Meningen

Op sites waar je films kunt beoordelen wordt dit vierde deel uit de American Ninja reeks vaak nèt iets beter beoordeeld dan het derde, omdat Joe Armstrong (Michael Dudikoff) na een afwezigheid in deel drie, weer terugkeert.

Hier kan ik mij niet in vinden: het is ondanks Dudikoff echt bizar veel slechter dan alle voorgaande films. Ik laat hierbij het extreem kinderachtige vijfde deel buiten beschouwing omdat dit niks met de rest van de reeks te maken heeft, maar louter om marketingtechnische redenen onder het American Ninja label werd uitgebracht.

Deze vierde film is opgenomen in Lesotho. Het schijnt dat Dudikoff na de opnames voor deel twee in Zuid-Afrika daar niet meer heen wilde wegens de mensenrechtensituatie, en bedankte voor deel drie. Blijkbaar vond hij het in Lesotho beter geregeld, maar deze film werd er bepaald niet beter van.

Het draait zoals gebruikelijk weer om een megalomane gek met kwaadaardige plannen die een leger ninja's tot zijn beschikking heeft. Tot zover prima. Maar de incompetentie, het extreem lage budget en rare grillen van de makers spatten er vanaf. Ten eerste doet Steve James niet meer mee als Curtis Jackson. Door de afwezigheid van zijn laconieke personage neemt de film zichzelf vreselijk serieus en dat werkt enorm averechts wanneer de kwaliteit zo belabberd is.

Het personage Sean Davidson (David Bradley) was in deel drie nog een karatekampioen met ninja-opleiding, maar is hier ineens een doorgewinterde CIA-agent. Hij krijgt hulp van een kloon van Chris Rock. Hij moet een Delta Force team redden. Dat Delta Force team (allen gespeeld door lokale Zuid-Afrikaanse acteurs) is op de vlucht voor de ninja's en toont op geen enkel moment blijk van training, instinct of welke kennis van krijgskunst dan ook. Het kan zijn dat men hier 37 jaar geleden niet zo op lette als vandaag, maar veel onrealistischer kan het niet. Het is alsof de Jostieband hun muziekinstrumenten heeft ingeruild voor vuurwapens en op missie is gestuurd.

De reddingsmissie van Sean gaat niet zoals gepland en dan toont de film zoetjes aan ook een ander gezicht. De schurk, zijn domme Louis des Funes sidekick en een als Arabier verklede Brit sjokken aanvankelijk nog een beetje als Baron, B2 en Vluggie Japie van scène naar scène, maar dan is daar ineens een zweep, bloed, een vrouwelijke gevangene die in haar tieten wordt geknepen, een kerel die in brand gestoken wordt - de makers besloten van een prima 12-rating die de vorige delen hadden, een tandje bij te zetten en te gaan voor een 16-rating. Daar kwam ik dus pas achter toen ik het opzocht op IMDB. Daar zit je dan met je zoontjes van 8 en 11, die genoten hadden van de eerste drie films, maar dit allemaal best heftig vonden.

En als het nou in dienst was van een lekkere payoff, nee.

Michael Dudikoff verschijnt ineens in beeld. Een kundig regisseur zou eerst zijn voeten in beeld brengen... Dan van achteren... Steeds verder inzoomen... En geleidelijk onthullen dat het de held van de eerste twee films is! Zo niet de waardeloze Zuid-Afrikaanse TV regisseur Cedric Sundstrom. We zien Sean Davidson in de penarie, dan ineens een nieuwe scène, deurtje gaat open, hopla, Michael Dudikoff loopt naar binnen. Zo jammer dit.

Maar we hebben natuurlijk nog het moment dat ze samen een leger ninja's gaan verslaan! Een beetje zoals Captain Kirk die samenwerkt met Jean Luc Picard. De twee American Ninja's, samen tegen het kwaad! Maar nee, de climax van de film heeft een hopeloos tempo, onbegrijpelijke keuzes, talloze ninja's die passief toekijken en zich één voor één tot moes laten slaan. We zien dat sommige ninja's ook duidelijk een vrouwelijk gezicht hebben, maar als ze een slag voor de hasses krijgen dan horen we wel een mannelijk "ooompfff".

Ondertussen heeft Armstrong ook de hulp ingeroepen van een dorp met rebellen, die zo lijken weggelopen van een Mad Max-set. De meest kolderieke leernichten en met spikes en hanekammen getooide zwarte Afrikanen verschijnen in eclectisch opgelapte automobielen. Het is een lachwekkend pastiche van postapocalyptische sci-fi en zwakke 80s ninjafim. De rebellen hebben een basis met een uitkijkpost zonder trap omhoog (hoe komt de uitkijk daar in?), bovendien met de enige opening van de uitkijkpost niet naar de weg gericht, maar naar het kamp zelf.

Maar de film heeft ook zijn momenten, maar die zijn dan ook weer van het type "zo slecht dat het weer goed wordt". Zo vingen de helden in alle voorgaande delen geregeld pijlen met hun hand, maar hier doet Dudikoff er nog een schepje bovenop door dit nu met zijn tanden te doen, en met die pijl, nog in zijn mond, vervolgens iemand dood te steken.

