Meningen

Niet slecht, balanceert op het randje van saai maar dit wordt goedgemaakt door de sfeer van vertwijfeling en ontreddering die in alle verhaallijnen erg goed wordt neergezet. De bus die wegrijdt, de oppas met de kinderen, het vuurgevecht in de bergen, en de roes van het Japanse meisje; allemaal erg overtuigend in beeld gebracht.

Ook fantastisch geacteerd door iedereen, met name de Marokkanen.

4 sterren

Baby Driver is een film met een verhaaltje dat aanvoelt als (en thuis hoort in) de jaren 80. Maar zoals we vaker zien bij regisseur Edgar Wright is het de saus die het afmaakt. De hoofdpersoon is origineel, de alom aanwezige soundtrack is dat ook en daarbij ziet de film er heel erg gelikt uit.

Allemaal erg prettig en zeer genietbaar. Toch merk je pas bij die ène spannende scène - in de diner - dat de film tot dan toe eigenlijk nooit echt spannend was en richting het einde gebeurt dat ook niet meer. Het kabbelt wat voort en dan is het voorbij.

Maar een mooie show is het wel. 3,5 sterren.

Leuk om Bart de Graaff te zien in de rol van wapenhandelaar. Ik dacht dat die dood was.

Back in Action: het begint al bij de inspiratieloze titel. Nomen est omen. Het is een waarschuwing voor een uitgekauwd plot en een kolossaal gebrek aan eigenlijk elke vorm van originaliteit. Het voelt aan als een ongewenste baby van The Americans en Commando.

Je zou dit soort Netflix-formuletroep niet moeten belonen met een voldoende, maar ik doe het toch. Misschien trap ik daarmee ook wel in de valkuil die deze film is: 13 in een dozijn actie-nonsens maar wel met goede hoofdrolspelers, wat je als kijker vergevingsgezind maakt. Foxx en Diaz zijn namelijk een leuk filmkoppel en het is leuk om Diaz weer te zien. Ze ziet er nog steeds even prachtig uit.

Sommige grappen zijn daadwerkelijk geestig, al viel er nog wel meer te halen uit de stoïcijnse Brit Baron. En Nigel, de stuntelige, lawaaiige wannabe-spion hadden ze beter helemaal achterwege kunnen laten. Werkelijk geen enkel grapje rond zijn persoon is raak. Het voelt alsof die er later in is geschreven omdat ze subsidie kregen op de verstandelijk beperkte acteur die hem speelt of zoiets.

Ook zitten er de nodige plotholes in. Als Foxx en Diaz de enigen zijn die weten waar dat mysterieuze apparaatje is, waarom proberen ze hen dan te vermoorden?

Tot slot valt me op dat er niet één slechterik koud wordt gemaakt. Zo heeft Glenn Close in haar huis enkele wapens verborgen - met nota bene verdovingspijltjes. Dat ontbeert echt elke logica. De film heeft een "12" rating: ik heb in films met die rating wel eens tientallen mensen de pijp aan maarten zien geven, dus waarom hier dan de softe aanpak?

Desalniettemin 3 sterren. Het is wat is het is: een lekker wegkijkend massaproduct dat je morgen weer bent vergeten. Maar het pretendeert ook nergens de concurrentie aan willen te gaan met Schindler's List voor een plekje in ons collectieve geheugen. Leg het dus langs de juiste meetlat. In die zin is het geslaagd.

Want om nou chips en bier weg te kauwen terwijl je naar het behang staart, da's ook weer zo wat. Dan liever de TV aan met dit filmpje erop.

Eindelijk maar toch, de klassieker herzien. Vrijwel het hele gezin is nu 6+ dus een ideale zondagmiddagfilm. Het duurt even voordat het op gang komt, maar als Doc verschijnt, krijgt het allemaal wat meer vaart.

Maar dan verschijnen er Libische terroristen (!) in een VW busje (!) en vindt er plotseling behoorlijk wat grafisch vuurwapengeweld plaats, waardoor ik mijn twijfels heb bij die 6+ rating. Maar goed, de jaren 80 waren nou eenmaal wat minder gepolijst.

Dat kan ook gezegd worden van het absurde personage Lorraine, dat een orgasme krijgt na iedere blik die ze wisselt met Marty McFly. Ze praat en hijgt geiler dan een babbelbox-truus van Menno Buch in de jaren 90 die iemand met een licht verstandelijke beperking aan de lijn heeft en met overdreven gespeelde hitsigheid zijn telefoonrekening opdrijft tot astronomische hoogte. Dat had een tandje minder gekund.

De filmmuziek van Alan Silvestri is de afgelopen 40 jaar eindeloos gerecycled in talloze toepassingen en dat is natuurlijk niet voor niets. Het geeft een gevoel van simpel avontuur, nostalgische goedmoedigheid, 80 kitsch en gewoon een lekkere klassieke familiefilm.

4 sterren

Ik vind Rock cool.

Ik vind Hopkins cool.

Ik vind de film flut.

2.5*

Niet een hele beste komedie, maar hier en daar best hard moeten lachen. Eigenlijk vooral om Jason Segel's sarcastische opmerkingen. Af en toe ook lekker grof qua taalgebruik. Goede speelduur (had niet langer moeten zijn).

2.5 sterren

Bad Times at the El Royale neemt heerlijk de tijd om een geweldige sfeer neer te zetten. De personages zijn divers en kleurrijk en alles klopt: sets, kleding, muziek, dialogen. Prachtig.
Toch weet de film dit hoge niveau niet vast te houden en zakt het halverwege wat in. Dat komt omdat dan de kaarten op tafel liggen en er daarna eigenlijk weinig verrassingen meer komen.

