Meningen

Typische en weinig imponerende Amerikaanse film die rassendiscriminatie aanklaagt maar uiteindelijk de menselijke waardigheden (van de Amerikanen natuurlijk) laat zegevieren. Iets te eenvoudig en simpel en weinig echte diepgang.

Openingsscènes illustreren heel goed hoe ver onze soldaat als mens in doen, laten, mening en betrokkenheid ver van de oorlog staat. Ook de slotscènes doen dat maar dan is onze jonge Britse soldaat een nare ervaring rijker en staat hij heel wat rauwer in het leven.
Daartussen krijgen we een verward, broeierig en terreurachtig Belfast te zien met heel wat achtervolgingsscènes, geweld en doodsbange mensen, behorende tot verschillende strekkingen, religie of politiek.
Best spannend. De angst van zich achter de vijandelijke lijnen te bevinden (een sterke lange hijgingsscène na de geleverde inspanning van de jonge Gary Hook) is goed en geloofwaardig weergegeven.
Jack O'Connell en ook anderen vertolken goed.
Regiedebuut van Yann Demange meteen beloond met een Bafta- en Gouden Beernominatie.

Uitstekende film die stof tot nadenken geeft over oorlogspraktijken en het begrip "oorlogscriminaliteit".

Knappe opbouw met goed getimde flashbacks.

Ijzersterke vertolkingen in deze rechtbankfilm over een historische toestand waar toch niet zo veel via film over te vernemen valt.

Klassiek misdaadfilmpje uit die tijd met de te verwachten afloop en met James Cagney nu eens als held bij de FBI en suksesvolle vrouwenversierder. Hij stond ook heel dikwijls in zijn films langs een totaal andere zijde en daar vond ik hem best in.

Buster heeft "Some" Job te pakken en uiteraard ontstaan er hilarische toestanden, maar, geraken de bandieten aardig in de war (één neemt zelfs zijn valse snor af om beter te kunnen zien), Buster brengt het allemaal voor elkaar, niet zonder onderwege de lachspieren te hebben geprikkeld, zeker in de scenes in het huis met "bijzondere constructies".

Komedie rond een een aftands schip - een "puffer" wordt het smalend genoemd - en zijn even aftandse, maar niet zo domme bemanning.

Slachtoffer van de fratsen van deze zeerobs is een rijke Amerikaanse zakenman en meteen worden de tegenstellingen tussen de Amerikaanse en de Europese - beter gezegd "Schotse" - aard scherp gesteld. Hilarisch hoe ze hem telkens voor schut zetten, hoe ze hem overdonderen met nagenoeg onuitspreekbare namen van Schotse (ze zullen wel niet bestaan) vissersdorpjes op hun ontraceerbare routes en hoe ze incidenten uitlokken (centen zijn belangrijk, niet).

Te genieten valt er zeker van de pittoresk wit-zwarte beeldvormingen.

Regisseur Alex Mackendrick kon me steeds bekoren, zeker met het weergaloze "The Ladykillers" van een jaar later. "The Maggie" haalt dat niveau wel niet, maar voor iemand die van dergelijke flegmatieke Britse films houdt, is hij zeker genietbaar.

Genietbaar romantisch filmpje. Veel inhoudelijker dan het gebruikelijke, met cliché's bezaaide "I love you - Me too"-gedoe.

Beide hoofdacteurs vallen zeker in de smaak en ook de muziek in de film is genietbaar.

Het begint met de uitdagende zwemkledij van de meisjes, maar al gauw zitten we bij seksualiteit, voorbehoedsmiddelen, het ontstaan van het heelal, enz...Het wordt door onze tiener allemaal de grond ingeboord en met teksten uit heilige geschriften ondersteund op zodanige wijze dat het hilarische taferelen oplevert. Taferelen waar ge eigenlijk geamuseerd maar ook geërgerd naar kijkt want onze tiener is een voorbeeld van extremisme, fanatisme en een gevaar in de maatschappij in die zin dat hij in staat is zwakke figuren mee te slepen en in de afgrond te storten.

Een goede film wel die levendig wordt gebracht maar eigenlijk ook een waarschuwende vinger voor gelijkaardig gedrag opsteekt.

