Old Dads (2023)

Precies!

Redelijk.

Op zich is Old Dads nog wel een vermakelijk filmpje. Prima avondvullend na een werkdag. Meer ook niet, want het is verder toch allemaal nogal standaard. Bill Burr, die ik eigenlijk alleen maar van naam ken, mag de boomer uithangen tegen een generatie geitenwollen sokken. Het is natuurlijk Netflix, dus het is niet dat dit echt cynisch is of zo. Dit is gewoon een tamelijke brave, standaard komedie, met de gekende structuur, waarbij de hoofdpersonages bijdraaien naar het einde toe, zonder helemaal door te slaan naar de andere kant.

Een ander einde had me verbaasd, maar het zou me evenzeer positief verrast hebben. Zo eens écht tegen allerlei schenen schoppen en dit langs alle kanten, ik had daar wellicht nog het meest van genoten. Maar dan had het sowieso minder familievriendelijk geweest.

3

Verdienstelijk van deze film dat het de woke malligheden door de mangel haalt, maar verder dan wat cynische opmerkingen en boomer frustratie kwamen de Old Dads niet. Ze doen wel wat aan symptoombestrijding, maar een echte diagnose stellen ze niet. Op het einde komt het zelfs tot een kentering in het discours: Jack gaat in therapie en stuurt zijn kind naar een staatsschool. Die zweem van introspectie en zelfkritiek uit Hollywood bleek een fata morgana. Geef mij dan maar de snoeiharde maatschappijkritiek van bv. South Park.

Tot deze koude douche op het einde was het al bij al wel vermakelijk. Een generatieconflict werkt altijd goed op het scherm en Bill Burr heeft goeie ondersteuning van zijn twee vrienden Bobby Cannavale en Bokeem Woodbine. Ook die irritante kleine en diens moeder waren zo herkenbaar. Heb zelf ooit een koppel landgenoten een spoedcursus ouderschap moeten geven op een vliegtuig dus kon me wel inleven in de frustratie die onopgevoede kinderen genereren. De humor zit 'm ook vooral in de herkenbaarheid en minder in echte grappen.

Hè? Hier begrijp ik niks van. Bill Burr, een niet onaardige standupcomedian waar ik zo nu en dan graag een show van kijk op Netflix, belandt in een dertien-in-een-dozijn comedy over huwelijksperikelen. Die hij ook nog eens zelf regisseert.

We kennen hem als brutale, anti-woke comedian en de trailer belooft heel wat, maar alle anti-woke grappen zitten al in de trailer! De film voegt er geen reet aan toe. Beter links laten liggen deze en gewoon een standup-show van hem kijken, veel beter.

Hoe Bill Burr zó met de handrem erop een film maakt, geen flauw idee hoe dit kan hoor.

2 sterren

Op momentjes wel heel grappig en een paar keer heb ik hardop moeten lachen, vooral dan als Burr cynisch doet. Maar als hij zich echt kwaad maakt en begint te schelden dan is dat weer echt too much en simpelweg niet grappig. Ook het laatste halfuur is wat matig en de film gaat een beetje als een nachtkaars uit, tegenstrijdig de personages. 2,5*.

Op een paar leuke momentjes na was het een ergerlijke woke film.

"Anti-woke, té woke, niet anti-woke genoeg, (...)."

De verwarring is compleet.

In mijn ogen was dit echt een onvervalste wokiaanse oxymoron. Van het soort pseudo-woke, 'anti-woke in een unwoke-jasje', maar dan wel weer atypisch quasi-wokey-wokey.

Wokeception?

Heb als vrouw wel meerdere keren in een deuk gelegen bij deze film. Verhaal is idd flinterdun ( heeeeeel dun) maar de sfeer er in heen is gewoon grappig.

Er wordt veel geschreeuwd en met fuck gescholden, terwijl de film gewoon saai en alles behalve edgy is. Veel te lage grappendichtheid. Als je woke millennials op de hak neemt, doe het dan goed.

Vre-se-lijk. Niet één keer kunnen lachen. Nog geen glimlachje zelfs.

Die poster ook: de C&A herfstcollectie.

Die kale is maar een agressief mannetje: fuck this, fuck that... Ja, zo kan ik ook wel een film vol krijgen.

Hij scheldt 't schoolhoofd uit voor 'little cunt', ok dat was meer dan terecht, maar vervolgens komt ie thuis, krijgt me daar een preek van z'n vrouw, die het niet heeft over 'little cunt', maar 'stumpy c'... Wel iets van deze tijd, maar totaal niet grappig.

Dit had een aardige komedie kunnen zijn waarin de draak gestoken wordt met de moderne tijd, een anti-woke film is het eigenlijk ook weer niet, want er komt van alles voorbij: de e-sigaret, de elektrische step.. die zijn nou niet echt woke.

Geef mij maar de compromisloze humor van een Archie Bunker of de Bundys.

