Waar Het Groeide (1956)

Mooi ter voorbereiding of ter aanvulling van De Witte (1980) .

Aardige docu waarin men op zoek gaat naar de roots van Ernest Claes.Het is geen droge interviewronde maar men wil optimaal gebruik maken van het beeld als medium om de informatie over te brengen. Enkel in de intro en outro zien we de dan éénenzeventigjarige Ernest Claes rondwandelen met vers gesteven pak, gestopte pijp en intellectueel brilletje - naast zijn eveneens schrijvende maar in de schaduw levende eega Stephanie Vetter. De hoofdmoot wordt ingevuld door Guide Daans die enkele passages uit het leven van de jonge Claes acteert, met daarover de commentaar van Ernest Claes. We zien hem rondhangen in velden en beemden rond Zichem en Averbode, alsook de abdij van Averbode, tot hij de overstap maakt naar het college van Herentals in zijn tienerjaren. Wat me over zijn jeugd nog het meest is opgevallen, is de centrale plaats die de katholieke religie op dat moment inneemt in de maatschappij.

Deze docu dateert uit 1956, oogt en klinkt verouderd met bij momenten sentimenteel en wat we vandaag gezwollen taalgebruik noemen (‘Herentals met zijn goed en eerzaam volk’) en handelt dan ook nog eens over een periode die evenzeer 60 jaar de tijd ingaat naar het leven in ruraal Vlaanderen eind 19e eeuw. Met deze docu maak je dus 2 fikse tijdsprongen in één klap. Als achtergrondmuziek maakt men daarbij continu gebruik van grote klassieken als Felix Mendelssohn en Edvard Grieg.

Vooral mooi wanneer Ernst Claes zelf aan het woord komt en uitvoerig over zijn jeugd vertelt: zijn jong-snaak-jaren in het land van Zichem, zijn vele dromerijen om later dit of dat te worden, pastoor Munte, zijn kattekwaad in en rond de abdij van Averbode, zijn omgang met de paters maar ook zijn "liefst alleen zijn", zijn collegejaren in Herentals met de klassieke raad (toen) "Zie dat ge goed uw Frans kent", Wannes Raps en uiteindelijk zijn liefde voor Conscience en...Vlaanderen.

"'t Zijn weiden als wiegende zeeën..."