Meningen

De avonturen van onbezorgde, ongeremde, bedorven rijkemanszoontjes mooi en even ongeremd in beeld gebracht.

Reglementen en sociale toestanden raken onze kerels niet en daar ligt toch wel een accent in de film. Ik weet trouwens niet als het de bedoeling was om via deze luchtige komedie (tragedie) de aandacht te trekken op een land, niet zonder bedreiging.

Het einde van de film bevat wel een mooie scène. Is er dan besef van ernst ?

Mooie film en zeer, zeer goed vertolkt.

Sterke film zowel in het gewelddadig/thriller gebeuren als in het emotioneel leed van voornamelijk de ouders;

Aziatisch mooi in beeld gebracht. Knappe, suggestieve beeldcomposities en ingetogen muziek.

Goede opbouw waarbij het verhaal niet direct alles prijs geeft, zodat er voldoende verrassing en spanning overblijft.

Wie dacht, voortgaande op de titel, een avontuurlijke actiefilm, à la James Bond te zien, is wel even verrast want dit is een film met een politieke intrigue, met historische achtergrond, gebracht in een troebele, broeierige sfeer van spionage enz...

Even dacht ik gelijkenis te zien met de films die het over Afrika hebben, met de vele interne conflicten, geweld, corruptie en westerse druk, maar in die vergelijking valt deze "The Year of living dangerously" veel te licht uit.

De film heeft vooral last om de juiste toon te zetten zodat de kijker eigenlijk niet goed weet waar het naar toe gaat en wat nu eigenlijk de essentie is en dat blijft zo gedurende het ganse verloop.

Met een 3 komt hij goed weg.

Aandoenlijke film die aantoont hoe "macht" over het lot van een weerloze kan beslissen maar ook hoe echte ouderliefde de ruwste harten kan beroeren.

Af en toe wat humor, die soms de aandoenlijkheid verhoogt, soms het dramatische tempert.

Toch wel een heel opmerkelijke vertolking van hoofdrolspeler Aras Bulut Iynemli.

Duister beeld van het huidige (en ook het vroegere) Iran waar vrijheid en vrede vervangen lijken door repressie en curruptie.

De intrige rond een plaatselijke familie lijkt daar een exponent van.

Film snijdt aldus meerdere onderwerpen en toestanden aan wat hem mogelijks niet recht in de regel van één verhaal maakt en aldus niet altijd erg vlot toegankelijk.

Het is de cineaste zelf die overtuigend de hoofdrol van moeder vertolkt in een film die, naar mijn mening, precies de nadruk wil leggen op de waanzin van gewapende conflictsituaties en de familiale drama's die er door ontstaan.

Zeer sober opgevat, karig in de dialogen, zonder muziek, alleen begeleid door natuurgeluiden en in zijn geheel toch een beklijvende indruk nalatend.

Ounie Lecomte zou zelf een adoptiejeugd hebben gekend.

In ieder geval zet ze hier een eenvoudige maar sterke, emotievolle, bijwijlen ontroerend film neer.

Heel veel bewondering voor het spel van de kinderen, inzonderheid de verbluffende, kleine Kim Saeron.

Zag reeds meerdere Oosterse film waarin heel jonge kinderen zeer sterk scoren.

Het eerste gedeelte is een teleurstelling : absurd, gek met plompe humor als in een doldwaze Amerikaanse komedie en met onechte personages.

Dit had volgens mij veel evenwichtiger en minder extreem gekund, want het tweede gedeelte is een verademing, verduidelijkt en verklaart, wordt veel inhoudelijker en snijdt het thema aan van liefde, de volhardendheid erin en de charme en de subtiliteit ervan.

Naar het einde toe wordt het zelfs echt mooi en emotioneel en met de scène bij die boom dacht ik onwillekeurig aan de slotscène uit "Love is a many splendoured thing".

Geen meesterweerk, vind ik, maar toch lief en het kon nog beter.

Voor de zoveelste keer bewezen dat een goede komedie veel zeldzamer is dan een goed drama.

Enkele goede ideeën maar nog meer stommiteiten en dwaasheden.

Jim Carrey heeft me nog maar zelden kunnen overtuigen.

