The Namesake (2006)

Deze film ziet er echt waard uit om te zien , moet hem kappot zien .

Gisteravond The Namesake in de bioscoop. Mooi familiedrama over verschillende generaties uit een Indiaas gezin dat naar Amerika komt (dan nog zonder kinderen) het verblijf in Amerika, het verlangen naar huis e.d. Het contrast tussen beide werelden komt mooi in beeld, en het spel is ook erg mooi. Aanrader! Zeker voor de La Meglio fans, alleen duurt deze maar 2 uur. ! 4*

Ik vind de beknopte samenvatting nogal overtrokken. Nergens wordt de film een zware strijd om te overleven: het gezinshoofd heeft een goede baan, dus armoede (wat je verwacht bij dit soort films) is er niet. De culturele tegenstellingen leiden ook niet tot grote problemen. Wat overblijft zijn enkele persoonlijke drama's die eigenlijk los staan van de culturele verschillen. Het is een doorsnee dramafilm, met de Indiase cultuur als achtergrond, niet als onderwerp.

Wel is het een goede film, met goede acteurs. Heel apart om Kal Penn - wie kent hem niet als Taj uit Van Wilder - zo goed te zien spelen. Maar qua verhaal heeft het weinig om het lijf, het put uit clichés, er is geen keerpunt, geen climax, niks. En de film duurde net even te lang.

3 sterren

Kijk, da's nou een review waar ik wat mee kan!

Bedankt Captain Pervert

De eerste preview die ik van deze film heb gezien, voor de kenners onder ons een xvid-afo versie, denk ik dat ik mij aansluit bij captain pervert. Als ik de film in zijn geheel gezien heb kom ik er nog op terug, mocht ik er dan heel anders over denken.

Fantastische film. 5

Prachtige film waarin de verschillen tussen de Indiase en de Amerikaanse cultuur goed naar voren komen. De beschrijving hierboven is inderdaad wat overtrokken. De rollen van met name vader, moeder en zoon worden zeer geloofwaardig neergezet.

een beetje onbevredigend einde, maar wel prachtig gevoelspel.

prachtig familiedrama (4*)

Eerder een trieste film met het accent op eenzaamheid.

In het eerste gedeelte ontbreekt het wat aan pit maar achteraf komt er meer vaart in en is er ook meer ziel en tederheid.

Aanvaardbaar verhaal, rustig gebracht met mooie beeldvorming.

Ben het helemaal eens met Captain Pervert. Ook over de samenvatting bovenaan de pagina. Wekt totaal verkeerde verwachtingen.

Na Pather Panchali de tweede film die ik zie over een Bengaalse familie, in evenveel dagen. Erg toevallig. The Namesake is duidelijk minder goed dan Rays film, maar heeft zo zijn sterke kanten. Het is een mooi ingetogen familieportret die vooral goed werkt dankzij geweldige rollen van Irrfan Khan en Tabu.

Ook interessant is dat de standaardproblemen van emigranten hier niet allemaal te voorschijn worden getoverd. De plotbeschrijving spreekt van een "zware strijd om te overleven", maar dit is gewoon onze. De personages hebben gewoon een goed onderkomen en zelfs racisme komt nauwelijks in de film voor. Het gaat wel om de moeite die het emigranten soms kost om bepaalde culturele waarden uit hun vaderland te behouden, maar dit is subtieler uitgewerkt dan gewoonlijk. De twee ouders zijn wel conservatief, maar niet op een onredelijke manier. Ook geen flauwe stereotypen hier.

