Meningen

De tijdloosheid is één van de twee sterke punten aan de film.

Het andere sterke punt is het acteerwerk van de kinderen: niemand is irritant of slecht. Het kleine zusje is schattig in plaats van vervelend (zoals je eigenlijk bijna altijd ziet).

Leuk om Erika Eleniak te herkennen, nog voordat ze in de Pleeboy stond, slechts 7 jaar later

Verder is de film heel ongecompliceerd, de nasa/fbi mensen worden neergezet als eng, je ziet geen gezichten, ze spreken niet, en je komt ook niets over hun motieven te weten want dat doet er niet toe. Heel anders dan bijv. The X-Files e.d., even wennen, maar toch een goede keuze.

4 sterren

Extreem onderhoudend maar wel gestoeld op een absurd uitgangspunt. Ik zag niet zoveel van het veelbesproken 'slechte' camera- en acteerwerk, dus daar heb ik niet veel op aan te merken.

Ik kon me vrij goed over de honderden toevalligheden heen zetten, maar dat was moeilijker bij de de 'twist'. Als je eenmaal weet hoe het in elkaar zit, zakt de film onvermijdelijk in, al hebben ze wel hun best gedaan dit uitgangspunt zo goed mogelijk uit te werken zonder dat het gaat lijken op andere, soortgelijke films.

3 sterren

Geweldige film met een mooi contrast tussen rustige, dreigende stukjes en gewelddadige scènes. De saunascène is gedurfd, respect voor Mortensen.

Er had uiteindelijk wat meer uit de plot gehaald mogen worden - zeker gezien de achtergrond van Nikolai - maar desondanks nog steeds een sterke film.

4 sterren

Gibson laat zijn pretentieuze projecten over Jezus en Inca's even voor wat het is en komt terug als zichzelf. Zijn personage is recht door zee, sluw en vaak bot. Hij is gewoon Martin Riggs uit Lethal Weapon, maar dan ouder, duisterder en serieuzer.

Het plot bevat vele voorspelbare momenten maar mixt deze tot een zeer boeiende, entertainende film.

4 sterren

Maggot! *bang* Maggot! *bang* Maggot!

Naar Edge of Tomorrow heb ik een hele tijd uitgekeken. Want Tom Cruise is zoetjes aan één van mijn favoriete acteurs aan het worden, omdat zijn films bijna altijd steengoed of op zijn minst zeer vermakelijk. Daarnaast is het verhaal in de film gebaseerd op een tijdlus, iets wat vooral bekend staat als het "Groundhog Day" effect, omdat dat de bekendste productie is waar dit plotelement in voorkomt (zie ook de miniserie Day Break trouwens - aanrader). Ik had het nog niet gezien in een SF-setting, dus was ik heel benieuwd.

Tom Cruise is natuurlijk geknipt voor de rol van majoor Bill Cage. Hij heeft patent op films waarbij zijn omgeving heel anders in elkaar steekt dan hij dacht of zijn wereld langzaam onder zijn voeten vandaan zinkt. Van Vanilla Sky tot The Firm en van Oblivion tot Minority Report - hij heeft zijn paniekerige gezichtuitdrukking zorgvuldig getraind en gecultiveerd tot het ultieme WTF-hoofd en ook in Edge of Tomorrow mag hij weer wild, bezweet en met grote ogen om zich heen kijken.

De rest van de cast is ook prima, al is de meeste screentime voor Blunt en Cruise zelf. De film ziet er heel goed uit, met overtuigende CGI en geweldig geluid dat lekker gebruikt maakt van DTS-surround: onze katten vonden in de achter-speakers een onaangename partij om de vensterbank mee te delen. De actie is flitsend en overtuigend en de film neemt op de juiste momenten adempauze. Ondanks de 16+ rating is er weinig tot geen bloed te zien. Het had gerust een randje scherper gekund, zonder meteen op de Starship Troopers-toer te gaan natuurlijk.

De aliens vind ik jammer genoeg niet zo interessant. Het creature design is nu eens niet antropomorf, wat wel een dappere keuze is. Eindelijk eens aliens die ook echt aliens zijn en geen duidelijke armen en benen hebben. Maar ze zijn wel wat doorgeschoten: ze zijn bliksemsnel, eigenlijk tè snel om als kijker nog lekker naar te kunnen kijken.

De film leunt sterk op het verhaal en je weet van tevoren al dat dat de grootste valkuil zal zijn. Na een poosje, als Cruise zijn WTF-hoofd heeft ingewisseld voor zijn vastberaden "hoe red ik me hieruit" hoofd, volgt de onvermijdelijke scène waarin het achterliggende concept van de film wordt uitgelegd. Hier redt de film het nèt, zij het wel met de hakken over de sloot. Iedere alien-invasie heeft blijkbaar ergens een achilleshiel en deze is wel heel vergezocht, maar het bij vlagen erg grappige script en de hoge production-values van de film laten je het hoge bullshit-gehalte toch slikken. Met de neus dicht en een glas bier om het weg te spoelen, maar het lukt.

Dat komt dus mede doordat het regelmatig een erg grappige film is. De oorzaak van de situatie in de film berust op vrij willekeurige alien-kletskoek, maar het verloop van het verhaal is erg leuk om te volgen. Niet alleen appelleert het uitgangspunt sterk aan "wat zou jij doen", maar het is ook een feestje om te zien hoe Bill Cage het verloop van de dag op de meest dwaze manieren probeert te beïnvloeden en hoe dit keer op keer op vaak komische wijze mislukt.

Al met al een heerlijke popcornfilm.