De comeback met een twist binnen een twist (Miles die meldt 123 mensen te hebben vermoord, waardoor je denkt dat hij een seriemoordenaar is, wat direct daarna toch weer heel anders in elkaar blijkt te zitten) is aardig maar redt de film niet.

Ook graaft de film wat mij betreft niet diep genoeg naar wat er verder allemaal aan de hand is in dat hotel.

Toch is het een boeiende film die zeker het bekijken waard is. Alle acteurs doen het geweldig.

3,5 sterren

Ja, dat is weer eens heel wat anders. Als verse papa heb ik een hernieuwde interesse in Disney-tekenfilms, omdat ik in mijn jeugd de echte klassiekers eigenlijk heb gemist. Voor ik het wist, was ik al van de Transformers-generatie en kon je een "Cinderella" al niet meer aan mij kwijt. Hoewel ons zoontje met zijn twee maanden nog een héél klein beetje te jong is voor tekenfilms, of überhaupt voor alles wat niet te maken heeft met melk en poep, bedenk ik alvast welke classics leuk zijn om aan hem te voeren als hij eenmaal oud genoeg is. Bambi, die laatst toevallig op TV was, slaat papa dus keihard over.

De film Bambi staat bekend om Die Ene Scene. Het mag geen spoiler zijn wanneer je weet dat Bambi's moeder wordt neergeknald door "de mensen". En het blijkt dus dat je helemaal niets ziet van wat er precies gebeurt. Dat is misschien maar goed ook voor de kleine kijkertjes - maar wat je wel ziet is Bambi's vader die ineens ten tonele verschijnt, iets mompelt van "nu moet je sterk zijn" en enkele seconden later is Bambi het alweer allemaal vergeten en loopt hij Meneer Uil te plagen.
Daarna ontmoeten alle vriendjes een vrouwelijke equivalent, komen er jagers, planten ze zich voort en leefden ze nog lang en gelukkig. Het is een samenraapsel van scènes. Als je je al over de vreselijk aanwezige, drukke filmmuziek en de gedateerde olieverf-achtergronden heen kan zetten, dan is het het fragmentarische verhaal dat vreselijk gaat irriteren. Er zit geen opbouw of spanningsboog in. Het allerergste is nog wel Bambi's vader, die slechts anderhalve keer aan komt kakken, wat tegelwijsheden oplepelt en er daarna weer tussenuit glipt - Bambi geheel aan zijn lot overlatend.


De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik vermoedelijk het eerste kwartier of 20 minuten heb gemist, maar ik kan me niet voorstellen dat er in dat deel van de film iets geniaals te zien was dat mijn kijk op deze film radicaal zou doen veranderen.

Wat wel leuk is om te zien: het gedrag van de vrouwelijke diertjes, blozend, wegkijkend en met de ogen knipperend, lijkt erg op hoe echte actrices in die tijd genegenheid tot uitdrukking brachten: met grote gebaren en zeer expressieve mimiek. Sowieso waren acteurs in de jaren 30 en 40 nog van de toneelschool, waar iedere subtiliteit ver te zoeken was. Immers moet een toeschouwer achter in de zaal ook begrijpen hoe een personage zich voelt. Subtiliteit - en daarmee een meer natuurlijk acteerwerk - kwam pas later, toen generaties acteurs ook echt opgeleid werden voor film en niet meer primair voor toneel met film als bijzaak. Maar dit terzijde.

Nee, de film Bambi is een aaneenrijging van losse scènes en laat je achter met een huizenhoog "was dit het nou" gevoel. Leuk filmpje voor de allerkleinsten en de allersenielsten, maar de status klassieker echt onwaardig.

2 sterren

Een erg sterke film. Ik verwachtte er niets van, maar hij wist me best wel te raken.

4.5 sterren

Het probleem met oorlogsfilms, zeker met films over verzetshelden, is dat je jezelf een lul voelt als je kritiek hebt op de film. Alsof je geen waardering hebt voor de daden van de dappere mannen en vrouwen. En dat heb ik zeker wel. Zo vind het het absurd dat we nog steeds straten vernoemen naar Braziliaanse zangvogels of Texelse helmgraskevers maar dat er nog altijd verzetslieden zijn naar wie nog geen straat of plein is vernoemd.

Dat gezegd hebbende, is dit geen perfecte film. De acteurs doen het prima. Atsma altijd oké, Derwig stelt nooit teleur en Bokma natuurlijk, heerlijke vent. Al moest ik wel steeds denken aan zijn "joellie hebben allemaal onvoeldoendeeehhh" typetje uit Rundfunk.

Wat me opviel zijn de kleine frames op de sets. Straten waarbij je steeds maar een paar huizen in beeld ziet. Het vinden van authentiek ogende locaties is anno vandaag natuurlijk lastig. Anachronismen loeren op elke hoek. Je filmt drie huizen en moet dan een vestiging van BELCOMPANY rechts buiten beeld houden. Maar af en toe wil je wel eens wat wide shots. Ook weinig props en voertuigen gezien. Het flinterdunne budget zie je er wel een beetje aan af.

Het huis waar Van Hall woont is een perfecte bouwstijl uit die tijd, maar ze hadden de gevel wel even mogen reinigen. Je ziet in de film veel gebouwen die destijds nieuw zouden zijn geweest, maar die er vandaag de dag groezelig uitzien. Even een middagje hogedrukreiniger en klaar. Jammer.

Punt van irritatie is dat de verzetsmensen hun clandestiene operaties bespreken in openbare zalen, hallen en andere ruimtes met talloze mensen erbij. Dat kan aan het mixen van het geluid hebben geleden. Dialoog te hard, ambient noise te zacht. Je had echt het idee dat ze veel te hard praatten, dat gaf een ongemakkelijk gevoel.

