Meningen

Uit Rusland kwam deze oorlogsfilm aanwaaien en hij bracht niet wat er uit die hoek normaal mag verwacht worden.

Kwam onecht over. Ondanks de hoeras en het geroep en een bijeengeflanste romance, geen kloppend hart in deze prent.

De beelden van de vele afgevuurde projectielen kwamen na tijd echt vervelend over. Spanning hielden ze trouwens niet in: deze van de Russen waren raak, deze van Duitsers net niet...

Snakte naar het einde.

Al heeft men doorgaans wel een idee hoe dergelijke films zullen verlopen, toch weten ze de kijker te raken, zoals in deze "t'En fais pas, j'suis là" (de titel doet eerder een lichte, romantische komedie verwachten), waarin het leed door autisme en de moed en de liefde die moet worden opgebracht om er mee om te gaan dik wordt onderstreept.

Le Bihan en de jonge acteur Roman Villedieu (een naam om te onthouden !?) vertolken uitstekend.

Zeer ernstig maar niet deprimerend. Een pluim voor de makers om er wat "komiek" in door te mengen. Het kijkt gemakkelijker weg, het maakt evenveel indruk en de boodschap blijft.

Sluit perfect aan bij de eerste film : Sterk, brutaal, pittige dialogen en vooral een weergaloze soundtrack.

Indringende weergave van vier mannen die de trein naar een goed en vooral waardig leven hebben gemist.

Erg expressieve acteerprestaties

Knappe, contemplatieve film. Kijker krijgt rustig de tijd om na te denken over het duistere plan van Badi en de houding en replieken van zijn kandidaatuitvoerders : de schrikkerige militair, het nagenoeg grappig relaas van de Turk....

Overtuigende vertolkingen van de ganse cast. Keurig camerawerk vanuit het venster van de wagen : documentaristisch en sfeerscheppend.

Is één van die films die begint met het einde...en daarna het gebeuren overlaat aan een verteller.

Acteurs zijn aldus amper te beoordelen in een verhaal dat niet meer brengt dan wat klassieke passie en romantiek in het Afrika, wellicht van einde 50-iger jaren als colonisten zich gaandeweg bedreigd voelden door de inheemse bevolking. Film licht hieromtrent vaag enkele sluiers op.

Cinematografisch heeft de film misschien wel iets bijzondere. In zijn geheel is hij echter niet zo overtuigend, laat staan meeslepend

Net als bij zijn debuut, de shortfilm "Bread and Alley" volgt Kiarostami een jonge knaap. Evenwel nu veel intenser en met meer emotionele diepgang.

En eigenlijk, Mamod leent er zich wel toe. Net als hij handig laveert tussen het verkeer, is hij een plantrekkertje, niet altijd gedisciplineerd, ijdel en ambitieus. Toch ontsnapt hij niet aan een gevoel van eenzaamheid en beseft hij ook dat hij amper gewaardeerd wordt.

De regisseur brengt het allemaal mooi in beeld. Veel stille momenten die gevoelens van de nog piepjonge snaak, op een intimistische manier weergeven en het siert Kiarostami dat alhoewel er zich geen actievolle of opwindende scenes voordoen, het kijkstuk boeiend blijft.

De film is één oorlogsgevecht met daar doorheen geweven de band tussen twee broers en wellicht met als enig doel de wreedheid en de waanzin van de oorlog te onderstrepen.

Indrukwekkende scènes (lees gevechten) en sterk werk van de acteurs.

Film zet zijn voet naast de meest spectaculaire Amerikaanse oorlogsproducties.

Merkwaardig is de vaststelling, voor mij althans, dat de Koreaanse oorlog, eigenlijk een burgeroorlog, waarin alleen maar het doden telt, een loopgravenoorlog was, man tegen man, bajonet op het geweer, precies als W0 I.

Dolle franse komedie, naar het einde toe aan de dwaze kant maar met een Depardieu die de veelzijdigheid van zijn kunnen nogmaals onderstreept. Deed me denken aan de rollen van Pierre Richard, zo veel jaren daarvoor.

