Meningen

Voor de verandering ga ik iets positiefs schrijven over een Nederlandse romkom. En ik stem zelfs ruim boven het gemiddelde. Waarom? Twee woorden: Elise, Schaap.

Nooit van die hele vrouw gehoord tot de serie Undercover, natuurlijk. En talloze typetjes bij de TV Kantine (met Margaret Thatcher als absolute hoogtepunt). Qua verschijning de perfecte combi tussen girl next door en classy dame. Ze heeft ook een hoofd waar je alle kanten mee op kan. Heel knap hoe ze in korte tijd een household name is geworden.

Ook nog nooit van Martijn Lakemeier gehoord, maar hij zet een heel leuk, naturel personage neer. Thijs Römer doet weer waar hij goed in is: een asshole spelen. Verrassend goed acteerwerk van Yvon Jaspers (voor een niet-actrice dan). Het hele homo-subplot is er aan de haren bijgesleept en al het andere is ook stom en suf (met uitzondering van Henry van Loon, natuurlijk).

Het is echt een film die vrouwen in slobbertruien kijken vanaf de bank onder een fleece dekentje, met een bak Ben & Jerrys of een roseetje, als het even kan met de bestie op bezoek, ook onder een dekentje.

Maar voor mij als man is het ook prima door te komen, enkel en alleen door het talent van Elise Schaap, die laat zien met heel weinig heel goed uit de voeten te kunnen. Ze draagt de film geheel eigenhandig. Wat mij betreft één van de beste actrices die ons land rijk is.

3,5 sterren

Gave film.

Achter het Jack Reacher personage gaat duidelijk meer schuil dan waar één film recht aan kan doen. Alleen al de ondertitel "The law has its limits, he does not" geeft dit aan. Dat er boeken van zijn, verklaart dat (en biedt hopelijk een kans voor een vervolg).

Het plot is aardig en laat je als kijker vaak gissen naar hoe het nou precies zit allemaal. Het sarcastische personage van Reacher leukt het geheel op en tilt de film echt boven het maaiveld uit. Hij is niet gewoon stoer, maar heel laconiek op een leuke manier.

Ik kon me absoluut niet storen aan de jip en janneke badkamer vechtscène, het paste juist wel in de film. Kom op, als je je aan die scène irriteert, wat dacht je dan van het kroeggevecht wat er aan vooraf ging? De rest van de cast is oké, verhaal is goed, met als bonus een toffe car chase en een lekkere oldschool shootout.

Leuke film, hopelijk komt er een vervolg.

4 sterren

Tom Cruise, de man van wie ik altijd roep dat die nooit een slechte film maakt, levert hier wel zijn slechtste film af tot nu toe. Ik vind hem onmogelijk te haten want waar Tom Cruise is, is een stukje kwaliteit - maar deze film kan ik niet anders noemen dan enigszins teleurstellend.

Dat heeft niet eens met acteerwerk, plot, voorspelbaarheid of spanning te maken, het is vooral de stijlbreuk met het (geweldige) vorige deel. De toon is anders: Reacher was geestig en laconiek zonder compleet onserieus te worden, maar dat frisse, guitige is bij dit vervolg helemaal weg. Jack Reacher moet ineens met een soort-van-gezinnetje op de vlucht. Compleet met dochter die natuurlijk van het padje af is. Verloren dochters zijn altijd van die aso-types. Toen gothics 10 jaar geleden helemaal hip waren, waren het altijd gothics.

Verder is het allemaal wel het aankijken waard, al is het alleen al omdat films van dit kaliber (misdaad thriller met A-lister in hoofdrol) de laatste maanden erg dun gezaaid zijn.

3 sterren (ben gul)

Tom Clancy vind ik geen goede schrijver. Hij beschrijft personages nooit en hij vertelt zelden wat in ze omgaat. Daardoor kun je je nooit echt goed in zijn personages verplaatsen. De grootste irritatie is echter de vreselijke gezapigheid in dialogen. Het zijn allemaal karikaturen. Robby Jackson, de vice-president, relateert alles wat hij meemaakt aan zijn verleden als gevechtsvlieger. "Lekkere koffie, ja, bij de luchtmacht wisten we pas wat koffie was". "Ik moet schijten, jongejonge, toen ik nog Tomcats vloog, scheet ik altijd in mijn broek"... Nou ja, geen letterlijke citaten, maar je snapt wat ik bedoel.

Ik ben zijn boeken dan ook spuugzat.

Wat Tom Clancy wèl goed kon (de beste man is inmiddels gaan hemelen) was bizarre geopolitieke scenario's verzinnen en dit heel plausibel onderbouwen met zijn enorme feitenkennis aangaande wapentuig en politiek. Daar moet je toch topfilms mee kunnen maken? Ja dat kan. Zijn oeuvre leverde tot nu toe goede films op als "Clear and Present Danger" en "Patriot Games" met Ford, "The Hunt for Red October" met Baldwin & Connery en "The Sum Of All Fears" met Affleck.