Maar dat kan niet voorkomen dat dit de slechtste B-film is die ik in lange tijd heb gekeken. Ik kan me ook niet herinneren dat ik deze in mijn jeugd gezien heb (alle andere delen wel).

1,5 ster

Niet alleen het slechtste deel uit de American Ninja serie, maar zelfs één van de slechtste films aller tijden.

Echt waardeloos.

James Lew (die badguy) is daarentegen wel een beetje cool.

Even stem verhoogd naar 4 sterren, deze film is echt goed.

Geniale komedie die alleen al drie sterren waard is doordat werkelijk IEDER personage uit de eerste films weer opdraaft - tot en met de Sherminator aan toe (al kwam die pas erg laat)

Na een paar halfslachtige spin-offs die slechts zijdelings raakvlakken hadden met de oorspronkelijke drie films, is de serie weer terug op het oude (bedenkelijke) niveau. Het is hier en daar een beetje een herhalingsoefening: Stiffler's Mom, de adviezen van pa, de vieze boekjes, masturberen en betrapt worden.

Hierboven schetst iemand dat het herhalen van deze dingen "geforceerd" overkomt, maar de film zou gewoon niet compleet zijn zonder bepaalde vaste plotelementen. Dat maakt het juist leuk, zeker omdat alles enigszins is vertaald naar het leven van "de oudere jongere".

Er zitten weer talloze geslaagde momenten in, met een leuk plot waarbij alles heel geslaagd in elkaar valt - inclusief de ultieme wraak van Stiffler.

4 sterren

American Sniper is zo'n film die bijna onmogelijk te bekijken is door een niet-Amerikaanse bril. Waarom hij bij het leger is gegaan, vraagt zijn toekomstige vrouw aan Chris Kyle. "To defend the greatest country on earth", is zijn antwoord. En daar zit geen greintje spot of ironie bij. Zo denken Amerikanen echt.

Het leger is daar nog steeds een alom gerespecteerd instituut en verdiensten met een Amerikaanse vlag op je bovenmouw geven je doorgaans veel aanzien en respect. Vandaar de biografie, vandaar de film.

Het eerbetoon voelt op papier wat dubbel: iemand met zoveel kills op zijn naam een held noemen? Is dat dan niet gewoon een soort moordmachine? Nee, de kijker wordt er vooral op gewezen dat de rol van sniper in het leger eentje is van beschermengel. Vanaf een hoge positie worden de jongens op de grond beschermd. Een soort ogen in hun achterhoofd.

Clint Eastwood wil een heleboel met deze film, maar alles wat de film dat beetje extra moet geven, is net te kort en oppervlakkig, of we hebben het al te vaak gezien. De korte scène uit de jeugd van Chris Kyle dient geen ander doel dan een opmaat naar quote van zijn vader: je bent geen schaap, geen wolf, maar een waakhond. En als zijn broer wordt lastig gevallen op school (door een cliché fat kid bully) schiet Chris hem te hulp. Tot zover zijn jeugd, hopla, volgende scène.

De grofgebekte drill-instructors vond ik leuk, al wordt het natuurlijk nooit zo grappig als de legendarische R. Lee Ermey uit Full Metal Jacket. Daarna is de film een aaneenschakeling van tours in Irak en periodes dat hij thuis is, maar steeds verder vervreemd raakt van zijn gezin en de maatschappij. De scènes in Irak zijn oerdegelijk, maar niets wat we niet al eerder zagen. Maar met name de stateside scènes zijn te kort om zijn PTSS echt gestalte te geven.

Het einde is wel zeer indrukwekkend en doet denken aan de mensen langs de weg bij de MH17 slachtoffers.

Al met al ouderwets oerdegelijk, maar nergens echt bijzonder.

3,5 sterren

P.S. ik mag toch hopen dat het leger niet toestaat dat soldaten on patrol echt bellen met het thuisfront en dat mobieltjes netjes op de basis bleven. Kom op zeg.

Mja. Amerikaanse superster maakt in Europa een filmpje met in de VS onbekende acteurs. Steven Seagal heeft er patent op. Eigenlijk heeft dat nog nooit een echt goede film opgeleverd. Daar is "The American" geen uitzondering op.

Ik snap wat ze hier proberen te doen. De film lijkt erg op Franse spionagefilms uit de jaren 60 die ik lang geleden wel eens zag. De sobere poster past daar perfect bij. Veel sfeer, weinig dialoog en geen uitleg. Met name dat laatste maakt de extreem trage film wel leuk om te kijken: je voelt je als kijker eens niet behandeld als een kleuter en je mag zelf gokken waar het verhaal naartoe gaat. Want wie wat doet, voor wie, tegen wie en waarom: het is allemaal een groot raadsel. Aan het einde ben je in grote lijnen wel wat wijzer maar zijn er nog steeds vele open eindjes. Maar een film als dit gaat meer over de reis dan over de bestemming.