Pretentieloos maar aardig.

Zwakke musical.

Alleen de dansact "Take me out to the ball game" door Gene Kelly en Frank Sinatra en de song "The right girl for me" door Frank zijn te genieten. De rest is geforceerd en chaotisch.

De cineast slaagt er heel goed in de spanning, voordurend op te drijven en de nieuwsgierigheid bij de kijker gaande te houden.

Aldus had de film wel een beter slot verdiend.

Enkele knappe beelden en goed acteerwerk van Michael Shannon maar m.i. vooral van Jessica Chastain.

Romantische drama-komedie met behoorlijke en aanvaardbare karaktertekening.

'k Vind die gasten allemaal uitstekend acteren. Alleen Michelle Williams (overtuigende act) kende ik, maar die Kirby vooral vind ik prima in zijn rol.

Een cliché-situatie eigenlijk maar toch wel origineel en zeker met gevoel benaderd.

Ook dit is "unbearable lightness of being" maar dan met de nodige pijn...en spijt.

Knappe relatiefilm.

Goed camerawerk en fotografie en songs.

Een op waar gebeurde feiten berustend verhaal biedt goede mogelijkheden om er een degelijke film van te maken, maar het valt eigenlijk toch wel anders uit. De tijdssprongen "2 jaar later", "10 jaar later" kort na elkaar in de film storen enigszins, gezien er weinig of niets wordt getoond van onmiddellijk na het gebeuren en er ook geen woord wordt gerept van het politiewerk.

In het middenstuk leeft de film wel op en ontstaat er wel spanning, maar het einde is dan weer ongeloofwaardig en eigenlijk is het acteerwerk in zijn geheel niet echt overtuigend. Dergelijk film met zo'n emotioneel, dramatische inslag heeft stevigere acts nodig.

Behoorlijk wat stuntwerk in deze actiefilm met, vind ik, de scène met het afhandig maken van de helicopter als spectaculair hoogtepunt.
Helaas is het verhaal niet zo nieuw, zodat het geheel toch eerder matig blijft.
Acteurs zitten wel goed in hun rol.

De droefenis rond het sneuvelen van een Amerikaanse soldaat tijdens de oorlog in Irak, hier uitgaand van de ernst van en het respect voor de escorte die het lijk uiteindelijk aan de familie gaat overmaken maar ook met heel veel medeleven en verdriet van al wie op de hoogte is van het gebeuren.

Kevin Bacon in de rol van de escorte houdt de ganse film in zijn greep, film waarbij ge niet onbewogen blijft maar waarbij ge ook het hele plechtstatig en disciplinair gedoe van het leger als behoorlijk hippocriet kunt aanzien.

Prachtvertolkingen van Harvey Keitel en Stellan Skarsgård in een film over de jacht op nazi-sympathisanten in de nasleep van WO II.
Een delicaat en subtiel gegeven voor een eeuwig debat.
Keiharde ondervragingen die één van de medewerkers ervan spontaan en betekenisvol doet verklaren "Het doet me denken aan de ondervragingen die ik met de gestapo onderging...", maar de Amerikaanse officier hield zich vast aan zijn opdracht en de beroemde orkestmeester hield staande dat muziek primeerde, zonder inmenging van politiek.
Boeiende film.

Was wel interessant om volgen. Zit in deze film niet de gedachte van uitbuiting van een goede ziel, meer overtuigd van de waarde van zijn godsdienst dan zijn superieuren bij wie, onder de mom van het geloof, macht het bijzonderste is ?

Knappe vertolkingen. Enkele indrukwekkende scènes van islamitische gebeden en gezangen.

Indringende TV-film van Jennifer Fox naar een eigen ervaring, een geval van pedofilie waarbij het slachtoffer met de feiten niet naar buiten durft te treden. Naar verluidt zou Laura Dern, die overtuigend de hoofdrol in de film waarneemt, eveneens onder dergelijk gebeuren hebben geleden.

