Gisaengchung (2019)

Deze film wordt een beetje gebracht als arthouse, waarschijnlijk omdat die Koreaans is. En is een film niet in het Engels of Nederlands, dan is dat al snel het geval voor veel mensen. Maar was deze film in Hollywood gedraaid in het Engels dan was dat vermoedelijk anders geweest want het is naast een goed gemaakte film vooral een hele plezierige film te kijken. Bouwend op sfeer maar ook enorm plotgedreven. Weinig arthouse aan.

Wat opvalt is hoe knap er meerdere genres ogenschijnlijk eenvoudig worden gemixt zonder dat het gaat schuren. Wat begint als spannende komedie eindigt in horror, thriller en drama. En het zijn vooral losse scènes die de film echt maken, naast de prachtige luxueuze uitstraling en fijne beeldvoering. Wat ook werkt is dat er niet echt slechte mensen in de film zitten. Die twee rijke mensen praten wel met dedain over stinkende arme mensen, maar doen dat niet in het openbaar, dus ze willen geen gevoelens kwetsen. En het zijn simpelweg wel aardige mensen die uiteindelijk wel anderen toelaten. De armere mensen grijpen gewoon hun kans op een beter leven, maar echte diefstal is het niet want ze werken wel. Hoogstens stelen ze de baan van een ander, die ander die net precies het enige wat nare personage is.

En de film is heel Koreaans, waarin het wederom om status gaat - welke Koreaanse film ik ook kijk, dit thema komt altijd terug. En dan zal ik als westerse kijker ongetwijfeld nog heel veel symboliek en nuances hebben gemist, maar gelukkig is de film op basisniveau wel gewoon een begrijpelijke leuke film waardoor dat geen nadeel is. Hoogstens mis ik wat extra klasse. Maar die prachtige scène met alle zware regenval, die is voor iedere mens wel te begrijpen.

Het is overigens geen perfecte film. Soms is de film net iets te klinisch en kil. Af en toe ook net iets te veel toevalligheden en dommigheden om maar de plot vooruit te helpen. Ook moest ik na de twist halverwege weer even in de film komen. En aan het eind gaat de film te lang door. Maar met gemak hoort dit bij het beste van dit jaar. 4,0*.

Wel oké.

Eigenlijk aan m'n stand verplicht om "de beste film van het jaar" toch maar een keer te kijken, nu het een Aziatische blijkt te zijn. Bong is ook geen erg slechte regisseur, maar Zuid-Korea zal wel nooit m'n favoriete filmland worden. Dat blijkt ook deze keer maar weer.

Het ontgaat mij echt hoe deze film aan al die hype en accolades komt. Ik vond het best aardig allemaal, maar nergens opvallend, nergens uitzonderlijk, nergens verrassend. Na een kwartiertje is wel duidelijk hoe het eerste uur zich zal voltrekken, daarna zwalpt de film een beetje alle kanten uit zonder echt erg interessant te worden.

Acteerwerk is wel aardig, visueel is het gewoon oké. En echt vervelen doet het ook weer niet, maar een beetje spannend of onvoorspelbaar is het ook nergens. Daarom eigenlijk ook een half uurtje te lang, filmpjes als deze mogen best wat compacter zijn, want veel hebben ze toch niet te vertellen.

Benieuwd of er erg veel van zal bijblijven. Heb me niet verveeld en het is kundig gemaakt, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Ik vraag me af wat voor films mensen een heel jaar zitten te kijken als dit er als beste uit komt rollen.

3.0*

Ook nog maar even meegepakt in 2019.
Een goede keus: Bong is, na het wat minder geslaagde Snowpiercer en Okja, weer helemaal terug met deze satirische prent over een gezin dat genoeg heeft van hun armzalige leventje en een buitenkans herkennen als ze die tegenkomen. Die buitenkans neemt namelijk de bevallige vorm aan van Yeo-jeong Jo als naïeve rijkeluisdame. Er volgt een vlotte film met de nodige humor, en Bong zorgt altijd wel een verrassende wending, gezapig wordt het nooit. Prima acteurs van wie naast de al genoemde Jo met name Kang-ho Song opvalt, een naam die niet direct een belletje doet rinkelen maar een bekende kop en altijd fijn als hij ergens opduikt.