Had mij deze film 20 jaar geleden voorgeschoteld, dan zou ik hem hebben afgezet; maar als liefhebber van het eveneens trage en sfeervolle Better Call Saul (dat nóg trager en sfeervoller is dan de originele Breaking Bad serie) kon ik het wel pruimen.

Hoewel er zeker wel wat vakkundigheid in de film zit, schieten veel scènes wel wat door naar langdradigheid. Compleet overbodige stukken die het verhaal voor geen centimeter vooruithelpen zijn ook talrijk in deze film.

Leuk concept maar uiteindelijk mager, 3 sterren.

Ik ging hem kijken met wat recensies in mijn achterhoofd dat hij minder goed zou zijn, maar dat viel wat mij betreft reuze mee.

Mensen hebben dat vooroordeel altijd bij sequels volgens mij.

Deel 1 kreeg van mij 4 sterren, en deze ook. Hoppekee.

Ik heb echt genoten van deze film, al heb ik geen idee waarom. Want ik heb soortgelijke films, met een soortgelijk voorspelbaar plot wel eens keihard afgekraakt.

Waarom deze niet? Geen idee. Is het de charme van Butler? Is het omdat een film met Morgan Freeman onmogelijk te haten is? Of komt het door de surprise appearance van Nick Nolte? Misschien. Misschien waren het ook wel de overdreven dikke explosies, waaraan soms geen eind leek te komen.

Het kan in elk geval niet het verhaal geweest zijn. Want zelden heeft een film qua verhaal mij zo extreem niet verrast. Je weet na 10 minuten al wie de verrader is, je weet wie de mastermind achter de verrader is en je weet wie aan het einde van de film tegenover wie komt te staan.

Daarbij komt ook weer het aloude Tom Cruise / Mission Impossible stigma om de hoek: een held kan gedurende de film honderden afgetrainde militairen koud maken, maar kort voor de aftiteling heeft hij ineens de grootste moeite met de eindbaas die vaak twee keer zo oud en twee keer zo dik is. Een cliché zo oud als de weg naar Rome, maar Angel Has Fallen trekt hem tevoorschijn.

Ondanks het voorspelbare verhaal is hij veel beter dan zijn voorganger. In dat deel wisten de boeven minimaal de helft van de Londense politie om te kopen/infiltreren, wat natuurlijk volstrekt idioot is. Dit derde - en ogenschijnlijk laatste - deel is nog steeds lichtelijk absurd (hackers die werkelijk óveral in kunnen) maar desondanks, íets plausibeler.

De CGI was trouwens ook véél beter dan in deel twee.

3,5 sterren

Hier ben ik het honderd procent mee eens. Ik houd er een knagend nèt-niet gevoel bij. De eerste anderhalfuur is een Formule1-race door zowel Rome als Wikipedia, zonder dat het echt spannend wordt. De uiteindelijke clou is (in de film) matig uitgelegd waardoor je alleen maar meer naar de plaatjes kijkt en de namen van de vele kerken, locaties en personages oor-in-oor-uit gaan. Maar er valt genoeg te zien en te beleven, dus als je het knopje "ik probeer het 100% goed te volgen" omzet naar "oh ze hebben weer een aanwijzing naar aanleiding van die andere aanwijzing" is het goed te pruimen.

De cast was ook nauwelijks memorabel, McGregor was oké, maar die griet had nauwelijks een rol van betekenis (ze was er alleen maar omdat ze een vrouw was, net zoals een paar kardinalen excuusnegers waren), maar vooral Hanks acteerde matig, emotieloos, saai en suf.

Het boek is ongetwijfeld beter, maar de thematiek vind ik leuk voor een film, maar een boek hoef ik er niet over te lezen. Ik laat het hier dus maar bij.

3 sterren

P.S.

Als je het boek kent, weet je het einde, en is er geen reet meer aan. Dan is het ècht puur plaatjes kijken. Het kan niet anders dan dat het boek de vele feitjes beter uitlegt, en aangezien dat is weggehaald (logisch, anders werd het een miniserie), voegt de film geen aars toe. Want hoewel dun, het plot is toch wel aardig, en voor mij als niet-lezer redt het de film van de totale oppervlakkigheid.

De zoveelste Marvel film - maar wel een leuke. Zowel Douglas als Rudd mag ik graag zien spelen en hier doen ze iets wat ik ze nog niet eerder had zien doen.

De film voelt minder fris dan het onverwacht grappige en buitengewoon brute "Deadpool" en past meer in het standaard, ietwat brave stramien van Marvel. Maar het is allemaal leuk uitgevoerd, visueel fraai en soms ook best grappig. Met name de scènes met de trein op het laatst waren erg mooi gedaan. De cameo van Falcon voelt een beetje plichtmatig. Corey Stoll kende ik alleen uit House of Cards, waarin hij het tegenovergestelde speelt van de megalomane schurk die hij hier neerzet. Beide gaan hem goed af.

Paul Rudd en zijn Ant-Man komen hier best goed tot zijn recht, in tegenstelling tot Captain America - Civil War, waarin hij compleet ondergesneeuwd raakt.