4 sterren

Niet erg verrassend, maar zeker wel een aardige film. LL Cool J acteert steeds beter, Morgan Freeman speelt zijn beste rol van de laatste tijd, en Kevin Spacey was niet zo heel veel in beeld helaas. Alhoewel hij wederom een typisch Spacey rolletje heeft, laat die man eens een totaal ander typetje spelen. Die berekende, grijnzende kop, die lijzige stem. Sinds The Usual Suspects niet meer veranderd. Erg veelzijdig kan je hem niet noemen.

De hamvraag is natuurlijk, hoe komt Timberlake er vanaf. Antwoord: niet slecht. Hij is alleen wel een acteurtje a la DiCaprio of Michael J. Fox. Een te hoge stem en gewoon te jongensachtig. Na een kwartiertje ben je er wel aan gewend en doet hij het best goed. Ik ben niet bevooroordeeld over die jongen, want ik ken zijn muziek eigenlijk niet. Ik weet alleen dat hij graag Michael Jackson imiteert, aan de tieten van Janet Jackson zit en recent een nummer heeft opgenomen met superneger Snoop Hond. Zo erg is hij dan ook weer niet, lijkt me.

De verhaallijn lijkt wat op L.A. Confidential maar niet echt verrassend, regie is in orde, muziek oké, acteerwerk goed. Prima entertainment met vooral een goede LL Cool J. Zeker wel 3.5 sterren waard.

Vermakelijk filmpje, leuker dan ik verwachtte. Misschien iets te lang, want op een gegeven moment sukkelt de film een beetje in slaap, maar op het laatst komt er ineens lekker veel vaart in, waardoor je een positief gevoel overhoudt.

Grootste minunt zijn die rare wenkbrauwen van die Shari (Jenna Elfman).

3 sterren

Inderdaad een oversentimentele film, waarbij ik mij - als niet-kenner van honden trouwens - in toenemende mate afvroeg in hoeverre het gedrag van de honden natuurlijk was, of expres overdreven menselijk neergezet door de regisseur en de hondentrainer. Toch ben ik ook weer niet zo sophisticated dat ik daardoor de film niet kan waarderen, nee, sommige stukjes waren echt wel mooi en zielig enzo. Call me a sucker, maar ik liet me toch wel een klein beetje door het mierzoete Disney-sentiment meeslepen

Absoluut een aanrader voor hondenliefhebbers en Antarcticafanaten (en kinderen en pubermeisjes natuurlijk), maar voor mij werkte het slechts matig, vooral door de absurde menselijkheid van de honden. Maak er dan gelijk een Madagascar-achtige animatiefilm van.

3 sterren

Inderdaad, saai en VEEL te lang. En inderdaad, de manier waarom Dunst in eerste instantie aanpakt met Bloom slaat nergens op... Heb nog nooit een stewardess zo aardig zien doen tegen iemand.

Er zit gewoon niks geinigs, hilarisch of wat dan ook in deze film. Geen grappen grollen komische situaties, enkel een inhoudsloze film die een beetje voortkabbelt, en dat maar lieft 2 uur lang.

0.5 sterren

Niet gemakkelijk om een film te maken over het leven van één van 's werelds meest legendarische muzikanten. De valkuil is dan ook dat je teveel wilt vertellen en Baz Luhrmann pleurt keihard in die valkuil. Het gaat dan ook erg snel allemaal.

Ik vond de flitsende montage met letters en locaties die op de meest malle manieren in beeld gemonteerd zijn, een beetje als anachronismen aanvoelen. Het is over the top en dat heeft de film niet nodig, want met dit bronmateriaal kun je het ook zonder die opsmuk genoeg van het scherm laten spatten. Laat dat maar aan Luhrmann over, zijn CV staat vol met wansmakelijke kitsch-films dus glitter, glamour en glanzende roze Cadillacs zijn hem op het lijf geschreven.

Mer dan een film over Elvis zelf, is het een fillm over de relatie tussen Elvis en zijn manager, Colonel Tom Parker. Een mysterieuze man die eigenlijk niets anders bleek dan een op geld beluste sjacheraar die Elvis helemaal heeft leeggemolken. Omdat de focus ligt op die relatie, is het beter te verteren dat de ene periode uit Elvis' leven beter wordt belicht dan de andere.

Maar wat de film mankeert, wordt ruimschoots gecompenseerd door fenomenaal acteerwerk van Austin Butler. Tuurlijk, qua gezicht lijkt hij niet helemaal 100%, maar na drie danspassen kijk je niet meer naar Butler, maar naar Elvis. En dat draagt de hele film.

Tom Hanks is natuurlijk altijd goed, maar zijn rol is dermate karikaturaal (zeker met dat neppe Nederlandse accent) dat hij me nooit echt helemaal wist te overtuigen. Wel leuk om hem te horen vloeken in slecht verstaanbaar Nederlands (godverdomme!).

4 sterren

Neill Blomkamp weet zijn momentum helaas niet vast te houden.

Na het verrassend goede District 9 was ik erg benieuwd naar deze film. Maar hij valt wel een beetje tegen. Je hebt de hele tijd het gevoel dat je nog aan het "voorspel" van de film bezig bent, maar als je dan op de klok kijkt realiseer je je dat Matt Damon al tegen de eindbaas aan het vechten is. Het is alsof de film nooit echt goed "los" komt. Het verhaal is dan ook behoorlijk oppervlakkig en de actie is erg straightforward. Schieten, slaan, schieten, schoppen. Klaar. Geen origineel bedachte actiescènes.

