Meningen

Heerlijke bombastische film die van bij elkaar gejatte plotelementen toch nog een fantastische popcornsensatie weet te maken.

Visueel geweldig, heerlijke spanningsboog, lekker lang en een leuk verhaal, dat, hoewel niet origineel, doet wat het moet doen. En een prima score/soundtrack.

De irritatie sloeg wel toe toen Jack bepaalde ontdekkingen moest doen, en hij te horen kreeg "ga daar maar kijken, dan zie je het". In plaats van gewoon vertellen hoe het zit. En een dialoog als "Ga weg!" - "Nee er zijn dingen die je moet weten..." Zeg dan gewoon wat die dingen zijn.

Ik begrijp dat dit voor de kijker mooiere plaatjes oplevert, maar script-technisch moet toch om zulke lullige situaties heen te schrijven zijn?

Hoe dan ook, dikke 4 popcornsterren.

Wederom Tom Cruise niet op een slechte film kunnen betrappen.

(Opvallend hoe vaak hij personages speelt die in een wereld leven die niet helemaal zo in elkaar zit als ze denken: Vanilla Sky, The Firm, Minority Report, etc etc)

Leuke cast maar niemand komt heel erg goed uit de verf. Er zijn gewoon teveel hoofdpersonen. Minder was beter geweest.

Hoewel ik Eleven ook geen hoogstandje vond, was Twelve toch wel een groot fiasco. Thirteen gaat helaas op dezelfde voet verder.

Het is een chaos, het is nergens spannend, slechts één keer grappig (de scènes met Oprah) en het is absurd - ik heb er geen andere woorden voor - dat zoveel topacteurs tekenden voor dit waardeloze script.

1 ster.

Wat een kutfilm.

Ik was al niet helemaal weg van Ocean's Eleven (zeer lange en niet bijster boeiende opbouw naar een best aardige climax) maar deze film had eigenlijk niets in huis, behalve wat geestige grappen en een leuke cameo van Bruce Willis.

Er is geen verhaal. Er is geen spannende sfeer. En zoals eerder gezegd, het is totaal niet spannend omdat je feitelijk eigenlijk zeer weinig ziet van de diefstallen zelf (dit in tegenstelling tot "The Score" uit 2001 bijvoorbeeld, en talloze andere inbraakfilms). Deze film zou kanonnenvoer voor iedere filmcriticus zijn, als het niet door zo'n gewaardeerde regisseur was gemaakt, en de cast bestond uit de beste betaalde acteurs van Hollywood.

Cast is top, film is flop. Dik 16 euro naar de kloten (vrouwlief vond hem ook niet erg boeiend).

2.5 sterren

Dit is precies wat mij irriteerde aan de film. Ik snapte niet waarom ze deed wat ze deed en ik haakte volledig af. Ik schreeuwde nog "leg nou eens uit waarom!" naar het scherm, maar Katja luisterde niet.

Ik bleef achter met een waardeloos en bekocht gevoel.

Tijdverspilling.

1 ster.

P.S. de naam van de regisseur lijkt op "piemel."

Audiovisueel zeer goed voor een Nederlandse film, en ook zijn Decleir en Krabbé echt 100% perfect gecast. Wat er echter rammelt is het gare plot.

Want ten eerste is het feit dat Voerman imaginary friends heeft zo ontzettend doorzichtig, zo doorzichtig zelfs dat het nergens expliciet wordt uitgelegd, zoals dat wel gebeurt in films als Fight Club en Sixth Sense. Dat daargelaten is de grens tussen realiteit en fictie erg vaag, en nee, het is in dit geval niet cool om "het aan de verbeelding van de kijker over te laten". Want hoe komt hij aan die gun? Die was toch behoorlijk echt. En dat rare gloeilamp-in-bloempot ding die hij krijgt en aan zijn ex-vrouw geeft? Die moet hij toch echt van Wesselink gekregen hebben. Zou je denken. Of zijn ook de ontmoetingen met zijn ex-vrouw verzonnen? En zo gaat het maar door en door.

