Catene (1949)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze noir meets melodrama klassieker van Matarazzo die sinds het verschijnen van een Matarazzo box bij Eclipse een cultfollowingetje heeft verkregen bij de pundits en waarvan we de synopsis met enig gevoel voor understament als spoilerig zouden kunnen omschrijven

Volstrekt absurde over the top kolder van een regisseur die zich zou gaan specialiseren in dit soort filmpjes, dit is chronologisch de eerste van de 4 die internationaal zijn gereleased. Waarom hij onder onze aandacht moet worden gebracht weet ik niet, ze kunnen imho bij criterion beter een paar goede giallo/poliziottesco/zombie/kannibalen/WIP/nunsploitation of sex comedy boxes uitbrengen dan deze crap, waarvan we wel moeten toegeven dat hij uiterst vermakelijk is.

Waarschijnlijk was dit een idee van een stel ouwe nichten die hierin een voorloper van Almodovar in meenden te bespeuren, al wordt die Matarazzo vaker vergeleken met Sirk. Waarbij dient te worden opgemerkt dat Sirk het toonbeeld is van strenge ingetogenheid en afstandelijkheid, hierbij vergeleken.

Het begint allemaal aardig en doorsnee in noir-stijl met een mysterieuze vreemdeling die aanklopt bij garagehouder Nazzari, maar dit sujet blijkt een uiterst nare man te zijn die Nazzari 's eega Sanson( wat een tieten hee ) nog blijkt te kennen uit een duister verleden en zo begint het gebruikelijke spel van list, bedrog, moord en hysterie zoals dat hierboven integraal staat weergegeven.

Opvallend is echter dat het verhaalggeven rondom het kind dat overspel meent waar te nemen rechtstreeks is geript van IBCG van De Sica.

Enfin, zoals gekend maakte Matarazzo hierna nog een trits aan dit soort absurde films die allen kaskrakers werden en hier tzt nog besproken zullen worden.

zoals David Lynch ooit sprak: "I like absurd things, basically"

heb de box vorige week toch maar besteld, dus zal je reviews weer met intresse lezen!

Het blijkt dat die Raffaelo Mattarazzo heel wat melodramatische films heeft voortgebracht.

In ieder geval deze "Catene" is er ééntje 100%.

Kan me niet voorstellen dat dergelijk script heden ten dage nog veel bijval zou kennen maar in de wit-zwarte periode van na WO II waren uitgesproken begrippen als onschuld, overspel, moederliefde, opoffering en dergelijke graag geziene filmonderwerpen zekerlijk wanneer ze gebracht werden met de nodige melodramatische expressie.

Aldus is de film interessant om eens mee te maken. Het verhaal zit wel goed en elkaar al is één en ander toch gemakkelijk te voorspellen.

Prima melodrama met de mooie Sanson als getergde vrouw, waarin haar zelfopoffering uiteindelijk nog leidt naar een happy end. Wat ze ooit in de gluiperige Emilio zag is me een raadsel. Hoewel het melodrama met dikke plakken wordt opgediend, waarbij huilerige kindergezichtjes niet worden geschuwd, vond ik het eigenlijk nog binnen de perken. Een crime passionnel is toch nog het minste wat hier uit had kunnen komen, gelet op het Napolitaanse temperament. Voor de Amerikaanse politiefunctionaris had overigens wel een Amerikaan gecast mogen worden maar die waren destijds waarschijnlijk minder voorradig in Italië als tegenwoordig.

Gemengde gevoelens bij deze film. Start en middenstuk vind ik héél sterk met de plot die inzoomt op onbereikbare obsessionele liefde, en de opbouw van suspense. Om duimen en vingers af te likken als het ware. Na het middenstuk komt er echter reeds een climax van deze plot waarna het laatste deel van de film volgt met een aantal verwikkelingen die me niet geloofwaardig overkomen:
- Yvonne Sanson krijgt als ‘gevallen vrouw’ niet eens de kans krijgt van haar echtgenoot en schoonmoeder om haar verhaal te doen;
- Wat er ook van zij, blijft Yvonne Sansons’ personage de moeder van haar kinderen, en kan als dusdanig niet uit haar moeder rechten ontzet worden. Lijkt mij.
- De motivatie van de verdediging van de beklaagde komt me niet geloofwaardig over. Alsof men geen zelfverdediging - strokend met de realiteit - had kunnen pleiten. De zelfopoffering van Yvonne Sanson lijkt me vooral de dramatiek van het verhaal te dienen.

Aan positieve zijde vermeld ik de knappe acteerprestaties van Yvonne Sanson en Amedeo Nazzari, die het heel natuurlijk spelen. Verder is het genieten van buitenopnames in de baai van Napels en enkele traditionele Italiaanse liedjes.

Het is me uiteindelijk geen topfilm geworden maar toch wel een goeie voldoende.