Meningen

Prachtige film met een verbluffende Isabelle Adjani, als een jonge vrouw die gebeurtenissen van heel lang geleden niet uit het hoofd krijgt en zich daardoor gedraagt als een soort fatale vrouw tegenover haar omgeving en ook voor diegenen die ze werkelijk viseert.

De dorpsgeest is treffend weergegeven maar de film is ook broeierig, zwoel en mysterieus, puik opgeboowd, de spanning vasthoudend, met enkele markante scènes, heerlijk muziek (Yves Montand kan ontroeren), ook luchtig, doorspect met boeiende gezegden ("La Saincte Famille" voor de schoonfamilie is wel pittig).

Ook de prestatie van Souchon is merkwaardig en ik zag toen voor het eerst een oudere Suzanne Flon aan het werk, als de wijze tante die "misschien wel doof is, maar zeker niet dom"...

Markante film. Wil ik ten alle tijde herzien.

Pierre Granier-Deferre verfilmde Georges Simenon's "Le Locataire" en koos als hoofdrolspelers Philippe Noiret en Simone Signoret. Beter kon hij niet doen want beiden leveren een gave prestatie af, meer nog, in hun gezamenlijke scènes zijn ze werkelijk subliem.

Hoever kan de genegenheid van iemand gaan, zelfs tegen beter in ? Een impressie die blijft nazinderen na dit uiteindelijk psychologisch drama waarin ook veel aandacht gaat naar gevoel, het gade slaan van universele menselijke trekjes èn de sfeerschepping èn beeldvorming er best mag zijn.

Twee opvallende punten in deze kort na het beëindigen van WO II gemaakte film, die reeds de invloeden vanuit de States vertoont: het weelderig appartement met de fles"booze" direct bij de hand, de galakledij, de achteloze omgang met de sigaret enz...:

1. Het teruggrijpen naar de periode waarin de "sprekende" film doorbrak en vele artiesten uit de "stille" periode aan de kant bleven.

2. Hoe filmbonzen het vlug doorhadden dat met "playback", wel wat te bereiken viel en hoe talent vaak slachtoffer werd van allerlei profiteurs. Zal altijd bestaan trouwens.

Best meevaller deze "Etoile sans Lumière", gedateerd natuurlijk maar knap verhaald en emotievol vertolkt en niet door de eerste de beste : Serge Reggiani, uiterst jong, maar reeds de typische stijl die zijn ganse carrière zal kenmerken, nachtegaal Edith Piaf (niet met de bekendste maar toch mooi krachtige chansons) die haar ontdekking Yves Montand, reeds met de prachtige stem die hem tot topartiest zal brengen, wel een rolletje bezorgde.

Zo'n filmpje kan er bij mij wel af en toe in.

Het cynisch spel van een meerdere met een ondergeschikte wiens leven geleid en beheerst wordt en die er de nare gevolgen moet van dragen.

Interessant thema, maar zeggen dat de film over de ganse lijn boeit ware onjuist. Te veel dode momenten en niet zo logische sprongetjes van scène naar scène. Wel valt het acteren van Piccoli, Lanvin en Nathalie Baye te apprecieren in een film die een onbehaaglijke sfeer uitademt. Dit laatste past dan wel in het ongewone van het verhaal.

Wellicht al te melodramatisch opdat deze film, zelfs bij zijn verschijning, de goedkeuring van het grote franse publiek zou kennen en wat, naar het schijnt, zowat het einde zou betekenen van Jean Grémillon als langespeelfilmmaker.

'k Vond de plot niet zo slecht, alhoewel.....

Michèle Morgan is een grote dame, Henri Vidal speelt ook goed maar is, of was, meer geschikt voor ondeugender rollen.

Verbazend is de glamour van de burgerij, eerder great american style.

Jeanne Moreau is een perfecte femme fatale in deze "policier", zoals de Fransen het zo graag noemen, maar ook Philippe Lemaire als de kleine bankbediende die in de misdaad wordt meegesleept, is uitstekend.

Een zeer goede zwart-wit film uit de jaren 50, keurig verhaald met zo goed als geen ongeloofwaardigheden.

Lino Ventura zit wat op de achtergrond, maar is best in form.

Het regisseursduo Collet-Druot stapt in op de sensatie van de alsdan heersende verleggende grenzen aan seksueel vertoon in de cinema.

Het publiek keek er van verrast nieuwsgierig tot reikhalzend naar toe.

In een zwoel sfeertje wordt hier een verhaal gebracht van extreem mannelijke dominatie tegenover het slaafse, het naar een meester snakkende bij de vrouw. Het hoofdthema van de film, dat helaas uitgewerkt wordt met nogal wat lange, vervelende scènes met soms een wending in het verhaal die het wat interessanter maakt maar dat leidt naar een slot waar de kijker maar best zijn eigen besluiten uit trekt. (De lach van Michel in het slot ?)