De hiaten in de plot werken in deze film niet goed, maar zijn gewoon slordig en vallen niet goed te praten door te zeggen "alles in een film uitleggen is kut, het is veel artistieker om de kijker zelf na te laten denken". Zo kan je elke plothole goedpraten.

2.5 sterren, te danken aan acteerwerk, regie en montage, en het uitgangspunt dat Philips een geheime Area 51 heeft ergens op het platteland

Tegen elke verwachting in een verrassend vermakelijke film.

Vooral de personages zijn leuk. De CEO is een beetje dom maar ook weer geen totaalmalloot. De pimp lijkt aardig maar blijkt een borderliner. De HR-dame is een stijve gereformeerde maar blijkt toch wat pit te hebben. Enz.

3 sterren

Hè? Hier begrijp ik niks van. Bill Burr, een niet onaardige standupcomedian waar ik zo nu en dan graag een show van kijk op Netflix, belandt in een dertien-in-een-dozijn comedy over huwelijksperikelen. Die hij ook nog eens zelf regisseert.

We kennen hem als brutale, anti-woke comedian en de trailer belooft heel wat, maar alle anti-woke grappen zitten al in de trailer! De film voegt er geen reet aan toe. Beter links laten liggen deze en gewoon een standup-show van hem kijken, veel beter.

Hoe Bill Burr zó met de handrem erop een film maakt, geen flauw idee hoe dit kan hoor.

2 sterren

Ik had moeten stoppen met kijken toen die kerel voor het oog van de camera een levende inktvis naar binnen slurpte.

Wat volgde was een vieze bende met de tandartsscènes, handen, tongen. Een verhaal met een leuke wending, en allemaal erg vakkundig en stylistisch gefilmd, degelijk geacteerd, maar wel een smakeloze vertoning.

En dan die knakker die zijn tong eruit knipt om maar de waarheid niet uit te laten komen; een waarheid die kennelijk in Korea wat zwaarder weegt dan in Hollywood of Europa. In Goede Tijden Slechte Tijden komen dergelijke situaties met regelmaat voor.

Ik begin de Aziatische cinema stukje bij beetje te waarderen (heb recent veel Kitano films en wat Koreaanse politiethrillers gezien), maar deze film is niet echt mijn ding.

2 sterren

Prima vermaak.

"Olympus has Fallen" weet een onrealistisch uitgangspunt toch enigszins geloofwaardig te verkopen. Zelfs voor een film uit het "one man army" genre zitten er, ondanks dat de lijken zich metershoog opstapelen, best plausibele elementen in.

De slechteriken worden meteen lekker gemeen neergezet wanneer hele volksstammen barbequende inwoners van Washington overhoop worden geschoten. Heinz deed goede zaken, de ketchup vloeit rijkelijk in deze film. En die grofheid komt de film ten goede. Dit soort films hebben de schijn wat tegen en het ergste wat ze hadden kunnen doen is het afzwakken naar een PG13 rating.

De meedogenloosheid van de boeven geeft ons kijkers dan ook een lekkere payoff wanneer een rauwe Gerard Butler het tuig flink aanpakt.

Kleine minpuntjes zijn er ook, namelijk het ontbreken van enige twists in het verhaal en een ietwat beroerde CGI bij de scène met het Washington Monument (de obelisk).

3.5 sterren

P.S.
De scène dat de Stars en Stripes, met kogels doorzeefd, als een ondergescheten kinderhemd van het Witte Huis afdwarrelt moet bij de echte Amerikaan rillingen oproepen en wellicht nog meer afschuw van de badguys teweegbrengen dan de kapotgeschoten gezinnen in hun SUV's. Om over de slotscène maar te zwijgen.

