Meningen

Suzuki! Briljant!!!!

Dat hij hier aan meewerkt is zo mogelijk nog briljanter! Als je dit oudst nog levende enfant terrible van de Japanse cinema niet herkent dan ontgaat je veel van het 'punt' van de film.

De samurai-film van Matsumoto heb ik nog niet gezien, maar de andere twee vond ik gweldig, dus de verwachtingen waren hooggespannen! Ik werd eerst op het verkeerde been gezet door het vreemde filtertje met weinig blauwkleuren (ik vond het erg mooi passend, maar later dacht ik weer: 'het zal toch niet in mijn tv zitten?' Want dat is dan ook weer zo lulllig: als ik hier neerpen: 'geweldig sepiafilter!' en iedereen dan: 'hùh???', en het vervolgens in de instelling van mijn apparatuur zat! )

Blijkbaar is het hier 'love or hate' wat betreft de humor van Matsumoto. Voor mij is het love, al zat er voor mij in Symbol meer om te grijnzen. Maar ook hier volop absurdigheden die ik heerlijk vind (het platslaan van de sushi, de Queen of slobber, de opmerking over het 'subplot?' en introductie van Suzuki )

Wat mij betreft is het ook een zeer passend eerbetoon aan Suzuki, want van zijn films begrijp ik ook vaak geen bal!

Edit: Ik ben het eens met Onderhond wat betreft het talent van Matsumoto. Hij is één van de weinigen die momenteel de Japanse filmvlag hooghoudt wat betreft originaliteit, consistentie en uitvoering.

Edit 2: @Onderhond Jo Shishido, inderdaad!!!! Dat kan niet anders dan een verwijzing zijn!

Weer prachtig qua decors en attributen! Wel erg flauwe en een beetje oninteressante verhaaltjes (alhoewel ik ze na het lezen van rubenn's betoog er achteraf toch meer inhoud toedicht).

De Middeleeuwen zien er bij Pasolini wel realistischer uit als in bv. wangedrochten als 'First Knight' of 'Robin Hood: Prince of Thieves'.

Ik vind het altijd leuk om acteurs in bijrolletjes te spotten en zag al meteen Mr. Rumbold van de Britse comedy 'Are you being served?'

Iemand anders hem ook gezien????

Ook deze Loach-film is door mij weer goed te verteren! Mooi lichtbitter drama met toch wat broodnodige humor zo af en toe. Volgens mij is dit de eerste film van Loach die ik zie met een Happy ending, al zette hij me daarmee aan het einde toch nog op het verkeerde been! Gaaf!

Die gast die Tom speelde laat wèl in elke film zijn broek zakken, zeg! In ‘This is England’ ook al! Een professionele mooner, die gast! Wel onsmakelijke beelden, overigens...

Edit: ik zie net op imdb dat de mooner in deze film niet dezelfde is als die van This is England! Maar ze lijken wel als 2 druppels water op elkaar!!!

Typisch Japans drama van een op gezegende leeftijd gekomen meester. Shinoda en Imai leverden soortgelijke werkjes af in de winter van hun carrière. Al is dit achteraf de herfst van Shindô's carrière, maar het is ook bijna niemand gegeven om zó oud te worden en ook nog gewoon door te kunnen werken. Hier had hij zelf ook gezien deze film niet op gerekend!

Naar verluidt Kaneto Shindô's meest persoonlijke film waarin het niet moeilijk valt te raden dat de aan zijn jeugd terugdenkende hoofdpersoon grotendeels is gebaseerd op Shindô zelf.

De hoofdpersoon hangt nogal aan zijn moeder en ze hebben een bijna incestueuze relatie die soms de wenkbrauwen doet fronsen. Shindô vroeg voor de rol van de moeder veel van actrice (èn zijn vrouw & muze) Nobuko Otowa, die er voor haar leeftijd nog ongelofelijk mooi uitziet. Ze is 61, speelt een vrouw van 51 en zou zo 41 kunnen zijn! Sowieso één van de grootste en veelzijdigste, maar ook ondergewaardeerde Japanse actrices van de jaren 50-90 deze dame!!

Minpunt van de film vind ik dat je (of ik, in dit geval) geen idee hebt wat Shindô nu precies voor punt wil maken met dit verhaal? 'Ja? Èn?', denk je na afloop. Waarom de regisseur de film in zwartwit heeft gemaakt is me ook een raadsel, al is het resultaat zeker mooi uitgevoerd, maar dat Shindô dàt kon wisten we al van 'Onibaba' en 'Kuroneko'.