Bong legt ook vaak maatschappijkritiek in zijn films en doet dat niet met een boos wapperend vingertje maar met een flinke dosis zwarte humor. Zo worden klassenverschillen vooral geroken en is het geweld zowel schokkend als op de lachspieren werkend- er werd in de (verrassend volle) zaal tenminste hard gelachen toen de arme huishoudster van de trap geschopt werd. Het einde vond ik wel wat voorspelbaar, het was toch niet moeilijk te raden dat Kim zich in de kelder zou verstoppen maar erg geloofwaardig is het niet dat die kelder niet minutieus doorzocht is door de politie.

Het niveau van Memories of Murder haalt Parasite niet maar Bong is back on track.

De Zuid-Koreaanse regisseur Joon-ho Bong gooit verschillende genres in de blender en daar komt best een aardige cocktail uit. Het wederzijds parasiteren van arm en rijk levert zowel grappige als schokkende momenten op. Parasite is daarnaast zeer fraai geschoten. De achilleshiel is dat het echter te langdradig is. Gisaengchung is absoluut het kijken waard, maar naar mijn beleving wel een tikkeltje gehypt.

Een hele bijzondere film. Ik kijk werkelijk nooit naar Aziatische films, puur om de berichten ben ik deze speciaal in de bioscoop gaan kijken (een bioscoop waar ze geeneens popcorn verkopen ). Ik moet wel zeggen dat ik verrast ben, de film is mooi geregisseerd, acteerwerk was overtuigend en het verhaal was toch erg knap geschreven. Soms erg komisch, soms heel dramatisch, en over het algemeen hangt er wel een donker sfeertje boven. Sommige dingen waren wel een beetje ongeloofwaardig, hoe ze de huishoudster ontslagen hebben gekregen vond ik bijvoorbeeld wel een beetje overdreven. Wel leuk hoe het allemaal naar het einde toe werkt, een komische opbouw en een paar twists leiden tot een onontkombaar einde, waar ik alles toch wel op zijn plaats vond vallen.

Een heel mooi gemaakte en onvoorspelbare film waar je compleet in opgezogen wordt, 4,0!

waarschijnlijk een van de beste films die ik heb gezien(zeker de beste van het laatste decennium). Deze film laat erg duidelijk de grens tussen rijk en arm zien, wat ook terugkomt in het verhaal, dit verschil komt vooral voor in het begin/act 1 van de film. Het einde was eigenlijk al wel verwacht (dat gedeelte voordat de vader van het arme gezin de schuilkelder in ging, niet het einde waarin de vader en zoon elkaar weer omhelsden), maar omdat ik niet wist hoe/wanneer het einde kwam, kwam het echt choquerend over.

Weet niet echt wat ik hier van moet vinden, of wat ik erover moet schrijven. Ik had al wel ergens gehoord dat dit een erg onvoorspelbare film is, niets wat je ooit eerder hebt gezien, en dat klopt op een gegeven moment ook wel.

Het eerste uur daarentegen is nog best redelijk normaal, maar vanaf de tweede helft wordt het één rare wending na de andere. Om de zoveel minuten switcht de film van genre en toon, van komedie naar soort van thriller/horror naar drama en weer terug. Op zich kon ik er best lange tijd in meegaan, alleen na het ontsnappen van de familie had het voor mij wel zo'n beetje klaar mogen zijn. Alles wat daarna nog gebeurt is voor mij net eventjes een brug te ver. Absurde, wat vergezochte films als deze zijn dan toch niet voldoende my cup of tea.

Dus alle lofuitingen, tja, het zal wel. Ik ben niet over-enthousiast, maar slecht is het natuurlijk verder ook niet, je wordt wel regelmatig verrast dus een leuke/aparte kijkervaring is het op zich wel.

3,5*

Droge, zwarte komedie die gaandeweg steeds vreemder wordt (hoewel het voor Koreaanse begrippen nog wel raarder en zwarter kan). Ook zijn er hier en daar wat kluchtige elementen zoals het verstoppertje moeten spelen, maar daar heb ik me niet zo aan gestoord.

