Babes in Arms (1939)

Een erg genietbare musical uit het 'gouden' Hollywoodtijdperk. Kindsterren Mickey Rooney (vooral hij) en Judy Garland schitteren in deze sfeervolle film, die de charme van de vroegere Broadwayproducties in de huiskamer brengt.

De film kijkt vlot weg, kan bogen op fijne acteerprestaties en bezit volop die heerlijke (nostalgische) zweem die rond de Hollywoodfilms van die tijd hangt.

3,5*

Ik moet je tegenspreken, Friac. Ik vond de film helemaal niet te genieten, mede door het acteerwerk van Rooney, alsof ie les geeft aan 7-jarigen. Als je écht de charme van vroegere Broadwayproducties in de huiskamer wilt hebben, kijk dan naar een film als THE BROADWAY MELODY OF 1929, THE BAND WAGON of iets dergelijks. De film verveelt snel (omdat ie saai is) en bezit niets van de sfeer van oude Hollywoodfilms. Kortom: ik kon niet genieten van deze prent. 1 ster.

Ik heb zelf De Broadway melody of 1940. Deze film heeft zoveel sfeer en is wat muziek betreft zo perfect, dat ik hem in mijn hart heb gesloten.

Babes in arms heb ik helaas nog niet gezien, omdat die nog niet in Nederland is uitgegeven (of heb ik het mis?)

De beste musical uit vroegere jaren is naar mijn mening:

Singing in the rain. Die is helemaal AF!!

We hebben allebei SINGIN' IN THE RAIN in onze top tien, best fijn Ook ik heb THE BROADWAY MELODY OF 1940, maar die vind ik niet zo goed als THE BROADWAY MELODY OF 1929. Desalniettemin, het gaat hier om BABES IN ARMS. Je hoeft je zeker niet slecht te voelen dat je die (nog) niet in je collectie zitten hebt, want het trekt werkelijk op niets. Ik heb het enkel in mijn collectie zitten omdat ik graag oudere films verzamel. Maar het is eigenlijk niet de moeite van aanschaffen waard.

Gisteren zag ik "Babes in Arms" (1939). Over het verhaal was ik niet ontgoocheld omdat ik er niet meer van verwachtte. Doorgaans is het gebeuren in dergelijke muzikale fims oppervlakking en banaal met ten hoogste een paar hints naar de realiteit en afgestemd op het zang- en danstalent van de hoofdacteurs (hier de curiositeit Mickey Rooney en de charmante tiener Judy Garland).

Wat me wel diep ontgoochelde waren de songs die er in werden opgevoerd. Het heet dat de play "Babes in Arms" die 2 jaar voorheen werd opgevoerd prachtige evergreensongs bevatte als "Where or When", "My funny Valentine" "The lady is a Tramp" en het tekstknappe (luister maar naar de versie uit 1956 van Frank Sinatra) "I wish I were in Love again" . In de film werd alleen maar "Where or When" gezongen en Tramp op de achtergrond even instrumentaal. Rodgers en Hart grandioos te kort gedaan. In de plaats was er alleen maar een "Good Morning" en een bombastische pot-pourri. Spijtig.

Ik heb ooit James Stewart horen zeggen : "Hollywood was a magic place where dreams were put on to celluloid and patriotism and familypride were proudly exposed". Ook "Babes in Arms" ontsnapt hier niet aan.