Meningen

Weer een erg lief, eenvoudig verhaaltje. Werkt voor mij als en frisse douche na een klamme, warme dag. Heerlijk ongecompliceerd, maar o zo mooi vormgegeven!

Zeer aan te bevelen voor diegenen die Yamada's oudere drama-films en b.v. Kabei kunnen waarderen. Zeer ingenieus opgebouwd. Door het essay krijgt de regisseur de gelegenheid rustig alle leerlingen voor te stellen en hun relatie met hun leraar Kuroi. In dit genre is Yamada ècht een (zoniet dè) vakman.

Ik vond het een zeer ontroerende film over een klein onderwerp. Ik ben ook benieuwd of Yamada dit niveau blijft halen in de andere Gakkô-films?

Deel twee maakte iets minder indruk op me als Gakko 1, maar is nog steeds mooi drama. Weer de komiek Toshiyuki Nishida (Hama-chan in de Tsuribaka Nisshi-reeks) in een beetje dezelfde hoofdrol.

Dat is toch wel het minpuntje aan deze film in vergelijk met Gakko 1: het is een beetje een herhaling van zetten, zeker de rol van Nishida. Verschil is wel dat het in deel 1 ging om een middelbare school voor volwassenen en hier voor geestelijk gehandicapte jongeren.

Toch wordt er prima geacteerd en is het (winterse) landschap van Hokkaido een mooi en weer eens een anders dan anders Japans decor. De acteur die Yuya speelt doet het prima en zijn vreselijk irritante gedrag maakt het dat je meteen respect voelt voor leraren en begeleiders van dit soort geestelijk gehandicapte mensen.

Hidetaka Yoshioka, een acteur die veel opduikt in Yamada's films speelt een wat slimmere geestelijk gehandicapte, die duidelijk doorheeft dat hij nooit helemaal geaccepteerd zal worden in de gewone maatscahppij en daar duidelijk onder lijdt.

Overall, mooi drama dat meestal de juiste snaar raakt.

Weer een typisch Yamada drama, dat tòch weer op het einde weet te ontroeren. Visueel niet een van zijn hoogvliegers, maar diegenen die gewoon een kijkje in het gewone dagelijkse Japanse leven willen, komen wel aan hun trekken.

Qua plot uit Yamada hier zijn bezorgdheid over het massale ontslaan van (witteboorden) werknemers van 50+ leeftijd eind jaren negentig.

Shinobu Ôtake heeft in deze film een enorm lieve uitstraling.

Ik hem me in ieder geval weer vermaakt!

Ook ergens triest: deze maffiosi doen meer voor Moedertje Rusland en haar ingezetenen als bijvoorbeeld de Abramovitsjen en andere oligarchen die 'legaal' (?) hun fortuin hebben vergaard. Ze doneren veel aan cultuur en goede doelen en laten zo wel een deel van hun fortuin terugvloeien ten bate van minderbedeelden, iets waarmee ze in deze docu hun straatje mee proberen schoon te vegen en sympathie proberen te kweken bij de kijker.

Weinig stemmen en geen enkel bericht of mening?

Ik vond dit best een amusant filmpje. Yuen Biao/Ah Ching leek me eerst een hork à la Chuck Norris of Steven Seagal, maar blijkt later toch wèl sympathiek. Ah Ching die moet assimileren in de hedendaagse tijd is best koddig.

De gevechten en stunts zijn prima in orde. Gaaf zijn de autosurfstunt en de onwaarschijnlijke sprongen van Yuen Wah, maar ook Yuen Biao laat pracht staaltjes lenigheid zien!

Best acteerwerk komt van Maggie Cheung die een heel apart typetje neerzet. Af een toe bijna een soort komisch Chinese Ma Flodder!

In het begin wel enorm veel overacting van de acteurs die later beter lijken te worden. De film is zeker chronologisch geschoten?

Voor de fans van dit genre zeker het bekijken waard!

Op zich niet onaardig en de film heeft zijn leuke momenten, maar na een uur werd ik die stomzinnige kop van Zach Braff wel zat. Hij schijnt trouwens in elk shot van de film te zien te zijn?