Dat Amerikaanse sentiment zullen wij Europeanen wel nooit helemaal snappen, maar ik waardeer het wel. Zeker nu ik er een paar weken ben geweest. Wij zouden ook wat trotser op onze natie moeten zijn, te meer omdat Nederland nóg veel cooler is dan de USA.

Ome Cor is een sympathieke film, niet in de laatste plaats omdat hij gemaakt is voor het goede doel.

Verder heb ik nog nooit een film gezien die in feite een aaneenrijging is van cameo's. Bij werkelijk iedere scène denk je: wie zal dit nu weer zijn? En dan is het onmiddellijk lachen. Bert Visscher als haven voorman! Huub Stapel als bloemenman! En het gaat maar door. Het aan elkaar plakken van cameo's is hier gewoon verheven tot kunstvorm.

De film heeft daar wel onder te lijden, want het middenstuk komt daardoor weinig vooruit qua verhaal. Toch weet men met flashbacks wel degelijk iets in het gevoelsleven van de kijker te bewerkstelligen waardoor het onmogelijk is om echt negatief te zijn over deze film. Maar toch: er zitten leuke grappen in maar wel iets te weinig`èchte dijenkletsers.

Er is inmiddels een vervolg in de maak, getiteld "Opa Cor", met o.a. Johan Derksen (die schijnt een lijk te spelen).

3 sterren!

Viel me wel wat tegen.

De stijl van filmen van Leone, maar vooral ook de muziek van Morricone, zijn zelfs voor een film uit 1984 gewoon achterhaald. Hij is teveel blijven hangen in de tijd van de spaghettiwesterns. De Godfather-films (die 10 jaar ouder zijn) vind ik beter gefilmd en doen vandaag de dag minder ouderwets aan.

De plot ontwikkelt zich erg boeiend, met name de scènes met de kinderen zijn goed gedaan (vooral de jaren 20 sets) maar e.e.a. ontspoort meer en meer en tegen het einde komt er nog een flauwe twist/climax met als dieptepunt de scène met de vuilniswagen.

Ik heb ook niets tegen op lange films maar bepaalde scènes hadden wel ietsje vlotter gekund waardoor je makkelijk de film met een half uur kunt inkorten.

Toch 3.5 sterren, met name voor de eerste anderhalf uur (zonder Woods en De Niro ).

Moeilijk te plaatsen.

Net nu ik dacht dat de film zichzelf redelijk serieus nam, overkomt Depp iets vrij pijnlijks en wat hij daarna allemaal uitvreet slaat werkelijk nergens op.

Ik lees hierboven van alles over een tweede, diepere laag in de film, nou ik vond het een oppervlakkige, simpele schietfilm in een stoffige omgeving met een veel te kleine rol voor Rourke.

2.5 sterren

Oké, picture this. Ik ging Once Upon A Time... In Hollywood kijken zonder te weten wie die hippies waren. Ik ken Polanski niet echt goed en Sharon Tate enkel van naam. Ik wist dus niets van hun geschiedenis.

Op het einde van de film zat ik als een klein kind te kraaien van plezier, puur en alleen omdat ik dacht dat die hippies gewoon hippies waren. Wat zou mijn reactie geweest zijn als ik wist wie het werkelijk waren?

Na de film ging ik wat lezen op Wikipedia, en toen viel het allemaal op zijn plek en is mijn waardering voor het slotakkoord des te groter.

In de USA zal de relatie tussen Sharon Tate en de hippies allicht bekend zijn - ik kende Tate en had uiteraard ook gehoord van de werkelijke aard van de hippies - maar de link kende ik niet.

Hoe dan ook: die ervaring is symptomatisch voor de film: deze leunt wel èrg op visuele gimmicks en een enorme kennis van Hollywood uit die tijd.

Dat eerste kan ik met mijn enigszins geoefende filmkijker-oog nog heel erg waarderen. Sterker nog: het was dè reden om deze film te gaan zien (en dan krijg je een geweldige performance van DiCaprio en Pitt, elk op hun eigen manier, als bonus).

