Waldstille (2016)

Volgens de distributeur (Contactfilm) is dit de omschrijving:

Ben haalt zich de woede, het verdriet en tegenwerking van zijn complete dorp op de hals, als hij dronken een verkeersongeluk veroorzaakt. waarbij zijn vriendin Tinka sterft. Hij wordt naar de gevangenis gestuurd en zijn verbitterde schoonfamilie krijgt de voogdij over zijn dochtertje Cindy. Wanneer Ben na lange tijd weer naar het zuidelijk gelegen dorp Waldstille terugkeert, is hij van plan om het contact met Cindy zo snel mogelijk te herstellen – ondanks weerbarstige tegenstand van zijn schoonouders.

Vanaf 30 maart 2017 in de bioscoop.

Schitterend, integer drama van een veelbelovende Martijn Maria Smits!

Wie een voorbeeld wil zien van hoe film gedijt bij beeldtaal, waarin dialogen redelijk overbodig zijn - ga en geniet van deze film. Met een meedogenloze verstilling ontwikkelt regisseur Martijn Maria Smits een intens drama dat twee lawaaierige (sic) knooppunten kent: het carnaval aan het begin en de kermis veel verderop. Na elk knooppunt slaat het beeld toe en zijn woorden bijna overbodig.

Heel soms gaat het dan ook mis in de film, en wel op momenten dat woorden de overhand krijgen, zoals in de schoolklas en bij de schoonvader van Ben. Maar dit zijn uitzonderingen. Gelukkig.

Vandaag Waldstille mogen aanschouwen in Eindhoven.

Een erg krachtige film, waarin de spanning vaak verscholen ligt in de stiltes en de sounddesign die ook een belangrijke rol speelt binnen deze film. Een haast onnederlandse film in een oer-Hollands landschap, dat volgens mij ook ingaat op de Nederlandse cultuur. De camera bevind zich vaak in een andere ruimte waardoor we als kijker haast erbuiten worden gesloten. Tegelijkertijd beginnen die scenes ook weer met een extreme close up op het hoofdpersonage en zo dring je steeds dichter door tot zijn kop. Er zijn idd twee scenes die misschien uit de film springen, zoals hierboven wordt genoemd. Ik zelf vond misschien juist die scenes erg goed, al springen ze er idd uit. Voor mij waren ze zijn zeer pijnlijk, vooral de scene in een klaslokaal zet je aan het denken hoe dat in de werkelijkheid zou gaan. Niet dat ik die scene ongeloofwaardig vond, integendeel, daarnaast zijn de koppen van de kinderen geweldig.

Je moet als kijker erg veel zelf invullen bij deze film, hoe? wat? waar? waarom?

Maar juist in het niet vertellen en in het niet oordelen ligt voor mij de kracht van deze film.

Ik heb genoten, had nog nooit van de maker gehoord maar ga hem zeker volgen!

Verrassend goed voor een Nederlandse film. Een film over schuld en boete.

Word wel een beetje moe van die nieuwe gebruikers die dit medium gebruiken om een film te promoten met een overdreven 5 sterren ,en ondertussen een andere Nederlandse film een 0,5 geven...Allemaal Bullcrap.....Als dit de nieuwe tendens gaat worden, dan kijk ik nooit meer een NL Film in de bios...

Een film met genoeg stof voor hooguit een half uurtje is uitgerekt tot een speelduur van 90 minuten. De film vertelt het verhaal van een Brabantse boer die, na een Carnavalsavond en een publieke woordenwisseling met zijn vriendin, met een slok op achter het stuur gaat zitten. Wat volgt is een auto-ongeluk, de dood van zijn vriendin, een gevangenisstraf van 4 jaar en wanhopige, halsstarrige pogingen om in contact te komen met zijn dochter Cindy, die 2 jaar was toen het ongeluk gebeurde en zich haar vader niet kan herinneren. Wat volgt is een hoop vertwijfelde blikken, gesprekken waarin de gesprekspartners na elke zin zo'n 10 seconden stilte laten vallen, stemmige muzikale intermezzo's met mooifilmerij. Kortom: een hoop tijdrekkerij in een levensloze film, die als enig lichtpunt de buitengewone vertolking van Zinsy de Boer als de zesjarige Cindy. Haar vertolking is een knappe mengeling van melancholie, wantrouwen en spontaniteit die een volleerd actrice haar moeilijk zal nadoen. Maar daarmee komt dit holle drama het tranendal helaas bepaald niet uit.