Of de feiten helemaal kloppen in historische zin? Wellicht niet, maar het is een film, geen documentaire. In die zin had er nog wel wat meer fictie in gemogen voor het entertainment. De scène bij de barbier, zo had er meer in gemoeten.

Maar wat ik achteraf het slechtste vind is dat Van Hall binnen ongeveer drie seconden overtuigd is om mee te doen met het verzet. Om wat zeelieden te betalen of zoiets. Hiervoor zet hij dan familie, huis, haard, boompje en beestje op het spel. Omdat hij zelf ook op een schip had gewerkt? Oké.

Na het ontdekken van een paar lijken wordt hij nog wat vastberadener, maar het was beter geweest als hij een innige band had gehad met de overledenen. Een wraakmotief doet wonderen voor de inleving van de kijker.

Kortom: het motief van Van Hall is buitengewoon onduidelijk, tenzij hij eigenlijk een beetje zelfingenomen was en het deed omdat het kon en/of omdat hij het leuk vond om iets te flikken en er mee weg te komen omdat hij zo slim was. Kan ook.

3 sterren

Typisch zo'n Oscarfilm waarvan de trailer je al irriteert. Waar kijk ik naar? Wat een vreemde toon.

Zou de film zelf dan kunnen verrassen? Antwoord: nee.

We volgen een handvol mensen in een gebied waar ik weinig van weet, in het tijdperk van de Ierse burgeroorlog waar ik nog minder van weet, noch interesse in heb. Dat hele zootje daar is toch allemaal religieus gemotiveerd fanatisme. Zoek het lekker uit met je IRA, troubles, oranjemarsen, Bloody Sunday en je Bono. Boeie!

Ja, het is een sfeervol, sober portret van uitzichtloosheid in een armzalig stukje Ierland, waar iedereen uitkijkt naar de klok van 14:00 zodat ze weer de kroeg in kunnen. Elke dag, zo lijkt het. Waarmee mensen in hun levensonderhoud voorzien? Geen idee. Ik heb alleen maar een stel irritante Ieren zien zeuren en zuipen en lichaamsdelen tegen de voordeur aan zien smijten. Dit gezochte absurdisme doet de film onmiskenbaar smaken naar een pretentieus gedrocht en dat blief ik niet.

Niet één personage handelt zoals een normaal mens zou doen, op de zus na dan, met haar onuitspreekbare naam, iets als Shogun ofzo. Het accentje stoort na een tijdje ook fecking mateloos.

Geen inleving of sympathie, gewoon pure ergernis. De classificatie komedie slaat ook echt als kut op dirk. Wel moet gezegd dat de hele cast het achterlijke script overtuigend neerzet, maar dat is dan ook het enige lichtpuntje aan deze 114 minuten van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.

2 sterren

Barbie. Hoe kun je daar nou een film over maken? De trailer laat zien hoe: Barbie woont in een perfecte, zuurstokroze fantasiewereld en belandt in de grimmige, echte wereld. Compleet met haar over the top neonkleurige outfits. Dat gaat natuurlijk leuke situaties opleveren. "Botsende werelden" is een uitgekauwd maar beproefd recept.

Ondertussen zijn in mijn vriendenkring al wat dochters naar de bioscoop geweest. Eentje van 9 en eentje van 13. Beide vonden de film tegenvallen en begrepen het niet echt. Hoe kan dat nou? Zo ingewikkeld is het concept toch niet? Zo raakte ik zelf wel benieuwd en gisteravond hebben we deze film maar eens aangezet.

En inderdaad, Barbie en Ken kunnen niet goed overweg met de echte wereld. Maar de humor is van korte duur. Ken, die zich al jaren eeuwige tweede voelt achter Barbie, raakt geïnspireerd door de door mannen gedomineerde samenleving. Vervolgens gaat hij terug naar Barbieland en daar richt hij samenleving opnieuw in: mannen zijn nu de baas. Dat hij zich tot een soort van slechterik ontpopt is een leuke twist die je niet ziet aankomen. Maar helaas houdt de pret daar ook op.

Een moeder en een dochter uit de echte wereld reizen met Barbie mee naar Barbieland en verbazen zich geen moment over wat ze zien en meemaken. Dat ze de oversteek hebben gemaakt naar een fantasiewereld maakt geen enkele indruk op hen en ze ze vinden het allemaal doodnormaal.

Vervolgens neemt de film zichzelf hopeloos serieus en worden daadwerkelijk woorden als "patriarchaat" in dialogen gebruikt, zonder een greintje ironie of zelfspot. Dat had helemaal niet gehoeven, want het punt was al gemaakt. Ja, mannen domineren de wereld. Dat moet anders. Klopt. Maar je kunt ook humor het werk laten doen om het publiek een spiegel voor te houden, in plaats van in irritante dialogen en monologen dingen letterlijk voor te kauwen.

Ik had het moeten weten met Noah Baumbach: de regisseur die de meeste vervelende, neurotische films aflevert die ik ken. Samen met zijn vrouw (stroman) Greta Gerwig zit hij achter deze film. En ook Barbie is, door de vervelend gebrachte maatschappijkritiek, een vervelende film. Op een andere manier dan de rest van Baumbach's vervelende oeuvre, maar vervelend niettemin. Ondanks alle leuke stukjes en verpletterende looks. Want de film heeft zeker zijn momenten. Ook moet het voor de echte fans een feest zijn om herkenbare producten (het droomhuis, de uitvouwbare operatiekamer etcetera) levensgroot terug te zien.

