Gisaengchung (2019)

Zo'n beetje de samenvatting van wat ik graag mag zien in een film. Perfect mooie beelden, een heleboel interessante en/of absurde details, en een verhaal met een serie geniaal getimede plottwists die ik echt niet aan zag komen. En ook nog wat van die kleine dingetjes die later toch ineens cruciaal blijken te zijn. Daar boven op nog is de film af en toe ook gewoon hilarisch. Dat begint al meteen mooi met de zoektocht naar waar in huis de wifi werkt, of met de gratis insectenverdelging.

Waar ik met Aziatische arthouse films nogal eens last van heb is het cultuurverschil waardoor een groot deel van de situaties niet overkomt of niet werkt. Daar is in dit geval nauwelijks sprake van - misschien dat er nog steeds dingen zijn die me ontgaan zijn - zeker al omdat ik de film met Franse ondertitels zag, en zo goed is mijn Frans nou ook weer niet. Maar wat ik zeggen wou, de film is toegankelijk.

Over de cinematografie, meteen in het begin al met de aantiteling precies netjes in het rechtse van de vier raampjes dacht ik dat dat wel goed zou zitten. En dat kwam ook uit, misschien werken niet alle beelden even goed maar er zit genoeg in om fijn naar te kijken, en een paar shots zijn erg mooi gedaan en voor zover ik even weet ook origineel.

Maar, ik kom er weer op terug, het sterkste is wel het verhaal en de manier waarop het verteld wordt. Waar ik normaal wel wat probeer op te letten dat ik geen spoilers opschrijf, daar hoef je bij deze film geen zorgen over te hebben eigenlijk - het geheel is sowieso nauwelijks na te vertellen. En zelfs al weet je hoe het gaat en heb je wat details gehoord, de timing is zo sterk dat dat denk ik nauwelijks iets uitmaakt. Ook echt zo'n film die je vaker dan een keer zien kan.

Schijn bedriegt

Het kostte mij behoorlijk veel moeite om de eerste zin voor deze recensie uiteen te schrijven, omdat het bijna onmogelijk is dit Zuid-Koreaanse werkje te omschrijven. Uniek is er in ieder geval zeker een goed woord voor, evenals, komisch, dramatisch en verrassend. Hoe minder je op voorhand weet hoe beter, en ik kan een ieder adviseren om zichzelf zo min mogelijk in te lezen voor je besluit hieraan te beginnen. Het belangrijkste om te weten is dat Parasite absoluut de moeite waard is, en dat dit vooral interessant is voor de mensen die wel houden van een mindfuck met verrassende plottwist.

Grootste nadeel aan dit werkje vond ik persoonlijk dat deze van wel erg veel toevalligheden aan elkaar hing, waarbij ik dan met name doel op het feit dat naast de familie van Ki-taek ook de voormalig huishoudster een verborgen agenda had tegenover de familie Parker -lees haar man verborgen houden in de kelder- en dat zij hier nooit iets van in de gaten hebben gehad, ook al waren ze niet op de hoogte van de kelder zelf. Hoe ingenieus en sterk uitgedacht de plot ook is: het voelt allemaal net iets te toevallig en in staat van het verhaal gesteld aan. Het riep bij mij in ieder geval wel een enkele keer een "ja hoor" reactie op omdat het verhaal hierdoor soms te ongeloofwaardig aanvoelde.

Het gaat daarbij niet om het realisme (ik kan bijv. ook prima genieten van Sci-Fi) maar meer over de omstandigheden waarin een verhaal verteld wordt. Deze moet enigszins geloofwaardig op mij overkomen en Kim Ki-woo die eerst het hele gezin bij de familie Parker binnen weet te krijgen i.c.m. een huishoudster die haar man ook al bij het gezin heeft ondergebracht zorgde bij mij enigszins voor afbreuk aan het verhaal omdat het te ongeloofwaardig werd.

Buiten bovenstaande kritiek die ik goed wou uitlichten, wil ik Parasite alsnog aan iedereen aanraden. Wanneer ik bovenstaande punten terzijde leg en kijk wat de film nog meer te bieden heeft op het gebied van humor, acteerwerk, verhaal en cinematografie word mij al snel duidelijk dat dit zonder meer een van de meest originele films van het jaar is, ook al komt deze met gebreken.