Jack Ryan: Shadow Recruit echter, is een beetje wat de latere Op-Center en Netforce boeken van Clancy waren: pure bagger, geschreven door ghostwriters en enkel de naam Clancy op de cover om het niet helemaal achteraan weg te moffelen in de boekwinkel.

In alle verfilmde boeken is Jack Ryan de hoofdpersoon. We zagen Ford als de oude Ryan en Affleck als de jonge. Waar in het "Ryaniverse" Jack Ryan: Shadow Recruit zich afspeelt is een raadsel. Het is ook niet letterlijk gebaseerd op 1 boek, zoals de andere verfilmingen. De enige link met Clancy en de rest van de Ryan-verhalen is de naam: Jack Ryan. Die in deze film een econoom is, terwijl hij in de boeken geschiedenis en politicologie studeerde (dacht ik).

De film kon het zo goed Piet de Vries: Shadow Recruit heten. Want het is een 13-in-een-dozijn verhaal waarin nauwelijks iets gebeurt. We zien hoe Ryan wordt gerekruteerd, vervolgens moet hij op missie naar Moskou, we zien een carchase en daarna volgt de grote finale terug in de USA. Einde.

Pine ken ik eigenlijk niet. Misschien een paar films met hem gezien maar niet genoeg voor een indruk die ik me kan herinneren. Aan dat repertoire voegt deze film zeker niets toe. Voor Costner heb ik altijd veel sympathie. Ik vind het een toffe kerel. Daarom was het begin nog wel het kijken waard. Maar met name het stuk in Moskou is tergend langdradig en biedt als hoofdgerecht een ongeloofwaardige diner-scène met de badguy, Ryan en zijn vrouw Cathy, die gespeeld wordt door een griezelig anorexiawijf zonder tieten genaamd Keira Knightley.

Knightley werd een bekende figuur na haar prima rollen in the Pirates of the Carribbean films. Sindsdien is ze volledig de weg kwijt - en haar tieten ook - en speelde in onder meer het vreselijke Domino, wat ik nog altijd 1 van de slechtste films van het vorige decennium vind. Dit is een rol die beter bij haar past maar ik zou zowaar wat sympathie kunnen opbrengen voor haar grote hertenogen als diezelfde hertenogen door haar terminale anorexia niet waren verworden tot lege, holle karkassen. Michael Caine zou zeggen: "Like two pissholes in the snow". Sorry maar wát zonde van zo'n vrouw. Een aanfluiting.

Het uitgangspunt van het verhaal en dreiging is verzocht maar origineel. Het wordt alleen nergens spannend. Er gebeurt te weinig. Keira Knightley zit erin. Kortom: een bizar slechte film en een schandalige bezoedeling van het bronmateriaal.

Deze film had de start kunnen zijn van een leuke nieuwe Ryan-franchise (vergelijk het met de Bourne-films) maar geen van de hoofdrolspelers heeft op imdb.com tot nu toe iets op zijn lijstje staan wat hint naar een vervolg. Dat is geen verrassing.

1 ster

Best goed.

Een onderhoudende film vol vaart met mooie sets en goeie effecten. Al moet gezegd dat de flashback aan het begin van de film er erg lelijk uitziet. Maar misschien was dat ook de bedoeling. Erger was nog het beroerde acteerwerk van de kleine kinderen aan het begin.

Gelukkig is dat snel voorbij en begint de film vlot en zonder poeha aan een enigszins voorspelbaar maar vermakelijk verhaal.

3,5 sterren.

De koek is op.

Ik heb zojuist mijn recensies van de 4 voorgangers herlezen. Respectievelijk 4 (Identity), 3.5 (Supremacy) en 4 (Ultimatum) sterren voor de eerste delen met Matt Damon; gevolgd door een magere 2.5 voor "Legacy" met Jeremy Renner. Het verhaal is klaar. Legacy voegde al niets toe en dit nieuwste deel ook niet.

Het duurt nog geen 10 minuten of het voelt al vertrouwd. Terwijl Jason Bourne rondrent in een warm oord met geel kleurfilter, wordt hij op afstand achtervolgd door hightech-agenten in een kamer met veel computerschermen en een koel blauw kleurfiltertje. We hebben weer knokpartijen gefilmd vanaf maximaal 15 cm afstand, intense achtervolgingen, closeups, mensenmassa's waarin Bourne opgaat door een petje op te zetten, oortjes, telefoons en nog meer closeups. Het zit er weer allemaal in.