Had er meer van verwacht.

De beeldtaal kwam matig over; dus gooi er maar wat meer dialoog in volgende keer, want hier heeft deze regisseur weing kaas van gegeten.

Zei de man die prachtfilms als: The Lobster, Eternal sunshine of the spotl..., Alamar, Deaman, The Delivery, Her of het meesterwerk Heat van Michael Mann twee sterren of minder gaf.

Maar goed iedereen zijn mening, maar over "taal" in cinema valt dan niet echt te spreken met je is het wel?

DE PERS OVER WALDSTILLE

Volkskrant 4 ****

Waldstille benadrukt hoezeer Martijn Maria Smits zijn roeping als beeldend verteller heeft gevonden.

Parool - recensie 4****

"Onmacht is het sleutelwoord in Waldstille, waarmee Smits zich bewijst als een uitstekende acteursregisseur".

Cinemagazine 4 ****

De storm die hun doorsnee leven binnendrijft, is boven alles een menselijke.

Filmtotaal 4 ****

Waldstille een zorgvuldig geconstrueerd drama vol invoelbare situaties.

Tickets

Wat doe je nou triest joh? Omdat ie er een andere mening op nahoudt dan jij?

Zei de man die Lord of the rings en Gladiator in zijn top 1 en 2 heeft haha!

Jongens waarom kijken jullie dan naar dit soort films, dan weet je toch dat het tegen gaat vallen.

Verder even goede vrienden,

Laten we er verder over op houden (makkelijk praten)

Waarom ik dit soort films kijk? Omdat ik van dit genre hou.

Helaas is deze film niet goed genoeg.

Wat jij er ook van vind met je snobistische praatjes...

De film kon me helaas niet grijpen, al waardeer ik de moeite ontzettend. Het is een film die niet afhankelijk is van dialogen en grote gebeurtenissen, maar laat je door middel van stiltes en close-ups van de acteurs zelf uitvogelen of speculeren wat er gaande is in hun hoofd. Dat kan ik an sich wel waarderen aan dit soort kleine films. Wat ik deze film kwalijk neem is dat het misschien iets tè minimalistisch is wat dat betreft, en wanneer er wat dialogen gaande zijn komen die niet echt geloofwaardig over. Dus niet alleen kwantitatief maar ook kwalitatief komen de personages niet echt tot leven door gebruik van dialoog. Ik denk dat dat ook komt door de vooral Belgische cast die bekend staan om hun improvisatiewerk, maar het komt niet echt binnen. Dit zorgde ervoor dat ik vooral de hoofdpersoon, Ben, niet echt sympathiek over vond komen, en ik voelde me niet zo betrokken bij zijn verhaal. De film speelt dus met de grens tussen zeggen en niet-zeggen, maar tipt net een beetje de verkeerde kant op.

Het is verder bekwaam gemaakt met goed getimede muzikale toevoegingen en shots die de somberheid van de situatie versterken. Het vertelt ook een aardig verhaal over schuld en boete, en wat liefde betekent voor verschillende mensen. Of je er kracht uitput of ernaar verlangt.

Wel leuk dat ik de gelegenheid had om na de film wat vragen te stellen aan de regisseur Martijn Maria Smits, waaruit inderdaad bleek dat hij de voorkeur legt bij dialoogloze scènes en daar waar dialoog is het te laten improviseren. Dat waardeer ik oprecht, alleen de film testte mijn geduld net iets te veel waardoor ik het helaas net een onvoloende moet geven.

2.5*

Intense film met het juiste beklemmende gevoel.

Erg mooi gefilmd en geschoten. Deed me erg aan de Dardenne's denken. Naast het camerawerk vooral de sfeer. Maar ik zit ook wat met dat minimalistische, teveel vragen blijven onbeantwoord. Ik begrijp dat het in Arthouse kringen barbaars is om even de hoofdpersoon 1 minuut in de bajes te laten zien of zelfs maar een "2 jaar later" in beeld te brengen. Maar het helpt de film mijn inziens niet, om dit achterwege te laten. De dreiging die continue in de film en beelden zit, werkt uitzonderlijk goed. Alleen doet de film wat mij betreft op het einde de das om. Uiteindelijk blijkt het toch een aardige jongen te zijn, die alleen nog eens een weekend met zijn kind wil samenzijn, om haar duidelijk te maken dat Papa van haar houdt. Probleem is naar mijn idee, dat er over dat wiedergutmachungsweekend, nog steeds een enorme dreiging hangt, wat had moeten eindigen als een "happy end" blijft dus drukken als een donkere wolk. Je blijft je afvragen of ie nu dat kind op de achterbank zet en zich te pletter gaat rijden, ja of nee.