Ik had medelijden met de juf en eigenlijk stelde de moeder zich even fanatiek op als haar zoon bij het doorschuiven van de verantwoordelijkheid naar de school toe en wat dan gezegd van die "pater" die als peanuts bijliep.

Een sarcastische schets uit Rusland.

Enkele heel mooie opnamen (het gesprek over die carport in het begin van de film, de scène met het paard...) in deze toch bizarre film, bizar zowel inzake gegeven als van verteltrant. Ondanks de progressie doorgaans traag is en dan verrassende sprongetjes maakt heb ik toch geboeid gekeken naar deze film waarvan voor de cineast het rustig camerawerk toch wel erg belangrijk is en trouwens ook goed geslaagd is. Eigenlijk is de film ondergewaardeerd.

Tweede film van Costa Gavras gefilmd in de Cévennes. Nog niet volledig politiek getint maar na "Compartiment Tueurs" toch een verdere stap in die richting in deze "Un Homme de trop" over de verzetsbeweging tijdens WO II die ook de Franse gendarmerie (het Vichy-regime plaatste deze instantie niet in een goed daglicht) niet ontzag en zich in geld en wapens bevoorraadde waar het maar kon.
Erg vif deze Maquis-groep, bestaande uit toch weeral een sterke cast met Franse toppers, met bijvoorbeeld een Jean-Claude Brialy in een voor hem ongewone rol (de charmeur wordt harde strijder), Bruno Cremer als de geroutineerde leider en Michel Piccoli als "de man teveel".
Costa Gavras zou later in een interview verklaard hebben dat het bescheiden succes dat de film te beurt viel mogelijks te wijten was aan de neutrale houding - geen weerstander, geen collaborateur - van het personage van Piccoli, wat de film minder excitant maakte.
Veel actie dus, en over en weer gepraat onder de verrzetstrijders, doorgaans verschillend van denken.
Een bruusk einde met een slotshot dat schrijnend de uitzichtloze positie van de mens in oorlogstijd suggereert.

Sociaal-familiaal drama in een wijk met een multiculturele samenleving.

Spijtig dat het verhaal zo traag verloopt.

Beeld, inzonderheid close-ups van personen zijn belangrijk en zijn ook goed.

Het thema loont de moeite om te volgen waardoor het verhaal toch spannend blijft.

Niet zo'n fan van SF-horror en een hele tijd lijkt de film, op wat verschrikkingen na, deze genres amper aan te snijden.

Nadien wordt het wel wat anders, en dat is dan ook het stuk waar er veel meer actie is in vergelijking met wat voorafging, maar dan ook het minst geloofwaardige.

Zoals meestal in dergelijke films is er tekort aan karaktertekening. Hoeft wellicht amper als de avontuurlijke fantasie toch het belangrijkste hoort te zijn.

Mogelijks iets te langzaam verhaald, maar zeer knap uitgewerkte dialogen en scènes, in wit-zwart, wat het indroevige van het gebeuren nog meer onderstreept. Alle acteurs zijn uitstekend. Is Attenborough een curiosoteit op zich, John Hurt is verbluffend in zijn rol van de simpele, goedgelovige en verstandloze Tim.

Tienerkomedie stuk inhoudelijker dan de "American Pie"-reeks en met uitstekend acterende jongeren.

Maar is het nu zo dat de Amerikaanse jeugd er zo een rechtstreeks, ongezouten vulgair taaltje op na houdt, terwijl het eindelijk doorgaans ijdeltuitende, naïevelingen zijn ?

Kleine, erg lieve film, over een man op zoek naar liefde die het erg moeilijk heeft wanneer hij voor een verschroeiende keuze wordt geplaatst, dilemma dat in de film met enkele rake scènes wordt belicht (de overnachting bij zijn moeder als zijn liefde pas is aangekomen uit Thailand, zijn leugentjes omdat hij niet durft de knoop door te hakken, de scène in de kledingszaak...)
En hebben we soms wat meelij met onze reus, de film is zeker niet gespeend van humor. Zwaar aan de hand is het dus nooit, wel met een menselijke toon over de ganse lijn.
Fijn gekozen titel.