Toch mist er iets. Oh ja, een verhaal. De eerste drie films legden steeds een klein stukje van de puzzel bloot, maar na "Ultimatum" was het wel klaar. In deze film wordt ineens een familielid van Jason Bourne er aan de haren bij gesleept. Iemand waar we niks mee hebben, want we zien alleen een kleine flashback. Om de kijker dan toch wat emotie te geven wordt er nog even iemand koud gemaakt. Dit is in een filmreeks van meer dan 2 delen blijkbaar onvermijdelijk: je kan er op wachten tot iemand van de vaste koppen het loodje legt (zie ook Rocky IV). De kijker moet boos worden en roepen dat de held achter de schuldigen aan moet. Werkte helaas niet voor mij. Verder heeft de film amper plotwendingen en zie je de meeste dingen van verre aankomen.

Alle goede ingrediënten zitten erin, de film is kwalitatief zeer hoogstaand en alleen daarom het kijken waard - maar het mixt niet lekker tot een echte topfilm. Wel is het een geweldig visitekaartje voor schurk Vincent Cassell en prachtige reclame voor zowel Las Vegas als de Dodge Charger. Maar Jason Bourne is wel klaar.

3 sterren

"Be Aware"

Ook ik had torenhoge verwachtingen (de teaser en trailer vaak gekeken) en de film IS gewoon goed. JCVD acteert erg goed, maar deze film is vooral ook door de regie en montage erg geslaagd. De lange shots werkten erg goed.

Vanaf de heerlijk absurde opening gaat het lekker vlot door naar de plaats waar het grootste deel van de film zich af zal spelen. Daar ontvouwt zich een bescheiden maar heel aardig uitgewerkt plot waarbij we JCVD heel anders zien dan we hem kennen.

Gevoelsmatig had het geniale uitgangspunt (de zelfspot en zelfreflectie van JCVD) nog beter uitgebuit kunnen worden in met name meer humor, maar ik denk dat een groot aantal grappen verloren gingen in de Engelse ondertiteling (mijn Frans is heel slecht). De vele verwijzingen naar zijn films en collega's (Norris, Seagal) zijn erg leuk. De running joke over "aware" moet je even snappen, maar getuigen ook weer van veel zelfspot.

Deze film is moeilijk te beoordelen, hij is sterk geacteerd maar het verhaaltje is erg simpel; de shots ogen erg eenvoudig en toch is de film erg vakkundig geregisseerd.

Ik geef er 4 sterren voor, ik heb dat wel eens aan mindere films gegeven.

Dit is nou echt zo'n tussendoor-filmpje. Hij is een beetje tussendoor gemaakt voor een tussendoor-budget met tussendoor-humor en een tussendoor-plot.

De scene met de Porsche sleutels was priceless, aangezien ik zelf ook ooit een Porsche kocht als verrassing (en als trouw-auto) Gelukkig was haar reactie beter...

Ik vond de verhaallijn rond Susan Sarandon veruit het minst leuke deel. De neurotische Ed Helms hing tegen het irritante aan, maar kon er nog mee door. De slome Jason Segel vond ik dan wel weer grappig.

Leuk tussendoortje. 3 sterren

Jerry Maguire is een film die niet zo goed weet wat hij wil vertellen. Het begint interessant: Tom Cruise speelt een gladjakker die het op geld beluste wereldje waarin hij werkt, zat is en vindt dat het anders moet. Hij begint voor daarna voor zichzelf.

Daarna ontstaat een romance tussen hem en zijn assistente Bridget J.. Oh nee, Renee Zellweger. Helaas is die romance niet bijster boeiend en al helemaal niet geloofwaardig. Tom Cruise heeft nog enkele sterke scènes en aardige monologen en probeert duidelijk een soort realistisch personage neer te zetten. Zellwegger echter, speelt gewoon Bridget Jones compleet met cartooneske maniertjes, gebaartjes, gezichtsuitdrukkingen etc. Het is alsof een filmpersonage een relatie heeft met een tekenfilmpersonage.

Het personage van Cuba Gooding Jr. is al even cartoonesk en zo overdreven stereotype dat het vandaag de dag bijna als racistisch bestempeld zou worden. De film probeert 's mans pogingen een goed salaris te krijgen te verkopen als een nobel en rechtvaardig streven, maar uiteindelijk is hij niets meer dan een op geld beluste show-off die eigenlijk helemaal niet met geld kan omgaan. Dat staat compleet haaks op waar de film mee begon...

Inhoud rommelig, weinig interessant, karikaturaal, voortkabbelend.

2 sterren.

Geen meesterwerk maar een leuke comedy met Arnold.

Grootste minpunt voor mij is dat het de zoveelste Kerstfilm is en daar houd ik niet van, zeker niet het Amerikaanse Kerst. Ben verder totaal pro-USA hoor...

2.5 sterren

Een aardig filmpje. Ik zou het eerder kwalificeren als actiekomedie dan als misdaad/thriller. Ik vond de vechtscènes okee, zij het wat eentonig soms.