Gelukkig zitten de twee hoofdrolspelers goed in hun opdracht.

Uiterst flauw begin, daarna wat meer gevarieerd op psychologisch vlak, wat een beetje het niveau optilt.

Niet alleen Claude Brasseur, als de oude brombeer met klare kijk, maar ook met plannen die soms goed, soms behoorlijk duister zijn, levert een prima acteerprestatie, ook zijn drie tegenspelers zitten perfect in hun rol.

Toch iets meer dan een zuivere komedie, want naast het vaak grappige script, zit er toch ook wat levenswijsheid in, ook de klassieke ouder-tiener-relatie, een vaak herkenbare karaktertekening en tenslotte sluipt er ook een flinke portie tederheid en charme in.

Een knap filmpje zou ik zeggen, goed bedoeld uiteindelijk en in staat te zorgen voor anderhalf uur genietbare filmontspanning.

Plezierig vast te stellen dat Claude Brasseur nog in de running is.

Enkele scènes die echt in je ziel kerven en die je verplichten te vechten om niet even de blik af te wenden.

Maar dat ware zonde want op die momenten is de film werkelijks groots, meesterlijk.

De camera kleeft als het ware op Anne, laat haar niet los en illustreert heel sterk de pijn die het meisje ondergaat, fysisch en psychologisch. Een karaktersterk personage dat overtuigend wordt vertolkt door de Frans Roemeens Anamaria Vartolomei.

Rauwe, realistische maar vooral mooie, ingrijpende film, zonder valse sentimenten

Tv film, te ervaren als een doodgewone zaterdagavond crimi.

Een "Pourquoi" en "Qui"-film met onderwege de vele ondervragingen, gissingen en verdachtmakingen om tenslotte verrassend te eindigen.

Beetje vergezocht scenario. Behoorlijk acteerwerk, evenwel. "Ancien" - kwam nochtans pas laat tot het acteurschap - Bruno Lochet valt daarin het best op.

Ge houdt het niet voor mogelijk maar het bracht me toch vele keren aan het lachen. Bovendien slaagt de cineaste er toch in de spanning er in te houden en de titel, die ik persoonlijk best vrij zou vertalen als "Laat me toe te twijfelen", te wettigen.

Tempo zit er wel in deze komedie want om de haverklap is er een personage die zich om iets moet verbazen - en wat voor iets - en die personages worden uitstekend vertolkt : François Damiens, altijd garant voor een degelijke rolinvulling, evenals Cécile de France en good-olds Guy Marchand en André Wilms.

Dat er soms wat pijn en ook emotie insluipt is een handigheidje dat onze komedie ten goede komt.

Een merkwaardige film die toch wel weer een pak wrange, soms aan het ongelooflijke parende aspecten van het oorlogsdrama in zich houdt.

Een verhaal van romantiek loopt doorheen de ganse film en lijkt uiteindelijk alles te overheersen (het slot leek me in dat opzicht ""al te") maar veel aandacht gaat zeker naar de gevoelens van betrokkenheid en schuld die een mens bevangen tijdens die periode waarin hij zich zelf niet meer is.

Al kreeg ik soms het gevoel dat in de handen van een grootse cineast de film had kunnen uitdraaien naar een niveau dat dat van een "Schindler's List" benaderde, toch geboeid - en waarderend - beide delen in één adem uitgekeken.

Soundtrack stelt amper iets voor - op het lawaai van het oorlogsvoeren na, natuurlijk - maar de acteerprestaties zijn erg overtuigend met in een heel bijzondere bijrol Rainer Bock als de onmogelijke en onmenselijke onderofficier.

Psychologisch, tragisch en clever opgebouwd deze mooie film die alleen maar ogenschijnlijk traag verloopt, want er bebeurt toch wel één en ander en zo blijft ge gedurende de ganse zit spontaan geboeid kijken.

Ontleding van de mens, een vast patroon bij deze regisseur lijkt mij.

De devotie van Carlos voor zijn idool gaat veel, veel verder dan imitaties, of zijn vrouw aanspreken met Priscilla...

Rustige karaktertekening van deze, in de grond bescheiden man, zonder veel ophef en sensatievolle scènes.

Zeker niet slecht maar mogelijks valt voor Presley-insiders, omwille van de muziek en herkenbare details rond de zanger, nog wat meer te genieten.

in ieder geval, knappe act van John McInerny, wellicht op zichzelf imitator van "The King".

Een beetje verrast dat dergelijke film uit Argentinië komt.

Goed filmpje over de adolescentietijd van 2 youngsters, maar er is meer aan de hand. Helaas, wordt over dit laatste, waar uiteindelijk de film het meest doordringend en aansprekend over gaat, door de cineast de kijker beslist onvoldaan achtergelaten. Een ontgoochelend slot van een film die wel een goede opbouw kent, een scherpe schets brengt van een traumatiserende toestand en kan rekenen op overtuigende acts van beide tieners.