Portman is een lekker ding, maar in deze film vind ik haar niet overtuigen, eigenlijk zelfs irritant!

Een film die ik morgen alweer vergeten zal zijn.

Yep. Dat straalt er van alle kanten vanaf!

Deze film lag voor 1 euro ergens, voor die prijs dus een mooie gelegenheid om deze film weer eens te zien. Toen vond ik de film (èn Christa Denton, die zusje Al speelt) erg leuk en vandaag de dag eigenlijk nog wel (hoewel ik niet weet hoe Christa Denton er nu uitziet! Maar laten we optimistisch zijn...).

Films als deze, The Goonies, Silverbullet, Stand by Me, Adventures in Babysitting, The Breakfast Club, enz, enz., ik blijf ze bij tijd en wijlen nog wel te pruimen vinden.

Ik had Stephen Dorff trouwens niet herkend...

Niet onaardig. Eén van de weinige films waarin ik Jude Law wel te pruimen vind!

Verhaal deed me denken aan 'Brave New World' van Huxley, lijkt me daar ook losjes op gebaseerd.

Uma blijft ook altijd nog plezierig om naar te kijken. Bovendien heeft ze een perfecte Freggle-kop voor SF en Fantasy films!

Mooie film! Deed me erg denken aan Novecento, mede natuurlijk door Burt Lancaster in een soortgelijke rol.

Wat is die Claudia Cardinale een lekker sensueel ding in deze film zeg! Ik zou haar zo bespringen !!!

Ook grappig om Terence Hill te zien in een bijrolletje!!!

Prachtige illustratief shot voor het thema van de film is die van de stoffige familie Salina in de kerk!

Wow! Wat een gave, rauwe film. Opvallende soundtrack en vooral weer een (Chinees) prachtige belichting. Hong Kong doet me hier erg denken aan het spel Syndicate Wars dat ik vroeger speelde. Of animatie als Ghost in the Shell. Of zelfs Paul Verhoevens Total Recall. Heel luguber en kil.

Voor mij honderd maal beter dan shit als films als 'A Better Tomorrow' van John Woo welke ook enorm rauw zijn, maar die vol belachelijk 'heroïsch' gezeik zitten. Hier geen enkele heroïek en zelfs weinig hoop. Indrukwekkend acteerwerk van Edison Chen en Sam Lee, trouwens.

Inmiddels mijn vierde van Shindô. Toch een beetje een miskend filmmaker, deze man. Alleen Hadaka no Shima, Onibaba en Kuroneko worden geroemd en zijn met Engelse ondertiteling te verkrijgen. Over de rest kunnen we alleen maar gissen, want die kunnen we niet zien. En dat terwijl de man met zijn 97 jaar nog steeds films maakt en scripts schrijft (Hachiko, waarvan een (overbodige!) remake met slijmbal Richard Gere nu in de bioscopen draait is bijvoorbeeld van hem!).

Dit is qua faam zijn vierde film en door te pindakazen kon ik hem eindelijk zien, zij het in slechte staat als zoveel Japanse films uit die tijd. Wel legaal, want de film is een public domain movie. Op en top Japans overigens, deze film.

Hoewel Shindô nooit geroemd wordt voor zijn subtititeit (niet onterecht), is deze film wel mooi en subtiel in tegenstelling tot Imamura's Kuroi Ame (Black Rain), die ook over de gevolgen van de bom op Hiroshima gaat (overigens óók een goede film).

Shindô brengt, i.t.t. Imamura, het leed niet of nauwelijk expliciet in beeld. We zien de hoofdrolspeelster Takako de resten van haar ouderlijk huis bezoeken, we horen dat haar vriendin onvruchtbaar is geworden, we zien een man sterven aan stralingsziekte en een ziek meisje, we zien een vrouw die mank loopt. Wat ook enorm opvalt is hoe warm Takako verwelkomt wordt door de mensen die ze bezoekt, volgens mij omdat de rest van Japan de mensen in Hiroshima al gauw aan hun lot overlieten, iets wat heel duidelijk wordt aangestipt in Imamura's film. Deze mensen zijn blij dat iemand ze bezoekt, ze niet mijdt en vraagt hoe het met ze gaat. Verder is de film mooi geschoten (met figuranten die zichzelf spelen) en de gebruikte muziek is goed gekozen.