3 sterren

Well, the sixties were fun, but now I'm paying the price for it...

De uitspraak van Stan Lee in zijn laatste (dacht ik?) en leukste Marvel cameo. Voor zijn neus wordt zijn auto verkleind tot miniatuur en hij lijkt de hallucinante ervaring te wijten aan overmatig LSD-gebruik in zijn jeugd.

Het is maar het topje van de humoristische ijsberg die Ant-Man and the Wasp heet. Ik ben buitengewoon aangenaam verrast door dit vervolg waar ik weinig van verwachtte. De humor tilt het naar een hoger niveau. Dat komt met name voor de fenomenale Michael Peña.

Het slimme is dat dit niet ten koste gaan van de verhaallijn omdat andere personages bloedserieus zijn. Bij sommige Avengers films is iedere superheld een moppentapper en dat haalt de spanning onderuit omdat het nergens om lijkt te gaan, maar met name Michael Douglas en Evangeline Lilly brengen goed op de kijker over dat het heel ernstig en serieus is met dat (enigszins onbegrijpelijke) quantum realm.

De film heeft als gimmick dat diverse personages graag de feiten juist hebben en hier zelfs in de meest hachelijke situaties over discussiëren. Zit er nou waarheidsserum in de spuit of niet? Is het zinvol om in Californië de onderkant van je auto te laten wassen? Ik kon er erg om lachen.

Toch heb ik het idee dat de ideeën rondom dingen verkleinen en vergroten wel op zijn. Ant-Man 1 en 2 zijn samen een soort "Honey I shrunk the kids XXL in 3D on ICE the Revenge No Way Back From HELL".

Paul Rudd als de slonzige Scott Lang heeft nog wel potentie, maar de bloedserieuze Hank Pym en zijn dochter zijn wel uitgespeeld wat mij betreft.

3,5 sterren

De serverparken hebben weer overuren gedraaid bij deze Marvelfilm, want zelden leunde een film zo zwaar op een volledig uit de computer geperste wereld als deze. Zelfs voor Marvelbegrippen is dit een absolute greenscreen-overkill.

Het helpt daarbij niet echt dat de de wereld waarin 90% van de film zich afspeelt, het 'quantum realm', mij ook in eerdere Ant-Man afleveringen al niet aansprak. Gelukkig was die wereld toen slechts korte tijd in beeld, maar hier duiken we er twee uur lang in. We ontdekken dat er veel meer te beleven valt dan we eerder zagen: er wonen mensen, hele beschavingen. Het zal allemaal wel.

Puberdochter Cassie is ineens een supergenie: ze zou eigenlijk moeten experimenteren met de Satisfyer van haar moeder, maar ze heeft blijkbaar zo'n enorm IQ dat ze een portaal naar de quantum realm heeft gebouwd.

En dan die "Mordok": met afstand het dieptepunt van de film. Niet alleen is het een stom personage, hij lijkt ook enorm lelijk gemaakt met een 386 computer waarop je oma nog brieven aan de consumentenbond schreef in Wordperfect 5.1. Daar kan een amper geestige cameo van Bill Murray ook niets meer aan goedmaken.

Jonathan Majors maakt van de schurk Kang geen onaardige tegenstander: zijn kalme, berekenende houding is dreigender dan een schreeuwende, boze slechterik. Maar doordat Majors is gecanceld wegens huiselijk geweld gaan we Kang niet meer terugzien in het MCU.

De setting spreekt me dus niet aan, maar helaas wordt dat ook niet gecompenseerd door toffe humor, spannende intriges, spetterende actie of weergaloos acteerwerk. Het is een formulewerkje dat Kang moest introduceren, maar door voornoemde perikelen komt daar dus niks van terecht. Dat maakt deze hele film eigenlijk overbodig.

2 sterren

Gisteren de Redux versie gekeken, vooral genoten van de eerste twee uur. Goede mix tussen actie, humor en drama, hoe verder ze varen op de rivier des te korter worden de lontjes. Het is eigenlijk een roadmovie met een boot, best leuk. Maar het einde, bij Kurtz, was eigenlijk een teleurstelling. Niet omdat het geen 1 op 1 shootout is zoals in de gemiddelde Schwarzenegger film, maar het is vooral saai en een anticlimax. De hele film kan dan wel een metafoor op de Vietnam oorlog als geheel zijn, maar dat doet niets af aan het feit dat er weinig is te beleven. Hooguit irritatie door Dennis Hopper die de hele tijd knetterstoned is.

3.5 sterren, voornamelijk door de geweldige eerste twee uur, ook erg gelachen om Lt. Kilgore.

Met afstand de beste film die ik dit jaar heb gezien.

De wreedheden en gore die deze film zou bevatten, weerhielden mij van het kijken ervan. Ik houd daar niet van. Toen ik gisteren voor de buis zat en hij op TV kwam en ik te lui was om te zappen, besloot ik het maar eens kans te geven.

Ik kon hem niet meer afzetten!