Maar het ergste is nog wel dat de film niet weet welke doelgroep het wil aanspreken. In elk geval heeft men het publiek (de meisjes waar ik dit verhaal mee begon) van zichzelf vervreemd. Het kan niet de bedoeling zijn dat meisjes bij Barbie de zaal uitlopen en er eigenlijk geen zak aan vonden.

2,5 ster

Bastille Day is een leuk, pretentieloos filmpje met actie en een aardige kwinkslag hier en daar.

Interessant is het uitgangspunt dat blank en zwart een keer omgedraaid zijn. 10 jaar geleden zou dit verhaaltje zijn verfilmd met Bruce Willis als blanke CIA knakker en met de zwarte Kevin Hart als tasjesdief. Nu is het omgedraaid. Wellicht ingegeven door het malle woke tijdperk waarin wij leven, maar dit is dan wel een verfrissende uitwas ervan.

Ook geinig is dat ze erg goedkope auto's gebruiken voor de obligatoire achtervolgingen: een Peugeot 405 koop je voor amper meer dan 500 euro. Die kun je dan nog een keer laten ontploffen zonder dat de kosten de pan uit vliegen. Dat is makkelijk bespaard, meestal gaan dure Audi's aan diggelen, zo niet hier.

Maar het meest opvallend is dat Tony Stark terug is, dit keer als Franse politiechef. De gelijkenis tussen die kerel en Robert Downey Jr. is echt bij het belachelijke af.

Ik verwachtte drie keer niks en daardoor viel hij enorm mee.

3 sterren.

Alhoewel deze film beter "Joker" had kunnen heten dan "Batman", gezien de focus van het verhaal, is het één van mijn favoriete films aller tijden.

Jack Nicholson is werkelijk geweldig en ook Keaton laat zien van zijn beste kant zien. In Batman Returns komt de achtergrond van Batman wat meer voor het voetlicht, alhoewel die film wel beduidend minder is, ook omdat de film gebukt gaat onder de last van maar liefst drie slechteriken. Een fout die ze bij Batman 3 en 4 ("Batman Forever" en "Batman and Robin") wederom maakten, maar die films waren nog veel slechter.

Nee, Batman uit 1989 blijft behoorlijk trouw aan de duistere strips. Keaton zet een mooi contrast neer tussen de onhandige Bruce Wayne en de sluwe Batman.

Het is voornamelijk de sfeer wat deze film zo goed maakt. Tel het solide acteerwerk daarbij op en ik kom uit op 4.5 sterren.

Absurd, absurd en sleeeeeeeeeeeecht. Wat een tegenvaller.

- Het begint al met Don Falcone die op Harry Mens lijkt. De toon was daarmee gezet, zullen we maar zeggen.

- Het gaat verder met Liam Neeson die zijn mentorrol uit Star Wars 1 weer oppakt, maar de manier waarop hij Bruce Wayne benadert is zo vreemd dat hun band zeer onnatuurlijk overkomt. Het gaat gewoon te makkelijk. Bruce zus en zo is je probleem, we gaan dat even oplossen jij en ik, kom we gaan een robbertje knokken. Bruce vindt het allemaal best, want die is toch een stuurloze junk met een baard en een posttraumatisch stresssyndroom.

- Dan een totaal debiel megalomaniac plot wat Moonraker kruist met Escape from New York (toegegeven, het is lastig te verzinnen tegenwoordig, atoombommen zijn ook al zo afgezaagd).

- Batman die praat met een totaal belachelijke drankstem. Terwijl je luistert naar een soort gevleugelde Barry White, herinner je je ineens dat in dat pak een blanke bleekscheet van 35 kilo zit (nou ja, ik neem aan dat hij sinds The Machinist vaak bij de McDonalds heeft gezeten, maar dan nog). Misplaatst en idioot.

- Een oerlelijke Batmobile die lijkt op een koeienvlaai op wielen, of een soort platgetrapte tor. En als je op een knopje drukt, draait de stoel naar voren zodat je met je kop tussen de pedalen ligt en het voertuig dan liggend kan besturen? Waar slaat dat in godsnaam op?

- En als klap op de vuurpijl is daar een volstrekt nietszeggende rol van Gary Oldman als Gordon (als je dan toch bezig bent bel dan gelijk Pacino en DeNiro of ze als figurant op de achtergrond willen staan), en JEZUS wat ziet die kerel er slecht uit. Midden op zijn voorhoofd loopt een lijn, met daaronder Oldman's echte huid en daarboven een stuk plastic met overduidelijk nephaar. Is Gary Oldman soms geschminkt door Stevie Wonder? Zoiets zie je toch.

- Katie Holmes zag er niet uit. Was dat niet dat meisje met dat perfecte gezichtje uit Dawson's Creek? Is die aan de coke tegenwoordig? Bah wat een spook.

Lichtpuntjes? Hmmm. Misschien de dun gezaaide kwinkslagen van Michael Caine hier en daar. Of dat die vader van Bruce Wayne zo sprekend op James Woods leek. Of Morgan Freeman die op de automatische piloot weer een sympathieke opa speelde (zie Unleashed, Million Dollar Baby, etc). Of het kleine rolletje van onze Rutger Hauer. En heel misschien de stunts. Maar verder, brrr...

Veel potentie om de laatste twee Batmanfilms met gemak te overklassen maar deze film is minstens zo kut, maar dan op een hele andere manier. Je kan beter jezelf niet serieus nemen en Ahnuld Schwarzenegger casten, dan een "donkere" film neerzetten en jammerlijk falen in alles.

Ik vind het echt helemaal niks, en ik ben niet eens in een ballorige bui ofzo. Ik zal de film zeker een keer een tweede kijkbeurt gunnen, dit was zo crap dat ik misschien wel de verkeerde film heb gekeken.