Vooral het eerste deel vond ik vermakelijk, hoewel er behoorlijk de tijd wordt genomen voor sommige scènes. In het tweede deel bij de man in de kelder ontspoort de situatie en gaat het een richting op die ik wat minder boeiend vond.

Het is lekker absurd, droog en soms satisfying, maar het weet me niet genoeg te grijpen om enthousiast over te worden.

Een 3,75*

Sterke film met zo halverwege een aardige twist. Het filmwerk is mooi gedaan en ook het acteerwerk is dik in orde. Aanrader.

Zelden zo'n eclectische film gezien; Joon-ho Bong gooit ongeveer alle filmgenres door elkaar, maar wat een film levert dit op... heb dubbel gelegen van het lachten en gehuiverd van het geweld. Wat een bijzondere film is dit! Moeilijk te plaatsen, slecht onder woorden te brengen. Gaat dit allen zien, hij draait nog in Middelburg.

Een film die nu al in het eindejaarslijstje van 2020 zal gaan staan

Originele film waarvan je zo weinig mogelijk van moet weten en gewoon genieten wat de regisseur allemaal in petto heeft voor de kijker. En dat is heel wat. Het eerste stuk lijkt meer een pakkend drama waarbij de kijker voortdurend geconfronteerd wordt met de kloof tussen rijk en arm. Meesterlijk weergegeven door de twee verschillende werelden waar beide families leven. Je krijgt een beeld hoe de arme familie leeft en hun handelen wordt echt in de kijker gezet. Daarna komen ze in contact met een rijke familie die de gigantische kloof zeer duidelijk maakt. De scènes waarbij de nadruk ligt op geuren geven dit op een uitstekende manier weer.
Daarnaast is de aanloop en de geleidelijke opbouw van de slimme plannetjes die het arme gezin weet uit te voeren om een beter leven te hebben zorgvuldig en sterk uitgevoerd. In het tweede gedeelte komt er een verrassende twist die een heel andere wending neemt waardoor de film naar andere genres neigt te gaan. De film wordt dan meer een thriller met een aantal komische situaties en jawel zelfs een paar horrorelementen worden niet geschuwd. Heerlijk genieten van alle filmgenres door elkaar waarbij het goede acteerwerk ook de aandacht verdiend. Speciale, absurde film die van begin tot het einde constant wist te boeien. 8,5/10

Lastig te beoordelen film. Er komen tal van genres voorbij. Zo lijkt het bij vlagen iets weg te hebben van een thriller en dan lijkt het weer meer een komedie. Ook komen hier en daar wat maatschappijkritische geluiden naar voren, maar die gaan een beetje verloren in de rest van de film. Hoe dan ook, ik was er niet al te zeer van onder de indruk. Het plot is niet heel geloofwaardig en tegen het einde vliegt het helemaal uit de bocht. Anderzijds kijkt het wel nog best redelijk weg.

Supergoede film, grappig maar ook angstaanjagend en zeer intens. Bong Joong-Ho heeft overigens nog meer films gemaakt over de kloof tussen arm en rijk. Het is wel moeilijk om met anderen te praten over deze film zonder iets van het ingenieuze plot te verklappen. Het is het beste om deze film te zien zonder enige voorkennis.

Ik dacht dat er Händel of Vivaldi als filmmuziek was gebruikt maar de muziek is speciaal voor deze film gecomponeerd.

Deze film stond al langere tijd op mijn 'te bekijken' lijstje, maar na het winnen van verscheidene Oscars wat spoed achter het bekijken van deze film gezet. Ik snap de Oscars die ze gewonnen hebben. Mooie film, die makkelijk wegkijkt met een diepere onderliggende laag, namelijk de klassenongelijkheid. Een aanrader als je een mooie film wilt zien.

Gisaengchung is een zeer onderhoudende film met heerlijke karakterontwikkeling waardoor je echt in het verhaal komt. De sfeer is goed en het acteerwerk zeer netjes. Het is een mooie mix van humor en drama en daardoor verveelt het niet snel. Kostelijk vermaakt met deze film.

