Gisaengchung (2019)

Stay Home.

Als Parasite een Oscar heeft gekregen dan had Van Warmerdam er destijds ook een moeten ontvangen voor zijn film Borgman (2013).

Ik moest er een beetje aan denken tijdens het kijken.

Maar wat een heerlijk verhaal met enkele rare twists. Er zat eigenlijk van alles in, spanning, horror, drama en ook wel een komisch tintje.

En wat een fantastische architectuur trouwens. Werkelijk een prachtig huis!

Ja kan ik me wel in vinden. Borgman heeft zeker overeenkomsten.

eeeh

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Nee, niet hun geur. Wel dat als je ze een hand geeft, ze een arm nemen. En neem het ze maar eens kwalijk. Als er geen sociaal vangnet is, geen maatschappelijk georganiseerde solidariteit, geen horizontaal correctiemechanisme dat de kloof tussen rijk en arm probeert te dichten, geen bescherming tegen overstromingen, geen pensioenstelsel, geen regeling rondom schuldeisers en woekeraars, geen …

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Nee, niet hun geur. Wel dat ze zich van vijand vergissen. Dat ze elkaar liever en vaker in de haren vliegen dan de ware toedracht (h)erkennen: dat het het kapitaal is dat hen op hun plaats houdt, mensen met kluiten die hen wel eens laten proeven van wat puissante rijkdom zou kunnen betekenen, om hen met dat kortstondige fata morgana ook weer zoet te houden, heel even mogen ze eraan snuffelen, en vervolgens worden ze onverbiddelijk aan hun plichten herinnerd – het zijn ten slotte diegenen met centen die het plebs van kost en woonst voorzien, of nog: u wordt daar voor betaald, meneer, dus gelieve te doen wat wij vragen, meneer.

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Nee, niet hun geur. Wel hun sporadische inzicht. Dat een plan alleen maar kan uitlopen op mislukking, want in het leven lopen de dingen nooit zoals voorzien. En dat geld een strijkijzer is, dat centen alle plooien gestreken krijgen. Ja, meneer.

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Hun geur? Misschien wel. De geur van zwoegen, proberen, scharrelen, ploeteren – een geur die pas onverdraaglijk wordt wanneer die zogenaamde kleine lui hem zelf gewaar worden, onleefbaar eenmaal ze inzien hoe anderen hem percipiëren. Pirandello, ‘Iemand, niemand en honderdduizend’, iemand?

En, euhm, over de film? Nou ja, geweldig. De sluimerende suspense, in langzaam crescendo, tot het haast niet meer doenbaar is om te aanschouwen, terwijl je als toeschouwer naar het puntje van je stoel gedreven wordt. En ook: het latente geweld, het klassiek Aziatische wraakgegeven dat in stilte woekert en in een plotse eruptie uitbarst, de verdrongen seksualiteit die zich in het hart van een prille puber en de erectie van een onzekere twintiger niet laat verdringen, maar ook: de cinematografie!, de soundtrack!, de geduldige opbouw!, de humor!, de sociaal voelende wortels van de plot!, alles, alles, alles!

Kom op, geef die film een Oscar!

Ongelofelijk, toch? Dat de academie deze parel heeft durven belonen?

4*

De film van 2019 ik heb em eindelijk gezien, kijkt lekker weg, spannend op sommige momenten, benieuwd naar andere momenten maar kom op dat eind zag toch iedereen aan komen?

Ja.

Bedankt voor deze bevestiging...

Nee.

Na twee buitenlandse uitstapjes met Snowpiercer (2013) en Okja (2017), keert regisseur Jooh-Ho Bong terug naar thuisland Zuid-Korea om met Parasite een film te maken die de sociale misstanden aldaar aan de kaak stelt.

De tegenstelling tussen arm en rijk groeit net als in veel andere landen ook in Zuid-Korea. Bong laat met zijn film een uiteenbrekende samenleving zien en richt zich op wanhopige en brutale acties die in vertwijfeling door het arme deel van de bevolking worden gedaan om een graantje van de rijkdom mee te pikken. Het levert een bizar verhaal op vol humor en onwaarschijnlijke waarschijnlijkheid. Het is onduidelijk of Parasite een komedie is, een thriller, een drama of een satire. Van al deze genres zijn overduidelijk elementen terug te vinden in de film. Bong werkt grensoverschrijdend. Dat is even wennen maar bevalt uitstekend.

