Le Café du Cadran (1947)

Het bestaat nog: het café du cadran...en wel in het tweede arrondissement van Parijs. De precieze locatie kunt u met hulp van de intro van de film makkelijk achterhalen: we beginnen met een tracking shot - vanaf een voertuig allicht- dat van de opéra Garnier doorloopt tot we in het eponieme cafeetje zijn beland, waar dan de integrale film zich op locatie zal gaan afspelen.
Van de "synopsis "klopt verder werkelijk geen ene reet, ik vermoed zelfs dat hij voor de gelegenheid verzonnen is . Had een aardige zij het misschien routineuze film kunnen opleveren, maar beter een film met verzonnen synopsis toevoegen dan helemaal niet, lijkt me. 3 regels kun je er waarschijnlijk niet over neerpennen inhoudelijk, want het betreft hier een practisch intrigeloze film.
Dat is curieus voor een film uit 47, en wat we hier hebben is dan ook een werk dat zijn tijd ver vooruit was, zijn schijnbaar volstrekte ongekendheid niet verdient om die reden. De ene regisseur Gehret is ook vrijwel totaal vergeten, ik weet niet wat zijn bijdrage en wat die van Decoin was verder. Maar waarom was dit zijn tijd vooruit ?
Wel : het openingstrackingshot en de location shoot doen al denken aan de smurrie waar de NV ons later op zou vergasten, dit gaat echter verder als we doorheen de rest van de film ook worden getracteerd op het soort zgn. "ware, authentieke "gesprekken precies van het soort waar de NV patent op zou hebben en daarna de rest van de zgn. auteurscinema vergiftigde, triviale onzin dus die verder niets met de hoofdintrige- die hier trouwens vrijwel afwezig is- te maken lijkt te hebben en je in cine papa films nu juist nooit zag/ hoorde ( wat hen schijnbaar fake maakte )
Bijna docu achtige kijkjes in de levens van de- "echte"- stamgasten van het café, op losse wijze en schijnbaar willekeurig gebracht. Dat dan ook nog eens met natuurlijk geluid, en een vrijwel afwezige non - diëgetische score.
Bijna een indiefilm avant la lettre kortom, al zijn er gelukkig nog wel wat cine papa elementen aanwezig. Ze worden geleverd door wat je met enige goede wil de protagonisten zou kunnen noemen : provinciaal Blier die het café net heeft overgenomen, zijn vrouw Brunoy die zich ontpopt tot femme fatale, Clariond als Luigi de violist die met zijn attenties de jaloezie van Blier triggert, en de verplichte comic relief wordt verzorgd door Oudart als Gregorio, de hoornist.
Die leveren dan iets wat op een intrige lijkt, zij het ook dit op nonchalante wijze en bijna en passant gebracht, wat ook geldt voor de moord waar de film dan abrupt mee besluit, om er dan een moraalloze mini coda aan toe te voegen.
Een meesterwerk is dit verder niet, maar dermate afwijkend van het toen gangbare dat hij wel enige aandacht- minstens als curiosum- verdient. Bij mijn weten echter niet uitgebracht met anderstalige onderschriften.

De eerste helft van de film wordt besteed aan de "screening" van de vele stamgasten en dit valt al te langdradig uit, temeer dat het intrige weinig interessants biedt.

Daarna kiest de film een duidelijker richting maar het blijft erg klassiek voorspelbaar.

Niet groots, wel af en toe pittig typisch die zwart-wit beelden van het volkscafé met zijn gebruiken uit die tijd.

Bernard Blier, nog weg van het imago van de dikbuikige in een simpel-komische rol, overtuigt als de brave Parijse kroegbaas.