Natuurlijk is het visueel om door een ringetje te halen. Geen andere film heeft het tijdsbeeld van 1969 ooit zo overtuigend tot leven gewekt als deze.

Er zitten talloze knappe shots in van mensen in een auto of op een paard, waarbij de camera op fenomenale wijze meerijdt op een dolly/jib of hoe hij het ook maar voor elkaar gekregen heeft, maar na een tijdje is het een beetje too much. Je snakt dan naar wat inhoud.

Als je dus op dat punt bent aangeland, waar je ècht wilt dat het verhaal een beetje vaart gaat maken, krijg je het tegenovergestelde: vele zinloze shots van voeten (waarbij de voetzolen van Tate vies zijn, en de voeten van dat hippie-meisje lelijk).

Maar dat tweede aspect - Tarantino veronderstelt de kijker een wandelende filmencyclopedie te zijn. Sorry, zoveel films en series uit 1969 ken ik niet. Soms helpt hij je door op een feestje de namen van o.a. Steve McQueen gewoon in beeld te zetten, maar had dat bij die hippies nou ook niet even gekund?

Maar toch. We zien Rick Dalton als schurk in een cowboy-serie. We zien hem lange scènes opnemen maar komen niet te weten hoe het afloopt. Nu schijnt het zo te zijn dat deze scènes remakes zijn van een echt bestaande serie, maar die ken ik niet. Sorry, Quentin.

Het is echt een film voor liefhebbers van film. Ik reken mezelf daartoe, maar aangezien ik er nog geen 25% van de verwijzingen uit haal, is de doelgroep wel een héél select publiek.

3,5 sterren

P.S. de scènes met Bruce Lee zijn weliswaar wat respectloos maar daarom des te kostelijker. Dat kreetje van Brad Pitt...

One Battle after Another is een film die ik niet, of hooguit heel laat, gekeken zou hebben als Leonardo DiCaprio niet de hoofdrol zou spelen. Want de regisseur is Paul Thomas Anderson, die mij ooit tweeënhalf uur van mijn leven ontnam met het vreselijke There Will Be Blood. Enkele jaren later viel ik alleen al bij de trailer van Phantom Thread in slaap, dromend van het definitieve pensioen van die onuitstaanbare, pretentieuze Daniel Day Lewis.

Boogie Nights herinner ik mij nog wel als sfeervol drama, maar Magnolia was dan weer behoorlijk vergezocht.

Zo'n hekel als aan Noah Baumbach heb ik niet aan deze meneer Anderson, maar fan ben ik dus allerminst.

Ik hoopte dat de pretenties en interessantdoenerij door de aanwezigheid van blockbusterkanon DiCaprio wat naar de achtergrond zouden verdwijnen, maar dat is het eerste uur zeker niet het geval. We zien een fragmentarische flashback van een stel ultralinkse terroristen. Pas na een uur krijgt het verhaal eindelijk enige vorm en richting en begint het meer te boeien.

Maar het is dan al te laat.

Alle hoofdpersonen zijn linkse terroristen, zonder baan of duidelijke bron van inkomsten. Wat mij betreft werden ze allemaal direct achter gaas gezet en hop, aftiteling. Ik kan me niet inleven in dit soort gezagsondermijnende kraakpand types. Hun lot interesseert me niet. Ik kan me niet inleven in DiCaprio die een relatie begint met een vreselijk lelijke kortpittige zwarte vrouw.

En ik kan me ook niet inleven in de antagonist: een autistische legerofficier met een raar loopje die zich, balancerend tussen Colonel Decker uit The A-Team en Forrest Gump, koste wat kost wil aansluiten bij een duister clubje.

Het levert een wat vervreemdende, haast kafkaëske kijkervaring op. Je zoekt als kijker onwillekeurig naar een plekje op een tribune om één van beide teams aan te moedigen. Maar het lukt niet. Zowel het uit- als het thuisvak voelen vreemd aan.