Het ergste is nog wel dat het einde suggereert dat ze een remake van Batman 1 gaan maken. Laat ik daar maar niks over zeggen...


2 sterren en een gestrekte middelvinger. Fuck alle Batmanfilms. Bring back Michael Keaton.

Superman is schipbreukeling op aarde en moet zijn nieuwe thuis verdedigen tegen booswichten van zijn oude planeet Krypton. De vorige Superman-film Man of Steel verhaalt over de groteske knokpartij tussen Superman en de kwaadaardige Generaal Zod. Superman behaalt een Pyrrhusoverwinning: het kwaad is verslagen, maar de prijs is hoog. Ik vroeg me tijdens MoS al af: leuk dat je Zod een wolkenkrabber tegen zijn bakkes gooit, maar daar zitten ook mensen in. Ik was blijkbaar niet de enige die dit merkwaardig vond, want met "Batman v Superman" hebben de makers deze anonieme slachtoffers een gezicht gegeven. Boze gezichten.

BvS begint 18 maanden na MoS en de wereld vraagt zich af wat ze met Superman aan moet. Een personage merkt op dat vrijwel alle religies uitgaan van een soort messias, een (zoon van) God. Millennia lang wachten miljarden mensen op de terugkeer van iemand die ze kan redden en nu hij er is, willen we hem het liefst weer zien gaan. Batman heeft zijn keuze in elk geval gemaakt: Superman is fout en moet weg. Dat is ook de mening van een Senaatscommissie die Superman ter verantwoording wil roepen.

Een interessant stukje uitdieping voor Superman, een karakter met amper meer diepgang dan de dikte van de bladzijde waarop hij ooit werd getekend. Snyder & Co realiseren zich net op tijd dat een striphelden-verfilming een te gammele kapstok is voor zo'n zware jas en laten het thema halverwege de film vallen als een hete aardappel. Ondertussen is namelijk het betere gooi- en smijtwerk begonnen en is er weinig ruimte meer voor filosofisch gezever. De CGI machine gaat draaien en stopt eigenlijk pas bij de aftiteling.

Ergens tussendoor wandelt daar een Lex Luthor, die tegen alle verwachtingen in op een geweldige manier wordt neergezet door Jesse Eisenberg. Hij is geniaal, verknipt, chaotisch, nerd, boef en alles daar tussenin. Ik had mijn grote twijfels bij Eisenberg als badguy maar dat was absoluut onterecht.

Het grote publiek had twijfels bij Ben Affleck als Batman. Zou dit zijn eerste film na Pearl Harbor geweest zijn, oké, maar sinds het geweldige The Town kan de man bij mij wel een potje breken. Hij stelt ook zeker niet teleur, ik vind hem zelfs veel leuker om naar te kijken dan de overacterende Christian Bale. Henry Cavill speelt weer voor Superman en doet dat ook goed. Zijn Superman is wel de meest getormenteerde versie aller tijden en hij kijkt continu met een grimas alsof hij op het punt staat zijn panty vol te schijten. Maar superheldenfilms moeten tegenwoordig blijkbaar donker en gritty zijn en hij conformeert zich prima aan die mode.

Tot zover de leuke rollen. Want Wonder Woman. Die had nergens iets mee te maken, wordt gespeeld door een volkomen inwisselbare actrice, verschijnt ineens ten tonele, wordt niet uitgediept en heeft helemaal niets te zoeken in deze film. Hetzelfde kan gezegd worden van de arme Jeremy Irons die de ondankbare taak heeft een vreemde en slecht geschreven incarnatie van butler Alfred te spelen.

Het plot is niet verrassend en als je de trailer hebt gezien, kun je er ook voor kiezen om 2,5 uur aan je moestuin te besteden. Je ziet niets wat je niet al zag in de trailer of op basis daarvan kon raden en je hebt na afloop nog een paar kroppen sla ook.

Qua verhaal zijn de grote lijnen goed te volgen, maar doordat diverse partijen allemaal een eigen agenda hebben is het allemaal toch vrij verwarrend. Diverse droom-scènes, bedoeld als actie-intermezzo tijdens rustige stukken in de film, helpen daar ook niet echt bij. Sommige acties van personages lijken hun doel niet echt te ondersteunen en sommige dingen worden nooit verklaard. Want was was nou, uiteindelijk, het hogere doel van Luthor. Superman doden? Oké, maar waarom haat hij Superman dan zo? Zo zijn er nog talloze thema's en lijntjes die niet echt goed uitgewerkt worden. Het is allemaal niet zo vreselijk slecht als menig recensent je wil doen geloven, maar een waterdicht en consistent script heeft deze film zeker niet.

Er wordt gehint naar allerlei andere superhelden (waarbij een door Khal Drogo gespeelde Aquaman zelfs even in beeld komt) en Bruce Wayne praat in weinig verhullende termen over wat waarschijnlijk de Justice League gaat worden. Leuk om a la Marvel de basis te leggen voor (vele) vervolgen, maar bijdragen aan de cohesie van deze aflevering doet het niet.

Richting het einde komt een dreiging de hoek om kijken waar niemand tegen opgewassen lijkt en Bats en Supes doen dan iets weinig verrassends. Toch is het leukste deel van de film dan al geweest, want superschurk Doomsday doet weinig anders dan op de grond slaan waarna een soort kernbom-schokgolf volgt. Totaal niet boeiend meer. Het climactische gevecht tussen Batman en Superman wat daar aan vooraf gaat, is veel leuker om naar te kijken.

Al met al wel een lekkere popcorn blockbuster. Verre van perfect, maar ook verre van waardeloos.