Genrewendingen en verhaalwendingen. Bong laat twee families uit verschillende sociale lagen met elkaar botsen en laat de lagere sociale klasse haar overlevingsmechanisme helemaal uitleven door het spelen van een ingewikkeld en uitbuitend rollenspel. De situatie die zich ontwikkelt is in eerste instantie komisch, maar bevat geleidelijk ook nadrukkelijke sporen van maatschappijkritiek doordat de kloof tussen rijk en arm in alle aspecten van het verhaal steeds confronterend zichtbaar is.

Dat gebeurt op grove en op subtiele wijze. Voorbeeldje: Op een bepaald moment is er een gigantische onweersbui. De rijken verheugen zich al bij voorbaat over de frisse lucht en de heldere hemel na afloop. Ideale omstandigheden voor het volgende tuinfeestje. De armen daarentegen vechten tegen wateroverlast in ondergelopen krottige woningen en proberen uit alle macht hun bezittingen te redden.

Deze tegenstrijdige beleving van dezelfde gebeurtenis zegt veel. Dergelijke momenten worden ook nog eens in visueel krachtige beelden gevat, die niet alleen de confrontatie met de strijdigheid van de situatie extra benadrukken, maar er ondanks de kritische boodschap toch ook in slagen om een absurde en komische sensatie op te roepen. Tragikomedie pur sang. Ja, het camerawerk (en de regie natuurlijk) zijn gewoon erg goed.

Prima verhaal ook, waarin zwaarwegende thema’s op een luchtige en amusante manier zijn verpakt. Het verhaal dat in het begin aanvoelt als een tragikomedie, neemt steeds absurdere wendingen en surrealistischer bochten en legt steeds hardere accenten.. De zwarte humor waarmee alle gebeurtenissen zijn doorspekt is fantastisch. Dat een explosieve escalatie onafwendbaar is, zit in het verhaal ingebakken. Dat gevoel is er vanaf het begin en versterkt zich enkel. De weg naar de finale escalatie is fijn. De uiteindelijke xplosieve finale overigens ook.

En dat alles met fijn acteerwerk dat gestalte geeft aan boeiende personages. Ambivalente karakters die eigenlijk allemaal het predikaat parasiet verdienen. Zou nog een aardige subtitel kunnen zijn: ‘Wie profiteert er eigenlijk niet’.

Met deze film over sociale ongelijkheid laat Bong Joo-Ho het even fenomenaal knallen.

Gezien de lovende kritieken die deze film heeft gekregen ben je haast wel verplicht om deze film te gaan kijken. Hij viel mij enorm tegen. Ok, de sociale ongelijkheid (wat kennelijk een enorm thema is in Zuid-Korea) kwam goed naar voren, echter gezien de gedragingen van het arme gezin voelt het nou ook niet zozeer als onrecht. Het arme gezin als een stel profiteurs kon ik echt niet uitstaan. De twist maakte het iets interessanter, maar ook weer voorspelbaarder. Enkele absurde gebeurtenissen die mij wel aanspraken, maar na het kijken hield ik een zwaar onbevredigend gevoel over. Op basis van de positieve reacties had ik echt wel meer verwacht. De Oscarnominaties zijn voor mij echt geen graadmeter en in dit geval denk ik dat als het een Amerikaanse film was geweest de film niet genomineerd was. Althans, ik zie het niet. Ik lees hier en daar wel reacties over het 'geniale camerawerk' (crossing the line), echter als dit tijdens het kijken niet duidelijk wordt dan heb je er ook niets aan. Kortom, tegenvaller gezien de positieve reactie.

Parasite is een buitengewoon onderhoudende kijkervaring, omdat je door het a-typische script geen idee hebt waar het naartoe gaat. Dat is wat mij betreft de grote kracht van de film. En de sfeer natuurlijk. Aan happy endings hebben Aziaten doorgaans een broertje dood, dus dat het mogelijk niet Disney-achtig afloopt, hangt continu als een donkere wolk boven de film.