Je kijkt naar figuren wiens lot je niet interesseert, die soms redelijk willekeurige dingen doen, begeleid door pianomuziek van de Jostieband. En ja, ik wist uit ervaring: ergerlijke achtergrondmuziek is het handelsmerk van Anderson, maar de irritatie was er niet minder om.

Maar de film levert ontegenzeggelijk wel kwaliteit. Visueel is het schitterend. De auto-achtervolging tegen het einde vond ik gaaf gefilmd, met een zoomlens die briljant gebruik maakt van de glooiing van het landschap. Actiescènes zijn overzichtelijk. Alle acteurs storten zich vol overgave in hun rol. DiCaprio doet wat je van hem mag verwachten. De vertwijfeling waarmee hij steeds probeert grip te krijgen op de situatie - van begin tot eind in dezelfde badjas - en baalt dat hij zijn halve brein tot moes heeft geblowd, levert een glimlach op. Sean Penn is compleet over the top en desondanks memorabel (en na zijn 60e fysiek nog indrukwekkend opgepompt, zie die biceps!).

Een uitzondering is Del Toro, die nogal ongeïnteresseerd door de film slofte. Hij speelt een uitgezakte karate leraar die er allerminst sportief uitziet en ondertussen tientallen illegalen huisvest. Ook weer zo'n typisch, raar vervreemdend personage.

Is er dan een boodschap die we hieruit moeten destilleren? Thema's: de zin en onzin van verzet. Racisme. Moreel kompas. Ik gooi maar wat op tafel. Maar Anderson blijft wel wat ambigu, wat mij betreft.

De linkse terroristen dreigen weliswaar steeds met vuurwapens, maar gebruiken ze niet. En zodra iemand dit wel doet, wordt die persoon ook hard gestraft. Hun tegenstander, het gezag, is een enorme karikatuur: het nietsontziende personage van Penn schiet helemaal door naar het absurde, doordat hij lid wil worden van een white power-clubje van de ergste soort (white supremacist èn buitengewoon rijk en machtig).

Beide kampen lijken een extreme, over the top uitvergroting van hun tegenhangers uit de realiteit, met extremer gedrag. Meer haal ik er niet uit.

2,5 sterren

Een makkelijke film die zo'n hoog feelgood-gehalte heeft dat je hem onmogelijk kunt haten. Wel vind ik het vreemd dat de film One Chance heet terwijl Potts in de film meerdere kansen krijgt om zich te bewijzen (en hier soms wel, soms niet in slaagt).

Ik vond James Corden bijzonder verdienstelijk als acteur. Hij kan dus presenteren, zingen èn acteren. Het gekke is dat ik hem nooit echt op Potts vond lijken, maar vooral op Cameron Tucker uit Modern Family.

De meest bijzondere (onbedoelde) verdienste van de film is dat je ziet dat Potts echt niet zomaar uit de lucht kwam vallen. Zelfs lelijke eendje Susan Boyle was niet zomaar van de straat geplukt. Ik was erg verrast toen bleek dat Potts al voor Pavarotti (!) gezongen had.

Maar voor het effect is het natuurlijk leuker als we denken dat de deelnemer een totale nobody is. Zo werd bij America's Got Talent ook de Nederlandse carrière van Glennis Grace doodgezwegen. Het is allemaal zo fake...

Maar dit was goed vermaak.

Een pretentieuze biopic zou stoppen op het moment dat Potts het Britain's Got Talent podium betreedt, maar deze film gunt je je na anderhalf uur dat lekkere feelgood-orgasme en mixt heel aardig authentieke beelden met nieuwe opnames van James Corden.

3,5 sterren

Merkwaardige film.

Erg traag maar buitengewoon boeiend. Nicholson acteert geweldig maar ook de rest van de cast is goed. "Nurse Ratched" steelt vooral de show.