Wat een geweldige film!

Het eerste gedeelte van de film is bijzonder vermakelijk vanwege de arme familie die de rijke familie oplicht.

Het verschil tussen arm en rijk wordt ook mooi en goed neergezet waarbij de arme familie niet per se hele goede mensen zijn en de rijke familie zijn geen slechte mensen. En toch juich je voor de arme mensen.

Geweldig dat deze film de oscar heeft gewonnen, en dat mensen in plaats van deze diepgaande film liever een film zagen winnen over een man die zich als clowntje verkleedt en dan een schurk wordt omdat hij gewoon 'lekker gek' is maakt me een beetje droevig. Gelukkig worden de winnaars van de Oscars niet door 16 jarigen bepaald zullen we maar zeggen.

Erg blij dat ik deze film door de Oscars ben gaan kijken!

De wijze waarop de regisseur het arme gezin laat infiltreren in het rijke gezin is ingenieus en

alreeds vermakelijk. Het is ook bepaald knap hoe je in korte tijd een inzicht krijgt in de mores

van beide onderscheidenlijke gezinnen: Keurig en beschaafd versus ordinair en decadent.

De film wil evident bewijzen dat ook de kansloze onderlaag van de bevolking over talenten

beschikt, maar niet de kans krijgt om dit uit te buiten. Hier grijpen ze genadeloos hun kans.

Uiteindelijk loopt het gigantisch uit de hand, met al de hilarische gevolgen van dien. Een

wirwar van situaties. Daarbij op geteld het geregeld fraaie visuele, en je krijgt een weergaloze

film die speelt met kunstzinnige schoonheid, maatschappelijk verschil, familiaire betrokkenheid,

en een wil om te overleven.

Heerlijke film die redelijk luchtig begint maar gaande weg steeds complexer wordt. Het verhaal zit erg goed in elkaar met een paar leuke verrassingen. De film is een mix van genres, soms komisch, wat drama en maatschappelijke kritiek en wat thriller elementen, om over het einde maar te zwijgen. Bong heeft de film zo gemaakt dat hij je als kijker langzaam de film inzuigt, als een echte parasiet. Het acteerwerk is prima en visueel ziet de film er ook goed uit. Topper. 4.5

Leuke film, maar niet die "geweldige film" die iedereen zei dat het zou zijn. Ik symphatiseerde veel meer met de huishoudster die ontslagen was en niet met het gezin in de hoofdrol. Ik begrijp dat dit expres gedaan is, dat als het erop aankomt, ieder mens dit soort dingen doet, etc. Maar puntje bij paaltje is het toch een film. Als je niet met de hoofdpersonen identificeert, sterker nog, als je de hoofdpersonen eigenlijk niet mag, dan maakt het je ook niet uit of het nou goed met ze afloopt of niet. Dat meisje bijvoorbeeld, die heeft precies gekregen wat ze verdiende.

Oscar gewonnen, dus maar eens bekeken. Ik heb niet echt een hoge dunk van de filmsmaak van de Academy, maar dit viel best mee. Degelijk gefilmd, en zeker de eerste helft van de film is grappig en kijkt prettig weg. Mooi om te zien hoe de familie met leugens alle werknemers van hun rijke gastgezin wegwerken om hun plaats in te nemen en er mee wegkomen omdat ze zelf het nodige talent hebben.

Het probleem is een beetje dat de film teveel wil zeggen en ook een sociaal drama probeert te zijn. Het einde staat daardoor in contrast met de grappige eerste helft van de film, en dat contrast valt me hier net verkeerd op de maag. Daarbovenop doet het hele gedoe in de kelder met de echtgenoot van de vorige huishoudster soms flink over de top aan.

Kortom, voor mijn gevoel niet helemaal evenwichtig, waardoor ik op 3* uitkom.

