Rakuyôju (1986)

Typisch Japans drama van een op gezegende leeftijd gekomen meester. Shinoda en Imai leverden soortgelijke werkjes af in de winter van hun carrière. Al is dit achteraf de herfst van Shindô's carrière, maar het is ook bijna niemand gegeven om zó oud te worden en ook nog gewoon door te kunnen werken. Hier had hij zelf ook gezien deze film niet op gerekend!

Naar verluidt Kaneto Shindô's meest persoonlijke film waarin het niet moeilijk valt te raden dat de aan zijn jeugd terugdenkende hoofdpersoon grotendeels is gebaseerd op Shindô zelf.

De hoofdpersoon hangt nogal aan zijn moeder en ze hebben een bijna incestueuze relatie die soms de wenkbrauwen doet fronsen. Shindô vroeg voor de rol van de moeder veel van actrice (èn zijn vrouw & muze) Nobuko Otowa, die er voor haar leeftijd nog ongelofelijk mooi uitziet. Ze is 61, speelt een vrouw van 51 en zou zo 41 kunnen zijn! Sowieso één van de grootste en veelzijdigste, maar ook ondergewaardeerde Japanse actrices van de jaren 50-90 deze dame!!

Minpunt van de film vind ik dat je (of ik, in dit geval) geen idee hebt wat Shindô nu precies voor punt wil maken met dit verhaal? 'Ja? Èn?', denk je na afloop. Waarom de regisseur de film in zwartwit heeft gemaakt is me ook een raadsel, al is het resultaat zeker mooi uitgevoerd, maar dat Shindô dàt kon wisten we al van 'Onibaba' en 'Kuroneko'.

Wellicht zit het punt van Shindô besloten in iets wat de hoofdpersoon in de film zegt: 'Mijn broers en zussen zijn nu allemaal dood! Zelf zal ik ook niet lang meer leven. Dan zal er niemand meer zijn die zich mijn moeder kan herinneren'!'

Ik zou graag Shindô's latere films en zijn 'naughty' films uit de jaren zestig (die in retrospect wellicht beter zijn dan je zou vrezen!) zien, maar deze zijn zelfs niet te pindakazen, net als de latere films van Shinoda, Kinoshita en eigenlijk alle films van Imai.

Jammer.