Voorts mooi subtiel is de reactie van Takako en haar vriendin op het geluid van een overkomend vliegtuig. Ze zijn angstig en in gedachten 7 jaar terug, volledig in contrast met de reactie de kleine Taro.

Het plot lijkt ergens wel een beetje op Keisuke Kinoshita's latere Nijushi no hitomi (Twenty-Four Eyes) en wellicht heeft Kinoshita inspiratie geput uit deze film. Nobuko Otowa, Shindô's muze en zijn vrouw tot haar dood, speelt een verrassend lieflijke Takako. Verrassend omdat ik haar eigenlijk alleen ken van ouwe-tangen-rollen in haar latere films. Nu zie ik eindelijk wat Shindô in haar zag.

Dàt is nou net de reden waardoor ik deze film een hoog cijfer geef. Om weer het vergelijk te maken met Imamura's Kuroi Ame: Dit zijn de echte puinhopen van 1952 en niet in scène gezet. Historisch dus belangrijk. Dit jaar was ik op vakantie naar Japan en heb Hiroshima bezocht, wat bijna onherkenbaar is in vergelijk met het(zelfde) Hiroshima in deze film. Waarschijnlijk waardeer ik deze film hoger door dit bezoek, want ik herkende vele locaties wel. Zo was het grappig om het vredesmuseum in aanbouw te zien, of het toen nog totaal verwoeste kasteel, waar Iwakichi bij de vestingmuren woont.

Ik vind de film wel een hoogvlieger, maar helaas in de vergetelheid geraakt doordat er zoveel nieuwere films zijn gemaakt met hetzelfde onderwerp. Als je die (zoals ikzelf) ziet vóór deze film, dan lijkt deze wat tam en flauw, maar deze vergelijking doet deze film onrecht aan.

De Buster Keaton/Charlie Chaplin vergelijking vind ik net zo onzinnig als de eeuwige Beatles/Rolling Stones vergelijking. Volgens mij kun je ook best van beiden houden en de genialiteit van beide heren zien.

Keaton's specialiteit was toch echte slapstick. In deze film zit wat mij betreft iets te weinig slapstick en men focust toch meer op een soort avonturenverhaal naar mijn smaak. Om 'the Goat'" heb ik b.v. toch ècht veel meer blauw gelegen van het lachen. Fantastische slapstick en tijdloze humor. Jackie Chan, Jet Li, Rowan Atkinson als mr. Bean, Bud Spencer & Tenece Hill, allen hebben eigenlijk voortgeborduurd op wat Keaton, Chaplin, Lloyd en hun tijdgenoten al 90 jaar geleden lieten zien.

Het briljante in deze film zijn toch wel de stunts die Keaton gewoon ZELF uitvoert. De man had kloten van staal zo groot als skippyballen! De capriolen die Keaton hier op de trein uithaalt:

Geen stuntman tegenwoordig zal dit soort stunts nog uitvoeren. Veel te gevaarlijk en geen verzekering dekt je!

Helaas zal dit niet door iedereen die deze film ziet onderkend worden doordat men tegenwoordig gebruik makende van special effects en computer animaties veel spectaculair ogendere stunts tevoorschijn weet te toveren.

Qua verhaal blijft alles ook nog aardig spannend en de film boeit de volle lengte lang. Chapeau Buster!

Ik ben toch 1,86 m lang en ik vond hem toch wel leuk?

Mwoah, voor de liefhebber van fantasy een lekker simpel filmpje voor tussendoor. Geen meesterwerk, af en toe zelfs tenenkrommend, maar toch wel onderhoudend. Het spotten van bekende gezichten is nog wel aardig in deze film (zoals vogelfreak Bill Oddie, of Val Kilmer....)

Patrick Swayze begint trouwens wel al een vellige oude kop te krijgen, zeg!