Wellicht zit het punt van Shindô besloten in iets wat de hoofdpersoon in de film zegt: 'Mijn broers en zussen zijn nu allemaal dood! Zelf zal ik ook niet lang meer leven. Dan zal er niemand meer zijn die zich mijn moeder kan herinneren'!'

Ik zou graag Shindô's latere films en zijn 'naughty' films uit de jaren zestig (die in retrospect wellicht beter zijn dan je zou vrezen!) zien, maar deze zijn zelfs niet te pindakazen, net als de latere films van Shinoda, Kinoshita en eigenlijk alle films van Imai.

Jammer.

Minpuntjes:

- De grimeur van de oude lord krijgt van mij een dikke onvoldoende.

- Ik vond de film ook wat saai en had moeite om hem uit te kijken.

Gelukkig eindigde de film wel sterk met de hier al eerder gememoreerde scene met het gevecht aan de bosrand. De film bevat ook erg veel mooie beelden. Daarom voor mij toch een dikke voldoende, maar ik vond Seven Samoerai en the Hidden Fortress persoonlijk beter dan Ran.

Inmiddels al een jaar geleden gezien en ik ben nog steeds zwaar onder de indruk van deze geweldige film. Zoals Paalhaas terecht aanstipt is er over deze inhoud van deze film zat te filosoferen en zowel voor gelovigen als niet/gelovigen.

Daarnaast is de cinematografie geweldig en geeft Majidi met de soundtrack een idee hoe blinde mensen de wereld ervaren. De prachtige beelden worden namelijk versterkt door een kakofonie van vogels en insecten, aangevuld met het ruisen van wind of regen.

Hier ben ik het niet mee eens. Vooral vader Hashem is een prachtig complex karakter waar ik enorme gemengde gevoelens over kreeg. Hij is geen eendimensionale slechterik. Aan de ene kant kan je zijn denken niet goedkeuren en roept hij negatieve gevoelens op. Daarnaast is hij ook op vele vlakken beklagenswaardig: om het feit dat hij niet blij kan zijn met wat hij wèl heeft en om de pech die hij wel degelijk ook heeft. Het klagende, mekkerende geluid dat hij (en de kijker) af en toe hoort geven aan dat hij (weet dat hij) een verkeerde keuze maakt of gaat maken (alsof de duivel hem iets influistert!). Hij denkt er tenminste nog wel over na en maakt de foute keuze niet graag.

Je zou hem wel willen toeschreeuwen: "doe het niet!!!!"

Volgens mij zitten in 'Post Tenebras Lux' van Reygadas erg gelijkende klagende, mekkerende geluiden in soortgelijkende scènes. Het zou me niet verbazen als Reygadas deze film gezien heeft.

Grappig en verbazend overigens dat ik Majidi's films zo sterk kan waarderen, terwijl hij toch onmiskenbaar een religieuze inslag in zijn werk heeft. Vaak stoot me dit enorm af, maar bij de films die ik van hem gezien heb stoort het me totaal niet.

Alweer eentje van Kurosawa die bij me in de smaak valt. Heeft de man überhaupt slechte films gemaakt?

De 88 minuten vlogen zó om. De film is ook leuke hersengymnastiek, want je gaat je afvragen wat de motieven van de getuigen zijn en waarom ze hun verhaal zo inkleuren.

De lach van Mifune's karakter vond ik wel intzettend irritant.

Prachtig: de onbeholpen gevechten, totaal niet stilistisch, maar puur op overlevingsdrang gebaseerd!

Heel apart, maar kon me (nog) niet echt boeien. Dit is echt een film die ik op me in moet laten werken en later nog eens moet zien.

Indrukwekkend vond ik wel de twee totaal verschillende verschijningsvormen van Maria Bonnevie! Ik zag pas bij de aftiteling dat ze zowel Simone als Aimee speelde! Had ik totaal niet gezien! Maar misschien zegt dat meer over mijn opmerkingsgave tijdens het kijken van deze film is dat dan des temeer een reden om de films nogmaals te bekijken.

Volgens mij was het karakter van Jared Leto toen ook allang al een junk. Waarom verpand je anders je moeders tv?

Prima drugsgebruik ontmoedigende film. Het viel me op dat de problemen van hoofdpersonen pas beginnen als er een bende-oorlog uitbreekt, waardoor de beschikbaarheid van de dope laag wordt en prijzen dus torenhoog. Met andere woorden: de drugs zijn niet zozeer het probleem, maar wel dat het illegaal is en de criminaliteit die daarop inspringt. Legaliseren dus die hap.