Josephine is de meest inschikkelijke in een familie waarin de meeste leden toch eerst en vooral aan zichzelf denken.

De film duurt ruim 2 uur en het opvullen ervan met een familiekroniek, met wat nevenverhaaltjes, is niet eenvoudig om het over de ganse lijn even boeiend te houden. Nu en dan valt er een diepje, temeer doordat de film niet zonder de klassieke en overbekende ingrediënten voort kan.

Toch slaagt de cineaste erin een behoorlijke film op te brengen, waar er toch plaats is voor echte emotie.

De zussen, vooral Emmanuelle Beart, als de wispelturige en onverantwoordelijke, zetten een goede act neer.

Al laat het begin van de film gemakkelijk raden wat er aan de hand is, toch hangt er reeds sfeervolle suspense in de lucht.

Eigenlijk evengoed SF als horror deze film van Georges Franju (mij eigenlijk slechts om een 2-tal films bekend, waaronder "Judex", ook al met maskers) met toch een spannend, zij het luguber intrige en die toch tederheid en medelijden opwekt met het beeld van de gemaskerde, hopeloze dochter en de onschuldige slachtoffers.

Alida Valli, om wie ik eigenlijk de film wou zien, zet een stevige act neer en ook Pierre Brasseur was uiterst geschikt om dergelijke rol waar te nemen.

Nette zwart-wit beelden. Knappe film en absoluut bekijkbaar, meer dan een halve eeuw na datum.

Een juweeltje.

Laat de Amerikaanse superhelden maar wat rusten en geef ons meer van dit.

Een lust voor het oog, dit lief en aandoenlijk verhaal over het kind-onderwijzeresje, amper ouder dan sommige van haar leerlingen, die zich met ernst, toewijding en verbetenheid op haar taak toelegt.

Af en toe voelde ik de warmte van "Nuovo Cinema Paradiso" als ik die operator met zijn celluloid bandjes en apparatuur bezig zag en ook wanneer het publiek in het zaaltje al dan niet uit zijn dak ging, maar het komisch accent overheerst, zelfs boven de politiek, maatschappelijke kritiek die er ook soms stevig doorsijpelt, in deze toch genietbare film van Yimou Zhang.

Eenvoudig en intelligent en ook gevarieerd opgebouwde film, als een familiekroniek gebracht.

Menselijke gedragingen worden vertoond met inzonderheid de onzekerheid en de onmogelijkheid te communiceren met wat ons aanbelangt : liefde, bezorgdheid, relatie... Ook een zeker fatalisme : geef de mens een nieuwe kans en hij staat precies zo ver als nu.

Duurt de film wel wat lang voor diegenen die wat meer actie hadden verwacht, vergeet de vele mooie scènes niet waarin de personages, in hun kleinheid wordt afgebeeld. Ook het mooie camerawerk niet vergeten !

Aanbevolen film voor al wie bereid is rustig te kijken en af en toe zichzelf en zijn omgeving te herkennen.

Ang Lee houdt er wel van mensen te "ontleden", vooral hun problemen, groot en klein, wat ze verborgen houden, hun imago naar buitenuit en hun ware innerlijk, hun verzuchtingen, hun verschillen...en ook zo in deze film waar hij een niet zo klassieke familie ten tonele voert, zeg maar op een luchtige manier, al heeft elk van de leden wel iets om over te tobben, maar daar zit precies vaak het grappige in. Erg diepgaand is het allemaal niet en het houdt wel verrassingen in, vooral wat de wederzijds gevoelens betreft.

Het is terzelfdertijd genieten van het spel van de acteurs en beslist ook van het keukenwerk en tafelscènes, keurig voor de camera gebracht en met een, hoe dan ook, charismatige Sihung Lung als de wijze kok.

Een wat emotioneel last shot sluit dit aangenaam stuk film af.

Ang Lee blijft een lieve regisseur.