Vanwege het tijdsbeeld natuurlijk een heel bijzondere film, net als Roma, Città Aperta. Wat voor budget je ook hebt, zon óvertuigend decor als 'the real thing' kun je nooit evenaren. De ruines van Berlijn zien er werkelijk verschrikkelijk uit om in op te groeien. Voor iedereen in Europa was het vlak na de oorlog moeilijk, maar voor de Duitsers nog eens extra moeilijk omdat ze natuurlijk ook nog eensvolledig door alle andere Europeanen werden uitgekotst. Op symapthie hoevden ze niet te rekenen.

Het acteren is inderdaad houterig (typisch Duits?), maar dat komt ook vanwege de Italianse dub. Bijzonder treurigeinde. Wat een pedo-creep trouwens, die leraar! Brr!

Hmmm, deed me niet zoveel. Soms mooi, maar voornamelijk saai. Het hele gebeuren deed me sterk denken aan de films van Béla Tarr, vooral het ellenlange shot opzij van de lopende Affleck en Damon deed me denken aan Sátántangó.

En waarempel, bij de aftiteling: met dank aan Béla Tarr!

Verder moest ik denken aan 'Open Water'. Tja. En ook die film vond ik matig. Misschien moet je last van pleinvrees hebben om hier wat mee te kunnen?

Estetisch toch nog wel mooi, daarom blijf ik mild in mijn becijfering.

Tjemig wat een matige film! Een totaal mislukte rip-off van 'the Sixth Sense'.

De enige keer dat ik even schrok was toen ik indutte en daardoor mijn koffie over mijn broek morstte!!!

Het enige originele was het gegeven dat Mun in het begin het verschil tussen geesten (of zoiets) en echte mensen niet doorhad doordat ze zolang blind was geweest. Daarom 1* i.p.v. 0,5!

Grappig! Wij hadden precies hetzelfde!

Dacht dat het een thriller was. Kreeg gauw het idee dat het één of ander drama over een geesteszieke zou worden, maar het bleek toch een thriller!?!

Blunt vond ik erg sterk spelen en uiteindelijk vond ik het hele verloop en de afloop zeer bevredigend. De 'twist' en clou zie je wel al mijlenver aankomen.

Mmm, wat schuift dat, zo'n baantje? Ik blijk er dus wel talent voor te hebben. Zou ik dat op mijn cv kunnen zetten?

Inderdaad, want dit is gewoon een leuke vlotte film met een goed plot. Vanaf het moment dat Harold de bruiloft wil gaan voorkomen en kostte wat kost op weg moet naar die bruiloft, wordt de film briljant. Deze episode is vergelijkbaar met de briljantie van de treinrit in Buster Keaton's 'The General'.

Ik vind Lloyd overigens niet onderdoen aan zowel Keaton als Chaplin. Ze zetten alledrie een verschillend typetje neer en het ene typetje mag de ene persoon gewoon meer als de andere. Ze zijn alledrie echter uniek en staan op zichzelf (als een huis!).

Nederland/België?

Absoluut wel een plezierige ilm om te bekijken, maar Joon-ho Bong levert dan ook nooit echt troep af. Maar een meesterwerk? Nee. Daarvoor is dit toch ècht te standaard en voor mij niet verrassend genoeg op velerlei vlakken. Veel van wat er in de film gebeurd heb ik al eens gezien in andere films. Het lijk wel een mix van b.v. La Cara Oculta (2011), Bin-jip (2004), The Cable Guy , Mother!, The People under the Stairs, Mientras Duermes, Wait until Dark, The Ladykillers, noem maar op!

Ook de 'verborgen' dubbele laag in de film is niet moeilijk te vinden. Wie is er nu eigenlijk de parasiet, de arme familie, of toch de rijke familie? Een koning teert eigenlijk ook op de samenleving....

Neemt niet weg dat er goed wordt geacteerd en dat de film vlot wegkijkt. Ik heb me er zeer mee geamuseerd.



Volgens mij speelt deze scene zich alleen af in de verbeelding van de zoon. Daarom komt vader ook gladgeschoren en met een normaal kapsel naar boven.

Het enge gezicht dat het jongetje bij de trap zag was de man van de huishoudster. Net als de vader van de familie later kon hij gewoon af en toe de kelder verlaten als de huishoudster dacht dat de kust vrij was.