Deze gisteren gekeken, had hem hier al hele tijd (november 2019) 'liggen'. Maar werd noch door trailers, noch door de korte inhoud echt getriggerd. Als ie dan als grootste winnaar vd Oscars nr voren komt, zijn je verwachtingen plots pak hoger. Ik ga direct mijn eindverdict mededelen, het was echt niet mijn ding. Film begint al bij al nog leuk, gezin in krot, zoektocht nr wifi, pizzadozen vouwen,...dacht ah dit wordt nog chill ontspannend filmpje. Maar gevoel van saaiheid overheerste meer en meer en verloor zo meer en meer m'n aandacht en je weet, dan is een speelduur van 2u+ veel te lang en wordt het negatieve gevoel bij de film enkel versterkt. Ik zal hem misschien nog wel eens tweede kans geven, omdat ik toch nog ergens hoop dat het aan het moment lag en wil weten en toch een minimum ervaren, waarom deze als beste film vh moment is uitverkoren.

Prima film. Goed opgebouwd script al zitten er een aantal doodlopende situaties in. Het acteren leek wat over de top. Maar dat zie je vaker in Koreaanse films. Leuke humor. Toch een verrassend einde.

Deze inktzwarte Komedie als ook Meeslepende thriller, weet zowel te vermaken, ontroeren en ontregelen en dat van de eerste tot de laatste minuut.

In deze film draait het om de leden van het gezin Kim, die het financieel zwaar hebben (vader werd ontslagen, moeder was atleet tot ze te oud werd en het lukte de kinderen niet om toegelaten te worden tot de universiteit) en ze leven in armoede in een krappe en duistere woning in de hoofdstad Seoel zonder toegang tot Wi-Fi. Totdat hun zoon Ki-woo (Woo-sik Choi) via een vriend de kans krijgt om met een vervalst diploma te solliciteren als Engelse privéleraar voor dochter Da-hye (Ji-so Jung) van het rijke gezin Park. Als Ki-woo wordt aangenomen door moeder Yeon-kyo Park (Yeo-jeong Jo), besluit het gezin Kim om een plan te bedenken zodat ze allemaal voor dit rijke gezin kunnen werken en profiteren.

De eigenzinnige en onvoorspelbare film begint grappig, wordt almaar donkerder, en werkt toe naar een explosief einde. Meer zeggen over het plot zou eigenlijk zonde zijn, het volstaat te zeggen dat het gezin Kim met slim bedrog het leven van de Parks binnendringt. Daarna barst de klassenstrijd los, of misschien is het eerder een strijd om gezien te worden. Oscar winnende regisseur Joon-ho Bong (o.a. "Gwoemul (2006)" en "Snowpiercer (2013)"), mixt mixt een heleboel genres (drama, slapstick, satire, horror, thriller), maar slaagt er moeiteloos in daar een soepel geheel van te maken.

De opbouw en kennismaking met de familie Kim wordt zorgvuldig uitgestippeld zodat je bekend bent met de vier familieleden van het gezin Kim wanneer het hoofdplot van start gaat. De vier familieleden van het gezin Kim zijn overigens vader Ki-taek (Kang-ho Song) die die chauffeur wordt van het gezin Park en vooral van vader Dong-ik (Sun-kyun Lee), moeder Chung-sook (Hye-jin Jang) die de huishoudster wordt van het gezin Park, zoon Ki-woo die de Engelse privéleraar wordt van dochter Da-hye Park en dochter Ki-jung (So-dam Park) die de privélerares wordt van artistiek zoontje Da-song Park (Hyun-jun Jung). Het acteerwerk van de gehele cast is overtuigend en de afstemming tussen humor, drama en spanning is precies juist.

"Parasite" bevat eigenlijk ook geen slechteriken, want de rijke meneer Dong-ik Park en zijn vrouw Yeon-kyo zijn keurige, sympathieke mensen (ze hebben natuurlijk ook weinig reden tot klagen) en ook het gezin Kim bedoeld het niet kwaad, want net als ieder ander willen ze simpelweg opklimmen.

Hiernaast bevat "Parasite" ook genoeg diepgang en metaforen om je na afloop aan het denken te zetten. Dit is een verhaal over het klassenverschil tussen de elite en de armen, iets wat door middel van een creatief script en visuele verhaalvertelling fraai in beeld wordt gebracht. Zo woont het gezin Kim in het afvoerputje van de stad (ze zien dronken uitgaanspubliek tegen hun ramen pissen) en het hoog en droog levende gezin park komt nauwelijks met gewone stervelingen in aanraking, of het moet hun personeel zijn. Personeel dat iedere dag omhoog klimt, om ’s avonds weer af te dalen naar hun kelderwoningen.