Keiharde, met maatschappelijke kritiek geladen film.
Zag de film op Canvas-TV en dat betrof, wat de producent noemde "The Full Version 2017" waarbij niet weerhouden shots uit 1982 (zoals de scène met het paard) werden toegevoegd en ook enkele details werden weggelaten. Kan niet vergelijken want 'k zag de film nu voor het eerst.
Vijf geditineerden zien om sociaal, religieus en politieke redenen hun tijdelijke vrijlating overgaan in een regelrecht drama.
Ijzersterke en intrigerende scènes, niet noodzakelijk gewelddadig, zijn er in overvloed : de tocht door de sneeuwvlakte van Seyit, zijn overspelige vrouw Zine en hun zoon in de eerste plaats, maar ook de er op los rokende kinderen, Mevlat die zijn harde wetten aan zijn verloofde afdreunt terwijl zij gedwee en liefdevol naar hem opkijkt, het diephatelijk verstoten van Mehmet om een wellicht laffe daad... terwijl terzelfdertijd het in beeld brengen van Turkije, het landschap, de steden, de armoede, de militaire overheersing, de oorlog... indringend aansluit.

Gevoelige film over een in zichzelf opgeborgen man die nog lijdt onder het verlies van een liefde en heel onzeker zoekende is naar een voor hem correcte beleving van zijn geaardheid.

Film boeit en kan rekenen op overtuigende acts.

Lionel Barrymore steelt de show in deze komedie die de gejaagde businessman tegenover de filosoferende levensgenieter stelt. Ene keer raden wie het haalt.

Sympathiek allemaal maar toch wat te veel karikatuur in de personages.

Enigszins ontgoocheld, zelfs in Ann Miller die beter kan dansen dan wat ze hier als toemaatje moet tonen.

Indrukwekkende film over een zeer delicaat onderwerp met een verbluffende Al Pacino.

Film duurt meer dan twee uur en verveelt geen seconde. Erg concreet, zonder ballast en pakkend. De scènes in de rechtzaal zijn sterk en boeiend.

Absolute aanrader.

Het is ondertussen als het ware een genre op zich geworden. Iemand is uit de gevangenis ontslagen en zit vol goede intenties om definitief uit de crimenele wereld te stappen en een eerlijk leven op te bouwen, maar ofwel is het zijn vroegere milieu dat hem opspoort en aanzet tot nieuwe wandaden ofwel is het de maatschappij die hem weigert te aanvaarden waarbij het noodlot toeslaat zoals hier in deze Fritz Lang-film die ik nu niet bepaald als zijn beste aanzie.
Echt origineel vind ik het dus niet, alhoewel setting en acteren niet echt teleurstellen, al vond ik de melodramatische tint naar het einde toe ( de baby) niet bepaald gelukkig.
Maar goed, Henry Fonda was aldus reeds vroeger een "wrong man". Tegenspeelster Sylvia Sidney mij totaal onbekend.

Leek wat verwarrend in het begin, mede door de bijzondere stijl in het filmen en flashbacks waarbij deze laatste me dan wel hielpen het hoofdpersonage te citeren als een getraumatiseerde oorlogsveteraan met ook nog een pijnlijke jeugd die zich, getraind als hij is op gevaar en geweld, tot doel heeft gesteld jongeren uit de klauwen van misdadige organisaties te houden.

Film gaat een echt rauwe, wreedaardige toer op wanneer zijn activiteiten represailles uitlokken.

Een uitstekende Joaquin Phoenix, nagenoeg onherkenbaar gemaakt, stelt een raadselachtig personage voor wat het kijkstuk toch aan spanning doet winnen.

Een hard thema in een duistere film.

"Life was full of sound and fury and in the end it signified nothing"...

Waar hoor en Woody Allen maakt er een voor hem typische "langs de neus weg"-komedie van waar ik geamuseerd heb naar toe gekeken.

Geen grootse Woody Allen, maar dat zie ik toch veel liever dan veel van die Amerikaanse producten die geforceerd grappig willen zijn.

Lekker meegenomen zijn bij Woody steeds de evergreentjes, nu met "Wish upon a Star" in zachte 40-iger-jaren-stijl uitgevoerd.

Prima acteerwerk.

Na "Intouchables" is de impact van deze "You're not You" veel minder. Niet dat het onderwerp van de film niet droevig genoeg is, maar eigenlijk raken deed het amper. Misschien zijn de verhaallijnen naast het drama te opslorpend.