Er wordt wat betreft effectjes en beeldeffecten maar wat raak gemonteerd, het lijkt allemaal vrij willekeurig, en waar een malle overgang de situatie moet versterken, werkt het eerder averechts.

2.5 sterren

Deze film is best de moeite waard maar enkel als suf vermaak en niet als je echt iets wilt weten over Steve Jobs. Dan moet je die andere Jobs-film ook kijken, plus nog een documentaire of twee - en dan je eigen conclusie trekken.

Deze film gaat bijkans meer over de opkomst en bijna-ondergang van Apple dan over de man die er achter zat. En wat we van Steve Jobs te zijn krijgen, zijn dingen die toevallig aansluiten bij die invalshoek.

Ik heb niets vóór of tegen Steve Jobs, maar wel tegen de debiele Apple manie en de achterlijke cultus en persoonsverering die sinds de iPhone om hem heen hangt. Daar ken ik hem vooral van. In die zin ook best vreemd een biopic te maken die stopt ver vóór de iPhone. Maar blijkbaar was hij ook ver vóór het mobiele tijdperk al revolutionair bezig - al vind ik het bereikbaar maken van Pc's voor iedereen ook een verdienste van Gates en Microsoft. Apple is in de jaren 90 en daarna altijd een niche product geweest, ik heb ze nooit als marktleider gezien.

Hoe dan ook - best boeiend. Prettig 70s sfeertje. Ashton Kutcher die het waagt iets te doen wat je volgens fanboys toch nooit goed kunt doen.

3 sterren

John Wick met Reeves werd regelmatig in één adem genoemd met het vrijwel gelijktijdig uitgebrachte The Equalizer met Washington. Eerstgenoemde zou beter zijn. Ik vond de film met Denzel Washington al heel aardig, dus had vrij hoge verwachtingen van de nieuwe Keanu Reeves film. De film heeft zijn momenten, maar John Wick maakt de verwachtingen niet waar.

John Wick is - houd je vast, cliché alert - een huurmoordenaar die uit het 'wereldje' is gestapt. Je voelt aankomen dat hij teruggezogen wordt in het geweld dat hij achter zich hoopte te laten. Het verhaal ramt ons een wel heel goedkoop wraakmotief door de strot: niet alleen wordt zijn prachtige klassieke auto gepikt, maar bij deze overval doden de boeven tevens zijn hondje, dat hij niet lang daarvoor had gekregen van zijn overleden vrouw. Slim gedaan: hiermee zitten alle mogelijke doelgroepen, van stoer tot zachtaardig, allemaal op het puntje van hun stoel om John Wick wraak te zien nemen. Ik was daar geen uitzondering op. Pak ze, Wick!

En die wraak is fraai. John Wick ontstijgt hier de middenmoot enigszins door vlotte actie met talloze headshots. Slechts enkele malen verliest de film zich in cliché man op man gevechten, maar het is toch vooral de koude efficiëntie met zijn pistool die Wick tot een geloofwaardige killer maakt. Geen machinegeweren zoals Rambo. Geen talloze malen missen zoals The A-Team. Schieten, raken. En niet onbelangrijk: herladen. Een redelijk realistische insteek die erg goed uitpakt. Vooral omdat het ook nog eens heel fraai in beeld gebracht wordt, met sfeervolle sets en felle kleuren.

De geloofwaardigheid gaat echter compleet overboord als Wick incheckt in een hotel dat kennelijk exclusief wordt bewoond door huurmoordenaars. Er bestaat, zo wil de film doen geloven, een complete schaduwwereld waarin killers en opdrachtgevers elkaar betalen met vreemde gouden munten en een hotel waar je geen "zaken mag doen", oftewel: je mag elkaar niet afmaken. Ongeveer de functie die een kerk had in "Highlander". Nu weet ik dat de recent opgelaaide golf van "afrekeningen in het criminele circuit" in Amsterdam vergelijkbaar is met een doorsnee dinsdagmiddag in New York, maar het zal toch hopelijk niet zo erg zijn als in deze film wordt geschetst. Afgaande op John Wick zijn in New York meer huurmoordenaars dan stukadoors.

Over houten klaas Keanu Reeves ben ik niet ontevreden. Eerlijk is eerlijk, hij doet het beter dan in de laatste paar films die ik van hem zag: 47 Ronin en het zijn lachwekkend slechte acteerwerk in Man of Tai Chi.

Het grootste minpunt is dit keer echter niet Reeves zelf, maar het zijn de badguys. Niet alleen is degene waar John Wick voornamelijk achteraan zit - de zoon van een maffiabaas - een weinig indrukwekkende schlemiel, maar de schurken van dienst zijn Russen. Ja, alweer. Of moet ik zeggen nog steeds? Niet alleen heb ik een pesthekel aan dat onbeschofte, immorele primatenvolk (want homohaat, want MH17, want geen deodorant), maar ook in films ben ik ze spuugzat.