De film ondersteunt me in die mening ook omdat ik (op de pillenmoeder na) geen enkele medelijden krijg met de hoofdpersonen. Eigen schuld dikke bult.

Toch liep hun leven tijdelijk wel lekker: toen ze geld verdienden met het versnijden van drugs - en daardoor zelf ook op geregelde tijden hun drugs kregen- leefden ze redelijk normaal. Harry bezocht zelfs zijn moeder weer en kocht zelfs een tv voor haar!

Ik vind de film dus niet zozeer een pamflet tègen drugsgebruik an sich, wel tegen drugsgebruik in deze tijd waarin het illegaal wordt gehouden.

Waar ik Pi van Aronofsky ontzettend stroboscopisch irritant vond, vind ik deze film heerlijk gemonteerd. Schitterend de flitsen in 5 secs waarin je supersnel de drugsinname ziet worden afgebeeld!

Zeer fraai in beeld gebrachte thriller! Beetje een ongeloofwaardig verloop (dat Jen met een brok cactus in haar buik dit nog allemaal weet te bewerkstelligen mag je met een flinke korrel zout nemen!), dat wel, maar de film blijft beklijven en er mooi uitzien zowel in gore als stilistisch. Coralie Fargeat moest ik maar eens in de gaten blijven houden, al is het alleen maar om mijn vrouw tevreden te stellen met een 'vrouwvriendelijke' film?

De laatste 'kill' was behoorlijk spannend met gewoon het simpele gegeven van in cirkels achter elkaar aanlopen!

Rosie O'Donnell vond ik eerst erg overdreven en irritant acteren, maar nadat ik een foto zag van de dame waarop haar personage is gebaseerd kom ik hierop terug. Deze dame is in werkelijkheid dus echt zo.

De film is een niemendalletje en ziet er uit als een TV-film, maar wel met het hart op de juiste plaats. Wat me toch nog wel raakte was hoe de buschauffeurs en sommige passagiers om Beth gaven en haar gewoon tolereerden.

Typisch Koreaans met o.a. veel gemep tussen familieleden waar ik altijd nog wel om kan lachen.

Wel aardig voor zo tussendoor, maar veel onlogica vepest de boel soms een beetje. Ik hou het gevoel dat er veel meer in had kunnen zitten. Er komt ook vast nog wel een vervolg, vrees ik. Wat was die vriendin trouwens irritant, zeg!

Hmm. Ik vind het vooral een saai vehikel. Waarschijnlijk heb ik Ringu 1 tè lang geleden gezien. Verder kon ik juist maar weinig begrip voor Sadako opbrengen. Wat een jankerig zeikwijf!

Wat ik wel erg goed getroffen vond was de hele jaren zeventig sfeer in de film. Zag er erg goed uit qua requisieten en kleding. Net of ik een Nomura-film aan het bekijken was!

Inderdaad: de flashback waarin de schooljuf Sadako's krankzinnige moeder in de spiegel ziet. Supercreepy, effectief en mooi!

Hûh? Die heb ik gemist? Wanneer dan? (Ik heb geen zin om de hele film wéér te gaan kijken! Nu moet ik alsnog griezelen als ik daar alleen al aan denk!).

Even een tussendoortje. Ik moet zeggen dat ik de film daarvoor erg geschikt vond en stiekem heb ik toch veel plezier hier aan beleefd. Ik vind het knap gedaan hoe de papegaaien er echt uitzien als papegaaien en toch genoeg mimiek hebben meegekregen. Voorts veel leuke actie-animatie, dat er mooi en verzorgd uitzag. Wat mij betreft een dikke voldoende.

De eerste minuten dacht ik: 'brrrrrrrrrrrrrrrrr!', vanwege het wat matige acteerwerk, maar gaandeweg kreeg ik toch lol in de film. Wayne is gewoon zijn standaardtype, dat ik best kan hebben, maar Dean Martin vond ik in deze film zeker een dikke plus en erg veel charisma hebben. Ik had niet verwacht dat ik hem zou kunnen waarderen. Ook het gedoe met Stumpy vond ik best nog wel grappig.

Er zijn best veel manco's aan de film, maar who cares! Uiteindelijk is ie ook gewoon vermakelijk!

Zomaar (in eerste instantie per ongeluk) op Netflix bekeken en viel niet tegen. De obligate liedjes zijn best uit te houden en storen niet in het verloop van het verhaal. Visueel is het prima in orde en de actiescènes zijn fraai in beeld gebracht!

De film deed me denken aan het Koreaanse 'Ajeossi' (The Man from Nowhere) en grappig genoeg zag ik net op IMDb dat het daar een remake van is!