Dingen waar ik normaliter op afknap, zoals het ontbreken van sympathie voor zo ongeveer alle personages, vallen daardoor ineens niet op. Toch zit je met de hoofdpersonen, het arme, 'parasiterende' gezin, continu op de grens tussen medeleven en ergernis.

Ongemerkt wordt alles ook heel prettig in beeld gebracht. Er is veel aandacht besteed aan de cinematografie, zonder dat het de aandacht teveel opeist met bijvoorbeeld gekunstelde camerastandpunten.

Terwijl je er naar kijkt heb je echt iets van 'waar kijk ik naar en waar gaat dit in godsnaam naartoe' en na de aftiteling valt alles op zijn plaats: dit soort films en verhalen kunnen eigenlijk ook alleen maar uit Zuid-Korea komen.

4 sterren

Aan het begin vond ik het niet geweldig. Het voelde te gespeeld, maar ik wilde niet te snel oordelen. Naarmate de film vorderde, kwam ik meer en meer in het verhaal en begon ik het steeds meer te waarderen. Het werd steeds spannender. Het is zo’n film waar echt een opbouw in zit. Die naar een climax toewerkt. Ik werd er steeds meer in meegetrokken en ik heb toen geen moment meer gedacht dat ik het wellicht te gemaakt vond. Het acteerwerk past bij de stijl. Het Engels tussendoor had echter van mij niet gehoeven. Goed beeld en camerawerk. Alles ziet er gelikt uit, net zoals het huis. Een 8. 4*

Genoten van deze absurdistische film. Inderdaad een Alex van Warmerdam-achtige film, maar dan geproduceerd met een veel royaler budget. De persiflage van een snauwende en schreeuwerige Noord-Koreaanse nieuwslezeres was hilarisch.

Topfilm !

Super spannend van begin tot het eind

Een film die via Bol.com samen met Vertigo werd binnen gehengeld. Oscar voor beste film, dat moet toch wat zeggen.

Viel een tikkie tegen. Het is vooral een vermakelijk geheel met een aantal sterke scenes. Zo is het einde best ‘touchy’ maar eigenlijk niet geloofwaardig, het is vooral visueel allemaal best prima. Daarnaast mag de steekpartij op het verjaardagsfeestje er best zijn en zijn de snelle vertoppingen door de familie Kim vermakelijk.

Echter heeft het mij de wenkbrauwen doen fronzen waarom dit op IMDB (8,6) en hier (3,92) zulke hoge cijfers krijgt. Is het het sterke plot (redelijk ongeloofwaardig) of puike acteerwerk? Ik kon het niet ontdekken. Naast het feit dat de film redelijk luchtig, humoristisch en vermakelijk is. Daarmee hoeft het echter niet per sé de topper van het jaar te zijn... ondanks de Oscar.

Ohja: hoe kan het in het script geschreven zijn dat de man van de vorige huisvrouw al ik weer niet hoe lang onder het huis woont zonder ook maar te worden ontdekt. Enerzijds flink ongeloofwaardig, anderzijds was dit natuurlijk nodig als opmars naar de climax.

Een film die mijn inziens nergens écht in uitblinkt. Leuke aanvulling voor de collectie.

Op goed geluk deze eens bekeken en vond hem wel goed. Een toch wel opmerkelijk verhaal, maar die ondanks de lange speelduur wel wist te boeien. De film had nog een verrassende wending en het einde was ook wel goed gevonden.

De cast deed het ook goed en visueel zat het ook wel snor.

Deze film blijft groeien. Volle 5 van gemaakt

Erg goede film!

Kundig.

Parasite is de eerste film die ik van Bong zie. Niet de meest bekende regisseur die er is, maar wel 1 die een redelijke carrière op zijn naam heeft staan. Parasite was de oscarwinnaar van afgelopen jaar en verdiende alleen daarom eigenlijk al een kijkbeurt.

Een terechte Oscarwinnaar, ik weet het niet. Er waren niet al te veel goede concurrenten naar mijn mening, maar als ik deze film en 1917 naast elkaar leg vind ik de tweede titel in bijna alle opzichten beter. Toch is Parasite geen onwaardige winnaar en zeker door een kundig paar handen in elkaar gezet.