Dat de film uiteindelijk geen diepe indruk maakt komt vooral doordat het eerste uur gigantisch fragmentarisch is. Na iedere scène zit er vaak een grote tijdsprong, regelmatig van een aantal jaren. Dit komt de opbouw niet ten goede en veel scènes blijven dan ook in het luchtledige hangen. Na het eerste uur herpakt de film zich eindelijk, maar sommige momenten blijven afgeraffeld (is het werkelijk nodig om de trouwscène van Gogol meteen op te volgen met een scène waar hij en zijn vrouw uit elkaar gaan?). Ook vond ik dat er wel érg veel waarde gehecht werd aan een naam. Ik snap de symboliek er achter wel, maar in sommige scènes wordt bijna gesuggereert dat iemands gehele karakter afhangt van zijn of haar naam. Het werd een beetje flauw na een tijdje.
3*

Ik sluit me aan bij de vorige berichten qua commentaar, misschien dat mij het eerste fragmentarisch uur minder stoorde en daardoor de film wat beter vond. Mooi familiedrama met zoals in het leven ups and downs. Ook niet te kitscherig of overdreven romantische perikelen, wat zeker een pluspunt is. 7,5/10

Zeker een prachtige film met veel gevoelspel..

Ik vind dat deze film meer bekeken moet worden!!

Oke! vanavond...

Precies een 3,5 waard, mooie film en mooie beelden.. maar weinig inhoud uiteindelijk.

Echt een prachtige film. Vond de inhoud ook prima. Geen spannend verhaal maar wel wat meegekregen van Indiase cultuur en ook een reeël inzicht in de problematiek van het leven tussen twee culturen voor tweede generatie immigranten. Sterk geacteerd ook.

4*

Mooie film. Ik vond het bijzonder hoe New York gefilmd is, met een andere blik dan ik gewend ben in films. Dat afwijkende beeld versterkt het ontheemde gevoel van de vrouw. Het is ook mooi hoe cultuur en smaak terugkomen in bijvoorbeeld de schoenen van haar man, het plafond van de taj mahal, de traditionele kleding waar moeder aan vasthoudt, de rare blauwe keukenkastjes, het vreemde appartement in Cleveland.

@orbit. Wat is nou weinig inhoud? Een simpel plot, of weinig thema? Wanneer heeft een film veel inhoud?

Wat een prachtig dramafilm.....

Wel mooi Indiase cultuur en Amerikaanse..

Prachtig muziek te luisteren...

Prima acteerwerk...

Zeker moeite waard bekijken...

4,5 sterren!

Prachtige film over deze Bengaalse familie: 4,0

Mooie film, waarin op subtiele wijze het aanpassingsproces van een Bengaalse familie in de Amerikaanse samenleving in beeld wordt gebracht. De bekroning is het verdwijnen van de varna (rode stip) op het voorhoofd van de moeder. Hoewel die nog wel de traditionele Bengaalse kleding blijft dragen, gaat ze als bibliothecaresse aardig met haar tijd mee. De oudste zoon Gogol wordt heen en weer geslingerd tussen familietradities en zijn Amerikaanse omgeving. Het jongere zusje Sonia heeft nog nauwelijks enige binding met het "moederland". Goed verteld verhaal en een prachtige rol van Tabu als de moeder.

(P.S. De beknopte samenvatting van "Moviemeter" hierboven geeft een totaal verkeerd beeld van het verhaal.)

Prachtige film

Op zich vond ik dit geen slechte film om naar te kijken maar ik werd eigenlijk nergens geraakt. De omschrijving geeft een zware strijd aan maar ik heb hem niet kunnen ontdekken. Ik vond het meer een lieve en intieme film. Vooral de uithuwelijking van vader en moeder vond ik mooi om te zien. Het is niet het standaard verhaal van twee mensen die aan elkaar uitgehuwelijkt worden en vervolgens doodongelukkig zijn. Nee, dit keer ontstaat er gewoon een heel mooie en solide huwelijk. Twee mensen die oprecht van elkaar leren te houden.

De enige strijd die ik trouwens in deze film heb kunnen ontdekken is de innerlijke strijd van Gogol om te kiezen tussen de westerse wereld waarin hij nu leeft en de Indiase tradities die er binnen zijn familie heersen. Hier had ik eigenlijk wel iets meer van willen zien. Je ziet in het begin wel wat strijd als hij nog bij zijn eerste vriendin is maar ik vind dat hij toch wel redelijk makkelijk omslaat. Verder vond ik ook het weergeven van de Indiase cultuur heel leuk om te zien maar ook daarvan verwachtte ik gewoon net ietsjes meer.