3,5*

Regisseur Joon-Ho Bong heeft met deze fraai geobserveerde en prachtig geschoten film zijn vorm hervonden. Zijn vorige twee films, de gedeeltelijk amerikaanse producties Snowpiercer en Okja, hadden zo hun momenten maar waren toch enigszins verwaterd. Terug in Zuid-Korea komt het materiaal ditmaal echter volledig tot zijn recht. Parasite is een unieke film, grappig en tragisch, spannend en ijzingwekkend. Hoe minder je van tevoren van de plot weet hoe beter. Gaat dat zien!

Hilarische zwarte komedie met een ingenieus script. Het verhaal kent zoveel verrassende wendingen, dat het nauwelijks na te vertellen is. Van de films uit 2019, die ik tot nu toe gezien heb, met voorsprong de meest onderhoudende met niet alleen een in meerdere opzichten fantastisch verhaal, maar ook uitstekend acteer- en camerawerk. Een juweeltje, dat ik eenieder kan aanbevelen.

Zeker de moeite waard.

Stephen King sfeertje kwam bij mij boven, maar dan net even anders.

Paar keer gedacht: Dat geloof je toch niet?! Geniaal bedacht!! Meen je niet!

Een 9 gaat mij wat ver, maar zeker een dikke 8 dus 4****

Geweldig huis trouwens!

2 uur is wel lang voor dit soort films, maar door het sterke script valt dat nog best goed mee. Parasite is een sfeervolle thriller met een zeer intrigerend verhaal. Naast de rode draad is er ook ruimte voor de nodige spanning en enkele plotwendingen. Het einde kan je voor een stuk wel voorspellen, maar dat stoort niet. Best is dat je ook zonder al te veel kennis de film induikt. Het eindresultaat is een mix van spanning, beetje horror en zwarte humor. Ik lees hier de vergelijking met Stephen King en daar kan ik me wel wat in vinden.

Tot aan het verjaardagsfeestje vond ik het een geniale film. Echt heel goed. Echter vanaf het verjaardagsfeestje leek het wel of dat e.e.a. afgeraffeld moest worden, wat behoorlijk afbreuk deed aan eerste twee uurtjes. Ondanks dat, toch 4 sterren.

Aparte, maar zeer geslaagde film. Het aparte blijkt al wel uit de nogal verschillende genre-aanduidingen die hier gebruikt worden, ik zie al menigmaal dat het een thriller genoemd wordt, maar ik vond het toch voor het grootste deel overkomen als een klucht. Op een positieve manier. De film is vooral erg goed doortimmerd; het ziet er fraai uit, een vermakelijk verhaal met genoeg absurde wendingen om geïntrigeerd te blijven kijken, leuke details overal, best wel wat zwartige humor, zeker in de tweede helft van de film steeds meer spanning en zowaar (zeker tegen het einde) ook wel gevoelig. En zodra we bij het verjaardagsfeest aankomen wordt het zelfs nog bloederig als de geheime kelder-gast ontsnapt, wraak neemt en ook vader Kim het zwart voor de ogen wordt. Al zijn er alsnog wel wat kanttekeningen te maken, hoor - het verhaal was erg vermakelijk en absurdistisch maar hing net iets te veel van toevalligheden en ongeloofwaardigheden aan elkaar, en het was wat aan de lange kant, en het bleef naar mijn smaak misschien net iets te luchtig - maar alsnog stoorden al die zaken niet écht en heb ik me uitstekend vermaakt met Gisaengchung. Ik rond 'm naar boven af.

Een pareltje van Joon-ho Bong. Wat mij betreft een terechte Gouden Palm winnaar en sowieso één van de beste films die ik dit jaar al zag. Joon-ho Bong vertrekt vanuit het contrast. Een kansarm gezin tracht zijn weg naar boven in te zetten door te infiltreren binnen een rijk elitegezin. Ondanks de vele talenten die het kansarme gezin heeft, trachten ze steeds via slinkse weg hun voordelen te halen. Het begint onschuldig met het aftappen van wifi, maar wanneer ze in contact komen met de naïeve familie Park worden de grenzen steeds verlegd. De familie Kim is geen slechte familie, maar zijn opportunistisch en het is hun manier om te overleven in hun anders uitzichtloze situatie van armoede. Wanhoop en een gevoel van eigenwaarde liggen aan de basis van hun gewiekst plan.