Film is geen "in-één-adem-flashback" maar is afwisselelend heden en verleden en hanteert ook gefantaseerde confrontaties en legt met hernemingen de nadruk op het belang van sommige feiten. Zit op dat vlak dus wel goed en origineel ineen.

De intieme scènes met de volwassene en het kind werden gedraaid met de "body double"-procedure, maar komen hoe dan ook toch gewaagd en onthutsend over.

Naast Laura Dern, zijn Jason Ritter en Elizabeth Debicki goed gecast als personen die gemakkelijk het vertrouwen van een kind kunnen winnen en ook Isabelle Nélisse, als het 13-jarig meisje, levert mooi acteerwerk.

Film die aansluit bij de vele gevallen van sexuele misbruiken die nu, vooral in de amusementswereld, de kop op steken.

Op alle vlakken een zeer goed begin van deze film. Daarna gaat hij wat dobberen om tenslotte in een draaimolen van verrassende en fantaisistische gebeurtenissen terecht te komen.

Het blijft echter behoorlijk spannend al bezorgt het slot mij toch een onvoldaan gevoel.

Filmisch is het zeker knap.

Toegegeven dat Matt Damon uitstekend acteert.

Horror-lovers moeten hier toch duimen en vingers van aflikken : Price, Lorre en Rathbone in één movie, zij het dan in drie verschillende E.A. Poe-vertellingen.

Vinvent Prince zit in alle drie en bijt wel de spits af, maar Peter Lorre is verrukkelijk als onbetamelijke wijndrinker en ook Basil Rathbone is uitstekend als mysterieuze hypnotiseur.

Liefde, begeerte en wraak zijn zowat de rode draad in een genietbaar stukje fantasie- en horrorwereld.

Op een waar gebeuren berustend verhaal waarbij een midlife man zich laat vangen aan gevaren waarvoor vooral tieners worden gewaarschuwd. Eigenlijk een uit de hand gelopen grap. Onvoorstelbaar dat zoiets dergelijke gevolgen kan hebben.

Film is goed opgebouwd en de acteurs overtuigen in hun rol : Garrret Dillahunt als de naïeve huisvader, Laura San Giacomo als de huiselijke naar de 50 toegroeiende huisvrouw en collega Amanda is tevens de regisseuse van de film.

Met 7 Oscarnominaties had ik toch wel wat meer verwacht.

Wel enkele "vervelend-grappige" situaties en wendingen, maar een fijnzinnigere humor zit er niet in, al zetten onze drie hoofdrolspelers hun beste beentje voor.

Wanneer in de tweede helft van de film wat meer "hart" komt binnen waaien, krijgt de film meer schwung en valt dit alleszins beter uit dan de flauwe discussies "wet tegenover real life" van voorheen.

Het lijkt me duidelijk dat de Oscarappreciaties voor deze film te wijten zijn aan de uiteindelijke ode aan gerechtigheid, in de States natuurlijk.

De mij onbekende Eric Bogosian - toch de schrijver van het stuk - neemt hier op fantastische manier de rol waar van een "radiotalker", niet van het genre "gebroken harten", maar ene die, gebruik makend van het machtige medium dat radio nog steeds is, zowat alles wat de Amerikaan, bewust of onbewust, bezighoudt, op grove, eigenzinnige wijze op tafel gooit, wonden openrijtend alom.

Het maakt indruk en eigenlijk zijn die scènes in de studio, waarop Barry aan het woord is, het beste van de film.

Een apart werk dat goede regie vereist en dat in de figuur van Stone zeker vindt.

Een biografie van ene Ralph "Petey" Greene die zich op een bijzondere, open en heel vranke wijze inzette voor de zaak van de zwarten in de jaren 60 in de States en omwille van zijn niets ontziende aanpak niet immer de goedkeuring wegdroeg.

Eerlijk gezegd, ik vond het nogal saai. Zag al andere films over de strijd van de zwarte bevolking voor gelijkheid van kansen, die toch meer tot het hart spraken. Deze doet dat, naar mijn gevoelen, niet.

