Old Dads (2023)

Matige film over drie vaders die hun gezamenlijke bedrijf besluiten te verkopen. Het hele anti-woke gebeuren ligt er wel erg dik bovenop en blijft ook maar door gaan. Ook mist dit regiedebuut van Bill Burr een beetje een verhaal (redelijk fragmentarisch). Als komiek zorgt hij nog wel voor een aantal vermakelijke momenten. Maar meer dan 3.0 sterren zit er niet in.

Bill Burr maakt een Judd Apatow film.

Bill Burr kan hier prima zijn stand-up grappen in kwijt. Het gaat een beetje te veel over het (anti-)woke gebeuren, waardoor het een beetje een gimmick wordt.

Het is misschien wat voorspelbaar, maar het kijkt makkelijk weg.

Onbekende vrouwelijke cast, maar ze doen het prima.

Dit had zo mooi kunnen zijn. Bill Burr die zich constant al schreeuwend kapot ergert aan alles wat onze bijzonder matige maatschappij te bieden heeft. Heerlijk. En de man verkondigd voornamelijk waarheden. Hij zegt echt weinig rare dingen, maar mag je niks meer zeggen tegenwoordig. Burr is een man die daar totaal schijt aan heeft. Ik mag z'n standups ook graag zien.

Dus wat een zeer grappige, lekker overdreven domme anti-woke campagne in filmform leek te worden, zwakt helaas halverwege af tot een braaf pussy geheel. Burr had alles en iedereen kapot moeten maken in deze film, maar kiest raar genoeg toch voor een correcte middenweg op een gegeven moment. Het leek mij alsof ze Burr totaal niet de vrijheid hebben gegeven die hij moet hebben voor zo'n project.

- You think i'm cold?
- Babe, when you open your legs, I can actually hear the East German National Anthem.

Ik had even niet verwacht op het einde nog even hard te moeten lachen, om deze quote haha.

Het is jammer dat Old Dads niet de hele film het hele vermakelijke niveau van de eerste fase van de film vast weet te houden, want daar is Bill Burr echt op dreef als man uit een steeds meer weggedrukt tijdperk die zijn frustraties los laat in een woke wereld. Het feestje, de belediging op de school en het excuusdeel vond ik echt heel geestig, omdat ik gewoon helemaal achter Burr sta. Vreselijk hoe deugende woke-kneuzen tegenwoordig de dienst uit lijken te maken. Fijn dat er eens een film is waarin flink tegengas word gegeven.

Jammer genoeg slaat de toon halverwege de film een beetje om en is het veel te serieus met het ontslag, de ruzie thuis en de bevalling. Wat een slap soft eind zeg. Gelukkig blijft Jack nog wel lekker onbeholpen en direct, ik was even bang dat hij helemaal bij zou draaien maar zo suf eindigen we gelukkig niet. Hij lijkt een weg gevonden te hebben waarin hij kan leven in een aangepaste wereld. Anyway, ik heb me best vermaakt maar hier had qua grofheid en humor veel meer uitgehaald kunnen worden. Het lijkt er toch op dat Burr aan de handrem heeft getrokken in delen van de film. Dit is zeker een voldoende, maar het had een hele dikke voldoende kunnen zijn.

3*

Op zich best geinig maar zo anti-woke was het helaas niet. Ik vond het vrij soft en wat mij betreft hadden die woke typetjes wat harder op hun nummer gezet mogen worden. Desalniettemin zitten er toch een aantal grappige scènes in en de cast speelt best leuk. Een kleine voldoende.

Terecht geen al te beste reviews, er word o.a gezegd miezerige midlifecrisis. Wat is dit een flauwe totaal niet grappige film, heb buikkrampen, maar niet van te lachen, maar van de ergernis. Bill Burr zijn eerste film als regisseur, ik zou zeggen als dit het niveau blijft, gelieve daarmee te stoppen dan...en woke of anti woke, jongens toch, het is een goede of een slechte film en dit is barslecht...

Redelijk.

Op zich is Old Dads nog wel een vermakelijk filmpje. Prima avondvullend na een werkdag. Meer ook niet, want het is verder toch allemaal nogal standaard. Bill Burr, die ik eigenlijk alleen maar van naam ken, mag de boomer uithangen tegen een generatie geitenwollen sokken. Het is natuurlijk Netflix, dus het is niet dat dit echt cynisch is of zo. Dit is gewoon een tamelijke brave, standaard komedie, met de gekende structuur, waarbij de hoofdpersonages bijdraaien naar het einde toe, zonder helemaal door te slaan naar de andere kant.

Een ander einde had me verbaasd, maar het zou me evenzeer positief verrast hebben. Zo eens écht tegen allerlei schenen schoppen en dit langs alle kanten, ik had daar wellicht nog het meest van genoten. Maar dan had het sowieso minder familievriendelijk geweest.

3

Verdienstelijk van deze film dat het de woke malligheden door de mangel haalt, maar verder dan wat cynische opmerkingen en boomer frustratie kwamen de Old Dads niet. Ze doen wel wat aan symptoombestrijding, maar een echte diagnose stellen ze niet. Op het einde komt het zelfs tot een kentering in het discours: Jack gaat in therapie en stuurt zijn kind naar een staatsschool. Die zweem van introspectie en zelfkritiek uit Hollywood bleek een fata morgana. Geef mij dan maar de snoeiharde maatschappijkritiek van bv. South Park.