Weer veel van hetzelfde, maar in ieder geval een stuk beter dan de twee voorlaatste vehikels uit de serie. Ik vond dit nog best vermakelijk, maar de rek is er wel uit en ik vraag me af hoe lang zels de die-hardfans dit nog leuk blijven vinden. Het blijft toch iedere keer weer een soort commandogroepje dat - against all odds- iets moet vernietigen, verzenden, uitschakelen et cetera. Ik hoop toch dat men op één of andere manier binnenkort met wat originelers op de proppen kan komen.

Leuke mockumentary! De film had ik lang geleden voor 1 euro gekocht in een Praagse kiosk, maar deze lag al tijden dik onder het stof. Nu dan eindelijk eens bekeken en erg genoten van dit totaal onvoorspelbare en aparte werkje. Wat nu fictie en waarheid is, blijft vooral de vraag? Vooral het begin van de film is sterk met de rare bijbaantjes van de leden van Čechomor.

Grappig om de regisseurs Sasa Gedeon en Jan Hrebejk in de film te zien. En Killing Joke's Jaz Coleman! En om Nederlands te horen!

We hebben dus blijkbaar allemaal een dvd met hetzelfde euvel....

Hopeloos...

Echt een mooi document, deze film. De decors en de mensen zijn echt en dat zie je er aan af! Dat is hèt grote voordeel van de films uit die tijd die zich in die tijd afspelen: de decors zijn echt en men kon filmen waar men wilde. Tegenwoordig ogen de decors vaak als museumstukken (met bijvoorbeeld volledig gave koffiemokken en kozijnen strak in de verf. Nou, mijn koffiemokken zijn flink gebutst en die in de films van die tijd ook!). En als men al buiten filmt is het altijd op streng gedefinieerde plaatsen met oldtimers met chauffeurs die duidelijk geen acteertalent hebben!

Magnani, die ik altijd wel een wat eng Italiaans viswijf vond, is hier zeer sensueel en haar dood in de film kwam voor mij volledig onverwacht. De film bevat daarnaast zeer subtiele stukjes humor, die het geheel des te realistischer maken. Voorbeeld is de scène waarin de priester even in de antiekhandel moet blijven wachten. Hij ziet San Rocco naast een beeld van een blote vrouw staan, draait de vrouw om, ziet dat San Rocco nu naar een omvangrijke bilpartij staart en draait vervolgens San Rocco om! Toch even lachen!

Qua verhaal/plot vind ik deze film iets minder dan neorealistische navolgers als Sciusca, Umberto D., La Terra Trema en Ladri di Biciclette, maar deze verdient credits voor de omstandigheden waaronder de film is geschoten. Met nadruk op het laatste woord.

Otakar Vávra wordt wel de vader van de Tsjechoslowaakse cinema genoemd, want hij begon al in de jaren dertig met het maken van films, was één van de oprichters van de Praagse filmschool FAMU en mentor van regisseurs als Miloš Forman, Jiří Menzel , Věra Chytilová, Evald Schorm, Jan Schmidt en Emir Kusturica. Hij was vooral goed in realistische, historische drama’s. De Hussietentrilogie Jan Hus, Jan Zizka en Proti Vsem komt onder andere van zijn hand.

Ik weet niet hoe dit zo is gekomen? Is hij uitgedaagd door zijn leerlingen? Was het zijn stiekeme wens om eens zo’n film maken? We hadden het hem best nog kunnen vragen want tot 5 jaar geleden liep hij nog vief als honderdjarige door Praag!

Feit is dat hij met deze film een volledige stijlbreuk pleegde en op 56-jarige leeftijd òòk echt met een werkelijk prachtige New Wave film op de proppen kwam. Had ik niet achter hem gezocht. De scene als de hoofdpersoon samen met zijn demente grootvader gaat wandelen en later samen gaat baden met zijn buurvrouw is een geweldig samenspel van beeld en geluid!

Mooie (tegenwoordig zeldzaam) rustige en zorgvuldig opgebouwde film. Het acteren is ook prima in orde, zelfs van Bana (die ik dus nooit zo hoog heb zien zitten!).

Helemaal mee eens!

Best aardig deze film, simpel verhaal, maar toch boeiend. De dialogen en het taalgebruik in deze film zijn fockin' overtuigend en naturel, 'init?

Terwijl in zoveel andere films de jeugd netjes praat, laat Meadows zijn hoofdpersonen gewoon constant scheldwoorden gebruiken, wat volgens mij ook de dagelijkse realiteit is.

