menu

Boccaccio '70 (1962)

mijn stem
3,27 (77)
77 stemmen

Italië / Frankrijk
Komedie
200 minuten (originele versie met vier episoden) / 150 minuten (latere versie met drie episoden)

geregisseerd door Mario Monicelli, Federico Fellini, Luchino Visconti en Vittorio De Sica
met Sophia Loren, Romy Schneider en Anita Ekberg

Een film bestaande uit vier episoden: Een jong stel houdt angstvallig hun zojuist afgesloten huwelijk geheim, omdat de vrouw haar baan verliest als het uitlekt, een moraalprediker raakt verontwaardigd over een pikant reclamebord, een Romeinse aristocraat probeert zijn huwelijk en reputatie te redden nadat hij is betrapt bij callgirls en een werkneemster van een kermisschiettent is zelf de hoofdprijs bij een illegale loterij.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=YruOUGaraog

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van jackie
4,0
Fellini' s deel is het leukst !

3,5
Dit soort episodefilms, dat werkt toch meestal niet echt lekker - maar aan deze heb ik wel goeie herinneringen. Loren op een gigantische poster, met daaronder een kinderkoor dat zingt 'Buvete Piu Latte'...

Er was nog een vierde episode trouwens.

avatar van jackie
4,0
Dat was Anita Ekberg op de gigantische poster !

3,5
Stom ! Niet op dat gezicht gelet.

avatar van stinissen
stinissen (crew)
De dame op de foto is Sophia Loren of bedoelde dit niet?

avatar van mdj
mdj
De vierdelige versie is enkel in Argentinië en Italië uitgebracht. Het vierde deel werd vermoedelijk geschrapt vanwege de onbekendheid van de regisseur. Geen kuisheidsredenen o.i.d. Zie daarover:
"Ponti bracht het project terug tot vier episoden. Het vierde deel, RENZO E LUCIANA, was regisseerd door Mario Monicelli. Het werd kort voor de première in Cannes geschrapt vanwege de lengte, de onbekendheid van zowel regisseur als acteurs, en mogelijk ook vanwege zijn sombere sfeer die uit de toon zou vallen." (http://www.filmmuseum.nl/actual/nl/cat/boccaccio.html).

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
Leuke lichtvoetige komische verhaaltjes over relaties en zeden. Fellini's deel is duidelijk het leukst en het grappigst. De andere drie halen Fellini's niveau niet, maar zijn ook erg goed te kijken. DeSica's deel is erg leuk vanwege de dorpssfeer. Visconti en Monicelli hebben een iets serieuzere ondertoon, waarbij die laatste ook nog een aardig tijdsbeeld schetst. Maar toch is dit alles bij elkaar een fijne film. Zeker voor liefhebbers van Italiaanse cinema.

3.5*

FisherKing
Nogal erg wisselend geheel. Dat van Monicelli was op zich een aardig tijdsbeeld, maar kende nogal nare karakters, een hele zit om dat uit te zitten, zeg !

Fellini's stuk is aardig, leuk gedaan, maar altijd heb ik 't gevoel bij hem dat cinema niet serieus is, ik kan erg weinig met die man. Visconti's deel is vrij indrukwekkend, vooral door een zeer sterke Romy Schneider. Die advocaat in 't begin is ronduit irritant. Een verlossing als ie uit beeld is.

Het allersterkste vond ik het laatste part van De Sica. Sophia Loren schudt moeiteloos een dame van "lichtere" zeden uit de mouw alsof 't niks is. Ze straalt, ze imponeert. Prachtig.

Omgerekend 2, 3, 4, 5 = 14/4 = 3.5* Jammer, had er meer van verwacht.

avatar van Fikret8
3,5
De episodes van Fellini en De Sica zijn erg goed, die andere twee zijn helaas vrij matig.

avatar van JJ_D
3,0
‘Boccaccio ‘70’ is de visie van de “Grote Vier” van de Italiaanse cinema op vrouwen en erotiek. Hoewel ik nooit van Monicelli of De Sica had gehoord, ben ik zeker geneigd om bovenstaande benaming uit ‘De Telegraaf’ van destijds voor lief te nemen. Stuk voor stuk tonen de cineasten zich meester van hun medium, en ondanks het wisselende succes waarmee dat verloopt, hebben alle kortfilms iets intrigerends. Er broeit altijd wel wat onder het oppervlak…om nog maar te zwijgen van de zwoele vrouwenlichamen die hier verheerlijkt worden. U hoort het, elke man die wat potentie in zijn broek hangen heeft kan niet anders dan smullen…