Voor mij zijn vanaf nu Russische boeven reden voor onmiddellijke aftrek van 1,5 ster. Ze zijn vaker herhaald dan Passenger 57 op SBS6. De compleet inwisselbare gangsterbazen met namen die eindigen op -ov heb ik nu echt wel gezien. презренные люди.

2 sterren

Style over substance.

Deze nieuwe John Wick film is net als zijn voorganger met heel veel aandacht voor licht en kleur gemaakt. Het spat van je scherm en is heel fijn om naar te kijken. Het verhaaltje stelt weinig voor maar de lekkere visuele saus die over de film ligt, doet een heleboel vergeven.

Dit vervolg gaat iets dieper in op de onderwereld met huurmoordenaars die worden betaald met mysterieuze munten en er een vreemd soort eer-systeem op na houden. Ook vernemen we wie uiteindelijk aan het hoofd staat van dit alles: een geheim bizar samenwerkingsverband tussen zo ongeveer elke misdaadorganisatie op de wereld. Niet geloofwaardig, maar kniesoor die daar op let.

In de vorige film werd daar nog wat serieuzer over gedaan dan nu. De ernst gaat helemaal overboord bij een scène waarin twee mannen elkaar dood willen maken, en daarna per ongeluk belanden op een plek waar dit niet mag (volgens de onderwereld regels). Dus gaan ze maar aan de bar samen een drankje drinken. Dit werkte bij mij erg op de lachspieren, terwijl ik me afvraag of dat wel de bedoeling was.

De gevechten zijn leuk en de bodycount ligt weer heel hoog (honderden anonieme henchmen bijten in het stof). De hand-to-hand gevechten zijn best origineel, omdat er in tegenstelling tot veel andere films, veelvuldig gebruik wordt gemaakt van worpen. Dat zie je eigenlijk bijna nooit in films (meestal alleen schoppen en slaan). Toch deugt de choreografie niet altijd. Als je let op iemand die in elkaar gebeukt wordt door John Wick, doet hij soms secondenlang niets (en maakt hij het de hoofdpersoon wel erg makkelijk). De ècht goede vechtfilms weten dit beter te maskeren.

De vuurwapens zijn wederom talrijk aanwezig en leveren mooie scènes op. Wel laten de boeven zich zo nu en dan als makke lemmings in de pan hakken, met name de scène waarin ze massaal met zaklampen aan en het verstand op nul achter Wick aan rennen (en stuk voor stuk aan gort worden geschoten) is hier een pijnlijk voorbeeld van.

Al met al een leuke, maar lege kijkervaring. Niet verveeld, maar ook niet bijzonder geprikkeld.

Eindoordeel: voor een film die begint met Peter Stormare, die de 98345e Russische gangster in zijn carrière speelt en je als kijker onwillekeurig een facepalm laat maken, is John Wick: Chapter 2 helemaal zo slecht nog niet.

3 sterren

P.S. tegen het einde zit er een scène in met een spiegelhuis, dat me sterk deed denken aan Enter the Dragon met Bruce Lee.

Tot mijn eigen stomme verbazing vond ik John Wick: Chapter 3 - Parabellum beter dan het tweede deel, wat ik op zijn beurt beter vond dan het eerste. Meestal worden sequels steeds slechter, zeker als de films ondertitels beginnen te krijgen. In dit geval Parabellum.

Hoe kan dat?

Ik denk dat dit ermee te maken heeft dat ik dit keer vanaf het begin al wist dat de film een soort stripboek-saus heeft. Dat had ik bij het eerste deel niet door. De actie, maar met name de cinematografie, was daar direct al zeer goed. Maar toen de bizarre verborgen wereld der huurmoordenaars zich ontvouwde, spatte mijn waardering voor de film harder uiteen dan een ei in de magnetron.

In deze schaduwwereld blijken alle grote maffia-organisaties in de wereld samen te werken, is elke tweede voetganger in New York een huurmoordenaar, wordt er betaald met vreemde gouden munten, zijn er bepaalde plekken waar je elkaar niet mag doodmaken, is er een callcenter waar druk gebeld wordt over prijzen op het hoofd van personen, zijn er dames die zich voorstellen als The Adjudicator en iedereen neemt daar genoegen mee, rare rituelen, gangsterbazen die allemaal karikaturen zijn, kortom: totale quatsch, vermomd als serieuze actiefilm.

Dat wetende, kun je de film gaan zien als een soort stripboekverfilming en dan ineens het is best cool. En bij John Wick 3 wist ik dit dus, en vond ik de film dan ook best cool.

Houten klaas Keanu Reeves heeft een bepaalde coolness over zich wat zeer goed werkt. De vechtscènes zien er spectaculair uit, maar hij laat vooral zijn tegenstanders, die veel meer vaardigheden hebben, het werk doen.

