Meningen

Goed gemaakte, sfeervolle biografie van deze jonge zanger. Opperbeste vertolkingen en aangename muziek.

Romantische musical die pas naar het einde toe sterker wordt in het verhaal wanneer wordt aangevoerd dat uiteenlopende ambities een hinder kunnen vormen in een relatie.

Inderdaad, hommage aan de vroegere musical. In een paar dansscènes in het begin dacht ik instinctmatig aan Fred en Ginger, maar dan helaas zonder de muziek van een Porter, Gershwin, Kern, Hammerstein.., en op het einde, wanneer vroegere geliefden die onderussen hun professioneel- en privéleven hebben uitgebouwd, elkaar nog eens zien, kwam me een gelijkaardige scène uit "Les Parapluies de Cherbourg" voor de ogen.

Ryan Gosling en Emma Stone overtuigen als het romantisch koppel in deze vlotte, kleurrijke musical die naast zijn filmische waarde ook voor altijd zal herinnerd worden aan die belangrijke Oscar die in die andere enveloppe zat.

Wat bizarre film, droog komisch en met situaties die in geen tijden naar een realiteit zijn terug te brengen.

Soms verrassende wendingen die, éénmaal ge in de sfeer van de film zit, best prettig zijn al zijn ze soms eerder macaber.

Gene Bervoets, eigenlijk al een ancien, is best in zijn rol.

Jongeren die de bloemetjes buiten zetten als de ouders van huis zijn is reeds vele malen vertoond, meestal in een komedie. Hier wil de cineast wat meer psycholigische inslag inbrengen doorheen de gekende situaties maar veel diepgang zit er niet in.

Laura Verlinden ziet er wel wat ouder uit dan 17 jaar (sorry) en die Robrecht Vanden Thoren is wel geschikt voor bepaalde rollen. De rest laat geen indruk.

Van een labyrint gesproken...

Zelden zo'n doolhof van personages gezien in een verhaal zonder enige diepere betekenis en zeer bewust platvloers uitgewerkt.

Van de films die ik van Almodovár zag is dit de oudste en m.i. zeker de slechtste.

Een paar puntjes voor de kleurtjes...

Sprekend contrast tussen de fantasiewereld van een kind en de gruwel van een oorlog.

Cinematografisch prijzenswaardig, met een uitstekend script en prima vertolkingen waarbij Maribel Verdu (onvergetelijk sinds "Y tu Mama tambien") de grootste indruk maakt.

Zwakke regie van een weinig gelovenswaardig verhaaltje en bijwijlen zelfs zeer matig acteren, zoals in de scène met de agent en Winslet en deze met de buurvorouw en Brolin.

Verdienstelijk is dat alles, zijnde de gedragingen en gevoelens van volwassenen, bekeken wordt door de ogen en de fantasie van een tiener, waardoor dan toch wat aanvaardbare inhoud in de film sluipt.

Voor de jeugd maar kan ook door een ouder publiek worden bekeken, deze best originele film met knappe visuele effecten, kleuren.

Film houdt in de grond toch wel een waarschuwing in voor de gevaren van het internetmedium.

Voor een stuk opgenomen in de Gentse binnenstad. Fris acteerwerk van de jongeren.

Kroniek van een jongere die binnen het gezin een moeilijke tijd doormaakt, ambitieus is om zich een beter leven toe te eigenen en zijn sociaal povere toestand geenszins aan de buitenwereld wil vertonen.

Vraag is of de paar tedere momenten die hij beleeft hem uit zijn pessimisme zullen halen.

Een best goede film die toch een beetje spankracht mist.

Engagement wordt niet altijd door ideologische overtuiging ingegeven.

Inderdaad, omstandigheden, karakter en toevallige invloeden van buitenaf bepalen doorgaans de gedragingen.

Film die werd gecontesteerd door de Franse publike opinie. Niet verwonderlijk, Fransen kennende in hun chauvinistme en eigendunk, ligt het voor de hand dat de oorlog als wit of zwart werd aanschouwd. .

Er bestaan veel varianten van patriotisme en minstens evenveel van collaboratie.

De film zelf nu. Ik vind ze nogal onevenwichtig. Enkele onnodige langdradige scènes, enkele ingekorte waar meer uitleg nodig was. Moet nochtans Louis Malle de les niet leren, hij die met "Au revoir, les Enfants" meerdere nuances van het oorlogsdrama zou brengen. Enkele zeer mooie opnamen anderzijds en acteurs op de hoogte van hun taak.