Door alle reclame duurde de film tot 1:00 dus heb ik de tweede helft op internet opgesnord en vandaag alsnog bekeken. En, net als gisteren, op het puntje van mijn stoel gezeten.

De gore is eigenlijk nauwelijks ranziger dan de gemiddelde Fear Factor aflevering. Het is een rauwe film maar nergens ècht choquerend. De kostuums, sfeer, regie, acteurs, echt geweldig. Het verloop van het verhaal - en dan met name de toevalligheden - is enigszins Hollywoodiaans te noemen. Ik bedoel: trek die Maya's een spijkerbroek aan, geef ze een pistool en het kan zich zo in Los Angeles afspelen. Met name de tweede helft van de film. Maar het stoort niet. Het was echt behoorlijk spannend en meeslepend.

Dikke 4,5 sterren, bravo Mel.

Allereerst: de thread bij "First Man" werd gehijacked door een conspiracy gekkie die de echtheid van alles rondom de maanlanding in twijfel trekt. Blij dat dat nare mannetje deze film/docu nog niet heeft ontdenkt.

Ontopic: geweldige film dit, de beeldkwaliteit is subliem, de emoties op gezichten, het is historisch, briljant gefilmd en een prachtig document over één van de coolste - zo niet HET coolste - ding wat de mensheid ooit heeft gedaan.

5 sterren.

Weer een aflevering uit de serie "de avonturen van Tom Hanks", omdat hij bijna altijd min of meer het zelfde typetje speelt. Desondanks een erg goede film, die misschien wel wat minder leuk is omdat je op voorhand de afloop al weet.

4 sterren

Renée Zellweger ziet er echt NIET uit en dat helpt de plot nogal om zeep, want je kan je niet voorstellen dat iemand zou vallen op zo'n hamsterbek.

Los van de verwikkelingen rond haar irritante personage is er ook niet zo veel te beleven. Het is een vrij saaie western, maar wel met coole personages. Dat scheelt dan weer en levert de film wat mij betreft nog 2.5 sterren op.

P.S. het personage, mimiek en accent van Jeremy Irons leek wel hééééél erg op Daniel Day Lewis in There Will Be Blood.

Ver boven verwachting. Het verrast nergens maar vermaakt wel.

De film opent met een indrukwekkende scène op een onderzeeër, die wat mij betreft beter naar het midden van de film verplaatst had kunnen worden. Als je ziet hoe Aquaman een nucleaire onderzeeër naar de oppervlakte duwt, welke uitdagingen moeten er dan nog komen om de film een beetje spannend te houden?

Het verhaal wat zich ontvouwt is een klassiek samenraapsel van allerlei elementen. Maar laten we wel wezen: het is gebaseerd op papieren boekjes met tekeningen en stripballonnetjes, geproduceerd voor kinderen en nerds, dus wat verwacht je?

Natuurlijk zitten er wat knulligheden in. Zoals de zoektocht van Aquaman naar een bepaald object aan de hand van een schatkaart. Die kaart is duizenden jaren oud, maar de maker nam gemakshalve aan dat bepaalde plekken na al die tijd gewoon intact zouden zijn (dat standbeeld, bijvoorbeeld). Maar goed, kinderen en nerds letten daar blijkbaar niet op.

De invloed van de strips is duidelijk te zien in het personage Black Manta, die nog wel aardig begint maar bij zijn tweede optreden eigenlijk vrij belachelijk aandoet.

De cast zit vol bekende en minder bekende koppen, van Dafoe tot Lundgren en van een ondankbare cameo voor Djimon Hounsou tot een gladgetrokken Nicole Kidman die met haar 52 jaar nog even de moeder van een pasgeboren kind speelt. Van die Amber heb ik eigenlijk nog nooit geHeard. Inwisselbaar mooipopje. Sorry SJW's. Het is zo.

Om het verhaal een moderne context te geven, wil de oceaanwereld de bovenwereld een lesje leren vanwege vervuiling en oorlog. We zien op de achtergrond olievaten in zee vallen. Ook de plastic soep blijft niet onbesproken.

Klimaatverandering is natuurlijk dè religie van dit moment en de film haakt goedkoop in op dit nieuwe opium-voor-het-volk.

Toch is er ondanks het formulematige verhaal en wat knulligheden één factor die dit alles kijkbaar maakt en dat is de geniale Jason Momoa. Ik vind dat een geweldige bruut van een vent. Ik zou alleen niet weten hoe hij ooit een 'normale' rol kan spelen, gewoon als een lul in een stad met een baan en een fiets. Je kent het wel. Tot nu toe wordt hij altijd getypecast als wildeman. Maar dat doet hij goed. Heel goed.

3,5 sterren

Sterk, goed geacteerd, bij vlaggen heel erg spannend en beklemmend. En een vleugje humor. Daarbij wordt het tijdsbeeld enorm natuurgetrouw neergezet, echt heel goed. Niet alleen de sets maar ook het camerawerk, met een naadloze overgang tussen echte footage en film.

Prima vermaak dus.

Hoewel de film heel degelijk is, heb je echter nergens het gevoel "wauw, dat had ik nog niet eerder gezien". En eerlijk is eerlijk, de Oscars doen dat wel een beetje verwachten, eigenlijk.