5 sterren.

Ja, de hele filmset ziet eruit als een oud fabrieksterrein waar je met je Kruidvat collega's kunt paintballen en daarna steengrillen.

En de poster is heel lelijk.

En het verhaal is voorspelbaar.

Maar verdorie, het was gewoon een lekkere film. Er gaan namelijk twee dingen heel erg goed. Ten eerste het feit dat alles in één take opgenomen lijkt. Er is dus maar één camerastandpunt. De cameraman beweegt vloeiend van goodguys naar badguys. Het slaat af en toe door naar teveel handheld-shaky-cam, maar het is zo'n leuk experiment dat je het wel móet waarderen.

De titel is dan ook een mooie woordspeling: enerzijds een verwijzing naar het camerawerk, anderzijds hebben de hoofdpersonen één kans om een groot onheil te voorkomen.

Ten tweede zie je dat ze een expert in huis hebben gehaald die de acteurs heeft geleerd hoe echte militairen zich bewegen. Hoe ze wegduiken achter een betonblok bijvoorbeeld: het ziet er wat gek uit, maar zal ongetwijfeld de snelste en veiligste manier zijn om in en uit lage dekking te komen. Of hoe je 180 graden draait met een lang geweer in een korte ruimte. Of hoe je met afwisselend dekkingsvuur elkaar de gelegenheid geeft om veilig terug te trekken.

Kortom: de film laat goed zien hoe getrainde militairen bij gevechtshandelingen blind vertrouwen op aangeleerde manoeuvres. Ik ben geen kenner, hooguit bovengemiddeld geïnteresseerd in dit soort dingen - maar het ziet er overtuigend genoeg uit.

Maar, het blijft een film, dus op een gegeven moment wordt het realisme alsnog overboord gekieperd. De lijken stapelen zich harder op dan bij een computerspel en de hordes slechteriken blijven zich maar als doofblinde zombies in het spervuur storten.

Desalniettemin zeer onderhoudend.

Verrek, ik ga het gewoon doen: 3,5 sterren, hopsakee.

Ik vind dit een geweldige film.

Het is jammer dat er op de één of ander manier zo'n B-sfeertje in hangt, want met wat meer diepgang in de plot had er meer uit gehaald kunnen worden. De actiescènes zijn er goed genoeg voor, en in tegenstelling tot veel andere regisseurs is het mooi overzichtelijk in beeld gebracht.

Hier en daar nog wat hilariteit: de lijkschouwers die lullen over films met lesbo's en shemales, en natuurlijk als je ziet welke Law's Yulaw allemaal heeft vermoord, de ene is nog meer gay dan de andere. Echt geweldig.

Ooit gaf ik 3.0, nu 3.5.

Je hebt films die je als tienjarig jongetje met je vriendjes kijkt en dan helemaal opgefokt door de adrenaline gaat naspelen. Daarbij schaaf je wel eens een knie. In mijn tijd waren dat de American Ninja films.

Als ik als tien jarig ventje Ong-Bak had gezien, dan was het echt niet goed gekomen en hadden we elkaar waarschijnlijk allemaal een dwarslaesie geschopt. Man, wat een film!

Zeker een van de beste martial arts films ooit. Het is snel, supergoed gechoreografeerd en het komt supernatuurlijk over. Daarbij komt dat men moves laat zien die ik nooit eerder had gezien, en zelfs niet voor mogelijk had gehouden. Ge-wel-dig. Er zit ook een mooie sfeer in, zeker wat betreft de illegale ondergrondse gevechten in de grote stad.

Kritische noten zijn er ook. Sommige stukjes worden een beetje vaak herhaald, zoals de roundhouse kicks van Norris in Walker Texas Ranger. Een ander punt van kritiek - waar ze helaas weinig aan kunnen doen - is de taal. Thais moet wel de lelijkste taal op aarde zijn. Het klinkt onsympathiek, vies en schreeuwerig. Met als triest dieptepunt die chick, wat een vreselijke herrie produceert dat mormel!!!

