherche vermogen van Connery en Slater denken aan de avonturen van Sherlock Holmes en dr Watson. Er zijn prachtige zichten op het mysterieuze klooster en de beelden van het interieur ervan zijn indrukwekkend. Sean Connery mogelijks in één van zijn beste prestaties. Merkwaardige figuren worden ten tonele gevoerd die het beste van alle acteurs vergen. Ook die jonge Slater is zeer goed. Tenslotte niet te vergeten dat de kerkgemeenschap, de Inquisitie in het bijzonder, scherp in haar blootje wordt gezet.

Geen gewone film, maar ge moet hem gezien hebben.

Eerder een trieste film met het accent op eenzaamheid.

In het eerste gedeelte ontbreekt het wat aan pit maar achteraf komt er meer vaart in en is er ook meer ziel en tederheid.

Aanvaardbaar verhaal, rustig gebracht met mooie beeldvorming.

Eerste (kort)film van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami, die ons reeds enkele degelijke films bezorgde.

Klein filmpje die toch enkele menselijke gedragingen herbergt zoals een vaak ten onrechte bang zijn, als uit zichzelf steeds zoekende steun, een vriendschap die verrast, de ondankbaarheid die van de mens, dikwijls onbewust, kan uitgaan...

Zonder woorden. Alleen maar kijken naar het natuurlijk, herkenbaar gedrag van het jongetje.

Niet de eerste verfilming van de zedenroman van Emile Zola, maar wel een bijzondere, al was het maar omdat het reeds in vier jaar tijd de vierde film van Christia-Jacque was (na "Adorables Créatures", "Lucrèce Borgia" en "Madame de Barry") waarin Martine Carol de hoofdrol kreeg toebedeeld (In de jaren 50 moest ge 16 jaar zijn om te kunnen genieten van de verleidelijke verschijning van Martine, maar dat is lang, zeer lang geleden...)

"Nana" is een pittig filmpje over een femme fatale in de letterlijke betekenis van de uitdrukking, maar tegelijkertijd een zedenschets en een luchtige doorlichting van menselijke zwakheden. Niet zwaarmoedig opgevat, want er is voldoende plaats voor wat grappigheden, maar het zou Zola niet zijn moesten er geeen tegenstellingen tussen de luxueuze rijkdom en jan met de pet niet even worden aangeraakt.

Charles Boyer is een perfecte tegenspeler voor Martin Carol, maar het mag gerust gezegd dat heel de cast keuring zijn streng trekt.

Zorg voor decors en costumering en de dialogen zijn best genietbaar.

Melodrama van de grootmeester Kenji Mizoguchi met tradietiegetrouw, ook nu in dit vroeger werk, de vrouw centraal in het verhaal en ook nu weer als iemand die niet bij machte is haar eigen leven vrijuit op te bouwen.

Het klinkt misschien zwaarwichtig maar dat is het eigenlijk niet zo zeer want er zit toch wel spot en ironie vervat in het verhaal dat enkele belachelijke toestanden - de huiselijke twist bij de Asais bijvoorbeeld - en figuren - de dokter bijvoorbeeld - ten tonele voert en ook in het slot wordt er niet bepaald zwaar getild aan het lot van het hoofdpersonage.

Heb van Mizoguchi al veel beters gezien.

Bewonderenswaardige film. Schitterende natuurbeelden en onvergetelijke scenes met de honden.

Boeit van het begin tot het einde en de mooie muziek er bovenop maakt de film tot een enige belevenis.

Ontroerende slotscene. Prachtig. (Met dank aan Baggerman die de film recentelijk in een contest stak).

Eerste luik van 3 opeenvolgende films van de Hongaarse regisseuse Marta Meszaros.

Sterk politiek geladen film waarbij een jonge Hongaarse op zoek is naar de waarheid rond haar verleden en zich sterkt afzet tegen het toenemend Stalinisme achter het Ijzeren Gordijn.

Opmerkelijke vertolkingen inzonderheid van de karaktersterke jonge vrouw die amper steun mag verwachten in haar zoektocht en het vervullen van haar idealen.

Prima animatie - We leven nu éénmaal in een Pixar en co - tijdperk - met een warm hart voor alle opa's in de wereld.

Eerder grappig, kleurrijk ook en met die opvallende, grote ,sprekende ogen van Napo en zijn moeder, als extra toemaatje.

A story of memories of hoe jong en oud de weg naar elkaar vinden.

Netjes opgebouwd verhaaltje.

Het steekt op geen dode en op geen cliché.

Dan nog liever de filmpjes met Delon of Ventura uit die tijd dat dit dom gedoe.

Somber, mysterieus, sterk.
Een vrouw is op zoek naar haar verleden, hardnekkig, maar in haar blik zitten er twijfels, verwondering, onzekerheid en, wanneer de scènes waarin ze allerlei vage informatie opdoet zich al te veelvuldig herhalen, valt het te begrijpen dat er achter dit als het ware nooit duidelijk verhaal, een andere opzet steekt.
Uit het verhaal blijkt al hoe machtbezitters onder één hoedje spelen en de maatschappij misleiden de hoedenmaaksters die een goed leven aan het Hof worden voorgespiegeld, maar eigenlijk niet meer dan verkocht worden , de beelden van geweld en revoltes, de chaos rond wie voor is en wie tegen, de geheimzinnigheid en mistevredenheid alom, de gewild floerse fotografie van Boedapest die de troebelheid van het tijdperk suggereert en zeker niet min de slotscène, lijken een zicht te willen brengen op Europa bij het nakend drama van WO I.
Niet eenvoudig en klinkklaar en Nemes noopt alleszins zijn kijkers tot denk- en puzzelwerk.
Genoot meer van "Son of Saul" maar toch blij deze te hebben ervaren.

Magistrale cinema. Een krachttoer om dit alles (1983!) voor elkaar te brengen.

Erg visueel. De harde, wansmakelijke beelden moeten we er bij nemen. Ze kaderen in de schets van deze toch wel primitieve bevolkingsgroep bij wie, zoals bij elke diersoort, de drang naar voedsel om te overleven, alles overstijgt.

Keiharde politiefilm met Ray Liotta in een glansrol.

Actievolle scènes, heel veel handcamerawerk. Spannend intrige stelselmatig opgebouwd en een verrassend slot.

Geen fraai beeld van het politieapparaat.

Weet niet waarom Arte, na 20 jaar - en met commentaar - deze film nog eens van onder het stof haalt.

De historie is wel "speciaal" maar erg overtuigend is hij niet.

Misschien was het om nog eens Fanny Ardant, Gérard Depardieu en Emmanuelle Béart in een jongere versie aan het werk te zien. Ok, wat mij betreft dan, want zonder die drie was het nog een Nathalieke van niks geweest ook.

Zelfvertrouwen moet ge hebben ook al ben je een kluns.

Grappig filmpje waarin het net niet te dwaas wordt.