L'Étreinte (1969)

een film die er niet in slaagde me op te winden, eerder verveelde dan dat

Eigenlijk een behoorlijke foute film. En al heel erg jaren zeventig. Dus veel oranje, coltruien, papieren bloemen, te zware make-up en fantasieën over de totale onderwerping van de vrouw. Als een soort tegenhanger van het toen opkomende feminisme. Deze film is een soort 'eigentijdse' variant van 'Histoire d'O', waarin een vrouw zich volledig onderwerpt aan een man, zowel fysiek als geestelijk.

Ook behoorlijk jaren zeventig: een verkrachtingsscène (waren ze toen dol op) die de vrouw na aanvankelijk verzet fijn gaat vinden. In dit geval het begin van de onderwerping van de vrouw aan de man. Natuurlijk een ontzettend foute man, zo verknipt als een deur (prima rol van Daniel Vigo), die een naïef en onschuldig meisje voor zijn karretje weet te spannen. Ze wordt behoorlijk afhankelijk van hem, maar twijfelt toch ook aan de oprechtheid van z'n bedoelingen. Pas als hij niets wil weten van haar hondje is voor haar de maat vol en ontstaat er een machtsstrijd die slechts een van de twee kan winnen. Daar heb ik toch best ingespannen naar zitten kijken.

Ook Nathalie Vernier als het meisje (die vaak uit de kleren gaat) levert vakwerk. Ze blijft geloofwaardig tot het eind; heen en weer zwalkend tussen gevoelens van liefde en afkeer. De film zakt helaas op twee derde behoorlijk in en wordt dan een soort modeshow. Ook de passage met het hondje leidt af van waar het om gaat. Evenals het bezoek van haar oom. Kennelijk was het duo Paul Collet en Pierre Drouot toen al behoorlijk de weg kwijt, want ze hadden geen idee hoe nog een punt aan deze geschiedenis te draaien. Dus een film zonder eind. Daarom ondanks het goede spel en het interessante thema geen voldoende.

Een Belgisch antwoord op de artistiek verantwoorde erotische films van de jaren '60 en begin jaren '70. Passende muziek dus, hipsters en het nodige naakt. Er zit misschien wel wat sfeer in deze film, maar het komt toch gedateerd over en heeft ook weinig meer te bieden. De film is ook ineens gedaan zonder er een einde aan te breien. Er zijn slechter films, maar boeiend kan je dit niet noemen.

die rooie censuur balk op de poster is ook niet bepaald opwindend

Het regisseursduo Collet-Druot stapt in op de sensatie van de alsdan heersende verleggende grenzen aan seksueel vertoon in de cinema.

Het publiek keek er van verrast nieuwsgierig tot reikhalzend naar toe.

In een zwoel sfeertje wordt hier een verhaal gebracht van extreem mannelijke dominatie tegenover het slaafse, het naar een meester snakkende bij de vrouw. Het hoofdthema van de film, dat helaas uitgewerkt wordt met nogal wat lange, vervelende scènes met soms een wending in het verhaal die het wat interessanter maakt maar dat leidt naar een slot waar de kijker maar best zijn eigen besluiten uit trekt. (De lach van Michel in het slot ?)

Gelukkig zitten de twee hoofdrolspelers goed in hun opdracht.

Uiterst flauw begin, daarna wat meer gevarieerd op psychologisch vlak, wat een beetje het niveau optilt.

Het was een mooie film. Inderdaad drama, maar sommige scènes was toch komedie. Maar de slechte dingen die Michel deed vond ik toch heel erg.