Hilary Swank overtuigt wel in haar rol.

Alhoewel niet de suspense van zijn toppers, toch is Hitch enigszins herkenbaar, al was het maar om de vele toevalligheden (vaak grappige) die het verhaal een belangrijke wending geven.

Heel eenvoudig om volgen, deze keer te voorspelbaar, niet veel eisend van de acteurs en af en toe wat flauw.

Een 3,5 is wellicht wat veel, maar de master of suspense heeft ons al zo veel film fun bezorgd, dat we even naar boven afronden.

Charmante, romantische en muzikale film.

Wat staat deze lieve, Amerikaanse familie hier toch centraal en wat voelt het op het einde allemaal goed en warm aan.

Frank Sinatra - enkele knappe nummers ("Someone to watch over me") - en Doris Day zorgen voor het muzikale gedeelte, terwijl de anderen in hun rol gegoten zijn : Robert Keith als de correcte, liefdevolle vader, Ethel Barrymore, als tante Jessie, om in te bijten, enz...

Eenvoudig maar zeer genietbaar. Mag op het kerstmenu.

Olympia Dukakis, ontroerend overtuigend als de energieke ex-bobby soxer die doorheen haar ganse leven Frankie Boy is trouw gebleven. Haar idool is bestendig bij haar, ze spreekt met hem, vraagt hem om raad en kan het niet laten met haar kleinzoon haar emoties te delen.

Een kijk in het leven van een Italiaanse familie aan de rand van New-York - ook Sinatra bracht daar zijn jeugd door - waar er geen sprake is van rijkdom en waar bij ontstentenis van beter naar het beroep van cop wordt gegrepen.

Francis Albert Sinatra verschijnt even live in de film. Hij had wel iets meer mogen zeggen.

Cineasten mogen Hendrik VIII wel heel dankbaar zijn omwille van de vele films en TV-series die rond zijn figuur zijn kunnen gemaakt.

Deze "Young Bess" speelt in op de intriges aan het Engelse Hof onmiddellijk na de dood van Hendrik.

Het is Elizabeth, een dochter uit het huwelijk van met Anna Boleyn, die hier, wellicht niet altijd historisch correct, het hoofdpersonage uitmaakt. Het is haar liefdesleven dat het leeuwenaandeel van deze film opeist want erg veel naar politieke, sociale of godsdienstige wordt niet verwezen.

Toch is het een goed gemaakte prent, heden ten dage nog best bekijkbaar, keurige decors en steunend op een sterke cast.

Langdradig en eerder saai, heel eenvoudige dialogen en bij momenten precies niet ernstig bedoeld.

Het weze wel verstaan dat het hier om een jonge Catherina gaat, dus de periode vóór haar troonsbestijging en het is pas deze laatse periode waarvoor ze eigenlijk als markante figuur de geschiedenis inging.

De echt grappige situaties en gesprekken zijn veel minder talrijk dan de clichématige. Eigenlijk veel te weinig om echt van deze film te genieten. Gene Wilder en co zijn wel zeer goed in hun avontuurlijke rollen en inzake opname is deze zwart-wit film best OK en zelfs zeer goed, maar veel spitsvondigheden in de uitwerking van het verhaal waren er amper. De openingsscène kon wel bekoren.

Had het graag iets gevarieerder gezien. Zowat de helft van de film verloopt in de rechtzaal, waar het proces soms als een schertsvertonining overkomt.
Het prille begin van America's president is wel interessant om volgen, maar gaat het niet om Lincoln, dan wordt dit stuk van de film geklasseerd onder "brave, sentimentele familiefilm".
Henry Fonda (wat is hij jong - ik memoriseer hem steeds als in "The Wrong Man" - en eigenlijk alleen bij stem herkenbaar) is natuurlijk uitstekend in zijn rol in een film die naast Fonda en Ward Bond geen bekende sterren telt.
Filmisch wel in orde en doordacht, met de parades, de spelen, de natuurdecors en Lincoln met de hoge hoed.
Goede film van Ford maar m.i. niet over het paard te tillen.