Het is niet overal even goed. Soms doet John Wick zijn armen omhoog om een trap af te weren, terwijl het been van de tegenstander nog op de grond staat.

Wat dan wel weer goed is gedaan, is dat bij gevechten met meerdere tegenstanders, er vaak maar één in beeld is. Die krijgt dan een paar rake klappen en mag buiten beeld uitpuffen waarna de volgende een paar muilperen krijgt.

In veel films zie je bij dit soort gevechten meerdere tegenstanders eigenlijk zonder verklaring maar een beetje afwachten en netjes hun slachtbeurt afwachten. De kunst is om dat fenomeen te maskeren en dat doet regisseur Stahelski heel goed.

Een andere manier om met slechte martial artists een toffe vechtscène te maken, is met attributen en de nodige slapstick. De scène in het wapenmuseum, waarbij Wick en zijn tegenstander ieder voor een vitrine met wapens staan en ze ieder bliksemsnel achterom kijken of er iets bruikbaars tussen zit, is enorm geestig.

Naar het einde toe worden de gevechten een beetje repetitief en lijkt de inspiratie een beetje zoek.

Al met al gemengde gevoelens, maar de prachtige visuele stijl, de kleuren, schaduwen, het neonlicht, maken me erg vergevingsgezind. Wat zag deze film er (weer) mooi uit. Lekker overdreven en dik aangezet. Méér van dit, ik hou ervan.

3,5 sterren

Een indrukwekkende biografische film over het leven en werk van Hans Teeuwen.

4,5 sterren

Leuke film met een origineel uitgangspunt. Ergens ver weg zit er nog een moraal in het is niet zo gek om daar eens over na te denken.

3 sterren

Een film met een Ferrari F40 kan ik niet minder dan 2 sterren geven.

Joy begint irritant. Een hoop domme karikaturale personages worden geïntroduceerd met als treurig dieptepunt de moeder van Joy die haar leven slijt met op bed zitten en TV kijken. Robert de Niro's naam doet het leuk op de poster maar zijn rol is nogal inwisselbaar. Bradley Cooper hoeft ook amper iets te doen.

Jennifer Lawrence daarentegen bewijst definitief dat ze meer kan dan met pijl en boog door het bos rennen. Over enkele decennia heeft zij de status van een Meryl Streep.

Het verhaal komt pas halverwege een beetje op gang en weet je dan best mee te slepen in de American Dream van Joy en de diverse tegenslagen die ze voor haar kiezen krijgt. Er wordt geen jaartal genoemd, maar alles in de film ademt early 90s en het is dan ook een heerlijk tijdsbeeld van een vrij ongecompliceerd decennium.

Maar de belangrijkste verdienste is dat de film laat zien dat iedereen het kan maken, als je maar goed je best doet en je door niets en niemand laat tegenhouden. In die zin is Joy best inspirerend en alleen daarom al het kijken waard.

3 sterren

Best vermakelijke film, gave sets ook. Film kan anno nu nog redelijk mee. Slechtste is het overacting van Stallone (die trekken om zijn mond heb ik ook bij hevige constipatie).

Geen hoogvlieger, maar de emmers stront die doorgaans over deze film worden uitgestort zijn ook weer niet echt nodig.

3 sterren

Julie & Julia is een gezapige film met twee verhaallijnen die beide op zich niets om het lijf hebben, maar met elkaar verweven ook niet ineens een geniale film opleveren. Ook komt het nooit tot een echt (verwacht) bevredigend einde. Meryl Streep overtuigt als Julia Child, maar doet wel continu denken aan Hyacinth Bucket uit "Keeping Up Appearances" wat natuurlijk niet de bedoeling kan zijn.

De rol van echtgenoot van Julie leek geschreven voor Paul Rudd, die vent deed me ook erg aan hem denken.

Niemendalletje, 2,5 sterren

Jumanji: een bekende jeugdfilm die ik in mijn jeugd gemist heb. Enkele jaren geleden heb ik wel met veel plezier de remakes met Dwayne Johnson & co gekeken. Nu deze maar eens samen met de kinderen opgezet.

En het viel me alleszins mee. Vooral omdat de film gedurfd veel gebruik maakt van computereffecten en het kan er allemaal nog best mee door. Er zijn nieuwere films die veel meer gedateerd ogen dan deze!

Inhoudelijk is het me allemaal wat te oppervlakkig en iets meer humor had gemogen (nu is met name de agent in zijn auto comic relief). Maar zeker wel een leuke familiefilm.

3 sterren

Iets minder frisss dan het vorige deel, maar 3,5 sterren meer dan waard. Ze weten een aantal nieuwe invalshoeken te bedenken waardoor er nog van alles te beleven is. Natuurlijk dat in de film de rollen zo nu en dan worden omgedraaid, maar ook de rollen van Danny DeVito en Danny Glover die allemaal geen bal snappen van gaming.