Vreemd is dat de NRC Handelsblad-uitgave van ‘Boccaccio ‘70’ opent met de film die de selectie geruime tijd niet heeft gehaald. Het gaat om de geestige bijdrage van Monicelli, die typische huwelijksbesognes met de nodige flair ontzettend charmant vastlegt. Veel staat er na het kijken van dit filmpje niet meer voor de geest (behalve misschien de ongelofelijk aanstekelijke jazz-soundtrack), en het tempo had beter gekund; maar al bij al is ‘Renzo e Luciana’ zeker amusant.
(2,75*)

Dan is het de beurt aan Fellini, die van de gelegenheid gebruik maakt om zijn collega’s grandioos te overklassen. In zijn absurde aanklacht tegen de zedendictatuur die eigen was aan zijn tijd kan het allemaal: van een brullende regisseur (kwestie van zichzelf te relativeren), tot een stel dansende negers of een oerkatholieke moraalridder die stiekem het haar van zijn secretaris streelt. Het zit hem hier – tussen de groteske situatie-humor door – vooral in de fijnzinnige details. Ook ‘Le Tentazioni del Dottor Antoni’ sleept echter veel te lang aan, en langzaam ebt de vaart weg uit wat een meesterlijke kortfilm had kunnen worden. Spijtig.
(3,25*)

En toen was er Visconti, in een vreemd verhaal met een stel ontwrichte karakters die zich tergend langzaam door het lot laten overmeesteren. Het uitgangspunt biedt veel kansen, het vrouwelijke karakter (een onweerstaanbare Schneider) staat perfect op punt en haar wispelturigheid heeft iets hypnotiserend, maar Visconti vergaloppeert zich door het ritme wel erg laag te leggen. Ondanks enkele komische “running gags” of fijne details voor opmerkelijke ogen (de man in het verhaal leest bijvoorbeeld ‘Der Leopard’, ongeveer simultaan met deze productie door Visconti verfilmd), wordt het filmpje saai en is de aandacht tegen het einde totaal verslapt.
(2,25*)

Het is de voor mij evenzeer onbekende De Sica die een slot mag breien aan ‘Boccaccio ‘70’. Hij vertelt over de collectieve euforie van een dorpje waar eens in het jaar een prostituee opduikt. Na het nogal zwaarmoedig ingestelde verhaal van Visconti is het luchtige karakter van ‘La Riffa’ meer dan welkom, maar De Sica heeft wat mij betreft gewoon te weinig te vertellen. Een vleugje liefde met een stevige scheut humor, dat is wat we in 3 kwartier krijgen voorgeschoteld. Een hongerig cinefiel wil echter meer voer, zeker na 3 thematisch verwante kortfilms die een stuk meer vlees aan hun botten hebben hangen.
(2,5*)

De teneur die overheerst bij alle kortfilms is er trouwens één van “lange speelduur, weinig plot”. Dat gegeven wreekt zich op elk van de 4 stukken, al blijven ze afzonderlijk overeind dankzij hun fijngevoelige karakter. ‘Boccaccio ‘70’ is vooral een geestige bundeling erotisch getinte kortfilms, meer dan een belangrijk stuk filmgeschiedenis. Op zijn tijd dus best genietbaar…
3*

avatar van starbright boy
3,5
starbright boy (moderator)
JJ_D schreef:

Vreemd is dat de NRC Handelsblad-uitgave van ‘Boccaccio ‘70’ opent met de film die de selectie geruime tijd niet heeft gehaald.


Dat is gewoon omdat de film ook vooraan hoorde, voor hij eruit werd geknipt.

avatar van JJ_D
3,0
Dat vermoeden had ik al, wat niet weg neemt dat ik het nog steeds een vreemde beslissing vind...

avatar van Mug
3,5
Mug
Het eerste segment van Monicelli kwam me zo bekend voor. Is daar een remake van of zo? Of ooit apart gezien op tv? Of een onverklaarbare deja vu? Iemand enig idee of raaskal ik in het wilde weg?

Dick2008
Alleen de versie van 3 episoden gezien. Deel 1 : 3.0 Deel 2 : 1.0 Deel 3 : 2.5

4,0
Episodes 1 en 2 lijken mij binnen het genre van de zedenkomedie elkaars tegenpolen: de eerste (Monicelli) is die van de anecdotische, hyperrealistische 'petite histoire', de tweede (Fellini) die van de uitvergrote, surrealistische theatraliteit. Maar juist die tegenstelling maakte het voor mij nog leuker en interessanter. Ik geef ze allebei minstens 4 sterren.
De derde episode (Visconti) vond ik wat te lang en te traag, zodat de spanning soms echt verslapte. Het einde was wel terug heel knap... Minstens 3 sterren.
De laatste episode (De Sicca) was de leukste en meest onderhoudende, maar wellicht van minder artistiek en film-historisch gewicht dan Fellini. Ook minstens 4 sterren.