Hoogtepunt hierin is de scene waarin Romeo zijn moeder afbekt, nadat ze hem heeft gesommeerd eens zijn zieke vriendje te bezoeken, waarna moeder totaal flipt. Mijn moeder reageerde vroeger ook zo laaiend, terwijl ik totaal niet doorhad hoe ik haar schoffeerde, omdat ik met mijn vrienden onderling gewend was zo te praten!

Nee, de dialogen geven deze film de extra sjeu en maakt hem zekere het bekijken waard (maar wel lastig als je geen Nederdlandse ondertiteling hebt!).

De twee zijn overduidelijk een (homoseksueel) stelletje, dus me dunkt dat Phillip onder invloed stond van Brandon!

Toch weer een aardige film van Hitch, al kan ik zijn geëxperimenteer als kijker niet zo waarderen! Bovendien deel ik de mening van de scriptschrijver dat hij beter niet de moord had kunnen laten zien en waar ze het lijk hadden verborgen!

Wel erg mooi is de scène waarin de werkster de 'tafel' opruimt en de boeken in de 'tafel' wil doen. Verder was ik zeer te spreken over het acteren van Dall en Stewart (die bij mij niets verkeerds kan doen!). Geinig ook de scène waarin alle toenmalige studs van acteurs - behalve Stewart!!- door de dames worden opgenoemd en waar hij dan sullig bij staat te kijken!

Maar ondanks alle gebreken een lekker wegkijkende film die een voldoende verdient.

Op zich bij vlagen wel grappig, maar niet erg bijzonder. De korte speelduur zorgt er toch voor dat het geen vervelende boel wordt. Sommige situaties zorgden toch wel voor een grijns, zoals het hechten van het oor van de priester met een vishaak.

Voor het eerst trouwens dat ik Jirí Menzel (bewust) als acteur zie in een film. Hij kon goed koorddansen, zeg!

Jana Preissová (Anna) is wel een heerlijke verschijning. Geen wonder dat de mannen hoteldebotel van haar worden.

Na een paar films van Chabrol te hebben gezien neem ik aan dat Stéphane Audran zijn muze was? Ik vind haar vaak wel de uitstraling van een koelkast hebben, zeker in het begin van deze film! Later oogt ze op één of andere manier iets sympathieker.

Op zich niet onaardig, al is het wel een vergezocht verhaal. Wel leuk vond ik de onverwachte hulp van de wannabee acteur en de ballonnenman.

Tja, een mooie vergelijking. Maar Sokurov krijgt van mij tòch wel wat credits voor deze film. Het ziet er mooi uit en ik vind het concept origineel. Maar film is ook amusement en ik had moeite met me te amuseren. Deze film is net zoiets als het begluren van acteurs die in een café een borreltje staan te drinken. Dan zie ik ze toch liever in een theater op de bühne. (Nu is het:"O, daar heb je Peter de Grote!" En dat is het dan. 'Ja? En?', denk ik dan als de camera alweer doorrolt naar de volgende galerij!).

Ik asscocieerde de film meer met die van Peter Greenaway.

Een leuke licht dromerige film, waarvan ik de subtiliteiten na één kijkbeurt nog niet helemaal heb kunnen doorgronden. Een beetje een Romeo & Julia verhaal, met een heel apart vervolg waarin de twee een tijdje samen kunnen wonen en de romantiek plaatsmaakt voor de allerdaagse werkelijkheid.

De film oogt veel jonger dan dat deze daadwerkelijk is. Verder is alles heel luchtig aangepakt, waardoor de film lekker vlot wegkijkt.

Mooie, passende soundtrack ook.

Chang Chen? Had me niet van tevoren verdiept in deze film en was verrast hem hier tegen te komen? Hij doet het overigens geweldig!!!

Wat me meteen weer opviel was hoe verzorgd Tanaka alles in beeld brengt. Prachtig! En wat Bbarbie zegt is dit weer een mengelmoes van genres, iets wat ik juist erg leuk vind en waarmee Tanaka eigenlijk nooit mee uit de bocht vliegt.

Verhaaltje is wel wat flut, maar boeit wel tot het einde (ik zie nu dat de film 129 minuten duurt; ik dacht werkelijk dat het maar een minuut of 85 was!?!?). Die noodles zou ik trouwens ook best willen proeven, yummie, zagen er heerlijk uit.

Deze film smaakte ook weer naar meer en ik ga gauw de films van SABU die ik nog niet gezien heb eens opzoeken (nog maar 4). Hij valt mij eigenlijk nooit tegen.