Weinig boeiende film. Saai, saai en nog eens saai. Oninteressante personages. Maar misschien mis ik de achtergrond om de fijnheden van deze film goed te kunnen doorgronden. Ik heb wel de indruk dat Japanners of Japanologen véél meer uit deze film kunnen halen.

Wel vond ik de grootvader erg slecht gegrimeerd. Hij had zo kunnen doorlopen naar de set van een kung fu B-film om daar als slechterik op te treden!

Voor mij juist de minste van Oshima. Shonen vond ik toch stukken beter.

Dàt vond ik inderdaad wèl een hoogtepunt, deed me weer opveren en behoedt de film bij mij van een al te lage score. Wat een debiel ogende bedoening. Zag er komisch uit!

Oef, geen meevaller. Ik was blij eindelijk weer eens een Nomura te kunnen zien, maar dit vind ik wel één van zijn mindere films. Aan de cast ligt het niet, want met Momoi, Emoto en Iwashita heb je toch wel wat vakmensen verzameld?

Nomura gaat in veel van zijn films het hele land door, wat ik altijd alleraardigst vind. Hier speelt 80% van de film zich in een rechtszaal af, wat niet erg hoeft te zijn (Morita's 39 Keihô dai Sanjûkyû Jô heeft dit ook en kon ik ook waarderen), maar hier vond ik alles toch erg ongeloofwaardig. Nu heb ik werkelijk geen idee hoe het er in Japanse rechtszalen aan toe gaat, maar dat een verdachte constant kan interrumperen, getuiges ondervragen en intimideren en doodgewoon herrie maken, wil er bij niet echt in? Maar wellicht kan/kon dit allemaal?

Uiteindelijk zie je de clou ook al mijlenver aankomen, dus ook de suspense is er niet. Nee, niet een film van Nomura die ik iemand zou aanraden.

Een vreemde, moeilijke, surrealistische film uit Roemenië. En nog wel uit de tijd van Ceausescu!!!

Ik vond de film beurtelings saai als fascinerend en wist hem, ondanks de lange speelduur, tòch uit te kijken. Sowieso een aparte setting van vervallen kuuroorden. Ik vind het moeilijk oordelen. Soms dacht ik het plot te vatten en dan was ik de draad weer helemaal kwijt. Misschien moet je goed op de hoogte zijn van de politieke situatie van Roemenië in die tijd om de film echt te kunnen waarderen. Ik ben dat helaas niet.

....en ik vraag me af: 'waarom????'

Toch een vrij standaard dysfunctionele-familie-dreigt-uiteen-te-vallen-maar-komen-door-tegenslag-weer-tot-elkander-film. Nergens echt speciaal en een soort Koreaanse 'Flodder'. Ook een typisch Koreaanse film, wat betreft gemep, geschop en schelden.

Niet speciaal, maar toch best uit te kijken.

Ik zet deze film altijd op als ik niet kan slapen. Het enige nadeel is dat ik dan 's-ochtends op de bank wakker wordt met mijn afstandbediening in de hand....

Dat mijn held Robert de Niro aan deze pulp heeft meegewerkt. Wat een pulp!

De laatste film van Nobuko Otowa (de vrouw van regisseur Kaneto Shindô), die voor het uitkomen van de film stierf aan kanker. Gek dat ze op één of andere manier nooit opgenoemd wordt als één van de Japanse topactrices, maar eigenlijk was zij toch zeer veelzijdig en dè leading actrice van de decades daarvoor. Ik zou eigenlijk geen andere actrice weten die aan haar kon tippen.

Hoewel de film in het begin af en toe van truttigheid aan elkaar hangt en ik me best ergerde aan Yoko Morimoto (die naar, wat me achteraf niet verbaasde, werd gespeeld door Haruko Sugimura, degene die in Ozu's Tokyo Story de vreselijkste dochter van het bejaarde koppel speelde en vele andere onsympathieke rollen in films!) bleef het me toch genoeg boeien om te blijven kijken.