Toch is het zo dat de onhebbelijke figuur van Lacombe van deze film een zekere onbehaaglijkheid doet uitgaan.

Actie/drama dat zekerlijk de gevaren van het beroep van brandweerman dik onderstreept en hulde brengt aan deze mensen. Af en toe dacht ik aan 9/11...

De opeenvolging van gebeurtenissen die zich in de film afspelen is wel bij benadering te voorspellen, maar het belet niet dat de ganse opbouw van een keurig verzorgd niveau is en bovendien zijn de acteerprestaties van Phoenix (vooral) en Travolta best OK.

Is het plot wat eenvoudig en op sommige punten beslist niet uitgediept, de film heeft genoeg aan het briljant en charmant acteren van Judie Dench en Maggie Smith, twee Britse gloriën, in hun rol van twee eerder eenzame, oude dametjes, die werkelijk uit hun rustig bestaan worden gerukt, en die voor het eerst waarschijnlijk onderlinge naijver ervaren (komisch), daarna geluk, verrassende verzuchtingen en pijn.

Aanbevolen voor de liefhebbers van Judie en Maggie.

Schoolvoorbeeld van Italiaans neorealisme. De schrijnende armoede en de ontroerende relatie tussen vader en zoon werken overdonderend. Maatschappelijke kritiek en onrechtvaardigheid tov de arbeidersklasse zijn doorheen gans deze film, grijs en grauw, aanwezig. Een erg emotioneel slot sluit dit topwerk af.

Dit is een kanjer, hoor.

Op werkelijk magistrale wijze wordt de evolutie in de onderlinge relaties van de 3 hoofdvertolkers geschetst.

Geduldig wordt dit alles overtuigend en eenvoudig in beeld gebracht.

De film is ook een aanklacht tegen de onbekwame, kleinzierige, improviserende en hypocriete overheidsinstanties.

Het acteren van het hoofdpersonage en de 2 kinderen is werkelijk verbluffend.

Niet te missen.

Christine is een persoonlijkheid, houdt er wat eigenzinnigheden op na en is ook wel een flapuit en niet bepaald respectvol.
Een coming-on-age film die gedragingen van tieners heel goed observeert en meteen ook een grote natuurlijkheid uitstraalt.
Film staat bol van korte scènes die recht op het doel afgaan met een behoorlijk tempo tot gevolg.
Saoirse Ronan (liefst geen schmink, dacht de regisseuse, die voor haar regiedebuut aan haar eigen jeugd dacht) steelt de show, terwijl ook Laurie Metcalf ook veel overtuiging in haar rol steekt.
Mooie scène is wel deze waar Christine haar eerste lief, Danny, in de armen sluit nadat hij haar de twijfels en schrik rond zijn geaardheid toegaf al dient toegegeven dat de film niet openstaat voor vergaande sentimentaliteit. Netjes gedoseerd op dat vlak.
Geen topper, naar mijn gevoel, maar een goede up-to-date-film die ge niet kunt laten voorbijgaan.

Een kleine 4 voor deze geslaagde Amerikaanse, romantische komedie, met twee grote namen van het witte doek.

Henry Fonda, een bedeesde, onhandige miljonair (zou dat bestaan ?) in de ban van oplichtster Barbara Stanwyck ("You look so honestly as we" zegt ze terwijl ze haar netten uitzet, maar dan komt cupido....en nog veel meer.

Het is grappig, zekerlijk in de dialogen, en ook in de geschetste situaties, op de banale slapsticks na. Een gesmaakte scène in het verhaal is wel het gespreik op de trein, naar het einde toe en ook de opvattingen in Eve's entourage of wat er nu eigenlijk al dan niet eerlijk is zijn behoorlijk sarcastisch.

Die andere film die ik zag van Sturgess, "The Palm Beach Story", ging ook al over het miljonairsleven en was ook best genietbaar.

"A mostly true story"...
Dame Maggie Smith schittert als de verbitterde, onhandelbare oude vrouw, maar ook Alex Jennings, in zijn dubbele persoonlijkheid, (een knappe vondst) is erg genietbaar in deze drama-komedie van Nicholas Hytner ("The Madness of King George").
Het is op en top Brits, misschien af en toe wat karikaturaal, maar de humor (het gebeuren met de "van", de klein-burgerlijke toestanden - de geburen bijvoorbeeld - en de vele toespelingen) vormt het bijzonderste en meest genietbare ingrediênt van de film.

Het langspeeldebuut van regisseur William Oldroyd is een voltreffer.