Sharlto Copley vind ik hier ook echt een miscast. Zijn carrière gaat als een speer sinds zijn doorbraak in District 9 maar ik vind hem geen goede badguy. Dat komt vooral door zijn Zuidafrikaanse accent wat niet eng is maar eerder grappig, een beetje potsierlijk.

Ook een beetje raar is dat het zich voor een groot deel afspeelt in Los Angeles, maar als de badguys opdraven, heeft hun vliegtuig duidelijk een Zuidafrikaanse vlag op de zijkant (inclusief Zuidafrikaanse badguy, dus). Misschien omdat Blomkamp zijn land een beetje "op de kaart" wil zetten, net zoals ik het extreem cool vind als een film zich afspeelt in Amsterdam bijvoorbeeld. Maar het werkt eigenlijk vooral verwarrend.

De overige personages zijn vooral karikaturen. De gehaaide minister, de huurling, de hacker, de sidekick waarvan je weet dat hij het niet redt, de love interest.

Ziet er goed uit en aardig gemaakt, maar niet bijzonder en erg makkelijk.

2,5 sterren

Mager plot, magere personages, mager alles. Burt Reynolds was het enige lichtpuntje. Niet dat hij zo geniaal speelt ofzo, maar hij is gewoon cool.

En het einde is ook niet bevredigend.

2.5 sterren

Ontzettend gave film.

Leuk om weer eens een film met "self shot footage" te zien, waarbij het ook nog eens echt werkt. In het begin lijken alle shots daadwerkelijk zelf gefilmd, later worden daar natuurlijk allerlei shots doorheen gemengd die ze onmogelijk zelf gefilmd kunnen hebben, maar dat merk je dan niet.

Met name doordat je het gevoel hebt vanuit de borstzak van hun uniform mee te kijken, is de film heel intens en meeslepend. Geweldig acteerwerk, scherpe en geestige dialogen en een degelijk verhaal maken het helemaal af.

Net als iemand hierboven vond ik de Mexicaanse gangsters ook niet geweldig, die vond ik nogal overacteren.

4,5 sterren

Er zijn van die films die ik aan mijn vrouw niet kwijt kan. Gisteren ging zij met vriendinnen de stad in en ik zei: "Er is 70 jaar verstreken sinds de laatste alien-invasie, die een immense strijd tussen de mens en een alien-ras genaamd ‘de Formics’ als gevolg had." Ze antwoordde, terwijl ze haar jas aantrok, dat dat klonk naar een film die ik maar lekker in mijn eentje moest gaan kijken. Ze wenste mij veel plezier, gaf een kus en stapte in de auto.

Achteraf ben ik er blij om. Onze filmsmaak overlapt grotendeels maar niet overal. Want als ik een paar romantische komedies heb geïncasseerd wil ik daar zo nu en dan wel eens een sci-fi tegenover zetten. Ik ben beslist geen fanboy maar op een gegeven moment zijn er niet zoveel thrillers meer die we nog niet gezien hebben. En als ik het dan zover krijg dat ik een film over aliens kan opzetten, voel ik me altijd heel erg genaaid als dat een shitfilm blijkt te zijn. Ik moet het dan dubbel verantwoorden. En minimaal vijf romkoms incasseren als tegenprestatie.

Daarom ben ik blij dat ik Ender's Game alleen heb gekeken. Nou ja niet helemaal, er lagen ook twee katten op de bank maar die gingen er op een gegeven moment maar met de rug naartoe liggen. Want het was niet veel soeps.

Ik wist niet wat het was. Ik had iets gehoord over een boek. Sci-fi gebaseerd op boeken is bijna altijd goed. Want ik erger me aan ondoordachte plotlijnen en onzinnigheden. Helaas blijkt die assumptie tegenwoordig niet meer te werken. Boeken zijn kennelijk ook niet meer wat het ooit waren. Ooit het laatste bastion van intellect, is nu ook het boek ten prooi gevallen aan de MTV generatie. Getuige ook het debacle genaamd I Am Number Four, dat ondanks een boek als grondslag minder diepgang had dan het etiket van een pot pindakaas.

Inhoudelijk wist ik dus niets van Ender's Game, behalve dat een jongeling de hoofdrol zou vertolken. Ik was een beetje verbaasd dat dit eens niet een dertiger was die voor 17 door moest gaan, maar daadwerkelijk een 15-jarig, broodmager pubertje. Dat is niet erg, maar wat wel jammer was, was dat hij allemaal standaard highschool beproevingen moet doorstaan. Want het is gewoon een highschool-film in een ruimteschip. Er zijn geen lockers maar slaapzalen, er is geen quarterback maar een pislinke Mexicaanse lilliputter en er is geen knapste meisje van de school (die de hoofdrol in de musical vertolkt) maar een andere rekruut genaamd Petra met borstelige wenkbrauwen waar Leonid Brezjnev jaloers op zou zijn.

Nog verbaasder was ik toen het trainings-gedeelte niet werd ingeruild voor "live action" maar overging in een ander trainingsgedeelte, op een hoger niveau. En daarna nog eens. Het werd maar gerekt en gerekt. En toen was het ineens afgelopen, met een gigantische cliffhanger die nergens op slaat.

Ik wil best geloven dat het verhaal houdt snijdt als je het boek leest, maar men heeft hopeloos gefaald dit te vertalen naar een korte bondige vertelling in een film. Er zit teveel onzin en mythologie in die in korte tijd niet fatsoenlijk uitgelegd kan worden. We zien niets van de wereld, de toekomstvisie, de aliens - we zien alleen maar Asa Butterfield, Harisson Ford en een handvol rekruten. Het voelt gewoon niet als een uitgewerkt verhaal.

