Quand On A 17 Ans (2016)

Vanaf 5 mei in de bioscoop (Lumière)

Wat hebben de Fransen het toch moeilijk met het thema homosexualiteit, wat een drama ervoor nodig is om enig vuur tussen de twee jongens aan te wakkeren en hoe men daaromheen op een geforceerde manier het verhaal aan mekaar weet te breien... het levert vooral mooie plaatjes op in de natuur met af en toe ontroerende momenten waarin goed gespeeld wordt, maar het is mij te clichématig en daardoor nogal onecht.

Mooie gevoelige film over liefde en er aan toe geven.

Dit is een film op een manier waarop het al zo vaak is gedaan of het nu gaat om een jongen en een meisje, twee jongens of twee meisjes of twee shetlandpony's. Het verhaaltje "ernaast" was voor mij te dun om te blijven boeien. Dit is gewoon een herhaling van zetten. Niet dat de film slecht was, dat zeker niet, maar het is niks nieuws onder de zon. Ik kan niet meer synoniemen verzinnen voor hetzelfde punt, dus hierbij mijn waardering: 2,5 *

André Téchiné, die samen met Céline Sciamma, instond voor het scenario snijdt hier heel wat onderwerpen aan. De titel ("Wanneer men 17 jaar is...") kan echter alleen maar slaan op de bijzonderste in de film : de aanwakkerende sexualiteit. In dit gedeelte dienen trouwens de menselijke gedragingen, reacties, twijfels tederheid en emotie gezocht.

Wat daarnaast wordt verhaald lijkt mij niet zo bijzonders en zeker niets origineels.

Er is wel heel wat mooie fotografie, is Sandrine Kiberlain een klassebak die geloofwaardigheid brengt en tenslotte oordeelde de César-commissie het presteren van Kacey Mottet Klein en Corentin Lila voldoende om er twee beloftevolle acteurs voor de toekomst in te zien. Hopelijk is dat zo.

Deze kruising van haantjesgedrag en homoseksualiteit levert een tamelijk voorspelbare, maar niettemin onderhoudende film op, mede dankzij het prima acteerwerk van Sandrine Kiberlain en de twee jongens. Bovendien is de film rijkelijk voorzien van fraaie opnamen van de schitterende omgeving. Naar mijn smaak een van de betere films van André Téchiné, wiens films mij doorgaans maar matig kunnen bekoren.

Deze eens bekeken en het was geen slechte film, maar ik had wel een iets ander verhaal verwacht.

De cast deed het wel prima en verder zag de film er goed uit.

Prima om eens mee te pikken als hij op tv passeert, maar voor de rest niet zo speciaal.

Deze film is mij erg goed bevallen. Het verhaal interesseerde mij. Het is een gevoelige en (ondanks de ruzies en gevechten) liefdevolle film, met zeer mooie (natuur)beelden en prima acteerwerk, wat mij betreft. Homoseksualiteit in films vind ik altijd wel een goed thema, aangezien het lang niet altijd en overal geaccepteerd wordt. Mooie soundtrack ook (Victor Démé, Yafaké). Dat Damien een T-shirt met 'My dream is alive' draagt vind ik leuk gekozen. Het lijkt mij niet onopzettelijk gezien zijn liefde voor Tom. Ik ben blij dat ik deze film heb uitgekozen in de bibliotheek. 4*

Erg mooie en goede film. Er wordt sterk geacteerd. De jongens spelen heel natuurlijk. De moeder spant de kroon. Super goede actrice en mooie vrouw om naar te kijken. Het thema 'homoseksualiteit' had van mij nog wel wat meer aan bod mogen komen, maar het is zeker goed neergezet. Geen overdreven nichterig gedoe, maar gewoon twee normale jongens die gevoelens voor elkaar hebben. Ze zouden deze film op scholen in de Franse les moeten geven. Leert de jeugd Frans en ze leren dat homo zijn iets is van alle dag. En dat je als jonge homo niet gelijk van 'roze' hoeft te houden of 'verwijfd' hoeft te zijn.

Quand On A 17 Ans is een goed geacteerde film waarin wat thema's de revue passeren waar we in de dagelijkse samenleving mee te maken kunnen krijgen. Het brengt allemaal niets nieuws maar het is verder een vrij nette film.