Naar ware gebeurtenissen en meteen een opbeurende schouderklop voor al wie ooit met een uitzichtloze ziekte te maken heeft, deze film die moeiteloos overschakelt van drama en ontroering, via een flinke portie zwarte humor naar een emotievolle feel good.

Goed in beeld gebracht en prima vertolkingen, waarbij ik graag Karra Elejalde in de rol van de schoonvader en dynamische stimulator citeer.

De intrige in deze misdaadfilm houdt het boeiend, want al is het slot te voorspellen, de verrassende gebeurtenissen onderwege houden de spanning er in.

Dat de romantiek niet achterwege kon blijven is vanzelfsprekend maar ook dat eist zijn deel op in de ontrafeling van het mysterie en hierbij is Dawn Addams wel erg charmant. Gert Fröbe was destijds uit dergelijke rollen niet weg te denken.

Na alles wat er na Fritz Lang al is geproduceerd rond "het kwaad" is deze film wel wat achterhaald, maar het blijft toch een interessant en genietbaar kijkstuk.

Toch heel iets anders dan de "Twelve Angry Men" uit de jaren 50 met Henry Fonda in de hoofdrol.

Hier komt er heel wat meer theater aan te pas, ook oorlogstaferelen (te veel van het zelfde) en een pak verhalen die niet altijd boeien of direct te vatten zijn.

Anderzijds zijn de taferelen waar bewijs van onschuld worden aangevoerd toch soms wel spectaculair en kan men toch rekenen op een stel sterke acteurs.

Positief is ook wel dat heel wat aspecten van het politiek en sociaal leven in Rusland worden aangehaald maar anderzijds is de film toch te lang met nog enkele overbodige slotscènes.

Interessante film en boeiend tot het eind.

Gewoonlijk krijgen we in films waar het om rechtzaken gaat eerst de feiten te zien, of toch gedeeltelijk.

Hier slaagt de cineast er in de spanning er in te houden zonder buiten het juryzaaltje te gaan. Dat maakt de film nog verdienstelijker.

Ik zag de film vele jaren terug en hij heeft van zijn waarde niets ingeboet.

De acteurs zijn uitstekend, klassebak Henry Fonda en Lee J. Cobb in eerste instantie.

Essentieel is natuurlijk ook het feit dat er een accent wordt gelegd op een mogelijke broosheid : lichtzinnige getuigenissen, (hier geldingsdrang), onvoldoende uitdieping (hier het gebruik van het mes, het lawaai van de trein enz...)

Laten we het zo stellen : met zo'n gegeven en een stel uitstekende acteurs kunt ge moeilijk een slechte film neerzetten.

Was het origineel uit 1957 adembenemend, deze remake moet er amper voor onderdoen, en dat is een hele prestatie en als ik ooit dacht dat Henry Fonda ongenaakbaar was in de rol van het tegenstemmend jurylid, dan wil ik nu, na Jack Lemmon aan het werk te hebben gezien, deze mening toch wel nuanceren.

Als het nog moet gezegd, "12 Angry Men" belicht overduidelijk de broosheid van getuigenissen.

Middelmatige TV-film, niet zo best uitgewerkt. De wijze om de evolutie in de gevoelens van beide hoofdpersonages weer te geven is niet bepaald geslaagd en de schets van de politieke toestand in het nog verscheurd Duitsland van 1985 is ook eerder matig.

Claudia Michelsen kan niet bepaald overtuigen maar Devid Striesow is wel goed in de rol van de plichtsbewuste maar eerder slappe ondervrager.

Zeker niet slecht dat een rechter de interneringen toetst aan de wettelijkheid.
Het wekt bij de betrokkenen hoop op vrijlating, een ijdele hoop evenwel vermits de rechter weinig gehoor heeft voor de emotionaliteit in het verhaal van de betrokkene en de adviezen van de geneesheren volgt.
Zielig en meelijwekkend is het om te zien hoe de "patienten" steekhoudende redeneringen afwisselen met zinloze uitlatingen.
Toch wel schokkende feiten komen aan bod zoals de vrouw die naar huis wil om zelfmoord te plegen, de man die liever naar de gevangenis gaat en vraagt de hulp van zijn vader in te roepen terwijl het dossier aangeeft dat hij zijn vader vermoord heeft of de vrouw die onkent niet te hebben willen zelfmood plegen maar alleen maar zich hebben willen verminken om de pijn van opeenvolgende verkrachtingen af te leiden...
Merkwaardig is dat nagenoeg alle betrokkenen de rechter dankbaar zijn niettegenstaande hun internering alleen maar wordt verlengd. Een jonge man belooft zelfs geld te schenken aan de instelling éénmaal hij voetballer wordt. Het doet even glimlachen maar het besluit blijft na het zien van deze interessante documentaire: ellende is er in alle vormen.