Lijkt me niet de bedoeling, zoals al eerder opgemerkt, dialoog is niet altijd een zwaktebod, mits goed gedaan, helpt het verhaal vooruit en leer je wat meer over de innerlijke motieven. Iemand die stil op een stoel zit te broeden, kan je alle kanten mee uit, iemand die vertelt wat hem dwarszit, is al wat beter te peilen.Zoals Alexander Mackendrick ook al tot in de treure probeerde duidelijk te maken, kunst en actie in de vorm van dialoog is geen tegenstelling. En had bij deze film zeker wat geholpen.

Qua acteren en filmen heel erg goed maar het script...het gevoel dat het een Manchester bt Sea wil zijn maar op een Hollandse GTSTversie uitdraait met vrijwel onuitlegbare sprongen/handelingen. Een beetje droog, clichematig sensatiezuchtig en vlak. Maar het acteren en filmen, puik!

Toch jammer dat Nederlandse films vaak zo slecht te verstaan zijn. Deze vanmiddag een kans willen geven maar ik kon het helaas echt maar deels volgen. Jammer.

Inderdaad, slecht geluid,,,,,

Ja, hij heeft wat deze film over de sociale en vooral psychologische weerslag van een familiedrama.
Voorkeur wordt gegeven aan de stille momenten al laten de kordate scènes als deze in het klaslokaal en de eigenlijke "ontvoering" toch wel een naar gevoel, vooral omdat een onwetend en onschuldig kind hier wordt overwelmd door gedachten die het niet aankan. Slecht is dit zeker niet, integendeel. Het legt de vinger des te meer op de gevolgen van een ongelukkig moment uit het verleden.
Knap is het ook dat in het slot van de film er niet nog een dramatischer gevolg wordt aangebreid.
Misschien aanvankelijk wat houterig in de verhaalstijl en niet zo'n vlotte overgang tussen de scènes maar dat deint weg door het overtuigend gebracht menselijk leed in het gebeuren en het goed acteerwerk.

Wat een trage lange zit zeg.....pfoe en dan de zeer beperkte dialogen die nog voor zeker de helft vrijwel onverstaanbaar zijn.

Inderdaad er zijn prachtige langzame en verstilde films, maar daar is dit er geen een van.

Dit is echt traaaag heel veel scene's absurd lang uitgerekt, zodanig dat het een maniertje wordt en zijn doel voorbij schiet.

Gemiste kans.

En van sommige mensen hier mag je blijkbaar geen eigen mening / visie hebben? Absurd gewoon.

Beklemmende film, over een onderwerp en situatie waar je absoluut niet in wilt belanden.

En die situatie maakt Ben mee. Nadat hij met zijn vrouw dronken in de auto stapt krijgt hij een ongeluk waarbij Tinka overlijdt. Hij beland zelf in de cel en na de vrijlating sta je daar dan... tussen de scherven die jij hebt veroorzaakt, terwijl het op je eigen bewustzijn nooit zo bedoeld was.

De kilte is overal te voelen. Van zijn ouders die evengoed het beste willen zien, tot zijn schoonouders die zijn dochtertje laten opgroeien. De grauwheid en de uitzichtloosheid die er gevormd wordt lijkt Ben te willen bevechten: Hij zal en moet zijn dochtertje weer zien. Gelukkig zijn er ook nog familieleden die wel aan zijn kant staan. Zijn broer, en zijn schoonzus.

En ja, ik kan er kort over zijn. De film werkt uiteindelijk toe naar de daadwerkelijke ontmoeting met Cindy zijn dochtertje. Die niet heeft meegekregen dat Ben haar vader is. Dit geeft een pijnlijke ondertoon. Zeker met die scene in Cindy's klas.

De Brabantse polders weten een goed sfeertje te brengen; echter moest ik wel ondertiteling gebruiken omdat ik de acteurs amper kon verstaan.

Sterke drama.

4,0*