Joon-ho Bong zet op meesterlijke en gedetailleerde wijze de toon van misleiding weer die gefaseerd verloopt. Als kijker ben je gefascineerd hoe de familie Kim zoveel opoffering en accuraatheid aan de dag legt om toch maar invloed te hebben binnen het rijke gezin. Het plot is knap in opbouw en cinematografisch streeft Joon-ho Bong naar perfectie.

Naar het einde toe krijg je een plotwending. Zelfs de zondvloed is van cruciaal belang voor het plot. Het licht gaat letterlijk uit en het pijnlijke contrast tussen arm en rijk wordt duidelijk wanneer het ene individu zijn hebben en houden moet bijeen roeien, maar de andere zeurt om iets banaals. Het tuinfeest loopt wat uit de hand, maar valt te begrijpen waarom Kim zijn baas neerstak. De slotscène met de zoon bracht me eventjes naar een kleine ontgoocheling, maar dat herstelde zich gelukkig omdat het een geïdealiseerd perspectief was.

Meest complete Bong.

Bong is na zijn Netflix uitstapje weer helemaal terug op eigen bodem en hij lijkt ook meteen te gaan voor zijn beste en meest complete film tot nu toe. We volgen een arm gezin dat zichzelf bij een rijk gezin naar binnen werkt.

Wat Bong voortreffelijk doet is iedereen neerzetten om daarna wat bochtjes te maken in het script waardoor je als kijker telkens geboeid blijft maar het mooiste is dat het allemaal ook wat toevoegt aan het verhaal. Daarnaast is Bong ook visueel weer lekker bezig. Het is niet waarvoor de film door menig een lof zal verdienen maar het is wel erg sterk. Slow mo op de telefoon of shot van winkeltje om de hoek. Het is duidelijk dat Bong een man van details is.

Ook in deze film speelt hij weer met verschillende genres. Maar allen sluiten naadloos op elkaar aan. De komische noot werkt, het is bij momenten ook echt spannend en als het serieus word eet je het ook al zoete koek.

Iets in mij zegt voor nu 4 sterren. Dat zit hem meer in details, aller einde iets te lang...aanloop ook ietsjes...ik weet het niet...misschien nog even nachtje slapen. Maar Bong heeft hier een voltreffer gemaakt dat is zeker.

4 sterren.

De stank van het ongedierte

Wederom geniaal in elkaar gestoken. Dit is de zesde film die ik van deze uitstekende regisseur zag en geen enkele van zijn films heb ik minder dan 4* gegeven. Ook deze niet. Een spitsvondige satirische misdaadkomedie over een arm gezin dat een idee heeft om uit haar miserabele bestaan te ontsnappen. Dat het gezinnetje zich beetje bij beetje binnenspeelt in de rijke woning van een zakenman is hier wel vernuftig gebracht. Als kijker probeer je zelf in te vullen waar dit naartoe zou kunnen leiden. Intussen defileren de ene na de andere geniale scène. Uiteindelijk gaat Bong de clichés uit de weg en concludeert de film met een einde die nog beter was dan ik me had voorgesteld. Door de trage aanloop niet hoger dan 4*. De sociale boodschap laat ik aan eenieder over; die staat als een paal boven het water. Samen met Chan Wook Park blijft Bong de absolute top uit Zuid Korea. Toplijstjesmateriaal.

Geweldig. Vanaf seconde 1 direct meegezogen in de fantastische sfeer en de opbouw naar de verschillende wendingen in een erg komisch, spannend en vooral vermakelijk en knap geschreven geheel. Joon-ho Bong weet 't qua regie weer mooi te brengen. Niks aan te merken op de kleurrijke personages en ondanks de speelduur vliegt deze 'Parasite' in een sneltreinvaart voorbij. Met het moderne, mooie huis wordt een sterk fundament gezet qua setting en ook de straten, het kelderhuis en het spelen met licht, donker, regen en zonneschijn werkt als een tiet. Een van de betere films die ik sinds behoorlijke tijd zag.

Steekt gewoon heel degelijk in elkaar met een vrij simpel maar goed script en vliegt wat mij betreft niet de bocht uit. Had uiteindelijk misschien wat sterker kunnen finishen, maar afijn.