Je moet het hem maar niet zeggen, maar Bill Burr's typetjes doen me denken aan mijn eigen vader. Het onbegrip naar grote maatschappelijke ontwikkelingen en een kort lontje in alledaagse situaties. Om dezelfde reden vond ik Frank Murphy in de animatiserie 'F is For Family' ook een feest van herkenning. Niet dat 'Old Dads' (2023) nu werkelijk zo goed is geschreven dat het zinnige dingen zegt over een imaginaire cultuuroorlog. Maar het werkt goed als een verzameling losse sketches rond Jack (Bill Burr) als een stekelige persoonlijkheid in een maatschappij vol gevoeligheden. (En sorry pap!)

In zijn regiedebuut verwerkt Burr de thema’s die vertrouwd zijn bij zijn fans. Jack [Bill Burr] is op zijn 46e pas vader geworden en ondervindt nu hoe groot de generatiekloof is met de millennials. Hij verkoopt het bedrijf dat hij met zijn vrienden Connor Brody [Bobby Cannavale] en Mike [Bokeem Woodbine] om meer tijd te hebben voor het vaderschap, maar Jack schuift zijn minachting voor de nieuwe manier van werken en voor het moderne onderwijs niet onder stoelen of tafels. De personages zijn voornamelijk karikaturen en een gemakkelijk doelwit voor Burrs conservatieve retoriek. Fans zijn beter af bij een liveshow, ook al vanwege het geforceerde happy end.

Vraag me niet waarom maar ik vond deze film gewoonweg goed en grappig. Misschien omdat ik in de leeftijd zit van de hoofdrolspelers en daar gaat het hem om in deze film. De drie vijftigers moeten opbotsen met hun dagelijkse problemen en de jongere generatie. Elk van de drie heeft hun eigen typerende probleem en gaat er op hun eigen manier mee om. Ik herken mezelf in heel wat van de aangebrachte topics en vandaar dat ik deze goed vindt. Zal wel niet voor iedereen zo overkomen. Maar bij mij werkte deze film. Geslaagde komedie. 4*

Goede review mee eens, leuk concept maar matig uitgewerkt.

Bijna 2 uur aan nagespeelde Facebook-discussies tussen boomers en millennials, met uitgekauwde cliché-onderwerpen waar jaren geleden alles al zo’n beetje over gezegd is en geen enkele ‘grap’ die je niet al 100 keer eerder hebt gehoord.

Heel aardig filmpje die generatieconflicten leuk weer geeft. Af en toe slaat het wel erg door met de vernederende groepstherapie of de kwaadheid van de krasse knarren. Kijkt toch leuk weg en heeft als boodschap dat niet hele generatie's fout kunnen zijn maar allemaal goede -en foute figuren bevatten.

Ondanks dat ik nog niet in dezelfde leeftijdsklasse als de hoofdrollen val, zag ik wel veel overeenkomsten, ook al is het volgens deze film allemaal niet heel positief. Uiteraard worden de perikelen in deze film wel heel erg opgeblazen, waardoor je alleen maar sympathie kan opwekken voor de hoofdrollen; ik hoef dus nog geen psychiater in te schakelen voor mijn gedrag

De film heeft voor de rest niet heel veel om het lijf, maar door de verschillende personages die weer een karikatuur van zichzelf zijn, blijft het prima om te zien. De af en toe ietwat te geforceerde discussies en clichégesprekken doen het in mijn ogen prima. Het verveelt niet en de vaart blijft erin, al was de persoon naast mij het hier niet mee eens. Iets zegt mij dat ze zich niet kon identificeren.

Daarnaast kwam ik er na het lezen van de berichten hieronder pas achter dat Bill Burr een cabaretier is. Wellicht moet ik onder mijn steen vandaan kruipen en eens een show van hem opzetten. Eens zien of hij grover en harder is dan in deze film.

Al die generatie kloof akkefietjes zijn wel grappig en flink opgeblazen maar er zal wel en kern van waarheid in zitten

jammer dat Burr's karakter dan toch moet worden aangepraat dat hij in therapie zou moeten , eigenlijk is dat wel de doodsteek van de film aan het einde , want dan blijkt dat het gewoon weer business as usual is , en alle 3 de kerels gewoon een voetveeg van hun vrouwen zijn .

Geen van de 3 vrouwen zijn het ook waard om bij te blijven , Burr's vrouw steunt hem niet en is geobsedeerd door die private school die dan die zogenaamde goedkeuring moet geven voor een latere succesvolle loopbaan van hun zoontje .

De donkere vrouw heeft voor 99% kans op een kind van een ander , maar heey wie maalt daar om , en die 3e vrouw is gewoon een onuitstaanbaar kreng die niet weet hoe ze haar kind moet corrigeren bij agressie .

Eigenlijk lijkt het een anti woke film te worden maar uiteindelijk word dat toontje dermate afgezwakt dat er niks van overblijft .