Aangrijpend, ontroerend verhaal over slavernij en de praktijken daaromtrent in de States.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen. McQueen zet een stevig, filmisch werk neer dat mede door de sterke acteerprestaties in één adem wordt uitgekeken. Terecht overladen met prijzen.

Toch een indrukmakende film die zich in feite opsplitst in 2 gedeelten : enerzijds de Act-Up team met zijn acties en zijn vele bijeenkomsten met de onenigheden en de nuanceringen van het probleem en anderzijds het verhaal waarbij de ziekte onverbiddelijk toeslaat
Enkele merkwaardige en suggestieve scènes (het optreden in de school, de bloedrode Seine...) in een film die toch heel veel, vooral in Frankrijk, werd gelauwerd, en terecht, en waarbij ik daar graag wat lof voor de spontane vertolkingen aan toevoeg.

In het eerste stuk moest ik onvermijdelijk aan "l'Emmerdeur" denken. Ventura weer met een lastpost opgezadeld maar uiteindelijk gaat het toch de misdaadkant op met een toch niet zo instapbaar scenario.

Maar goed, Ventura laat toch minstens in één scène, waar hij zich kwaad maakt, zijn talent zien, maar nog merkwaardiger dan dat : wanneer hij in het circus zit lacht hij zoals ik hem nog nooit heb zien lachen.

Meer dan deze kleine pittigheden zit er helaas niet in het nr 125...

Erg onbehaaglijk onderwerp, maar vooral prachtige natuurbeelden en stunts en het is ook wel genieten van de goede, vlotte act van James Franco. Evenwel vind ik de psychologische belevenissen, de terugblik op zijn verleden niet zo erg duidelijk en overzichtelijk, maw ze spreken onvoldoende aan om van een erg geslaagd geheel te spreken.

Naar een waar gebeuren dat ons de chaos in Libië van onmiddellijk na Khadaffi in herinnering brengt. "Zijn dat vijanden of vrienden ?", ge hoort het meerdere keren in deze film die hulde brengt aan het heldhaftig verweer van een handvol Amerikanen. Aan vuurgevechten geen gebrek en daar zit dan wel de sterke visuele kracht in van deze film, al komen er ook menselijke aspecten aan bod en geeft dit geen aanleiding tot felle overdrijving.

Geen grootse documentaire maar toch reuze interessant aan deze historische uren te worden herinnerd, hoe het verliep en wat de inzet was.

Goed zijn de getuigenissen van mensen die toen nog pril jeugdig waren maar plots met een ongekende keiharde realiteit werden geconfronteerd.

Harde beelden van het fel gebombardeerde Londen.

Het accent op het Britse eendrachtig verzet: kan ik inkomen.

Geen Simenon-verfilming met Jean Gabin in de hoofdrol, deze "13, rue Madeleine", maar een uitstekende spionagethriller.

Verzorgde opbouw met veel buitenopnames en naar de proloog, zoveel mogelijk op de geciteerde plaatsen.

Interessant in beeld gebracht zijn ook de trainingen van de Secret Intelligence, de opleiding en de werkmethodes van de spionagediensten en de manier waarop alles eigenlijk wel authentiek en echt gebeurd lijkt.

Richard Conte speel erg goed als de "mol" maar bovenuit steekt toch weer dat driftig kereltje dat James Cagney heet en die zoveel uiteenlopende rollen op zijn palmares heeft.

Goede film over een walgelijk onderwerp.

Knap geacteerd, weinig muziek wat de ondraaglijke, onbehaaglijke spanning nog opdrijft.

Ik moet toegeven dat het onsmakelijke van het thema mij van een prijzenkwotering afhoudt, al verdient deze merkwaardige film dit eigenlijk we