Waldstille (2016)

Wie een voorbeeld wil zien van hoe film gedijt bij beeldtaal, waarin dialogen redelijk overbodig zijn - ga en geniet van deze film. Met een meedogenloze verstilling ontwikkelt regisseur Martijn Maria Smits een intens drama dat twee lawaaierige (sic) knooppunten kent: het carnaval aan het begin en de kermis veel verderop. Na elk knooppunt slaat het beeld toe en zijn woorden bijna overbodig.

Heel soms gaat het dan ook mis in de film, en wel op momenten dat woorden de overhand krijgen, zoals in de schoolklas en bij de schoonvader van Ben. Maar dit zijn uitzonderingen. Gelukkig.

Een film met genoeg stof voor hooguit een half uurtje is uitgerekt tot een speelduur van 90 minuten. De film vertelt het verhaal van een Brabantse boer die, na een Carnavalsavond en een publieke woordenwisseling met zijn vriendin, met een slok op achter het stuur gaat zitten. Wat volgt is een auto-ongeluk, de dood van zijn vriendin, een gevangenisstraf van 4 jaar en wanhopige, halsstarrige pogingen om in contact te komen met zijn dochter Cindy, die 2 jaar was toen het ongeluk gebeurde en zich haar vader niet kan herinneren. Wat volgt is een hoop vertwijfelde blikken, gesprekken waarin de gesprekspartners na elke zin zo'n 10 seconden stilte laten vallen, stemmige muzikale intermezzo's met mooifilmerij. Kortom: een hoop tijdrekkerij in een levensloze film, die als enig lichtpunt de buitengewone vertolking van Zinsy de Boer als de zesjarige Cindy. Haar vertolking is een knappe mengeling van melancholie, wantrouwen en spontaniteit die een volleerd actrice haar moeilijk zal nadoen. Maar daarmee komt dit holle drama het tranendal helaas bepaald niet uit.

Zei de man die prachtfilms als: The Lobster, Eternal sunshine of the spotl..., Alamar, Deaman, The Delivery, Her of het meesterwerk Heat van Michael Mann twee sterren of minder gaf.

Maar goed iedereen zijn mening, maar over "taal" in cinema valt dan niet echt te spreken met je is het wel?

DE PERS OVER WALDSTILLE

Volkskrant 4 ****

Waldstille benadrukt hoezeer Martijn Maria Smits zijn roeping als beeldend verteller heeft gevonden.

Parool - recensie 4****

"Onmacht is het sleutelwoord in Waldstille, waarmee Smits zich bewijst als een uitstekende acteursregisseur".

Cinemagazine 4 ****

De storm die hun doorsnee leven binnendrijft, is boven alles een menselijke.

Filmtotaal 4 ****

Waldstille een zorgvuldig geconstrueerd drama vol invoelbare situaties.

Tickets

Ja, hij heeft wat deze film over de sociale en vooral psychologische weerslag van een familiedrama.
Voorkeur wordt gegeven aan de stille momenten al laten de kordate scènes als deze in het klaslokaal en de eigenlijke "ontvoering" toch wel een naar gevoel, vooral omdat een onwetend en onschuldig kind hier wordt overwelmd door gedachten die het niet aankan. Slecht is dit zeker niet, integendeel. Het legt de vinger des te meer op de gevolgen van een ongelukkig moment uit het verleden.
Knap is het ook dat in het slot van de film er niet nog een dramatischer gevolg wordt aangebreid.
Misschien aanvankelijk wat houterig in de verhaalstijl en niet zo'n vlotte overgang tussen de scènes maar dat deint weg door het overtuigend gebracht menselijk leed in het gebeuren en het goed acteerwerk.

Beklemmende film, over een onderwerp en situatie waar je absoluut niet in wilt belanden.

En die situatie maakt Ben mee. Nadat hij met zijn vrouw dronken in de auto stapt krijgt hij een ongeluk waarbij Tinka overlijdt. Hij beland zelf in de cel en na de vrijlating sta je daar dan... tussen de scherven die jij hebt veroorzaakt, terwijl het op je eigen bewustzijn nooit zo bedoeld was.

De kilte is overal te voelen. Van zijn ouders die evengoed het beste willen zien, tot zijn schoonouders die zijn dochtertje laten opgroeien. De grauwheid en de uitzichtloosheid die er gevormd wordt lijkt Ben te willen bevechten: Hij zal en moet zijn dochtertje weer zien. Gelukkig zijn er ook nog familieleden die wel aan zijn kant staan. Zijn broer, en zijn schoonzus.

En ja, ik kan er kort over zijn. De film werkt uiteindelijk toe naar de daadwerkelijke ontmoeting met Cindy zijn dochtertje. Die niet heeft meegekregen dat Ben haar vader is. Dit geeft een pijnlijke ondertoon. Zeker met die scene in Cindy's klas.

De Brabantse polders weten een goed sfeertje te brengen; echter moest ik wel ondertiteling gebruiken omdat ik de acteurs amper kon verstaan.

Sterke drama.

4,0*