Normaal ben ik niet zo'n fan van de Aziatische cinema, maar Parasite viel me reuze mee. Het valt me wel vaker op dat de Koreanen me weten te overtuigen, en dit makkelijker doen dan andere Aziatische landen zoals China en Japan. Zo dus ook Parasite, die me de best wel lange speelduur van 132 minuten volledig geboeid wist te houden.

Het acteerwerk is best prima, hier en daar wat mindere momenten maar in het algemeen is het solide spel. De regie is ook best strak en Bong zorgt ervoor dat de film de gehele speelduur boeiend blijft, er gebeurd altijd genoeg en de film valt nooit terug in te lange dialoogscenes of irritante komediescenes. Zeker dat laatste irriteert me vanuit de Aziatische kant wel vaker.

Visueel is het ook best kundig. Goed camerawerk, al vond ik het soms niet uitdagend genoeg. Het voelt hier en daar aan alsof Bong aan een tracking shot begint maar het zichzelf niet te moeilijk wil maken. De sets zijn mooi versierd en ook dat huis, wat speciaal is gebouwd voor deze film, is best leuk in elkaar gezet.

De film is alleen wel een beetje voorspelbaar, op 1 onverwachte wending na. Het is eigenlijk wel duidelijk welke richting de film op gaat. Een ander kritiekpunt is dat er net te hard geprobeerd wordt om elk personage uniek te maken. Als je dat voor komedie doet, bon, maar mij maak je er niet gelukkiger mee.

Ik kan niet zeggen dat het een terechte oscarwinnaar is, maar ook geen onterechte. Het is kundig in elkaar gestoken, leuk bedacht en prima ingericht. Daar eindigt het vervolgens ook weer zo'n beetje.

Nou...vol verwachting begonnen aan deze film. Vanwege prijzen etc.

Ik gaf het een uur de tijd en toen had ik zoiets van....wanneer begint het spannende gedeelte, het onverwachte, de essentie.

Het kwam maar niet. Dikke 2 uur verspild.

Wat een grote teleurstelling en waste of time!

Het verhaal is ijzersterk maar ik mis de sterke onverwachte schokkende climax.

Ik had ook zoiets van, je kunt er wat van verwachten, maar helaas, tegenvaller, dus niet echt mijn ding.

Door de release van Amazon Prime Video Channels in Nederland toch gewoon deze film kunnen kijken online. Erg blij mee, want ik had hem maanden opgezocht. Vind het absoluut een terechte winnaar van zijn Oscar. Ik denk dat ik deze wel meerdere keren ga bekijken.

Joon-Ho Bo lijkt voornamelijk te schommelen tussen suspence en arthouse. Daar waar hij voor spektakel zorgt met films als The Host, Okja en Snowpiercer, laat hij de mensen weer hersenkraken met Mother, Memories of Murder... en dan zeker deze.

Ik heb nog moeten googlen om iets meer duidelijkheid te krijgen over Parasite en nu ben ik er een beetje uitgekomen.

Parasite is overduidelijk al een soort protest op de scheidslijn tussen de elitemaatschappij en de onderklasse. Het begin is al erg typisch; een gezinnetje, vader moeder broer en zus wonen in een krot in een groezelige buitenwijk van Seoul. Wat al meteen een probleem is in het huis is dat er een slechte wifibereik is. Zo nu en dan komt er eens een dronkenlap voor hun gevel pissen en houden ze zich voornamelijk bezig om pizzadozen te verzamelen voor statiegeld. Maar als vele dozen niet perfect genoeg zijn...

Broer en zus besluiten om met vervalste diploma's het gezin in te laten trekken bij een rijk gezin in een chique villa. Vader, moeder, dochter en haar kleine indianenbroertje. Ik moet wel zeggen dat ik wel even op het punt stond van... waar wil het heengaan? Op den duur lijkt de film vanaf dat moment een beetje in te kakken en lijkt het trucje al achterhaalt te zijn en lijkt de boel steeds vager te worden. Maar vervolgens slaat Parasite het roer om.