3 sterren

Ja, ik kan hier wel wat mee. Het is echt een frisse wind in de Batman franchise. Het is wat rauwer, realistischer dan de flitsende nonsens, die zijn felgekleurde dieptepunt natuurlijk beleefde met Batman & Robin. Geen megalomane schurken in neon-suits uit de feestwinkel, maar een meer realistische kijk op de personages. In die zin lijkt het een beetje op de film Watchmen.

Ook het feit dat Batman niet van de ene megagrote stuntshow in de andere belandt maar vrij ingetogen de detective uithangt, doet denken aan oude strips en de cartoon uit de jaren 80. Wel had ik grote moeite me in te leven in de scènes dat Batman in zijn leernichtenpak doodleuk tussen agenten door wandelt en iedereen dat volkomen normaal vindt. Maar soit.

Dit smaakt wel naar meer, wat mij betreft. Pattinson blijft natuurlijk een zeurend generatie Z emo sukkeltje, maar hij krijgt het voordeel van de twijfel.

Ondanks dat de film amper een paar seconden aan daglicht scènes bevat, is het werkelijk prachtig in beeld gebracht.

4 sterren

Leuke slachtpartijen met een hoop bloedsproeiende halssalgaders. Prima vermaak, goed geacteerd, maar verder zag ik er niet zo heel veel in.

Veel dingen waren niet duidelijk en/of onderbelicht. De setting was vaag en niet goed uitgelegd (hoe en waarom van Battle Royale), en de achtergrond van verschillende personages, maar in het geval van Kiriyama gaf dat niet zo veel, werd hij nog een beetje enger van. Op het laatst werd het wel erg komisch met dat maffe schilderij, en die telefoon die afging en dan nog even een koekje eten, heel typisch. Haalt toch de enigszins serieuze toon van de film onderuit. Ook het feit dat Kiriyama niet kan mikken, 1000 kogels nodig heeft om één iemand neer te leggen - en dat alles zonder herladen!

Wat ik alleen niet snapte was de tekst die na bepaalde moorden in beeld kwam, een soort laatste zin van de dode, die enkel te lezen was voor ons kijkers, maar de personages in de film kregen hem ook door Heel vaag. Ook een vreemde keus om drie epiloogjes achter het eigenlijk einde van de film aan te plakken.

3.5 sterren (eigenlijk 3 maar ik vond het wel lekker campy vermaak)

P.S. Ik lees hier ook suggesties over hoe een Amerikaanse versie geweest zou zijn, nou die zou één groot nadeel gehad hebben: alle 'tieners' waren zoals gewoonlijk weer 30. Deze Japannertjes waren tenminste echter tieners. :evil Ideale film voor kinderhaters.

Aardige film die alleen iedere diepgang mist. Op zich niet erg maar er is geen kop en geen staart. Bij een film die draait om 1 fictieve veldslag hoort wel wat uitleg. Verder zijn dit van alle alien invasion films wel de zwakste aliens, ze zijn minder spannend, minder slim, minder geavanceerd. En op het laatst, als het team een succesje boekt en het aan de rest van de wereld wordt doorgegeven, is er in tegenstelling tot bijv Independence Day niet eens echt een clou. Gewoon een raketje schieten en zorgen dat die zijn doel raakt. GOH BEDANKT, DAAR HAD DE REST VAN DE WERELD NOG NIET AAN GEDACHT!

2,5 sterren

Vermakelijke onzin op zijn best.

Deze film bevat alles wat ik zoek in het leven, op bier, pizza en kleverige seks na.

Slagschepen, humor, explosies, enigszins onverwachte twists, aliens, een degelijke lengte (2 uur+), Amerikaanse suprematie, nationalisme, vette shit man.

De cast kende ik op Neeson na, niet. Dat is juist ook wel geniaal voor het verloop van het plot. Dan snap je wel op welke plottwist ik doel. Ik bedoel, Critical Decision is zo ongeveer de enige film waarin een first-billed-actor na 10 minuten dood is. Want over het algemeen geldt: zit je met je tronie op de DVD-hoes, dan haalt je personage vaak de aftiteling wel. Van dergelijke clichés heeft Battleship dus geen last.

Ondanks dat de film begint met een marine-oefening met 12 landen, verzandt de film niet in clichés met verschillende nationaliteiten en accenten. Gewoon wat Amerikaanse schepen en een Japanner, klaar.

Maar natuurlijk is er ook genoeg op de film te zeiken. Acteerwerk is oké, maar nergens briljant en soms storend zelfs slecht (met name die Hawaiiaanse politieagent op die berg). De plot ontbeert enige diepgang, maar goed, het wordt allemaal nèt genoeg ingeleid. Het absolute hoogtepunt qua spanningsboog en humor is de scène waarbij het nummer "Thunderstruck" gespeeld wordt (die kiosk met modelbootjes die over het dek geflikkerd wordt, geweldig).

Maar wat ik echt niet snap?

"Prepare to fire."

- "Sir which weapons..?"

"All of them".

De coolste scène uit de eerste trailer (deze: YouTube - Battleship Official Trailer [HD] zit niet in de film! Sterker nog, de rol van Liam Neeson is verwaterd tot een veredelde bijrol. Hoe is dat zo gekomen?

Wat ook raar is?

In de bios (Mustsee Groningen) ging een affiche over de film met een plotsamenvatting die erg lijkt op de samenvatting die nu bovenaan bij deze film staat. Hoezo vijf schepen? Het waren er maar drie. En dat de aliens het op de watervoorraad voorzien hebben, wordt werkelijk ner-gens in de film duidelijk.

Al met al allemaal rare dingen waarbij ik vermoed dat tijdens de post-production van deze film sommige dingen ineens heel raar zijn gelopen.