Heerlijke originele en zeer geestige variatie op het ‘home invasion’ thema. Film is op alle vlakken erg sterk. Goede geloofwaardige set up, sterk spel, mooie fotografie en fijne humor. Heb genoten!

4,5*

Prima film tot het einde nadert. De beste van de drie die ik gezien heb van regisseur Joon-ho Bong. Snowpiercer was niet echt mijn ding en ik kan niet zeggen dat ik me daarmee geamuseerd heb. Okja is een film met een typische boodschap van milieuactivisten. Alleen vond ik die boodschap nogal falen omdat enkel Okja gered werd en haar soortgenoten werden verder geslacht. Met die film ging hij voor mij de mist in en ook Jake Gyllenhaal speelt er misschien wel zijn zwakste rol.

Nu Parasite vond ik wel een film met een interessant concept. Dat wordt redelijk goed uitgewerkt en soms is de spanning zeker voelbaar. Ik vond het vooral filmisch strak gestileerd. Het huis is ook een mooie locatie.

Wat ik vooral niet goed vond aan Parasite is het einde dat erg gehaast aanvoelde. Eerst en vooral begrijp ik niet waarom de vader het plots in zijn hoofd krijgt om Mr. Park neer te steken op het feest? en ten tweede hoe komt de zoon aan het geld omdat huis te kopen en wie zegt dat de vorige kopers het huis zouden verkopen? Mooie utopie maar de realiteit is vaak iets anders. Nee, ik vond dit einde wel echt te vergezocht. Een film dat maar voor 90% deftig is uitgewerkt en de schrijvers hebben er nog snel een einde bijgeflanst. 1* aftrek.

Alleen met de kennis van bovenstaand plot de film in gegaan en bijna de volle twee uur genoten. Zoals bij veel Koreaanse film is de film vrij lang en wordt er tijd genomen om het verhaal te ontrafelen. Parasite heeft geen hoog tempo, maar weet de kijker daardoor wel langzaam te verdrinken in de wat bizarre sfeer.

Het arme gezin Kim is erop gebrand langzaam te infiltreren in een rijke familie en zo te profiteren van de geneugten des levens. Beide families kennen kleurrijke karakters en acteren prima waardoor de simpelste gesprekjes boeiend zijn. Vooral de arme dochter en de rijke moeder vond ik geslaagd. Overigens wil ik de film zeker niet hilarisch noemen, maar het heeft zijn geinige momentjes. Grappig om te zien hoe ze met kleine listen het rijke gezin naar hun hand kunnen draaien.

Echter vond ik de vondst van de huishoudster en haar verborgen man in de kelder een beetje flauw. De onderlinge strijd die erop volgt is wel vermakelijk. Het verjaardagsfeestje was redelijk verrassend, ik had niet verwacht dat het nog bloederig werd ook. Het had van mij wel mogen stoppen daarna, in plaats van de nasleep te laten zien die stiekem niet zo interessant was. Geslaagde home invasion film.

Net zoals die andere Koreaanse film Beoning (2018) vind ik deze film moeilijk te beoordelen. Wil je weten hoe alles in elkaar zit, dan vereist dat oplettendheid. Dat laatste ontbreekt er bij mij nogal eens aan omdat ik bij het kijken naar een film nogal eens wordt afgeleid en bovendien heb ik zeer weinig geduld. Wil ik dit soort films met zijn plotwendingen juist kunnen beoordelen dan zal ik deze film dus nog een keer moeten gaan bekijken. Daar zal ik niet zo veel moeite mee hebben denk ik want op visueel vlak en zeker ook wat het acteren van de hoofdpersonages betreft is dit net zoals het door mij geciteerde Burning een uitstekende film. Prachtige scènes zoals die in de regen en bovendien een mooie jongedame die Ji-so Jung (Park Da-hye). Ja, dat laatste daar let ik wel op

Waardering: voorlopig 3,5*

Een intelligent gefilmde komedie waarin arm en rijk in Zuid-Korea op komische wijze karikaturaal worden neergezet. Dat levert heel wat geschmier op waar je van moet houden - aan mij is het niet besteed.