4,0
Vooral na de laatste kortfilm begrijp ik beter ik waar bijvoorbeeld Almodovar zijn stillistische mosterd haalt...

avatar van Metalfist
3,5
De Vier gaan de erotische toer op

Ik heb altijd enorm veel spijt gehad dat ik Boccaccio '70 indertijd niet had meegenomen. Het was een periode waarin ze in Mediamarkt/Saturn met de Italiaanse Meesterwerken reeks naar je kop smeten, maar ik wou eerst wat volledige films van Visconti zien en de drie andere regisseurs zeiden me niets. Gelukkig kon ik de film een tijd geleden overkopen van een user hier op MovieMeter en heb ik me er vandaag maar eens voor neergezet.

Mario Monicelli mag de film aftrappen met Renzo e Luciana. Zijn segment is er lange tijd niet bij geweest, maar in de NRC Handelsblad uitgave wordt zijn deel in volle glorie herstelt. Monicelli was de enige van de vier regisseurs van wie ik nog niets had gezien en deze kennismaking overtuigt me niet meteen om achter meer van zijn werk te gaan. Hij levert op zich wel een interessant tijdsbeeld af uit een periode waar vrouwen hun werk verliezen mochten ze trouwen of zwanger worden, maar het probleem bij dit segment is dat de film maar wat voortkabbelt en nooit echt een climax bereikt. Het contrast tussen de jeugd en hun ouders hebben we al menig keer gezien in films en er is een ruim aantal dat het thema beter aanpakt. Misschien had dit toch beter gewerkt als volwaardige film.

Dan is het de beurt aan Fellini. Een regisseur die ik toch wel een tijdje heb gemeden na het teleurstellende Otto e Mezzo. We zijn ondertussen 5 jaar verder en ik was wel benieuwd wat dit ging geven. Le Tentazioni del Dottor Antonio is een merkwaardig filmpje. Het contrast met Monicelli had niet groter kunnen zijn, maar het werkt wel. De voluptueuze Anita Ekberg helpt natuurlijk om het erotiek gehalte omhoog te halen, maar het is vooral Peppino De Filippo die langzaamaan doordraait vanwege een reclamebord die de show steelt. Vooral visueel af en toe erg leuk, Fellini komt regelmatig inventief uit de hoek.

Il Lavoro van Visconti was de reden waarom ik Boccaccio '70 wou zien. De verwachtingen waren wel vrij hoog gespannen en die komen helemaal uit. Visconti weet de aristocratie altijd zo treffend in beeld te brengen (al ben ik uiteindelijk net iets meer fan van zijn neorealisme) en waar Fellini kon rekenen op het charisma van Ekberg, kon Visconti rekenen op Romy Schneider. Tomas Milian doet ook nog mee, maar heel dit segment is een kolfje naar de hand van Romy Schneider. Visconti moet gewoon zijn camera laten rusten op Schneider en zij doet de rest. Leuk ook dat Ottavio Der Leopard is aan het lezen. Toch wel mijn favoriete Visconti.

Vittorio De Sica is een naam die ik pas recentelijk heb ontdekt, maar die met Ladri di Biciclette een serieuze indruk achterliet. Hij mag met La Riffa het slotstuk regisseren en het is een einde om U tegen te zeggen. Ik sprak daarjuist al over het contrast tussen Monicelli en Fellini, maar dat tussen Visconti en De Sica is zowaar nog groter. De Sica concentreert zich in zijn segment op een volkse kermis waar de hoofdprijs van de loterij een avondje met een prostituee is. Hij pakt het op humoristische wijze aan en Sophia Loren heeft zo'n uitstraling dat je meteen begrijpt waarom elke vent in het dorp er alles aan doet om het winnende ticket te bemachtigen.

Hoewel de film is gemaakt in '62, kreeg hij als jaartal '70 mee. Dit in het gedacht dat het 8 jaar zou duren eer de censuurcommissie de film zou vrijgeven. Vandaag de dag is er van de erotiek niet veel meer sprake maar dat schoonheid van alle tijden is, dat bewijzen Schneider, Loren en Ekberg vanaf de eerste minuut.

3* + 3,5* + 4* + 4* = 3,5*

avatar van 93.9
4,0
Fellini is veruit het beste, daarna de laatste (de Sica), daarna Monnicelli (eerste) en als laatste het tergend langzame en ook ronduit saaie deel van van Visconti.

avatar van Flavio
3,0
geplaatst:
Vier korte films zonder al te veel samenhang. Vrijwel iedereen noemt Fellini’s deel als beste maar ik vond De Sica’s bijdrage veel beter. De grap bij Fellini was er wel snel af en ik kijk ook liever naar Loren dan naar Ekberg. De delen van Visconti en Monicelli zijn serieuzer maar niet slecht. Dat van Monicelli viel me zelfs erg mee. Visconti houdt het heel klein en intiem.

Akelige lachjes hadden de dames Schneider en Ekberg trouwens, gedubd mag ik hopen.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:22 uur

geplaatst: vandaag om 10:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.