Vervolgens de taak aan Dwayne Johnson om DeVito na te doen, wat hij zeer goed doet. De meeste grappen komen natuurlijk voort uit personages die praten en doen op een manier die niet bij hun karakter past. Onverwachte ster van de show is dan ook actrice Awkwafina als de Chinese Ming.

Aan Rory McCann de ondankbare taak om een slechterik te spelen die zo ongeveer gelijk is aan zijn personage uit Game of Thrones, minus de brandwonden op zijn hoofd. Voor die beste man ligt enkel nog typecasting in het verschiet vrees ik.

Qua verhaal stopte de film net op tijd met het onbegrip van de opa's, nog even en het zou irritant geworden zijn.

Verder is de koek wel op nu, de Jumanji-koe is echt helemaal leeggemolken.

Wederom 3,5 sterren.

Jumanji - Welcome to the jungle maakt mijn verwachtingen waar. Grappig, vlot, maar niet briljant.

Er zitten geen enorme minpunten aan, maar toch heb je na afloop het gevoel dat er meer uit te halen was. De film bedient zich veelvuldig van CGI en dat ziet er erg mooi uit. De hoofdrolspelers zijn allemaal op dreef en het is hilarisch om volwassenen op een puberale manier te zien discussiëren - omdat het in werkelijkheid ook pubers zijn.

Jack Black steelt natuurlijk de show als arrogante Instagram-griet in het lichaam van een "middle-aged overweight man". Ook de zelfspot van Johnson is prachtig, hoe hij kijkt naar zijn eigen spierballen. Blijft een geweldige vent. De zoen-scène is absoluut een hoogtepunt van hilariteit.

Zelfs het feit dat de hoofdrolspeler Spencer (acteur Alex Wolff) sprekend lijkt op Jesse Klaver (kots) kan de pret niet drukken.

Leuke cameo van Colin Hanks.

3,5 sterren

Jumper is een film met een diarrhee-verhaal waarbij de hoofdrolspelers aan de diarrhee zijn (zo erg dat ze allemaal vergeten te acteren). Samuel L. Jackson leek de enige te zijn die Norit genomen had, maar ondanks dat acteert hij vol-ko-men op de automatische piloot. Sinds "Snakes on a plane" niet meer zo'n slechte film met hem gezien. Het slaat echt helemaal nergens op allemaal. Jammer van de vliegtickets naar de mooie locaties. Het verhaal heeft, net als diarrhee, weinig vastigheid en zeker geen diepgang.

Echt een diarrheefilm die dan ook een lichtbruine poster verdient (waarom deze wit met blauw is snap ik niet). En wat doet Samuel L. Jackson met wit haar.

1 ster

Hoe graag ik deze film met de übersympathieke Dwayne Johnson en de knappe Emily Blunt ook leuk wil vinden: Jungle Cruise is het toch nèt niet. Zelfs de eindeloze stroom woordgrappen van "Captain Frank" kan daar niets aan veranderen.

Misschien is het daarvoor allemaal wat te laconiek, of misschien is Jesse Plemons, die zich heerlijk te buiten mag gaan als Duitse besnorde slechterik, net iets te clownesk.

De computeranimatie is over het algemeen redelijk, maar laat her en der wat te wensen over. Zo wist de jaguar me niet echt te overtuigen.

De sfeer is wel lekker en is een mooie kruising tussen Indiana Jones en Pirates of the Caribbean. Ondanks dat het geen topfilm is, blijf ik erbij dat dit soort pretentieloos, avontuurlijk vermaak te weinig geproduceerd wordt.

3 sterren, vooral dankzij het (relatief) accentloze Duits van Jesse Plemons, het beste Duits in Hollywood sinds de openingsscène uit Valkyrie met Tom Cruise.

Een supergoede film die wat aan kracht inboet omdat hij twee (en waarschijnlijk drie!) uitmelk-vervolgen heeft gekregen.

Ondanks dat een briljante film qua special effects. De kinderen waren behoorlijk irritant en ook bij andere personages had je steeds dat vervelende "doe dat nou niet, dan weet je dat je dood gaat..." gevoel. En natuurlijk krijg je dan steeds weer gelijk.

Puntje van kritiek is het overmatig gebruik van die blije tune aan het begin. Vanaf het moment dat ze bij de opgraving vertrekken, tot de dingen mis beginnen te gaan hoor je dat symphonieorkest. Dat duurde net even wat te lang.

Hehe, tijdens het eten even opgezet en ik kon hem maar niet afzetten. Spreekt toch wel in het voordeel van deze film. Misschien komt het omdat ik een beetje moe ben en geen zin heb om andere verplichtingen te gaan doen die ik vanavond nog heb

Ik weet nu ook weer waarom ik zo weinig TV kijk, ik word echt gestoord van alle reclame. Vroeger gebruikte je dat om even te gaan pissen of koffie te zetten. Tegenwoordig lijkt dit afgestemd op incontinente bejaarden met een cafeïneverslaving.