Asa Butterfield doet het voor een puber redelijk. Wel was ik op een gegeven moment spuugzat van zijn continu betraande ogen. Hij jankt meer vocht uit zijn oogballen dan dat hij pist uit zijn lul. De overige cast is redelijk inwisselbaar en wat Harisson Ford daar doet, behalve chagrijnig kijken, is mij al helemaal een raadsel. De productionvalue is wel hoog, rekwisieten en CGI zijn heel aardig. Maar het verhaal is flauw, leeg en vertelt in twee uur tijd eigenlijk helemaal niks. Verder is het mij een raadsel wat de doelgroep is. Ik voel me hier met mijn 31 jaar veel te oud voor, maar het einde is toch weer iets te bruut voor een kinderfilm. Vlees noch vis dus.

Als de wereld ooit afhankelijk wordt van een stel pubers, dan hoop ik dat die zelf ook de ernst van de situatie inzien en zich wat volwassener opstellen dan dit zootje. Want als je iemand, die een vraag goed beantwoordt meteen bombardeert tot pispaaltje, dan ben je niet erg volwassen.

Maar ja, dat hoort nou eenmaal bij een infantiele highschool film. Ook als die zich afspeelt in de ruimte.

1 ster

P.S. de "zelfopoffering" door die piloot in die straaljager die je aan het begin een paar keer ziet, lijkt regelrecht gepikt uit "Independence Day".

Jean Claude van Damme behoort tot een generatie uitgerangeerde actiefilm-acteurs, maar in tegenstelling tot een Seagal of een Lambert heeft onze gespierde zuiderbuur de ballen om zichzelf af en toe opnieuw uit te vinden. In het aardige "Wake of Death" (2004) zagen we hem als kwetsbare, rouwende (en huilende!) held. In JCVD (2008), een maffe tragikomedie, neemt hij zichzelf prachtig op de hak. Maar zijn finest moment was ongetwijfeld als slechterik in The Expendables 2 (2012). Dat laatste smaakte naar meer, en gelukkig dacht Van Damme er ook zo over. Want hij zet wederom een boef van formaat neer. Met zijn doorleefde drugskop is hij perfect als slechterik en hij mag dit wat mij betreft nog vele malen overdoen.

Hij is natuurlijk de publiekstrekker van deze film en het is prettig dat hij dan ook nog een mooie over-the-top rol speelt als getikte crimineel. Want verder valt er niet veel bijzonders te zien. De sets bestaan uit een hut, een boot, een steiger en wat bossen. De held, een soort moderne Michael Paré, is een boswachter met een verleden. Zijn sidekick is een man die vanwege dat verleden wraak komt nemen. Maar dan krijgen ze het aan de stok met een bende die op zoek is naar een verloren partij drugs waardoor ze noodgedwongen moeten samenwerken. Ondanks de povere sets en de derderangs acteurs is het kat- en muisspel niet onaardig.

Deze B-film viel me al met al enorm mee.

3 sterren

Erg goede film. Indrukwekkend, en ik vond ook de bombardement scènes erg mooi, het uitzicht over de stad lijkt erg realistisch. Zoals eerder gezegd is het maffe Britse accent vrij belachelijk. Een Russisch accent was beter geweest.

Verder heb ik zojuist één van de vreemdste en origineelste sexscènes ooit gezien.
Wel grappig zo, tussen al die andere kerels.

En Ed Harris is perfect gecast. Echt heel goed.

4 sterren

Deze film is echt supergoed. Eén van de spannendste films van de afgelopen jaren.

Maar ik ben sowieso een sucker voor overheidscomplottenfilms.

4 sterren

Dit is mijn favoriete Dirty Harry film denk ik. Flink wat actie, cynische grappen en machogedrag van Eastwood.

Daarbij is het gewoon een spannende film, al vond ik de terroristenbende niet bijster overtuigend overkomen. Grappig trouwens dat men in 1976 nog koos voor blanke terroristen, als deze film vandaag de dag overnieuw gemaakt zou worden zouden ze allemaal tulbanden dragen...

Feministische stront. Het erfgoed van Sir Arthur Conan Doyle wordt anaal verkracht met stompe voorwerpen. Sherlock Holmes wordt geportretteerd als een arrogante kwast, heeft een lul als broer en er komt een zusje van 16 uit de lucht vallen, dat superslim is, maar eigenlijk vooral bloedirritant.

Het begint met grappige montages met foto's en landkaarten die door het beeld flitsen. Dan doorbreekt Enola ook nog de 'vierde muur' door tegen de kijker te praten. Regisseur Harry Bradbeer (wie?) trekt het hele kastje met visuele kwinkslagen leeg, propt het in deze film en stampt het nog even aan met wat girlpower. Hierdoor kijkt het vlot weg, maar echt meegezogen in de 19e eeuwse sfeer word je nooit. Het voelt veel te modern en lichtvoetig.

Uiteindelijk wordt de film een oppervlakkige whodunnit rondom de jongen en een waarismama rondom Enola Holmes en moeder Helena Bonham Carter (een kostuumfilm maken in de UK zonder haar te casten is blijkbaar onmogelijk).

Het eerste wordt bevredigend opgelost, maar het tweede wordt niet uitgelegd. En dat is des te kwalijker omdat het motief op feministische leest geschoeid is. Het wordt door je strot geramd tot je er in stikt en als je nog niet genoeg lauw woke zaad had geslikt, is daar nog een Pakistaan als Scotland Yard agent en een zwarte actrice als uitbater van een theehuis annex sportschool.