Ik ga eens uitzoeken op internet e.e.a. zit.

De film krijgt in elk geval 4 dikke popcorn-sterren.

P.S.

Een leuke fuck you naar de Hollywood rating commissie is het feit dat ze in de film twee keer motherfucker zeggen, maar dat na "Mother..." bijvoorbeeld een kanonskogel wordt afgeschoten. Iedereen weet dat ze motherfucker bedoelen, maar toch wordt het niet gezegd en krijgt de film veilig de PG-13 rating binnen. Zo hypocriet is dat

Ik voel me altijd geroepen dit soort films te verdedigen tegen mensen die bij elke Amerikaanse comedy een nieuwe "Big Lebowski" verwachten. Dergelijke lieden zijn bij dit soort onderbroekenlol altijd teleurgesteld, bestempelen het als 'slecht' en belonen het met 1 ster. Wat verwacht je nou?

Je moet een film gewoon zien voor wat het is - de meeste komedies pogen nergens geniaal te zijn maar willen je gewoon vermaken. Soms met poep en pies humor. Leg het niet langs de verkeerde meetlat.

Maar bij Baywatch ga ik niet tegen beter weten in de film verdedigen - het is gewoon geen heel erg goede film. Onder "goed" versta ik altijd: doet het wat het beoogt te doen? Baywatch wil je aan het lachen krijgen, maar slaagt daar lang niet altijd in.

Ik verwachtte een film in de lijn van 21 Jump Street (en het minstens even briljante vervolg 22 Jump Street) maar het komt daar niet eens bij in de buurt.

Dit ondanks Dwayne Johson. Ik heb een beetje een zwak voor die man - volgens mij in het echt ook een hele aardige kerel. Eén van zijn eerste quotes in de film is "I'm always here", verwijzend naar een regel uit de titelsong van de tv-serie die hier gepersifleerd wordt. Dat begint goed.

Zac Efron verschijnt ten tonele en Johnson vindt hem een vervelende prettyboy die zich eerst maar eens moet bewijzen. Hij noemt hem "High School Musical" en "NSYNC" en nog zeker 20 andere boybands gedurende de film. Erg geestig. Zac Efron laat op een hindernisbaan zien hoe gespierd hij is, een scène die letterlijk èn figuurlijk overbodig blijkt te zijn, mooie subtiele humor.

Na een tijdje vertelt Johnson wat een lifeguard zoal doet, behalve levens redden: o.a. boeven vangen en een bende oprollen die diamanten smokkelt in surfplanken. Zac Efron antwoord met "dat klinkt als een heel vergezocht plot uit een tv-serie". Heerlijk.

De manier waarop de inmiddels vreselijk gedateerde tv-serie Baywatch wordt gepersifleerd is erg leuk - maar daar houdt het dan ook wel een beetje op. Johnson en zijn clubje strandwachten raken verzeild in een crimineel plot dat zó doorspekt is met 80s clichés, dat het zelfs voor The A-Team te stupide zou zijn. De strandwachten hebben werkelijk geen enkele goede reden om zelf de politie-agent uit te gaan hangen, maar doen het natuurlijk toch.

Een slecht plot hoeft een comedy niet de das om te doen, wanneer er wat te lachen valt. Maar de film is tè weinig ècht grappig. Geniale dialogen zoals in films met Seth Rogen of Johah Hill, zitten er niet in. Grensverleggende poep en pies zoals met Sacha Baron Cohen, zit er niet in. Blote tieten, zitten er niet in. Het is het allemaal nèt niet en Baywatch neemt zichzelf te vaak te serieus. Op basis van de trailer verwacht je als kijker je dijen blauw te gaan slaan van de pret, maar dat gebeurt amper.

Visueel is het lekker dik aangezet, met veel kleuren en contrasten. Het is flitsend maar niet irritant gefilmd. Maar niet alles is goed: een wilde motorrit over de pier wordt prachtig gefilmd, maar een brandende boot is voorzien van pijnlijk slechte CGI-vlammen.

Pamela Anderson heeft tijdens haar cameo niet eens tekst. Dat is geen ramp, maar de scène met Hasselhoff is helemáál "pointless". Zijn scène maakt geen enkele indruk en voegt niets toe. Ik hoopte dat hij na die ene scène nog iets zou doen, maar dat deed hij niet. De mid-credits scène met The Hoff is eveneens niet leuk. Jammer.

Aardig. 2.5 sterren.

Een film zonder echt interessant verhaal. Bijna twee uur lang gebeurt er niks en de film kabbelt een beetje voort. Deed me denken aan een andere mislukte film van dit jaar: Ocean's Eleven.

De film kent twee hoogtepunten: de monoloog van Cedric the Entertainer over racisme en het dansje van The Rock.

Verder is het een saaie bedoening.

2 sterren

Niet zo heel interessante maar wel afwisselende film. Dat stukje computerspel in het bos op het laatst was wel heel erg droog, trouwens.

Sommige dingen waren grappig, romantisch, ontroerend of gewoon ranzig en grof (die kerel in dat tentje). Maar echt een aanrader is het niet.

2.5 sterren

Een leuke kleine film over een bijzondere TV-persoonlijkheid. Matthew Rhys had ik al hoog zitten na de geweldige serie The Americans, maar hij doet hier geen seconde onder voor Tom Hanks.

Wat hem betreft: de eerste paar minuten zit je te kijken naar Forrest Gump met grijze wenkbrauwen en een wollen trui, maar na een paar minuten weet hij je toch te overtuigen. Dat is een verdienste van Hanks. Ook Chris Cooper mag weer doen waar hij goed in is - een eikel spelen.