Na de plotwending verandert de film drastisch van toon en lijkt de regie de weg kwijt te raken, maar het kan ook zijn dat de komische helft van de film bij mij zoveel afstand had gecreëerd, dat ik eigenlijk al was afgehaakt.

Alsof doen...

Het was lang wachten, maar uiteindelijk ben ik toch blij dat ik deze nieuwe film van Joon-ho Bong in de bios heb kunnen zien.

De arme familie Kim woont in een kleine kelder waar ze de Wi-Fi aftappen van hun buren en pizzadozen vouwen om maar enigszins rond te komen. Niet echt een jaloersmakend bestaan om het zo maar te zeggen. Dit alles verandert zodra de gelegenheid zich aandient voor zoon Ki-woo om bijles te geven aan de dochter van een rijk gezin. En zo infiltreert langzamerhand de hele familie Kim zich.

In deze opzet worden er een hele hoop genres door elkaar gemixt en alsnog slaagt Bong erin om daar - ogenschijnlijk moeiteloos - een lopend geheel van te maken. Als kijker kun je niets anders doen dan geïntrigeerd aanschouwen wat voor slinkse wijzen er toegepast worden om de façade maar in stand te houden. Zo ontvouwt zich een prachtige ramp waarvan je de ogen simpelweg niet kan afwenden.

Het knappe is ook dat er zoveel meer schuilgaat in 'Parasite'. In subtiele stappen wordt de spanning opgebouwd naar absurde wendingen die als een donderslag bij heldere hemel binnenkomen. Dit toont de harde realiteit van een klassenmaatschappij, waarbij de armen zich als parasieten omhoog moeten vechten en de rijken op hen neerkijkt.

Al met al een lekkere dosis sociale satire. Bong is met deze film weer terug op niveau.

Dikke 3,5 sterren.

Anders dan het beeldschone Beoning, maar dan nog genialer. Bong verdient zijn titel Meester en slaagt opnieuw cum laude. Wat een originaliteit weer, je valt van de ene in de andere verbazing. Cinema voor de liefhebbers. Film van het jaar, bijna, het jonge meisje dat in vuur en vlam staat blijft mijn favoriet. Maar ga dit allemaal zien.

Ik heb eerlijk gezegd niet kunnen ontdekken waarom deze film de beste van 2019 zou zijn. Het verhaal is vrij plat (en ongeloofwaardig) en zowel het verhaal als de groteske stijl en absurdistische humor deden me aan de films van Lanthimos denken. De eerste helft van de film is bovendien heel voorspelbaar en daarna lijk je telkens het einde van de film te hebben bereikt waarna er toch nog een vervolg komt waardoor de film gaat slepen.

De film lijkt iets over het grote verschil tussen rijk en arm in Zuid-Korea te willen zeggen maar ik heb er niet veel meer uit kunnen halen dan dat de rijke klasse het zich kan veroorloven om aardig te zijn omdat ze geen moeite hoeven doen en daarom goed in vertrouwen zijn terwijl de arme klasse of de status quo dus onderdanige positie c.q. haar lot kan accepteren (zoals de oude huishoudster en haar echtgenoot doen) of plannen, meer in het bijzonder misdadige plannen, moet maken om door middel van leugen en bedrog het eigendom van de rijken te stelen. Maar plannen gaan natuurlijk altijd fout… Op een iets dieper niveau stelt de film misschien de vraag of de mensen uit de lagere klasse en hogere klasse in één wereld als gelijken kunnen leven, ook al doen ze hun best net te doen alsof dat wel zo is zodat er alleen maar ogenschijnlijk geen klassenstrijd is. Andere thema’s zijn denk ik communicatiemiddelen (smartphone vs. morse) en de filosofensteen die welvaart zou brengen en misschien voor de hoop staat.

Al met al was de film vermakelijk maar ik vond het verhaal wat tegenvallen en ik heb weinig diepgang kunnen ontdekken. Beoning (2018) - MovieMeter.nl vind ik onvergelijkbaar genialer, verfijnder en diepzinniger. PS. De beschrijving van de film op MM kan ik niet goed plaatsen of ben ik daarin de enige?

Mooie beelden, met veel diepte en kadervulling, maar de film heeft (mij) niks te zeggen. Zo'n bloedige ontsporing wekt vooral irritatie.