"Parasite" wordt met vloeiende camerawerk in beeld gebracht door Hong Kyung-pyo, die de winnaar was van een Gouden Palm op Cannes 2019. Bovendien won "Parasite" tijdens de Oscars van 2020 ook de Oscars voor beste film, beste regie, beste script en beste niet-Engelstalige film. Daar kan je het mee eens zijn of juist niet mee eens (zoals o.a. Donald Trump) zijn.

Al met is dit gewoon een uitstekende Zuid-Koreaanse Drama / Komedie film (misschien wel uniek in zijn soort), die je zonder al teveel voorkennis (dan is hij namelijk onvoorspelbaar) moet consumeren, want dan verrast hij het meest en kijkt hij ook het lekkerste weg.

ABSOLUUT de vier oscars waard! Ik ben buiten het feit dat ik de taal niet begrijp en de film soms een beetje een rare weg in slaat heel blij met mijn keuze voor de film. Zeer geslaagde film. Ik zou graag een andere film van de regisseur willen zien.

Wie verzint er zo een verhaal ?Geweldigel film. Film begint komisch, na de pauze wordt de film donkerder en grimmiger. De finale is bizar. Het verschil tussen arm en rijk wordt in deze film wel zeer duidelijk gemaakt met alle gevolgen vandien. Van een fijne en spannende avond genoten

De verrassende oscarwinnaar van dit jaar.

En nu ik hem gezien heb, vind ik het nog steeds een verrassende winnaar.

Begrijp me niet verkeerd, dit is een hele goede film met een origineel verhaal, goede mengeling van genres en een fijne cast die nergens overdrijven. En ondanks de twist/omslag miste ik toch iets.

Voor mij blijft Oldboy nog steeds de beste Koreaanse film.

“Don't fucking call me sis, you filthy bitch!”

Gisteren dan toch eindelijk deze veel besproken film ‘Parasite’ eens aangezet. Ik ben persoonlijk wel een klein beetje fan van de Koreaanse cinema, de film hebben zijn me tot zoverre nog niet tegen gevallen en het ziet er altijd erg gelikt en mooi uit, althans die ik tot nu toe nog maar heb gezien (het zullen er zeker niet veel zijn). Maar eenmaal aangezet word je meegesleurd in een erg leuke setting, leuke familie en zeker erg leuke acteurs. De nieuwsgierigheid door zeker alle oscars blijft hoog, en we gaan een zeer leuke middag tegemoet.

De film begint vrij rustig, het smerige (arme) leven van de familie en waar ze in bivakkeren is wel leuk weergegeven, met het zoeken naar het hedendaagse ‘levensbehoefte’ met de naam ‘Wi-Fi’. De droge humor druipt er hierdoor best lekker van af. Daarna worden we langzamerhand voorgesteld aan alle personen, hier word de tijd voor genomen en dat vind ik wel fijn. Ook de weg naar het hoofdconcept is met een rustige gang, iedereen word rustig ingewerkt en word rustig in de film gesloten.

En wederom weet de Koreaanse regisseur ‘Joon-ho Bong’ mij te overtuigen. Dit deed hij al eerder met de sterke film ‘Snowpiercer’ en nu weer. ‘Parasite’ is een duistere komedie waar je de ‘lol’ wel van in moet zien zo af en toe. De film begint vrij serieus, waarna de familie is ingewerkt bij de rijkere familie. Ze werken zo stuk voor stuk de huidige werknemers er uit, de chauffeur werd weggezet als viespeuk door een slipje onder de stoel te doen en toen werd de vader aangesteld als chauffeur. En de huishoudster die zogenaamd bloed zou hoesten en zo kwam de moeder aan de bak, het was allemaal erg leuk gedaan. En eigenlijk vanaf dat moment komt de humor er wat meer in, en ook de spanning.