Hoe dan ook, deze film is meer van hetzelfde maar net iets minder fris dan het (briljante) origineel. Ik vind de eerste JP niet alleen erg goed gemaakt en spannend, maar bovendien geniaal om 2 redenen:

1 - dat het er na 20 jaar nog steeds SUBLIEM uitziet

2 - dat de film een enorme hype was in termen van merchandise, dino-poppetjes. Hier zijn dus mensen heel erg rijk mee geworden. Tof!

Deel III is, voor een derde deel, verrassend goed en vooral best spannend. Dat komt doordat een vrij grote groep mensen het eiland op gaat (en je weet dat er minder het eiland gaan verlaten). De effecten zijn gewoon goed. Dino's zien er goed uit, maar voor mjin gevoel wel iets minder dan in deel 1 (maar dat kan ook sentimentsherinnering zijn). Van deel II weet ik nog maar weinig, binnenkort eens herzien.

Viel niet tegen, 3,5 sterren!

Jurassic World is voor een vierde deel in een spektakelfilm-reeks echt uitstekend te pruimen. Er zit humor in, spanning, een moraal en er valt op audiovisueel gebied veel te beleven.

De film rept eigenlijk niet over de twee vervolgen maar verwijst vooral naar het eerste deel waar alles mee begon. Jurassic World gaat heel respectvol om met die legendarische film. Want dat is Jurassic Park uit 1993: zowel qua visuele effecten, als het ontkenenen van een dino-rage met een miljardenomzet in gelicenseerd en ongelicenseerd speelgoed en hebbedingetjes, kent die film weinig gelijken. De blije intro-tune van James Horner uit de eerste film wordt gerecycled en de vele verwijzingen zijn niet meer te tellen. Echt prachtig.

Zoals je mag verwachten gaat er in het dino-pretpark weer iets mis: een boosaardige dino weet te ontsnappen en zaait dood en verderf op het eiland. De film doet daarna wat het moet doen en slaagt hier prima in, alleen is de voorspelbaarheid wel een minpuntje. Ik wist eigenlijk bij de trailer al hoe het zou aflopen met de booswicht-dino. Uiteraard laat een aantal mensen onvermijdelijk het leven en ik wist ze allemaal te voorspellen. Dat had wel wat beter gekund.

Al met al avondje heerlijk popcornvermaak, ook al lag ik ziek op de bank en had ik geen zin in popcorn. 3,5 sterren

Ik dacht gezien te hebben dat Jurassic Park: Fallen Kingdom na release vrij goede recensies kreeg, dus ik ging met vrij hoge verwachtingen kijken.

Oeps.

De film is echter vrij teleurstellend. De cameo van Jeff Goldblum geeft de film enig cachet, de terugkeer van BD Wong als wetenschapper Henry Wu is ook leuk, maar Bryce Dallas Howard (wat een naam eigenlijk...) is kleurloos en de rol van Chris Pratt is ook stukken fletser dan in de vorige film. Verder nog een onherkenbaar oud geworden James Cromwell, een geestige token black guy, een stereotiep-rolletje voor kabouter Toby Jones, wat anonieme booswichten en een vervelend meisje.

Maar kom je voor de fantastische personages bij Jurassic Park/World/Doorhalen wat niet van toepassing is?

Nee, je komt voor actie, dino's en special effects. Die krijg je royaal voorgeschoteld en het ziet er goed uit, op wat landschappen na. Bij het shot van het eiland, wanneer de boot vertrekt, hadden ze net zo goed de greenscreens gewoon kunnen laten staan achter de acteurs.

Dus, matige rollen, prima dino-actie. Wat nekt dan deze film? Dat is het verhaal, de domme keuzes die de personages maken, de clichématige twist waarna we ineens zien wie de badguy is, en nogmaals: domme keuzes die personages maken.

Dat heeft alles te maken met sympathie die de personages nu ineens voor de dino's voelen en die wij als kijker ook geacht worden te voelen. Inclusief de carnivoren. Nou, sorry, ik heb die monsters vier films lang dood en verderf zien zaaien, van mij mogen ze hartstikke doodvallen. De film eindigt met de domste keuze die er ooit door een personage in een film is gemaakt. Echter wordt het ons verkocht als de juiste keuze, en die deal gaan we dus niet maken. No sir.

Het vervolg zal, gezien dit einde, wel een hele rare film worden, maar gelukkig is het dan ook afgelopen.

Jurassic Park uit 1993 is wat mij betreft legendarisch. Qua filmmaking, special effects, marketing, alles. Jurassic World had nog als gimmick dat veel oude locaties uit het allereerste deel werden bezocht. Maar dankzij de vulkaan die nu (ineens) op het eiland is, is van die mystiek niets meer over.

2 sterren