4 sterren (krap)

Vind het moeilijk kiezen tussen Armageddon en Deep Impact. Films die tegelijkertijd uitkwamen en waarvan door het grote publiek Armageddon veel beter is ontvangen.

Ik vind ze ongeveer allebei even goed, heb me prima vermaakt bij beide, en vond niets tenenkrommend slecht of ronduit irritant.

Flink wat Amerikaanse heroïek maar dat neem ik altijd mooi op de koop toe, wat kan mij 't schelen.

3.5 sterren

Na de dolle pret met Evil Dead 1 en 2 kon deze alleen nog maar tegenvallen. En dat gebeurde ook.

Een man belandt met auto, shotgun en kettingzaag in het verleden. Een perfect opzetje voor hilariteit, dat helaas erg slecht wordt uitgebuit. De oneliners zijn terug, een deel van de heerlijke absurditeit, maar de spanning is weg, de stopmotion-skeletten zijn erg slecht en de vele slapstick onzin is af en toe echt tè flauw.

Het blijft best aardig luchtig vermaak, maar ik miste de splattergore en de spanning. Overigens zijn alle drie de films wel heel erg overrated door de absurde horde fans die Bruce Campbell heeft.

3 sterren

Ik verwachtte er niets van maar werd blij verrast en heb me prima vermaakt. Erg spannend en je raakt als kijker erg benieuwd naar wat er nu precies aan de hand is.

Leuk detail is dat Charlie Sheen in deze film vrijwel precies lijkt op Gordon Freeman, de hoofdpersoon uit het PC-spel "Half-Life". Zou me niets verbazen als de makers het uiterlijk van Freeman op Sheen hebben gebaseerd, te meer omdat het spel zelf veel gelijkenissen vertoont met het plot van de film.

Werkelijk geen idee wat ik met deze film moet. Eigenlijk wist ik dat op voorhand al, want de trailer is ook lekker wazig. Ik kan uit mijn hoofd niet één film bedenken die je hiermee kunt vergelijken.

Opmerkelijk is dat mijn vrouw hem na een minuut of 35 niet verder wilde kijken wegens slaapverwekkend. Een dag later heb ik hem in mijn eentje uitgekeken.

Het is een aardige afwisseling van de meeste films waarbij actie, reactie en emotie er dik bovenop liggen. In The Art of Self Defense is het heel subtiel absurd. Dat moet je wel een beetje liggen.

Het wordt met name idioot als er allerlei misdaden begaan worden, zonder dat dit echt consequenties lijkt te hebben. Personages lijken totaal niet in te zitten over consequenties van hun daden en dat werkt erg vervreemdend. Dat Casey op kantoor een klap uitdeelt is hierbij nog maar het begin.

3 sterren, hoewel absurd en wazig, ook erg interessant. Geen idee waarom. Maar zoals ik zei: ik weet niet wat ik er mee moet.

Slecht gefilmde actie, slap acteerwerk (met die obligatoire zwoele latina als dieptepunt).

Wat is dat toch met B-films die met flashy montage nog ergens op pogen te lijken, want dat werkt enkel averechts: ondertussen associeer ik flashy montage uitsluitend met B-films. Goede films hebben dat niet nodig.

Los van de naam van de hoofdpersoon, is er trouwens geen enkele connectie met het vorige deel. Behalve Snipes zelfs niet één acteur uit deel 1. Het had net zo goed een andere willekeurige Snipes-B-film kunnen zijn, maar ik denk dat ze, aangezien deel 1 een redelijk budget en ietwat bekende cast had, zoals Sutherland, Tagawa en Biehn (en een redelijk IMDb cijfer voor een Snipes-film), de suggestie wilden wekken dat deze film ook zo goed was. Nou, niet echt...

2 sterren

Ik heb deze film destijds met moeite uitgekeken. Maar alles erin met Jack Nicholson is cool, dat dan weer wel.

Verrassend goede en herkenbare (was zelf ooit verkoper, met precies zo'n baas) film. Het is eigenlijk een mix tussen Taxi Driver en Falling Down en wat mij betreft kan deze film zich daar wel mee meten.

Weer een erg goede rol van Sean Penn. Wat jammer dat die kerel in het echt zo'n dweil is. Maar ja, acteren is zijn vak en dat vak verstaat hij zeer goed.

4 sterren

"David Hasselhoff is in town. Berlin really is doomed."

Atomic Blonde drijft op enkele weergaloze actiescènes die aan één stuk geschoten lijken te zijn. Het doet denken aan de beroemde , 12 minuten lange scène uit Extraction.

Ik vond de actie zó goed dat ik erg vergevingsgezind ben wat betreft de talloze manco's aan deze film. De sfeerschepping van het grauwe Oost-Berlijn is oké, maar de Duitse popmuziek is wel érg nadrukkelijk aanwezig. Na Peter Schilling met zijn "Völlig losgelöst" kon je wachten op Nena met haar luchtbalonnen. Die komt dan ook, inclusief een alleraardigste coverversie.