Rollen rol die in historische zin even authentiek zijn als Julius Caesar in een straaljager. Maar ja, je moet wel inclusief zijn, want anders worden demense boos.

2 sterren

P.S. Wel apart dat de hoofdrolspeelster 23 lijkt in plaats van 16, maar ten tijde van de opnames ook daadwerkelijk 16 was. Ook wel eens leuk.

Aardige avondvulling voor als je een drukke dag hebt gehad en behoefte hebt aan wat simpel escapisme.

Even vanuit de realiteit ontsnappen naar Italië, het Italië van de jaren 50 om precies zijn.

In die zin is het buitengewoon opmerkelijk hoe groot de rol van vrouwen wordt gemaakt in deze film. Italianen zijn al traditioneel en destijds was dat natuurlijk nog veel erger.

Hoe dan ook, het is een luchtig filmpje met een sympathiek hoofdpersoon. Losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen. 3 sterren.

Met The Equalizer wist Denzel een typisch Steven Seagal plot te overstijgen dankzij mooie, sfeervolle beelden, goede opbouw en een goede badguy. Het verhaal stelde weinig voor: ex-huurmoordenaar wil breken met zijn verleden, helpt een hoertje en krijgt de hele Russische maffia achter zich aan. Zelfs Seagal zou dit te cliché vinden. Maar dankzij een prachtige onderhuidse spanning en een bescheiden dosering actiescènes, was die film zeker de moeite waard.

Zo terughoudend als Denzel "Robert McCall" was in het eerste deel, zo vrijgevig is hij hier met zijn dienstverlening: iedereen die in elkaar geslagen is, iets verloren heeft of zelfs maar een ingescheurde nagel heeft, wordt door hem geholpen.

Als een soort Batman vigilante rijdt hij rond in zijn zwarte Chevrolet Malibu-batmobiel, waarbij hij geen enkele moeite doet om de kolossale LYFT (Über concurrent in de USA) sluikreclame enigszins subtiel te brengen. Niet alleen is LYFT een deel van het verhaal, maar je ziet hoe het werkt, hoe je chauffeurs kan 'raten' met sterren, het logo komt meerdere malen in beeld en een passagier dankt hem met "Thanks for the Lyft".

Oké, er mag wat verdiend worden, daar ben ik niet vies van. Maar besteed de centen dan aan een goede schrijver van een goed verhaal. Uiteraard krijgt Denzel de nodige motivatie om te doen waar hij goed in is - en deze zie je van verre aankomen. De geniale schrijver heeft daarna nog een open deur van een plot twist voor je in petto, met een aan de haren erbij gesleepte badguy die je als kijker eigenlijk niet kunt haten omdat hij een hele lieve familieman is met een heel schattig gezinnetje.

Je zit dan als kijker (ik ben zelf ook vader van een gezinnetje) met een dubbel gevoel te kijken. Is er geen andere oplossing dan de obligatoire shootout waarmee de film onvermijdelijk eindigt?

2.5 sterren

Ik ben hier echt veel te oud voor. The Equalizer 3 is een soort aflevering van The A-Team, maar dan met minder actie en veel meer bloed.

Robert McCall leidt een zwervend bestaan waarbij hij mensen helpt. Zo raakt hij verzeild in een hopeloos stereotiep Italiaans kustdorpje waar hij binnen anderhalve dag dikke maatjes is met iedereen, van de koffiejuffrouw tot de visboer. Hij heeft de moeite genomen om wat Italiaans te leren en de trotse dorpelingen vinden dat natuurlijk prachtig. Als charisma pijn zou doen, dan zou dat hele dorp de hele dag liggen kermen en krijsen op de grond. Want wat is hij toch sympathiek en slim. Dat maakt ook dat je nooit het gevoel hebt dat hij in gevaar is: spannend is deze film op geen enkel moment.

Meer dan de helft van de film is pure opbouw, zonder enige actie. Op zich niet erg. Denzel is ook al 69, die kun je niet meer twee uur laten rennen. Maar het is de mierzoete gezapigheid en totale cheesyness die stoort. Als dan na een dik uur de poep de ventilator raakt is het wel lekker. De actie is vrij spaarzaam maar bruut: door de lange opbouw is dat dan wel een fijne payoff. Deze zorgvuldige dosering van harde actie zag je ook in de eerdere delen.

Maar het is me dit keer allemaal te simpel, te afgezaagd, te lui.

2 sterren

The Equalizer gaat over een professionele killer die uit het "wereldje" is gestapt. Hee, dat hebben we al eens gezien. Een keer of tweeduizend. Een hoertje dat geholpen moet worden. Bekend. Russische maffia die er voor zorgt dat onze held toch nog éénmaal zijn kunstje moet vertonen... Wacht, is dit een Steven Seagal film? Bijna. Denk de paardestaart en de bierbuik weg en fantaseer er een zwarte huidskleur en wat koele charme bij: Denzel Seagal.

Het grootste pluspunt aan deze actiefilm is dat de actie heel goed gedoseerd wordt. Wat heet gedoseerd, eerder: tot het hoognodige gereduceerd. Het is vaker een thriller dan een actiefilm. Na ruim een half uur ben je echt toe aan actie zoals een XTC-slikker op een housefeest na een tijdje toe is aan een banaan - een haast pijnlijk wordende hunkering. De payoff is vervolgens short but sweet en laat het proces weer van voren af aan beginnen, om je aan het eind van de film te overladen met een heerlijke overdosis. De ingetogenheid, de sfeervolle manier waarop alles in beeld gebracht is (de straten, de gezichtsuitdrukkingen, de slowmotions) maken de film het aanzien meer dan waard en slepen je mee in de wereld van een ex-CIA agent die het opneemt voor een hoertje en daarom de hele Russische maffia achter zich aan krijgt. Het is cliché maar wel leuk uitgevoerd.