Toch zeer mee vermaakt, 4,5 sterren!

Dit is best een taaie zit.

Het eerste deel had nog de olijke noviteit van eindeloos veel cameo's en een slonzige Cor met een goed hart. Maar het personage is eigenlijk helemaal niet zo heel leuk en dat geldt ook voor de film: te slap als drama, niet grappig genoeg als komedie.

Op een gegeven moment begint het echt aan te slepen en ga je je irriteren aan allerlei dingen. Zoals het feit dat de in Suriname zwervende, berooide Cor nog altijd een opgeladen telefoon bij zich heeft, mèt werkend abonnement. Ook het acteerwerk helpt niet mee: de dochter van Van Waardenberg is een leuke verschijning maar geen geloofwaardige actrice.

In vergelijkbare films hebben verschoppelingen als Cor altijd een bepaalde gimmick die het plot vooruit kan helpen. Denk aan een bepaald talent, streetwise slimheid, of wat dan ook. Maar het verhaal overkomt Cor. Hij strompelt maar een beetje door de film heen en na een tijdje ben je er wel klaar mee. Natuurlijk is het een sympathieke film doordat een deel van de opbrengst naar een kinderziekenhuis ging maar toch - ik ben wel klaar met Cor en zijn familie.

2 sterren, waarvan 1 voor Johan Derksen en Theo Maassen ("dikke vette papkut!" )

De beeldkwaliteit en (gebrek aan) regie van de film deed vermoeden dat ik naar een slechte pornofilm uit 1994 zat te kijken. Helaas, was dat maar zo.

Na zo'n 10 minuten kwam een compleet nutteloze naaktscene, dus even kreeg ik hoop. Maar daarna kwam er een verhaaltje over een man die het water niet in mocht en toen wel, en een neger die streepjes zette maar deze niet kon tellen, en twee mensen die ronddobberen en niet op het idee komen dan maar een kant uit te zwemmen. Ik bedoel, je bent even onderweg, maar zo ver kan het niet zijn.

Kortom, erg suf dus. Nee, jammer dat het geen porno was, want ik had nog liever naar een overbehaarde Latino gekeken die een Tsjechische, niet-Engels sprekende oppikhoer paalt.

Ik kan niet anders dan hier 0.5 aan geven want het laatste half uur ging ik stukjes skippen en dat doe ik anders nooit. Ik was murw van de eerste drie kwartier waarin gewoonweg niets gebeurt.

Geef mij een Sony Handycam uit 1991 en ik maak een mooiere film dan dit. Sowieso qua beeld- en geluidskwaliteit.

Nou, eindelijk maar eens gezien. Een drukke baan en druk gezinsleven combineren met een film van drie uur: je moet hier echt even tijd voor maken. En niet te laat op de avond, want dan kak je in. Dus afwas erin, kinderen naar bed en hop, op de bank. Daar gingen we.

En alles is natuurlijk wel gezegd over deze film. Visueel prachtig, een geweldige Cillian Murphy, hele mooie makeup om hem ouder dan wel jonger te maken en - los van enkele forse tekortkomingen - een goed script. Direct is duidelijk dat dit geen popcornflick is. Opletten zul je, opletten moet je. Direct al heb je door dat vorm belangrijker is dan functie: het samenhangend, begrijpelijk en diepgaand vertellen over de hoofdpersoon in de biopic is ondergeschikt aan het etaleren van de kunstzinnigheid van Nolan.

Het is even wennen. Pas halverwege kom je lekker in verschillende tijdlijnen en snap je de samenhang beter.

Toch ontbreekt het wel degelijk aan een paar dingen. De ontluikende relatie met zijn vrouw en de affaire met Jean zijn echt heel erg slecht uitgewerkt. Waarom die affaire met Jean? En waarom tilde zij zo (ultiem) zwaar aan dit alles? Ik kon me nergens in inleven.