Mijn grootste punt van irritatie is dat Berlijn wordt neergezet als speeltuin van internationale spionnen, die er allemaal uitzien als een soort hipsters avant la lettre. Een stel laconieke hedonisten zonder geloofwaardige dekmantel die een beetje rondhangen in cocktailbars. De sfeer klopt niet. De film wil realistisch overkomen door continu beelden te tonen van de val van de muur, maar de personages en het verhaal lijken meer op hun plaats in een stripboek.

Het stripboek-realisme zien we ook in John Wick, toevallig van dezelfde regisseur, die ook hier weer zijn fetish voor neon-licht niet in toom kan houden. Maar ik houd wel van visueel dik aangezette films.

De seksscène was verrassend prettig en daadwerkelijk erotisch, net als het feit dat over een tepel meer of minder niet al te preuts wordt gedaan (van Theron als A-list actrice zou je dat niet zo snel verwachten).

Naar het einde toe verliest de film zich nog in een twist binnen een twist binnen een twist, waardoor ik eigenlijk de draad geheel kwijt was.

Maar een algeheel prettig gevoel, dankzij de goede actie, overheerst.

4 sterren

P.S. gemiste kans om niet daadwerkelijk beelden van David Hasselhoff te tonen, die een uitzinnige menigte toezingt met zijn "Looking for freedom" vanuit een hoogwerker. Terwijl hij voorover buigt mist een bierflesje op 5mm na zijn hoofd. Video, even kijken rond 3:21

Had die hem geraakt, was hij eruit gevallen en dood geweest en had de wereld er heel anders uitgezien. Hier zit wel een goede alternate history film met Tom Cruise in, denk ik. "Save The Future, Protect The Hoff".

Crocodile Dundee + Pearl Harbor = zoetsappige, oppervlakkige commercial voor de Australische toeristische sector

Het begint met de vervelende vertelstem van dat ventje, waarbij we een vreselijk irritant typetje van Kidman zien. Godzijdank draait ze in de loop van de film een beetje bij, zelfs misschien iets teveel om nog voor geloofwaardige karakterontwikkeling door te gaan, maar oké. Vele, zeer vele nep-achtergronden verder (sommige computerbeelden, met name bij de zee, waren echt slecht) komt eindelijk de aftiteling. Je vraagt je af wat je hebt gezien. Nou, ongeveer dit:

---- Een zoetsappige, oppervlakkige commercial voor de Australische toeristische sector. Terwijl je naar de mooie landschappen kijkt (die soms erg fake waren), is er op de voorgrond ook nog een of ander verhaaltje gaande, maar dat was te cliché en oppervlakkig om enige indruk te maken. En dat terwijl Australië de Eredivisie onder de Aussie-acteurs naar voren heeft geschoven. Je vraagt je echt af in hoeverre deze zooi gesubsidieerd is. Slechtste clichémoment was trouwens toen ruwe bolster Jackman ineens als gladgeschoren hunk op het feest verscheen, maar aan het gesop van mijn vriendin te horen miste het zijn uitwerking niet. Pfffff wat cliché.

---- Zeer slechte belichting die sets overduidelijk op een filmset deden lijken. Soms was het alsof je de making-of aan het kijken was, in plaats van de afgemonteerde film. Het licht viel vaak te wit en te onnatuurlijk. Dit is van een jaren '80 niveau.

---- Nog even de onderbelichte rol van Australië in de Tweede Wereldoorlog aanstippen. Iedereen weet dat de beer los was in Europa, dat de VS en Japan enorme zeeslagen uitvochten in de Grote Oceaan, maar dat Australië ook heus op zijn flikker heeft gehad, moeten wij ook weten. Het geeft in elk geval een lekker aanzetje tot een slap aftreksel van Pearl Harbor.

---- En als laatste nog even een halfslachtig sorry richting de onderdrukte Aboriginals, waarbij ze ook nog eens allerlei bovennatuurlijke gaven toegedicht krijgen. Ja joh, tuurlijk. Hoewel ze de hele tijd in hun blote reet lopen en op onverklaarbare wijze altijd bovenop een berg staan (zonder te hoeven klimmen of vliegen), worden ze als moreel superieur neergezet, en wil de maker ons bovendien vertellen dat wij domme witte boerenkinkels dit soort beschavingen wel nooit helemaal zullen begrijpen. Sodemieter toch op.

2 sterren

Avatar 3D is een kruising tussen The Last Samurai en De Smurfen, samen in een kijkdoos.

Deze film is precies wat ik ervan verwachtte. Niet veel. Toch hoopte ik dat Cameron me kon verrassen, want bijna iedere film die hij maakte is op de 1 of andere manier baanbrekend geweest op het gebied van sfeer, budget, spektakel of special effects. Vermakelijk is Avatar wel, baanbrekend niet. Alleen daarom al een vreemde eend in de bijt in Cameron's oeuvre.