De film is gebaseerd op een waar gebeuren, een dubbele moord uit 2008 en als het gevoerde onderzoek hier getrouw is weergegeven dan kan men zich toch vragen stellen .

Bijna niet te geloven hoe zwak het eerste politie-optreden was (Geen enkele dwaze Amerikaanse komedie stelt de politie belachelijker voor) en ook de latere onderzoeksteams lijken niet de handen in elkaar te slaan en doen vaak eigenzinnig en soms afgeleid naar persoonlijke materie.

Als de film beoogde dit aan de kaak te stellen, dan is hij best geslaagd.

Het script op zich en filmisch best in orde. Sommige scenes, naar gelang wie ze uit de doeken doet, komen meerdere keren voor, maar dat schaadt niet en is eigenlijk een goed, beproefd procede.

Indringende film over uitbuiting door de multinationals van de arme bevolking van Bolivia.
Waarde van de film zit vooral in het contrast tussen de crew van een filmploeg die, hoe ernstig ook, uiteindelijk een louter commercieel en ontspanningsobject heeft terwijl hun figuranten, de arme Bolivianen, vechten voor hun levensonderhoud.
Stekelig is de opmerking van de burgemeester, uiteraard in functie van de multinational, die de cineast verwijt precies hetzelfde te doen door hun figuranten met een aalmoes op te zadelen.
Sterke acts, ook van de "plaatselijke" Juan Carlos Aduviri.

Echt vermakelijk was het. Het intrige, de vele schalkse, geslaagd karikaturale bijrollen en het denderend spel van Burton en Taylor, het zorgde voor twee uur filmplezier. Ook een pluim voor de decors, kleuren en costumering, natuurlijk en toch ook keurig om te zien hoe de komedie spelende mens, met zijn huichelarij en dom leedvermaak eigenlijk in zijn hemd wordt gezet.

Wat een commerciële stunt om precies die twee acteurs, met hun stuivend liefdesleven, in dergelijke rollen te stoppen.

Weet niet in hoeverre Shakespeare hier wordt gerespecteerd, maar wat werd gebracht stond mij best aan.

Weet niet als "Ramen" lekker is, maar deze "Tampopo" heeft wel goed gesmaakt.

Een aaneenschakeling van grappige situaties doorspekt met filmische vondsten die doorgaans een satirische blik werpen op eetculturen (zelfs de borstvoeding ontsnapt niet), etiquette, gulzigheid enz met daarnaast ook nog, naast het culinaire, een luchtige blik op het westerse filmgenre met zijn vele cliché's en banale sentimentaliteit.

Een soort total-film eigenlijk.

Uitstekende Franse komedie die ook de tragedie van de verliezer inhoudt, de "keeping up appearences" inbegrepen en met effenaf twee verbluffende acts, waarbij "underdog" Jugnot niet moet onderdoen voor klassebak Rochefort.

Heerlijk dialogen met zeer geslaagde mimiek van beide hoofdrolspelers en keurig ingelaste muziek.

Een beste Patrice Leconte.

Azéma en Dussolier, voor de zoveelste keer samen, bewijzen dat ze ook in een komedie hun mannetje kunnen staan.

Helaas is dit onvoldoende om van een goede film te spreken. Is het eerst gedeelte echt goed getekend en de humor heel dikwijls fijnzinnig, naarmate de film vordert vervaagt het komische en worden de acteurs echte karikaturen in een verward gedoe. Spijtig want ik vond het thema best origineel.

Erg grappige sketchesfilm waarin de draak wordt gestoken met het gejaagd leven, de geluidshinder, de verkeersdrukte, de reclamewereld, de medische wetenschap, de bourgeoisie en een pak potsierlijke menselijke gedragingen op een wijze die wel doet denken aan de fratsen van Buster Keaton en Charlie Chaplin uit de stille-film-periode maar ook aan de cinema van Jacques Tati.