Ook is me niet duidelijk waar Oppenheimer aan werkte. Deed hij algemeen onderzoek en stuitte hij per toeval op de mogelijkheid een bom te bouwen? Of wilde hij altijd al een bom bouwen - maar waarom? Was het werkelijk alleen maar om de nazi's te snel af te zijn, of was er meer?

Voor een film van drie uur is het echt vreemd dat dit zo oppervlakkig blijft.

4 sterren

Leuke film met een aparte humor. And I like it. Ik verwachtte een meer standaard buddy comedy zoals National Security, maar de grappen, dialogen en situaties waren veel absurder en het slapstick gehalte was veel hoger.

De geniale plotwending aan het begin, de vrouw van Will Ferrell, zijn verleden, de zwervers en de Prius, de omkopingen, hoe verzin je het. Die onverwachte absurde dingen tillen deze film echt boven het maaiveld uit. Daar staat tegenover dat Ferrell af en toe over de irritatiegrens heen ging, maar in het algemeen een onverwacht leuke film.

3,5 sterren!

Na een jaar vol explosies en rondvliegende superhelden, is deze aandoenlijke kleine film een mooie afsluiter. De twee hoofdrolspelers doen het heel goed, houden hun acteerwerk klein maar zeer realistisch. Je gelooft ieder woord.

De kleine Iain Armitage is ook erg goed en kreeg zelfs een eigen TV-serie (Young Sheldon). Dat zegt wel wat, meestal zijn kinderen als acteurs amper te pruimen.

Het meest verbazingwekkend is toch wel hoe fruitig Redford en Fonda er nog uit zien. Beide zijn de 80 gepasseerd maar je zou zo geloven als het 70 zou zijn. Daarbij is bij Fonda amper een rimpel te ontdekken. Fonda heeft wel wat laten doen, bij Redford weet ik het niet. Die riep ooit dat hij dat pertintent niet wilde. Maar zijn ogen staan wel ietwat vreemd in zijn kop, misschien daar toch wat nip/tuck. Maar who cares. Ze zijn stokoud maar zien er piekfijn uit.

Het thema spreekt me wel aan. Ouderen die op hun oude dag gezelschap zoeken. Gewoon, een maatje. Het is een ondergewaardeerd onderwerp en in de toenemend individualistische maatschappij elke dag actueel.

De film is sfeervol en kabbelt mooi voort, maar echt een einde zit er niet aan. Misschien maar goed ook. Maar erg bevredigend voelt het niet. Het verbaast me dan ook enorm dat deze film is gebaseerd op een boek.

3,5 sterren

Leuke film.

Opent erg traag maar niet storend. Halverwege komt de film los en er zijn dan een aantal erg benauwde scènes, waarbij de film behoorlijk spannend wordt. Naar het einde toe volgt de film helaas teveel een standaard stramien, maar al met al is dit één van de betere films die ik voor 2 euro uit een grabbelbak heb meegenomen.

3.5 sterren

Ik zette me schrap voor een flutfilm en hij viel me best mee. Adam Devine is voor zijn doen nog redelijk te harden, op wat hysterisch gegil na. Maar als hij halverwege de film zich genoodzaakt ziet om zijn nieuwe schoonouders te helpen met hun plannen, scoort de film wel wat punten voor een leuke uitvoering.

Een simpel hap slik weg misdaadkomedietje maar best oké, weinig irritatie en geen Adam Sandler.

3,5 sterren

Als je dit kijkt met net even de verkeerde combinatie van verdovende middelen in je bloedsomloop, kom je in een bad trip waar je nooit meer uit geraakt.

Meisje bouwt raket, vliegt naar de maan en vanaf daar wordt alles één waas van kleurtjes, rare wezens en uptempo liedjes die klinken als een inzending van Moldavië op het Songfestival.

Vreselijk. 0.5 ster