Tot deze koude douche op het einde was het al bij al wel vermakelijk. Een generatieconflict werkt altijd goed op het scherm en Bill Burr heeft goeie ondersteuning van zijn twee vrienden Bobby Cannavale en Bokeem Woodbine. Ook die irritante kleine en diens moeder waren zo herkenbaar. Heb zelf ooit een koppel landgenoten een spoedcursus ouderschap moeten geven op een vliegtuig dus kon me wel inleven in de frustratie die onopgevoede kinderen genereren. De humor zit 'm ook vooral in de herkenbaarheid en minder in echte grappen.

Hè? Hier begrijp ik niks van. Bill Burr, een niet onaardige standupcomedian waar ik zo nu en dan graag een show van kijk op Netflix, belandt in een dertien-in-een-dozijn comedy over huwelijksperikelen. Die hij ook nog eens zelf regisseert.

We kennen hem als brutale, anti-woke comedian en de trailer belooft heel wat, maar alle anti-woke grappen zitten al in de trailer! De film voegt er geen reet aan toe. Beter links laten liggen deze en gewoon een standup-show van hem kijken, veel beter.

Hoe Bill Burr zó met de handrem erop een film maakt, geen flauw idee hoe dit kan hoor.

2 sterren

Op momentjes wel heel grappig en een paar keer heb ik hardop moeten lachen, vooral dan als Burr cynisch doet. Maar als hij zich echt kwaad maakt en begint te schelden dan is dat weer echt too much en simpelweg niet grappig. Ook het laatste halfuur is wat matig en de film gaat een beetje als een nachtkaars uit, tegenstrijdig de personages. 2,5*.

Er wordt veel geschreeuwd en met fuck gescholden, terwijl de film gewoon saai en alles behalve edgy is. Veel te lage grappendichtheid. Als je woke millennials op de hak neemt, doe het dan goed.

In zijn regiedebuut verwerkt Burr de thema’s die vertrouwd zijn bij zijn fans. Jack [Bill Burr] is op zijn 46e pas vader geworden en ondervindt nu hoe groot de generatiekloof is met de millennials. Hij verkoopt het bedrijf dat hij met zijn vrienden Connor Brody [Bobby Cannavale] en Mike [Bokeem Woodbine] om meer tijd te hebben voor het vaderschap, maar Jack schuift zijn minachting voor de nieuwe manier van werken en voor het moderne onderwijs niet onder stoelen of tafels. De personages zijn voornamelijk karikaturen en een gemakkelijk doelwit voor Burrs conservatieve retoriek. Fans zijn beter af bij een liveshow, ook al vanwege het geforceerde happy end.

Vraag me niet waarom maar ik vond deze film gewoonweg goed en grappig. Misschien omdat ik in de leeftijd zit van de hoofdrolspelers en daar gaat het hem om in deze film. De drie vijftigers moeten opbotsen met hun dagelijkse problemen en de jongere generatie. Elk van de drie heeft hun eigen typerende probleem en gaat er op hun eigen manier mee om. Ik herken mezelf in heel wat van de aangebrachte topics en vandaar dat ik deze goed vindt. Zal wel niet voor iedereen zo overkomen. Maar bij mij werkte deze film. Geslaagde komedie. 4*

Ondanks dat ik nog niet in dezelfde leeftijdsklasse als de hoofdrollen val, zag ik wel veel overeenkomsten, ook al is het volgens deze film allemaal niet heel positief. Uiteraard worden de perikelen in deze film wel heel erg opgeblazen, waardoor je alleen maar sympathie kan opwekken voor de hoofdrollen; ik hoef dus nog geen psychiater in te schakelen voor mijn gedrag

De film heeft voor de rest niet heel veel om het lijf, maar door de verschillende personages die weer een karikatuur van zichzelf zijn, blijft het prima om te zien. De af en toe ietwat te geforceerde discussies en clichégesprekken doen het in mijn ogen prima. Het verveelt niet en de vaart blijft erin, al was de persoon naast mij het hier niet mee eens. Iets zegt mij dat ze zich niet kon identificeren.

Daarnaast kwam ik er na het lezen van de berichten hieronder pas achter dat Bill Burr een cabaretier is. Wellicht moet ik onder mijn steen vandaan kruipen en eens een show van hem opzetten. Eens zien of hij grover en harder is dan in deze film.

Al die generatie kloof akkefietjes zijn wel grappig en flink opgeblazen maar er zal wel en kern van waarheid in zitten

jammer dat Burr's karakter dan toch moet worden aangepraat dat hij in therapie zou moeten , eigenlijk is dat wel de doodsteek van de film aan het einde , want dan blijkt dat het gewoon weer business as usual is , en alle 3 de kerels gewoon een voetveeg van hun vrouwen zijn .

Geen van de 3 vrouwen zijn het ook waard om bij te blijven , Burr's vrouw steunt hem niet en is geobsedeerd door die private school die dan die zogenaamde goedkeuring moet geven voor een latere succesvolle loopbaan van hun zoontje .

De donkere vrouw heeft voor 99% kans op een kind van een ander , maar heey wie maalt daar om , en die 3e vrouw is gewoon een onuitstaanbaar kreng die niet weet hoe ze haar kind moet corrigeren bij agressie .

Eigenlijk lijkt het een anti woke film te worden maar uiteindelijk word dat toontje dermate afgezwakt dat er niks van overblijft .