In het begin van de film wordt de destijds traditionele ondergeschiktheid van de vrouw sterk geïllustreerd, de veronachtzaamheid die ze ervaart, haar vernederingen...

In een mooie, sterke filmstijl brengt de regisseur echter een vervolg dat omwille van de uitbeelding van het hoofdpersonage op vele vlakken verbazing oproept.

Het moet gezegd dat actrice Florence Pugh een uitzonderlijke geslaagde act neerzet van een keiharde -sommige scenes komen bepaald onbehaaglijk over - , erotiek uitstralende vrouw. Film houdt je hierbij wel degelijk in de ban. Verrassend goed en wat gedurfd.

Hitchcock mengt heel wat humor tussen zijn gekende suspense en actie.

Een grootse Hitchcock vond ik het beslist niet. Waren de beginscenes in het hotel nogal chaotisch, de actiescenes op de trein op het einde waren op het randje van het belachelijke.

Het is altijd goed een biografische film te maken over iemand die zich ingezet heeft voor een betere wereld maar om nu te verklaren dat "The Lady" een imponerende film is, zou de waarheid geweld aan doen zijn.

De echte politieke achtergrond van het gebeuren wordt onvoldoende uitgespit, de generaals worden voorgesteld als figuren uit een avonturenfilm en al kan Michelle Yeoh best verdienstelijk zijn, David Thewlis vind ik toch minder..

Dus goed bedoeld en verdienstelijk maar mist in zijn geheel kracht .

"Na de gevangenis". Een veel gebruikt thema in de film. Boosdoener die de beste intenties heeft om een nieuw leven te beginnen maar dan toch weer in het criminele milieu terecht komt, ofwel boosdoener die zijn buit nog ergens verstopt heeft en dan wild wordt voor gangsters en politie. En natuurlijk is er altijd het gangsterliefje en daar kan men dan alle kanten mee uit.

De komedie "Laisse aller...c'est une valse" (betekent zoveel als "laat u maar gaan") houdt het bij het laatste geval en kan eigenlijk doorgaan als een soort satire op het genre en is als dusdanig best geslaagd.

Erg zwaar weegt het wel allemaal niet, maar de dialogen zijn pittig en vele malen erg grappig. Mireille Darc is een pienter en lekker liefje, terwijl Jean Yanne en vooral Michel Constantin eveneens in goede doen zijn. Tenslotte is er dan de onvermijdelijke Bernard Blier, deze keer als commissaris met niet erg srupuleuze opvattingen.

Twee mensen die met elkaar corresponderen maar toch in een verschillende tijd leven. Staat voor twee geliefden die om welke reden dan ook niet tot elkaar kunnen komen, zoals vaak gebeurt en vaak in boeken en films gebruikt.

Wat verwarrend. Romantiek echter boven.

Film die je werkelijk op sleeptouw neemt, maar omdat de opzet van David nooit duidelijk wordt ontbreekt het de film ook wel aan emotie.
Ook het slot laat nog mogelijkheden open. Zeker is dat er geen kwaad opzet in het spel zit en dat het om liefde gaat. Terzelfdertijd kunt ge toch ook vaststellen hoe gemakkelijk een kind door een volwassene te bepraten valt..
In zijn geheel kon me de film maar matig bekoren en op acteergebied is alleen Oona Laurence echt overtuigend.
Er zit zeker talent in het meisje dat ik reeds bezig zag in "Southpaw".

Haar vader daadwerkelijk te zien optreden bij iets dat bij Bridget een emotioneel probleem raakt, doet haar wel iets.

Goede vertolking trouwens van Breeda Wool (Wat een toepasselijk naam om in een schapenfokkerij terecht te komen) in een goed filmpje. Heb wel graag zo'n filmpje dat de uiteindelijke afloop van het gebeuren niet nodeloos eraan breit. Een nieuwe toon is gezet en dat volstaat.

De eerste scènes van de film leggen reeds de nadruk op de trieste gevolgen van "De Grote Sprong Voorwaarts", de culturele revolutie : de staatsinmenging, de beknotting van privé-initiatieven met vooral daar bovenop de gevaren die schuilen in het uiten van een eigen mening.

De film volgt een eenvoudige familie die daar erg onder lijdt en werkelijk aftakelt.

Het is een mooie, intieme schets van deze mensen die eigenlijk nog zeer gelaten hun tegenslagen verwerken en bovendien nog totaal onrechtvaardig worden beoordeeld en behandeld in een periode waarbij fanatisme en represailles hoogtij vieren.