Snowpiercer en Okja waren interessant, maar was er niet heel erg van onder de indruk. Parasite daarentegen... Wat een geweldige film, één van mijn favorieten dit jaar. Alles klopt. Een intrigerend verhaal, bijzondere karakters (heel sterk neergezet ook, tragedie maar ook ontzettend veel hilarische momenten. Ook zelden een film in de bioscoop gezien die zoveel reacties losmaakte bij het publiek. Werd soms compleet verrast.

4.5*

Geweldig! De film is een tragi-komedie, een thriller, kent neo-noir elementen en schuwt zelfs de horror niet. Een opvallende mengeling die op papier nooit kan slagen maar hier toch het onmogelijke in een goede film omzet. De vraag wie de parasieten zijn is een interessante. Mijn visie verschoof meerdere malen gedurende de film. Er is geen duidelijk goed en slecht, de hoofdpersonages zijn allemaal gelaagd. Interessant ook hoe de vrolijke grappen ineens om kunnen slaan en ontaarden in zwartgalligheid.

Mijn sympathie gaat uit naar de armen. Hun contact in het souterain voelt heel puur en oprecht. Het heeft een romantisch tintje, de emoties die expressief worden geuit, het gevecht tegen de armoede maar tegelijkertijd de louterende waarde hiervan, het hebben van een doel, het strijden tegen het onrecht (van de economische verdeling) het ultieme genieten bij een vleugje rijkdom terwijl de beloningen ook direct worden verkwanseld. Ik moest denken aan de boheemse levensstijl, zij het dat deze mensen geen kunstenaars zijn.

Dit romantische beeld wordt echter geheel vernietigd door de zwartgalligheid, het besef dat deze mensen het nodige ervoor over te hebben simpelweg geld te hebben en producten te kopen. Die samenleving die ze veroordelen, het kapitalistische systeem dat ze verketteren dienen zij ook op die manier. Ze zijn zodoende wat ze ook haten. En natuurlijk heeft de riool ramp een ontluisterend effect. Parasieten zijn inwisselbaar, ook kunnen ze op elkaar teren. Wie is wie in de film en in jouw bioscoopzaal? De film biedt onverwachte wendingen, hoogstaand vermaak en geeft een belangrijke boodschap af zonder belerend te zijn. Dat is erg knap. .

Parasite, zo’n film waarvan mensen je vragen wat voor film het is en je vervolgens geen idee hebt wat je dan moet zeggen. Dan blijkt maar weer hoeveel we toch in hokjes denken door middel van genres, want Parasite van Joon-ho Bong is zo’n beetje alles. Wel zitten er typische Bong- kenmerken in, die we ook al zagen in zijn eerdere films als Snowpiercer, Okja en The Host; een genrefilm met een vrij duidelijke maatschappijkritiek. Die kritiek is in Parasite ook weer duidelijk aanwezig, hoewel het er voor mijn gevoel iets minder bovenop ligt dan in zijn vorige twee films. Ik hoorde de naam Jordan Peele eerder voorbij komen en dat lijkt me wel een goede vergelijking; een komische film gemixt met allerlei andere genres en een vrij duidelijke boodschap. Maar vooral een uiterst boeiende film en zeer vakkundig gemaakt. De één noemt het een drama, de ander een thriller, maar - als ik dan toch de film in een hokje zou moeten plaatsen - is het vooral een scherpe komedie. Maar ach, waarom zouden we het in een hokje stoppen? Het is vooral een fijne, komische en zeer interessante film.

4 sterren.

Films van regisseur Joon-ho Bong blinken uit in het benadrukken van sociale kwesties en het onderzoeken van de kwetsbaarheid van de mensheid onder 'extreme' druk. Dit was al te zien in zijn vorige films. Helaas doen Science-fiction en horror het als genres vaak domweg minder goed. Het is dan ook niet gek dat nu deze elementen weer ietwat zijn 'afgezwakt' de regisseur meer lovende kritieken mag ontvangen. Echter voor mij is het persoonlijk een gemis want hierdoor kwam de nadruk veel meer op komedie en tragedie te liggen. En daar kan ik dan weer veel minder mee! Hierdoor had ik nogal wat moeite om de 132 minuten door te komen. Ik moest me echt door het gedeelte waar alle gezinsleden een baan kregen slepen. Ik ben blij voor de regisseur dat hij hiermee groot succes oogst, maar helaas pakte de film mij een stuk minder!