Een intrigerende en goede film. Prachtige cinematografie in de Franse bergen, winter- en zomerlandschap, prachtige vergezichten. De twee jongens spelen geloofwaardig en komen eerlijk over. Het begin deed me denken aan een uitspraak: meisjes plagen, kusjes vragen, hier vertaald: jongens plagen, kusjes vragen. De ontwikkeling in het verhaal was interessant en de karakters goed uitgewerkt. Ook veel verdriet en droefenis door een dramatische gebeurtenis en daarna elkaar troosten en steunen. En ook in deze film: een leven wordt genomen, een leven wordt gegeven. Fijn dat deze film voor de verandering eens een happy ending had!

Vanavond 12 januari op France 2 om 22.40

Mooi.

Ik kwam eigenlijk in de film terecht vanwege de naam van Sandrine Kiberlain - het verhaal had me wellicht niet erg getrokken. Maar dat verhaal wordt wel zo volstrekt natuurlijk en vanzelfsprekend gebracht dat het moeiteloos overneemt - waarmee overigens niets ten nadele van de acteerprestaties van Kiberlain. De jongens zijn zo natuurlijk met z'n tweejen dat het alleen daarom al een genot is om de film te zien.

Qua verhaal maakt Téchiné zich er misschien wel wat makkelijk en politiek correct vanaf - maar wie kan daar echt een punt van maken als het zo'n fijne film oplevert. En vakwerk is het zeker, naast acteren is er in de casting geen speld tussen te krijgen, en maken de beelden het tot een kijkfeestje. Mooi, daar begon ik al mee.

Een degelijke Franse film zoals er wel meer zijn. Goed geacteerd, rustig voortkabbelend plot, degelijke cinematografie, authentiek en naturel, maar echt wereldschokkends wordt het nooit. Eigenlijk een film waar weinig op aan te merken valt, maar waar ook weinig over te vertellen is.

Het onderwerp rond homoseksualiteit bij jongeren is niet nieuw en telkens worden dezelfde paden betreden. De film kijkt lekker weg en de mooie berglandschappen zijn een meerwaarde voor de film. Meepikken als je kan deze film, maar hem aanbevelen is misschien ook een brug te ver. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.

Vandaag te zien op TV > ARTE > 20:15 uur

De films van films van André Téchiné schuren altijd wat. Ze kunnen me niet allemaal bekoren. Deze valt goed te doen, wellicht mede door het script van Céline Sciamma. Centraal staan twee jongens, klasgenoten in een soort liefde-haatverhouding. Maar we weten "was sich liebt neckt sich''. Dat krijgen we uiteindelijk ook volledig te zien, maar dat ligt mij niet zo. Er gebeurt nog veel meer in deze film, niet alles lijkt me even functioneel.

Kacey Mottet Klein en Alexis Loret doen het fantastisch: geloofwaardig en naturel. Hun innerlijke spanningen en onzekerheden spatten van het doek af. Dat is ook zeker het beste deel van de film. Van Sandrine Kiberlain weet ik het niet zo, of ik haar nou geloofwaardig vond als moeder, echtgenote en huisarts. Is ook wel veel voor een personage. Hier en daar een tikje vlak en ingehouden. Maar dat zal haar opdracht wel geweest zijn. Het gaat tenslotte om die twee jongens, op weg naar de volwassenheid. Die hebben het niet makkelijk.

Film over twee klasgenoten die aanvankelijk vooral ruzie maken en de moeder van één van hun die huisarts is en verbindende factor. De film bouwt erg langzaam op maar blijft wel boeiend. Uiteindelijk blijkt het vooral een opgroeidrama en homofilm, maar zo zie je het niet direct aankomen en in die zin is hij zeker ook positief afwijkend van zijn genregenoten. Ook de rol van de moeder wordt erg mooi weergegeven. Aan het begin ging het verhaal tergend langzaam terwijl tegen het einde de ene na de andere gebeurtenis ineens in een rap tempo op elkaar volgt.
Dat is het enige waar ik in deze film misschien wat moeite mee had. Maar verder een erg mooie film in een mooi landschap.

Vertelling van de relatie tussen de 17-jarige klasgenoten Damien [Kacey Mottet Klein] en Thomas [Corentin Fila]. In drie semesters. Nieuweling Damien wordt eerst door Thomas gepest, maar krijgen een band wanneer Damiens moeder [Sandrine Kiberlain] als huisarts een belangrijke rol krijgt in de zorg voor Thomas’ ernstig zieke moeder [Mama Prassinos]. Je kunt wel raden waar het eindigt in dit degelijk gemaakte, maar weinig verrassende of opmerkelijke romantische drama.