Knappe, zorgvuldige beeldvorming met een heel sfeervolle, voor eenvoud en armoede typerende weergave van het straatje en zijn bewoners waar het dagelijks leven zich afspeelt en waar zich af en toe intrieste scènes van harde, vreemde inmenging afspelen, waarbij de film toch weinig hoop op beterschap weerspiegelt.

En de kleine Tietou ? Helaas is ook hij, net als zijn vlieger die vast zit in de kruin van een boom, gevangen in een systeem dat hem weinig keuzes zal bieden.

Een trieste en zeker moedige beslissing die Edee neemt, maar een mens heeft toch behoefte aan hulp, een luisterend oor, troost... en het vervolg van de film zal ook in die richting gaan.
De film verliep aldus zoals ik had verwacht wat al schaadt aan de spankracht. Vervelen deed hij evenwel niet en er viel te genieten van de behoorlijke acts en de natuurpracht.

Zekerlijk geen avontuurlijke film over de Spaanse burgeroorloog - zouden we van Loach ook niet verwachten - maar een relaas dat getrouw op politiek-sociale geladen historische toestanden is gesteund.

Zijn de gevechtsscènes eenvoudig uitgewerkt, wars van spectaculaire effecten, een bijzondere kracht zit toch in de scènes waarbij de revolutionaire militie, met mensen van allerlei slag en afkomst, onderling tot een éénvormig standpunt trachten te komen.

Sterk is ook de manier waarop de de chaos wordt verduidelijkt, hoe de opstandige milities en de communisten, Stalin getrouw, wel uiteindelijk hetzelfde doel nastreven, maar niet volledig op dezelfde lijn zitten, wat het fascistisch front versterkt.

Goede film van Ken Loach die het wrede en de verwarde toestanden en onzekerheden van een burgeroorlog onderlijnt.

Toch weer een zijdelings aspect van WO II, waarbij de Britten met hun "Women's Land Army" 20.000 vrouwen naar het platteland stuurden om de landbouwers die in het leger waren, te helpen vervangen. De grond moest immers meer dan ooit opbrengen. Een energieke actie die de Engelsen wel typeert.

Liefde en romantiek vormen de hoofbrok van deze film, die in het slot wat emotie en nostalgie bergt, maar toch voortdurend aan de littekens van de oorlog herinnert en ook heel wat authenticiteit in de setting brengt : de kleding, het stoomtreintje, de rantsoeneringsbonnetjes, het nieuws van het front, "The Lambik Waltz"...

Ook het acteren is goed en de film brengt mooie fotografie.

Een 3,5 is er wel aan besteed.

Françoise Sagan schreef het scenario en Chabrol regisseerde in zijn gekende grillige, ongegeneerde, vaak speelse, vaak stekelige filmstijl het verhaal rond de massamoordenaar Landru, ruim 100 jaar geleden maar toen wellicht, zonder meer, wereldschokkend nieuws.

Het eerste gedeelte van de film, eerder met een humoristisch tintje en wars van gruwelbeelden verloopt in een gezapig tempo en mede door opeenvolgende gelijkaardige scènes, na een tijdje niet meer zo boeiend (Nooit verdwenen sterren als Michèle Morgan en Danielle Darrieux zo vlug van het scherm), staat in schril contrast met de ernst van het proces, evenwel niet zonder het pittige dialoogwerk, dat ook nu weer soms een schalkse toon heeft.

Opvallend in de film is het inlassen van WO I-beelden en eigenlijk zie ik er geen meerwaarde in tenzij dat het toch even aan het tijdsbeeld herinnert.

Even opvallend zijn de decors, als uit een toneelstuk geknipt en waar Chabrol op het toneelachtige (de moordenaar is een volleerd acteur in zijn "job") van het gebeuren wel allusie maakt.

Denner, altijd wel een beetje tweede rangs, is verbluffend sterk, al is zijn krakerige stem niet in zijn voordeel om dames te charmeren, zou ik denken. Alhoewel, "L'Homme qui aimait les Femmes"...

Niet onmogelijk dat bij een tweede visie de film een 4 krijgt, omdat er wellicht nog wel wat onderhuids te ontdekken valt. 't Is een Chabrol.

De cineast weet het best levendig en spannend te houden ondanks de meerdere verhaallijnen die evenwel alle verlopen onder dezelfde noemer van gezinsproblematiek om nagenoeg gelijklopende en o zo klassieke redenen .

Inhoudelijk en genietbaar al ontgoochelt het slot wel een beetje.

Van de acteurs geen kwaad woord.