Het duurt niet lang of het verhaal is lekker op gang, en je wordt overladen met allerlei namen, heilige plaatsen, rituelen etc. van de aliens (die door de mensen Na'Vi genoemd werden, en ze noemden zichzelf weer anders, Nissan Qashqai ofzo, of was dit alleen die ene clan? Whatever).

Hier gaat de vergelijking met The Last Samurai of Dances with Wolves een beetje mank. Want in die films was het wel grappig om wat echte Japanse woorden te horen, of te zien wat voor rituelen de Sioux hadden. In Avatar is alles rondom die blauwe figuren verzonnen, en de film draaft veel te ver door in namen voor goden, bomen, rituelen, en net als bij de serie Star Trek (waar 'doordraven' is uitgevonden) is er een complete taal verzonnen. Ik vind het overdreven om een kijker me zoveel namen te overladen, voor een film van 'slechts' 166 minuten.

Los daarvan was de film entertainend, maar kende Avatar welgeteld 0 verrassende plotwendingen. Nul. Het verhaal was niet alleen voorspelbaar, maar leek een samenraapsel van ideeen uit andere films. Predator (in het begin), First Blood (na een sprong via bomen op de grond vallen), Dinotopia (leren vliegen op een prehistorische vogel), Starship Troopers, enz. Tuurlijk, een beetje subjectief, maar goed.

Ook was de film voorzien van een misselijkmakende milieu-moraal. Primitieve, maar natuurliefhebbende volkjes worden weer als moreel superieur neergezet, en de mens heeft zijn planeet kapot gemaakt en is alleen maar uit op geld en macht. Jongens, als ik dit soort dingen wil horen, ga ik wel een avondje rondhangen in een kraakpand. Donder even lekker op met die moraliserende praatjes.

Dan even het 3D.

Een bioscoopfilm in 3D, dat was nieuw voor mij. Ik was razend benieuwd. En dat viel me toch een potje tegen! Waarom? Het leukste 3D-effect wat ik gisteravond heb gezien, zat niet eens in Avatar, maar in de trailer van Alice in Wonderland die eraan voorafging. Die grijzende kat kwam helemaal de zaal in. Lachen.

In Avatar was het alsof de film al af was, en toen met software het beeld in "3D" is omgezet. Er wordt namelijk niet actief gebruik gemaakt van 3D. Geen dingen die op je af komen, dingen die de zaal in vliegen, niets van dat alles. Je ziet alleen een beetje meer diepte in het beeld. Het was wel aardig, maar lijkt ook heel erg op een "kijkdoos" die je vroeger van een schoenendoos maakte. Allemaal over elkaar liggende lagen. De 3D techniek met zo'n brilletje bestaat al zeker 25 jaar, maar heeft zo te zien weinig evolutie gekend. Noch is het draagcomfort van die brillen verbeterd. Waarom is het zo'n dom vierkant ding, en proppen ze niet twee gekleurde glazen in een normale zonnebril? Mis ik iets?

Het ergste van dat 3D is nog wel dat de bril een heel stuk licht wegneemt, waardoor het beeld erg donker wordt.

Kortom: film viel tegen, 3D viel tegen. Dubbel kut dus.

2,5 sterren

Ik heb genoten van de beide Iron Man films en toen ik van deze film hoorde, ben ik de andere "voorgerechten" ook gaan kijken (Captain America en Thor). Beide Hulk-films had ik al gezien. Allemaal ook best redelijk (minder dan Iron Man). Helaas draaide The Avengers al niet meer toen we eindelijk tijd hadden om er heen te gaan, maar gisteren dan toch gekeken. Op een 65 inch plasma, ook niet gek

De film stelt niet teleur en bijna doet alles goed op het gebied van verhaal, personages en film-elementen. Hieronder leg ik dat uit.

* Verhaal *

Personages worden enigszins geïntroduceerd voor kijkers die de andere films niet hebben gezien, maar ook niet teveel zodat de vaart erin blijft. Daarnaast is de film goed geschreven zodat ieder personage een goed aandeel screentime krijgt. Dat is bij soortgelijke films (een team van grote namen) wel anders, denk aan de Ocean's Eleven-films, of Expendables 1, etc.

* Personages *

Ik had verwacht dat Romanoff en Hawkeye niet goed uit de verf zouden komen en dat het vooral de grote Iron Man-show zou worden, maar dat valt mee. Neemt niet weg dat die twee wel de minder interessante zijn, omdat ik ze minder goed ken. De ééndimensionale Thor is vooral grappig in zijn boerse lompheid, maar dat soort scènes zitten vooral in de film Thor en niet in The Avengers.

* Film-elementen *

De film heeft een goede speelduur, met een perfecte balans tussen actie en rustige, opbouwende momenten en een gezonde dosis humor, maar ook niet teveel slapstick.

Wat ik wel miste was echte spanning.

En dat komt misschien een beetje doordat ik Loki gewoon geen sterke badguy vind. Daarvoor is hij te bleek, te mager, te gay (een helm met twee fallus-symbolen op zijn voorhoofd?) en het feit dat hij onder de plak zit bij die alien-koning helpt ook niet echt.

Al met al echt van genoten, 4 sterren