Ik gok dat mister Rogers voor Amerikanen is wat meneer Aart voor ons Nederlanders is. Zoals zo vaak hebben Amerikaanse filmmakers schijt aan kijkers die niet bekend zijn met typisch Amerikaanse zaken - iedere vorm van uitleg, context of achtergrondinformatie over Rogers wordt achterwege gelaten. Daarmee doe je de beste man eigenlijk tekort. Ik kende hem niet, na de film nog steeds niet, en na het lezen zijn Wiki-pagina een beetje.

Al met al een vermakelijke, zij het ietwat gezapige film. Het consistente gebruik van miniaturen gedurende de film is een leuke gimmick. 3,5 sterren

Zwaar overgewaardeerde film die me weliswaar boeide, maar nooit echt "los kwam" en mij achterliet met een onbevredigd gevoel.

Acteerwerk is erg goed, dat wel. 3.5 sterren

Geen slechte film maar ook niets om hem boven het maaiveld uit te tillen.

Een nette 3 sterren.

Uitvoering meer dan prima, met de altijd guitige Finkers die nog goed blijkt te kunnen acteren ook. Maar het verhaal is vrij absurd en ik kwam er niet lekker in. Kon me niet goed verplaatsten in de hoofdpersoon.

Het einde is ook een beetje open en dat helpt ook niet.

3 sterren

Gisteren eindelijk gezien en hij stelt niet teleur.

Tijdens de eerste 20 minuten zit je nog een beetje te giechelen om Douglas en Damon die respectievelijk een oude kasthomo en een battyboy spelen. Maar even later kijk je niet meer naar acteurs, maar naar Liberace en Scott Thorson. Het is echt geweldig hoe die twee opgaan in hun rol en ze bewijzen allebei klasse acteurs te zijn met een enorme veelzijdigheid.

De personages en homofobe tijdsgeest worden goed neergezet. Het verhaal kent niet zoveel verrassingen omdat het op waarheid gebaseerd is, maar desondanks vond ik het middenstuk af en toe wat vlak en voortkabbelend. Er had daar iets meer mogen gebeuren.

Desondanks is het een dappere film met twee acteurs die buiten hun comfortzone treden. Verder is de film goed gebalanceerd: hij is lovend over het talent van Liberace en hij toont zijn voor het publiek verstopte kant, zonder oversentimenteel te worden want ook zijn minder goede kanten worden belicht. Leuke bijrollen van Rob Lowe met een kapotgefacelifte kop en een bijna onherkenbare Akroyd die ik pas aan het eind herkende.

Ik kende Liberace niet, maar heb wat foto's en video's van de man opgeduikeld voor ik deze film ging zien. En wat ik daar zag wordt perfect in de film gekopieerd. Het is echt ongelooflijk dat mensen in die tijd niet door hadden - of niet wilden zien - dat Liberace van het roze water had gedronken.

Net zoals de vele meisjes die als een blok vielen voor George Michael. Man, kijk een eens de Last Christmas clip... Wat een rare tijd was dat. Stel je eens voor dat Geer & Goor zou worden uitgezonden, eind jaren 70

3,5 sterren

Neem twee oninteressante, onsympathieke personages en geef ze een vervelende achtergrond. De ene worstelend met de zelfmoord van zijn moeder, de ander met een drankprobleem. Pleur ze samen in een film en kijk wat er gebeurt. Dat moet de gedachte geweest zijn achter Being Flynn. Zo lijkt het althans, als je niet beter weet, want het verhaal is godbetert gebaseerd op een (deels waargebeurd) boek.

De film voelt alsof je twee muizen in een doos flikkert. Bij de ene muis zijn twee poten geamputeerd en de tweede is geblinddoekt. Kijk hoe ze zich redden. De muizen doen heel weinig, en wat ze doen, is volkomen oninteressant en willekeurig. Zo gaat het ook met de muizen in deze film: Jonathan Flynn (De Niro) en zijn zoon Nick (Dano). Ze lopen wat rond, doen willekeurige dingen, na 102 minuten gevolgd door een aftiteling. Er worden zo nu en dan wat interessante thema's aangestipt waar vervolgens niks mee gedaan wordt. Bijvoorbeeld waarom Nick's moeder zich uiteindelijk precies van kant maakt, wordt niet eens verteld.

De rol van Nick is zo saai en plat dat Dano er helemaal niets mee kan. De Niro probeert zijn personage nog een ziel mee te geven, maar veel verder dan een doorsnee scheldende oude man komt hij ook niet.

De troef van de film is dat het verhaal weinig met filmconventies en voorspelbare filmstructuren doet, waardoor je geen idee hebt welke kant het op gaat. Dat zal komen doordat het verhaal op de memoires van Nick Flynn is gebaseerd: het echte leven kent immers geen standaard rise-fall-rise verhaalstructuur. Dat maakt het nog enigszins interessant om te bekijken, want je hebt de hele tijd het gevoel dat er nog iets gaat komen. Achteraf blijkt dat dus alleen de aftiteling te zijn.

Wat DeNiro in zo'n saaie film doet is me een raadsel, maar het feit dat hij lekker artistiek met lang haar rond kan lopen, zal geholpen hebben hem over de streep te trekken. Net als zijn generatiegenoten Al Pacino en Christopher Walken loopt hij er in het dagelijks leven het liefst bij als een clochard. Ik heb weinig hoop dat De Niro ooit nog in de buurt komt van zijn niveau in Goodfellas of Heat. Righteous Kill was eigenlijk een afscheid van de carriere van zowel Pacino als De Niro.

R.I.P.

1 ster

Leuke, fantasievolle film. Niet geniaal (verhaal rammelt en is tegenstrijdig) maar zeker de moeite waard.

4 sterren