Het grootste pluspunt aan de film is de gemene badguy. Deze Marton Csokas was mij onbekend maar zijn ondoorgrondelijke Kevin Spacey blik en zijn rauwe Russell Crowe kop maken hem een geweldige slechterik.Hij zorgt vrijwel in zijn eentje voor alle spanning in de film. Want Denzel is zo overdreven cool dat niks hem echt schijnt te boeien. Ik denk dan ook dat deze film met een willekeurige andere acteur van zijn leeftijd niet minder leuk was geweest. Neeson, Costner, De Niro, misschien zelfs een Stallone.

De geweldige slechterik en de sfeervolle regie kunnen niet verhullen dat het plot het niveau van een gemiddelde Seagal-film dus niet ontstijgt. Het ergste vind ik wel dat er voor Russen is gekozen als boeven van dienst - de meest inspiratieloze sukkels van het afgelopen decennium. Ik was blij te zien dat nu eens niet Peter Stormare is opgetrommeld om de zoveelste cliché-Rus te vertolken. Opmerkelijk was de piepkleine bijrol van Bill Pullman, die ik door zijn fenomenale speech in Independence Day een glansrijke carrière had toegedicht, maar helaas.

Ook leuk is de kleine maar melige bijrol van het Facebookfenomeen Dan Bilzerian, die behalve pokeren, dure auto's kopen en pornstars aan zijn lans rijgen, dus ook rolletjes in dit soort films koopt. Hier is hij een henchman van Teddy (Marton Csokas) die op een prachtige theatrale manier aan zijn einde komt. Ik hoop dat het zijn investering waard was, ik vond het in elk geval geslaagd.

Ik denk alleen niet dat ik ooit nog op dezelfde manier door een bouwmarkt zal lopen. Denzel Washington is echt de enige die ooit nog "Yippie-jaja-yippie-yippie-jay" mag zeggen in de Hornbach.

3,5 sterren

Laatst DVD gekocht bij de Edah voor een tientje. Wist dat het een bovengemiddeld goede film was, met actie (dus lekker voor thuis, DTS, yum yum). Op de voorkant stond:

"Forget The Matrix, This Movie Will Blow You Away! (Mike Sagant, WBAI Radio)"

Achteraf vraag je je dan ook af waarom ze een quote van een VOLSLAGEN onbekend iemand erop zetten. Dit is van dezelfde orde als:

"Deze film is echt vet! (Johnny de Boer, Edah, Groningen")

Deze film is niet te vergelijken met The Matrix, en alleen omdat die rare pipo op de DVD hoes dat zegt leggen wij ook allemaal de link ermee, maar dat slaat werkelijk nergens op.

Desondanks heb ik me wel vermaakt maar ik stoorde me wel flink aan de gevoelens die de gevoelloze mensen toch toonden. "Emotie" is zo'n fundamenteel iets, dat je wel een ijzersterke film moet maken wil je er geen contradicties in kunnen zien.

Ik vond Bale's character development een beetje onderbelicht en oppervlakkig, dat had beter gekund. Verder hadden de andere personages verder uitgediept en kunnen worden. De film had verder nog wel 20 minuten langer gekund. De speelduur staat hier op MM als 107 minuten, op mijn DVD staat 99.

Al met al prima vermaak voor 3.5 sterren waar 4 sterren makkelijk haalbaar waren als de puntjes even op de I waren gezet.

Gemengde gevoelens over deze maatschappijkritische satire.

Eind jaren 80 zong Klein Orkest "Over de muur" met daarin de zinsnede "Waar Mercedes en Cola nog steeds op een voetstuk staan". De kritische noot aan het adres van de vercommecialiseerde maatschappij werd destijds ondergesneeuwd door het beeld wat er van de andere kant van "die Mauer" werd geschetst: het was geen pretje om een mening te hebben in een totalitaire staat. Een schrikbeeld.

Bij gebrek aan repressief regime op amper 5 uurtjes rijden vanaf Utrecht (want, let wel, dat was de DDR toen!) moest men een andere factor zoeken om de mensen een spiegel voor te houden. En niemand past die rol beter dan good old Adolf. Hoewel Hitler in termen van slachtoffers zeker zijn meerdere moet erkennen in booswichten Mao en Stalin, is hij de bekendste schurk uit de geschiedenis.

En hij doet wat hij moet doen. Oliver Masucci zet een prachtige Hitler neer en op onnavolgbare wijze wijst de megalomane dictator ons op de totale debilisering van de hedendaagse samenleving. Ook de onwaarschijnlijke verbondenheid die Hitler met "Die Grünen" voelt is erg grappig: zij willen het land redden - nou ik ook, is de redenering. Uit elke scène spreekt een ongeloof: is dìt wat jullie met je vrijheden doen? De uitspraak en vaak ouderwetse woorden die hij bij zijn vele onthutste constateringen gebruikt, brengen continu een glimlach op je gezicht.

Daarmee lijkt de film zich in een illuster rijtje maatschappijkritische films te scharen, waarbij Falling Down deze Adolf-movie ruim overklast en God Bless America op zijn beurt weer wat slechter is. Als de beroemdste scène uit Der Untergang daarna nog op geweldige wijze wordt geparodieerd lijkt het feest compleet.