Dit was weer een heerlijk stukje zuid-koreaanse cinema.

Lekker raar verhaal waar goed over na is gedacht en vreemde personages maken deze film tot een lekkere wegkijker.

Het was weer een tijd geleden dat er een goede film uit zuid-korea voorbij kwam dus deze was erg welkom,ze blijven voor mij nog steeds het beste in dit genre al vind ik zelf.

Jaaaa aanrader.

Gisaengchung

Geweldige film van Joon-ho Bong. Gisaengchung is een absurde, maatschappijkritische en zeer donkere komedie over een arm gezin dat door oplichting en bedrog steeds weer een nieuwe baan weet te bemachtigen bij een rijk gezin. Als privéleraar, lerares, chauffeur en als huishoudster. Het eerste uur is vooral een zwarte komedie, en de manier waarop de gezinsleden een baantje weten te bemachtigen zorgt voor een aantal komische situaties.

Nadat in een schuilkelder de man van de oude huishoudster wordt gevonden veranderd de toon, en het wordt steeds meer een dramafilm. Zonder dat die komische elementen helemaal verdwijnen. In het bloederige laatste gedeelte komt eigenlijk alles wat Gisaengchung zo goed maakt samen. De rijken leven letterlijk in hogere gebieden, en bij overstromingen raken de armen alles kwijt en moeten ze in grote hallen slapen. Bong schuwt hier de maatschappijkritische boodschap niet, en ook dit gedeelte maakt indruk. Van de personages/acteurs vond ik vooral de dochter van het arme gezin (So-dam Park) en de vrouw van het rijke gezin (Yeo-jeong Jo) er bovenuit steken. Met Kang-ho Song als de vader van het arme gezin die je op het laatst steeds bozer ziet worden door alle onrechtvaardigheid en tegenslag waar zijn gezin mee te maken krijgt. Fantastisch gedaan.

Voor het grootste deel een erg vermakelijke variant op het Home Invasion genre in de vorm van een fijne zwarte komedie. De opbouw is vlekkeloos, de film heeft een aangename flow en het acteerwerk is perfect, met Song toch wel als uitschieter. Kritiek op de geloofwaardigheid is wat mij betreft onbegrijpelijk, lijkt me bij een ludieke zwarte komedie als deze volstrekt irrelevant.

Het 'probleem' van deze Parasite is eerder dat boel na de geweldige scene op het feestje een beetje doodvalt. Het moddert daarna allemaal nog te lang aan waardoor de angel langzaamaan uit de film verdwijnt. Ook het einde voelt wat aan alsof er op meerdere gedachten werd gehinkt en er uiteindelijk maar gekozen is voor een compromis van van alles wat. Het hele cyclische element met de vader die als het ware de man in de kelder 'overneemt' kwam nogal geforceerd over, ook die droomscene voelde niet zo op zijn plaats. De film komt grotendeels over als geregisseerd met veel zelfvertrouwen en een duidelijke visie, maar het laatste halfuur staat daar enigszins mee in contrast.

Maar uiteindelijk is dat een vergroting van een niet al te groot minpunt. Zeer vermakelijke film, origineel uitgangspunt en zeker het eerste uur waarin de familie zich nestelt in het huis is smullen. 3,5.

Gezien alle lovende kritieken had ik er toch meer van verwacht. Het eerste uur is zeer vermakelijk. Het luchtige toontje waarmee de gezinsleden van een arme familie 1 voor 1 de medewerkers (leraar, chauffeur en huishoudster) van een stel rijke lui inneemt is zeer onderhoudend om naar te kijken. De snelheid ligt lekker hoog en ondanks de lange speelduur voel je dit niet tijdens het kijken.

Maar echt lachen heb ik nooit gedaan. Richting het einde lijken alle remmen eindelijk los te gaan, maar echt doorgepakt wordt er helaas niet. Hierdoor eindigt de film ietwat suf met een soort van compromis. Dat is uiteindelijk jammer.

Gewoon een erg leuke film om naar te kijken, maar het had van mij op bepaalde momenten net iets gewaagder gemogen. Vooral omdat de film er genoeg aanleiding toe geeft.

3,5*