Wat hierbij duidelijk is is dat Parasite voornamelijk metaforisch te werk gaat. Ik moest toch een beetje aan de methode van Jordan Peele denken en vanaf dat punt zit Parasite boordevol verrassingen en memorabele momenten. Neem bijvoorbeeld die dronkenschap bij onweer, de ontdekking van die kelder, dat dat gekke huisvrouwtje en die man het gezin in gijzeling houdt door op de "verzendknop" te dreigen drukken, die man die vanuit de kelder de lichten bediend (alsof het van boven een sensorsysteem moet voorstellen) of die terugtocht naar huis; waar blijkt dat de hele onderliggende wijk is overstroomd. Die trap waar ze vanaf rennen zou je in principe kunnen vergelijken met een statistiek/dat ze van de bovenklasse naar de onderklasse... en dan met de kers op de taart: Dat feest op het einde.

En dan nog blijven er vragen over... Ik kan nog steeds niet zo goed het einde ontcijferen, waar vader zich in die kelder verborgen houdt en vervolgens zijn gezin ontvangt. De achterliggende reden probeer ik nog steeds te ontcijferen. En ohja... wie was dat enge gezicht bij de trap?

De gedrevenheid achter deze film is nogmaals wel duidelijk genoeg en het is Bo ook meer dan gelukt om er iets van te maken. De settings, beelden, decors en sfeer zijn gelikt en wisselen ook af van het hippe naar het armzalige en smerige. Daarnaast is dat veramerikaniseerde snufje ook opmerkelijk (Engelse woorden gebruiken tussen het Koreaanse, soms Engelse namen ipv Koreaanse) Ook is er moeilijk een genre aan vast te plakken; het schommelt van een gezinsdrama, tot zwarte komedie, tot thriller en zelfs horror. Wat dat betreft is Parasite toch wel daadwerkelijk een zeer unieke ervaring die inderdaad wel zijn Oscars verdiend heeft. Dat mag ook immers wel gebeuren bij een film die keurig de luren legt met de consumptiemaatschappij... en voornamelijk zij die ervoor vallen. Wie zijn er in deze kwestie de parasieten, is de vraag...

4,5*

Nogal over the top (typisch oosters, zeker...) en niet overal even geloofwaardig, maar wel een akelig beeld van het immense verschil tussen rijk en arm in een land als Korea (en wellicht talloze andere landen...)

Heerlijke film, die inderdaad wel iets weg heeft van van Warmerdam (jammer dat die nooit écht internationale erkenning heeft gekregen). Maar de lof voor deze film is wmb terecht, al doen Mother en Memories of Murder er eigenlijk niet voor onder.

Hier heb ik nou echt van genoten! Vooral tijdens de perzikscene / TBC voelde ik hoe goed deze film is.

Wonderlijke Koreaanse film die ook nog eens Noord Korea lekker op de hak neemt. Zo weten we ook waarom daar bunkers zijn. De film is komisch in een verfijnde vorm die je kan waarderen of niet. Leuk was de opmerking in de auto over zijn verfijnde bochtentechniek. De film heeft vele aparte lagen en dat maakt 'm zeker bijzonder. Na ruim een uur komt de eerste kwinkslag. Dat was weer even binnenkomen. Niet verwacht. Het noodweer geeft weer een drama puntje aan en het eind is extreem bijzonder. Maar het klopt allemaal. Ook de soundtrack is prima verzorgd. Meesterlijk gemaakt!

Film 4,0

Beeld 4.5

Beeld 4k 5,0

Beeld zwart wit 4,5

Geluid 4,5

Geluid 4k Dolby Atmos 5,0

Extra's 4,0

Op de een of andere manier blijft deze film bij me hangen, ook al heb ik erna whiplash gezien. Aanrader!

Wat ik hier nog weinig of niet genoemd zie: ik vond zelf de sfeer en het oog voor detail erg mooi gedaan. De smerige plekken kwamen echt smeuïg smerig over en het huis van de Parks klinisch. Ik heb een zwak voor belichting (Lynch films) en ik denk dat dit ook bij deze film erg bij droeg aan de filmervaring; m.n. de afwisseling tussen de (3) locaties. Prachtig gedaan en eens te meer een bewijs dat goede films overal vandaan kunnen komen.

N.B. In de originele taal bekeken en vond hem goed te volgen (met ondertiteling uiteraard); dus waarom zou je de Engelse variant kijken