Halverwege echter verplaatst de focus van de film zich. De kritiek verschuift naar lieden van neo-rechts pluimage en het wordt na een tijdje vooral een exercitie om zoveel mogelijk argeloze voorbijgangers hun rechterarm te laten strekken terwijl de camera rolt.

De argwaan jegens asielzoekers staat hierbij centraal, waarbij zelfs onze Greet nog even een soundbite mag spuwen. Dat is dan weer jammer: terwijl Hitler meer en meer de man wordt zoals we hem kennen uit de geschiedenisboeken - allerminst guitig - wordt de film meer en meer een makkelijk vingertje naar "bezorgde burgers" zoals rechtsgekkies zichzelf plachten te noemen.

Maar de film zwijgt in alle toonaarden over het feit dat zij, zij het vaak op ietwat primitieve wijze, enkel ageren tegen een totalitair gedachtengoed dat nog veel dodelijker, repressiever en middeleeuwser is dan het nationaalsocialisme ooit geweest is. Ik kijk dan ook uit naar een vervolg waarbij een paar salafisten om hun mening wordt gevraagd.

2,5 sterren

Best aardig. Eckhart is meestal een supporting actor. Dit is een film waarin hij werkelijk de enige bekende naam is en hij kan de film aardig dragen. Toch overheerst een direct-to-video bijsmaak. Dat ligt niet aan het acteerwerk, ook niet aan de dochter die - in tegenstelling tot dochters en teenage sidekicks in vergelijkbare films - niet irritant is. Ook de actiescènes zijn prima.

Het is het rommelige verhaal dat de film nekt. Er wordt gegooid met namen van allerlei bedrijven en personen die al dan niet dezelfde naam hebben. Er zijn shots van de "tegenpartij" waarbij je niet precies weet wie voor wie werkt en wie welke agenda heeft. Uiteindelijk blijkt alles en iedereen elkaar weer te doublecrossen waardoor je als kijker op een gegeven moment maar plaatjes gaat kijken.

En die plaatjes zijn leuk om naar te kijken. Met name alle Vlaamse shit erin, shots van Antwerpen en Brussel, bordjes in het Nederlands etc. Dat is gewoon erg geinig.

Al met al prima, maar geen topper.

3 sterren

Ich reiss dir deine Eier ab und steck sie dir in den Arsch!

Sylvester en Arnold gaven in een interview aan dat ze in het verleden vaker scripts voorbij zagen komen waarin voor beide een rol was weggelegd, maar dat waren vaak slechte scripts en zelfs een film waarin ze als vrouwen verkleed moesten a la White Chicks. Het kwam er nooit van, hoewel zij ook wel wisten dat fans er echt op zaten te wachten. Om het wachten nog ondraaglijker te maken, kwam daarna natuurlijk nog Arnold's politieke schnabbel.

Na wat bescheiden voorspel in The Expendables 1 & 2, is hier dan eindelijk de film waar menig fan - moi incluis - al 25 jaar op wacht. En hij stelt niet teleur! Ik vreesde namelijk een tweede Righteous Kill waarin DeNiro en Pacino eindelijk weer samen speelden, maar er geen zin in leken te hebben. De film is dan ook echt waardeloos. En ironisch genoeg zat Twee Kwartjes ook in die film. Ik was dan ook erg blij toen de recensies voor het langverwachte Sly & Ahnuld vehikel heel positief waren.

Stallone ziet er stukken beter uit dan in bijvoorbeeld The Expendables 1. Hij heeft ergens een ventiel opengezet want zijn kop is stukken minder opgeblazen dan pakweg drie, vier jaar geleden. Stallone doet wat hij met doen en zet een prima rol neer. Het viel me op dat zijn stem tegenwoordig zo laag is dat je je subwoofer beter uit kan zetten, anders trillen de vullingen uit je kiezen.

Mijn all-time hero Schwarzenegger zal natuurlijk nooit een Oscar krijgen voor zijn acteerwerk, maar zet hier een - voor zijn doen - zeer goede prestatie neer, met enkele memorabele scènes en als hoogtepunt het stuk waarin hij begint te schelden in het Duits. Zijn optreden is stukken minder statisch dan in The Last Stand waarin hij zijn bijnaam The Austrian Oak wel erg letterlijk nam: een houten klaas.

Beide heren lijken er zin in te hebben en dat merk je aan alles. Ook de supporting cast is dik in orde. Het verhaal kent enkele leuke wendingen waarvan ik de meeste helaas al van verre zag aankomen (namelijk de subplot rond Arnold en wie uiteindelijk de opdrachtgever was). Toch vond ik de locatie van de gevangenis erg verrassend, en goed dat ze dat wisten te verhullen in de trailer.

Arnold en Stallone weten wat van ze wordt verwacht en dat geldt ook voor de regisseur. De scène waarin Arnold zich op het laatst langzaam omdraait, met de close-up shots van zijn ogen, is onbetaalbaar. De heren sparren leuk over en weer met gevatte opmerkingen, zonder dat het ècht te melig wordt.

Topavond gehad. 4 sterren.

(Helaas kost parkeren bij Bios Wolff Euroborg (Groningen) tegenwoordig 6 euro, samen met een Grolsch beugel, een bakje nacho's, een cola en een kaartje van 9 euro kost zo'n uitje tegenwoordig 25 euro p.p.. Best een domper als je jubelend uit de bioscoopzaal komt... Gaat eigenlijk helemaal nergens meer over dit...)

De eerste keer dat ik door het MCU fietste heb ik deze geskipt, omdat het me niet aansprak. Nu ik een tweede ronde maak, dit keer samen met mijn zoon van 11, heb ik hem wel meegepakt. Conclusie: ik had destijds niet ècht iets gemist.