Laten we zeggen, het is een mooie en solide film die me bijna echt geraakt heeft.

Het identiteitsdrama over twee Indiase generaties, waarin familiebanden en liefde centraal stonden, werd bijzonder mooi in beeld gebracht. Maar ik heb Britse producties over hetzelfde onderwerp (hoeveel traditionele cultuur wil je behouden en hoeveel nieuws ben je bereid over te nemen) gezien die ik beter vond. Daarnaast werd de film volgepropt met allerlei personages.

Zeker geen slechte film. Mooie weerspiegeling van een eerste generatie migranten in een nieuw land en nieuwe stad waar men een nieuw leven tracht op te bouwen. De kinderen die geboren zijn in de VS hebben nog weinig binding met hun moederland. Een echte struggle for life werd het niet. Ondanks het feit dat de moeder zegt dat ze gelukkig was in de VS en het zal missen, heeft ze eigenlijk nooit echt afscheid kunnen nemen van India. Steeds heeft ze heimwee gehad naar haar échte thuis.

De film doet me reflecteren naar de migrantengemeenschap bij ons. Ook daar zie je net als in de film een groot onderscheid tussen de verschillende generaties migranten. De mensen die hier geboren zijn hebben amper nog voeling met hun 'moederland'. Ook Gogol heeft het hier moeilijk mee. Dat werd fijn naar voren gebracht.Ondanks zijn mooie relatie met Maxime voelt hij na de dood van zijn vader dat hij zijn roots te veel verloochend heeft. Zijn echtgenote daarenetegen huwde met hem volgens de Bengaalse traditie, maar wil voor de rest haar Westerse levensstijl behouden (eigen naam, haar communicatie naar haar vrienden toe, haar affaire, ...). .

De mooie Indiase culturele gebruiken waren een streling voor het oog. Toch aanzie ik het eerder als achtergrond en niet als hoofdthema van de film. Het verhaal gaat over liefde en familie. De strijd van Gogol was net iets te makkelijk, dat kan meer uitgediept worden om er echt een steengoede film van te maken. Voor de rest mooi vertolkt, goede sfeerschepping en mooie decors en aankleding. Een stevige 3,5* voor mij.

Een periode van 25 of 30 of zelfs meer jaren in een film van twee uren gieten: het lijkt me niet gemakkelijk, en het is imho ook niet geslaagd.

Ik lees hier ergens de vergelijking met La Meglio Gioventù, en copy-paste meteen een deel van de commentaar die ik bij dat 6 uren-drama schreef:

M'n bedenkingen bij LMV gelden dus ook hier, maar helaas in de overtreffende trap. De grote en snelle tijdssprongen maakten diepgang onmogelijk, en lieten me vooral in het tweede uur nooit in het verhaal komen. Hoe simpel Maxine uit beeld verdwijnt, hoe snel het huwelijk met Moushumi er komt - en weer afgeblazen wordt: het zijn maar enkele van de voorbeelden van wat ik zelf een rommelig scenario noem.

Bovendien was ik ook al niet zo enthousiast over het acteerwerk. Vooral Kal Pen kan me hier helemaal niet bekoren.

Verder had ik het, alweer zoals bij LMV, ook hier enigszins moeilijk met de acteurs die hun personage over een periode van zoveel jaren moeten spelen. Ashima/Tabu als jongedame in het begin van de film; of als pakweg 50-jarige moeder op het einde: je ziet nauwelijks een verschil.

En tot slot ergerde ik me een paar keer aan de populaire Hollywoodfilm-slogan "In America, you can do anything'. Zou het kunnen dat bij 'oorsprong' de VS vóór India moet staan ?

Neen, niet mijn tas thee. Tegenvaller