Na even doorbijten volgen toch enige verrassende wendingen (de gevangene, de bekentenis van overspel met Yoko's man van Toyoko) en wordt het geheel toch wel leuk. Opvallend trouwens dat dit door de Japanse censuur is gekomen??? Shindô heft wel de grens opgezocht en deze blijkbaar net niet overschreden?

Me dunkt! Mr. Bean (ook héél leuk en goed gedaan, trouwens) lijkt me gewoon een moderne rip-off van Chaplin en Buster Keaton. Maar dit soort humor is tijdloos.

De BBC zendt nu een serie op zaterdagavond uit over de 'stomme' komieken, met aansluitend een film daarvan. Hopelijk komt ook Harold Lloyd nog aan de beurt!

Twee weken geleden lieten ze 'The Goat' van Keaton zien, echt fucking brilliant! Helaas te kort voor MM, anders kreeg ie van mij 5 sterren.

Maar enfin, voor mij is dit niet Chaplin's beste film, maar nog steeds heel erg goed! Scenes als de worsteling tussen Big Jim en Black Larsen, waarbij de loop van het geweer steeds op Chaplin blijft gericht, blijven leuk. (overigens een hergebruikte grap van Buster Keaton, hij en Chaplin deden dit over en weer en probeerde de grappen te verbeteren!)

De leukste scene vond ik het dansen met afzakkende broek en daarna met de hond.

Ook al vindt je deze film oubollig, hij verdient (volgens mij, ik ben geen expert!) toch minimaal een voldoende voor de in die tijd revolutionaire takes? Zoals wanneer Chaplin in de ogen van de hongerige Big Jim in een kip verandert? Ik denk niet dat zoiets toen al eerder gedaan was?

Als kind ook gezien en het schrikeffect was wel héél goed gedaan!

Totáál ongeloofwaardig verhaal, maar vanwege de nostalgie kan ik (nu) echt geen onvoldoende geven. Toen vond ik het gewoon een goede film!

Hoewel de films totaal niet op elkaar lijken zie ik in de beoordeling hier grote paralellen tussen Gomorra en Jarhead. Blijkbaar hebben veel mensen totaal verkeerde verwachtingen bij deze films en kunnen deze al kijkende niet meer bijstellen?

Deze film vond ik tegen het saaie aanleunen, maar in ieder geval duizend malen beter dan de Amerikaanse mafiaverheerlijkingsverhaaltjes die we al zo vaak kregen voorgeschoteld. Moge deze film een koude douche zijn voor de fans van dit genre.

Ik vroeg me al kijkende af hoe de regisseur aan zijn acteurs en figuranten is gekomen? Of spelen ze gewoon zichzelf? Ze komen in ieder geval overtuigend over. Waren ze ook niet bang voor represailles uit Comorra-hoek?

I.t.t. velen hier vond ik de verhaallijnen prima te volgen en de afwisseling zorgde er toch voor dat het niet tè saai werd.

Hé, Onderhond was me één dag voor...

Tijdens het toevoegen intrigeerde (het plot) van de film me al en de Taiwanese cinema stelt me de laatste jaren niet teleur, dus hier echt naar uitgekeken. Ik had eigenlijk iets luchtigs als 4th Period Murder Mystery verwacht, maar het blijkt toch ècht wel een Taiwanese film. Hopelijk gaan mensen niet met de verkeerde verwachtingen kijken.

Zelf kan ik met zowel deze als de andere genoemde film uit de voeten. Voor velen zal dit veel te uitgesponnen en te lang duren, maar ik vond het mooi drama met genoeg mysterie om het geheel boeiend te houden. Daarnaast is de film bijzonder stijlvol geschoten. Elk shot is raak en een plaatje op zich. Gek, tijdens het kijken besefte ik me dat dit al bijna 'gewoon' voor me wordt voor films uit 'Groot China'!

Helemaal mee eens. Als ik het gemiddelde (6.5) op IMDB zie, vrees ik je laatste zin. Hopelijk krijgt Chang vaker kansen.

Edit: hmm, hij blijkt al eerder een film te hebben gemaakt die ik óók heb toegevoegd, maar die staat onder een andere naam op MM. Even een correctie indienen.