De trailer repte over een groep zeer machtige figuren die al 7000 jaar op aarde wonen maar toch hebben ze nooit een reet gedaan, zelfs niet bij de epische battles die superhelden uit het MCU hebben moeten voeren. Hoe zit dat? Nou, dat wordt in de film redelijk uitgelegd. Prima.

Maar waar het allemaal wèl over gaat, is iets dat amper in een film is te verkopen. Een ras ruimtereuzen die een zaadje heeft geplant in de aarde, die meer gevoed wordt naarmate het leven intelligenter wordt, en bij de geboorde de planeet doet ontploffen. Dat is dermate grotesk dat het misschien in een stripverhaaltje werkt, maar in een film is het zo absurd dat je denkt: het zal wel.

En dat toch het gevoel dat overheerst bij Eternals. Het zal allemaal wel. En ja, het duurt iets te lang.

Een veel gehoord kritiekpunt is dat deze film te 'woke' zou zijn. En ja, we zien een man een man zoenen. Geen tongzoen, maar gewoon een nette zoen op de mond. En eerlijk: geen probleem natuurlijk. Echter, binnen de context van een film waarin ook een irritant doofstom personage zit en bijna alle aardse rassen zeer ostentatief vertegenwoordigd zijn, is het wel wat teveel van het goede allemaal.

Ik kijk niet uit naar een vervolg.

2 sterren

Zeer vermakelijke film, alleen er zitten wel wat flauwe dingen in;

- Het gevecht met de robot in Parijs;

- Het hele stuk in Amsterdam. Dat was niet eens Amsterdam, dat was een studio. Nergens stond iets Nederlands, allemaal Engels, en het leek meer op Praag dan Amsterdam. Zeer zwak. En die hoeren waren Russisch?!

Vanaf het punt dat ze in Amsterdam waren vond ik de film ook hopeloos inzakken wat humor betreft, maar later werd het wel weer leuk. En toen gingen ze naar Berlijn en kwamen er - zoals bij iedere stad tot dan toe - allemaal typisch Duitse dingen in beeld, zoals: "Ingang afgesloten". Is dat Duits? En de naam van dat meisje (Mieke), is dat soms Duits? Dacht het ook niet.

Het begin van de film is erg grappig, het stukje in Londen is meesterlijk (Vinnie Jones, duh) en als geheel geef ik deze film 3 sterren. Het is wel een teencomedy dus als je weet wat je moet verwachten, kan je jezelf ook niet teleurstellen.

Leukste moment:

Wanneer dat kleine jongetje in Berlijn met stiften gaat kliederen. Zo'n simpele humor maar je verwacht het gewoon niet, zo grof is het eigenlijk

/edit: LOL! Ik lees nu een reactie van een persoon boven mij, en Amsterdam blijkt dus echt Praag te zijn

Will Ferrell en Rachel McAdams spelen twee matige IJslandse artiesten die het op miraculeuze wijze schoppen tot inzending voor het Eurovisie Songfestival.

Natuurlijk mag de kijker zich verkneukelen over de dorpse IJslanders, die worden neergezet als aimabele figuren maar uiteraard niet zonder de nodige stereotypering. Van alomtegenwoordige visserstruien tot bijgeloof in elven en zelfs een paar verwijzingen naar incest worden niet geschuwd.

De makers bedienen zich gelukkig niet louter van deze voorspelbare kneuterigheid maar stellen daar een viertal Amerikaanse toeristen tegenover: een kwartet zeer aanwezige jeugdige grootbekken die gedurende de film meerdere malen door Will Ferrell worden aangesproken op hun nare Amerikaanse gewoonten.

De personages van Farrell en McAdams hebben een vriendschappelijke relatie waarvan één van beide hoopt dat het ooit uitgroeit tot meer. Dit is de basis van een voorspelbaar romantisch verhaaltje dat onmogelijk een film zou kunnen dragen.

Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd met de perfecte Eurovision vibe. Het festival wordt zeer treffend neergezet als de over de top, homoseksuele, uitbundige maar uiterst vermakelijke freakshow die het is.

Van de Russische kasthomo tot een grotesk feest in een landhuis waar diverse echte Songfestival artiesten meezingen in een schitterende mashup van bekende Songfestival nummers en typische uptempo gay anthems: de film heeft veel details die allemaal prima uitgevoerd zijn.

Het is jammer dat de film vooral kiest voor cameo's van freakshow artiesten zoals Netta de kip, Conchita Wurst, die spast uit Portugal en nog een paar travestieten. Onze Duncan Laurence, nota bene de winnaar van vorig jaar, doet niet mee. Jammer.

Het is ook prettig dat het verloop van het Songfestival in deze film vrijwel gelijk is aan hoe het in het echt gaat. Van overdreven blije presentatoren met corny grapjes tot en met de puntentelling.

Qua plot komt de film met weinig verrassingen en aan het einde kun je terugkijken op de kleurrijke feelgoodfilm die je vooraf al verwachtte.

Toch vind ik dat er qua humor zeker meer in had gezeten. Dat gevoel heb ik wel vaker met films van Will Ferrell. De bijrol van Graham Norton voelt ook slecht geschreven, in het echt is hij veel snediger.

Het songfestival wordt met fluwelen handschoentjes beetgepakt. Als de film iets minder een ode aan het songfestival was geweest en wat meer scherpe randjes had gehad, had dat misschien wat cameo's gekost, maar vele lachsalvo's opgeleverd.

3 sterren