Het blijkt namelijk dat de huishoudster illegaal haar man verstopte in de kelder. De twee komen er echter achter dat de familie aan het bedriegen is waarna de ze tegen elkaar moeten strijden, al mogen hun bazen (in dit geval dan maar) niks merken. God wat moest ik lachen toen dat zoontje naar buiten rende met de tipi en de vader en moeder vervolgens op de bank gaan lichen. Met als gevolg dat de (arme) andere familie onder de tafel moeten blijven en heel stil moeten liggen. Vervolgens hebben de twee ook nog seks op de bank, heerlijke scene was dat toch wel.

Het einde was vrij onverwachts maar ook wel zeker leuk. En daarmee moet ik toch instemmen dat ik onwijs heb genoten van deze film, het begon lekker rustig en hoe dichter we bij het einde kwamen hoe spannender het allemaal werd maar ook komischer. De familie brengt zich vaak genoeg in de nesten en komen er op leuke wijzes weer uit, zeer vermakelijke film en zeker een oscarwaardige winnaar. Misschien wat onduidelijk hoe ik de familie ‘weergeef’ maar de namen vind ik nog lastiger om te onthouden, en te veel werk om te kopiëren

4.0*

Prima film. Maar de ongekende ophemeling vind ik wat misplaatst. Het overgrote deel van de film is niet veel meer dan een vermakelijke klucht. Totdat op het eind alle remmen los gaan en de boel ontaard. En daarna volgt nog een ongeloofwaardig en vergezochte twist in de afsluiter. Leuk. Maar niet veel meer dan dat. AL vond ik het camerawerk en de montage wel van een hoog niveau.

In zijn algemeenheid heb ik ook altijd wat moeite met films in een Aziatische taal. De ondertitels vertellen me wel wat er wordt gezegd, maar ik mis volledig de intonatie, eventueel sarcasme en gevoel in de dialogen. Dat is uiteraard geen tekortkoming van de film, en dus zal ik een Aziatische prent daar ook nooit op beoordelen. Maar het maakt voor mij persoonlijk de kijkervaring niet zo prettig.

Al met al zeker een boven gemiddeld goede film, maar niet de parel waar ik na alle heisa op gehoopt had.

De Oscars en ik; we gaan denk ik nooit vrienden worden. Daarvoor verschilt mijn smaak teveel van wat het Oscar-comité interessant vind. Om die reden had ik ook niet direct een enorme drang om Parasite eens te bekijken, ondanks goede reviews online. Van de laatste 10 winnaars heb ik geen enkele film hoger dan 3,5 ster gegeven. Die score heb ik nog uitgedeeld aan The king’s speech, 12 Years a slave, The shape of water en Green Book. Voor Argo, Spotlight en Moonlight had ik nog een magere 3 sterren over, voor Birdman zelfs maar 2 en The Artist moet ik ooit nog eens bekijken. Parasite nu dus wel gezien, maar daar ben ik ook niet erg lyrisch over. Kortom, het zal allemaal wel, die winnaars.

Dit is na Snowpiercer de tweede film die ik van regisseur Bong heb gezien en niet toevallig gaat ook deze film over verschil in sociale klasse. We volgen een arm Koreaans gezin die nauwelijks rond kan komen en leeft in dramatische omstandigheden, totdat er een mogelijkheid volgt om de hele familie bij een rijke familie naar binnen te kunnen werken. Zeker het eerste uur was best leuk en met wat zwartgallige humor niet vervelend om naar te kijken. Daarna vind ik de film een beetje uit de bocht vliegen, wordt het allemaal wat extremer en vergezocht en raakte ik mijn interesse kwijt. Daar kan een redelijk heftig slot niks meer aan veranderen. De film is niet echt in een hokje te plaatsen, wat een fatsoenlijke verklaring waarom dit me weinig deed wat lastiger uit te leggen valt. Het was niet echt mijn ding. Niet pakkend, niet erg geestig, beetje langdradig. Waarom dit de beste film van het jaar is geworden ten koste van voor mij echt pakkende films als 1917, Joker en Once upon a time in Hollywood is me echt een raadsel. Schijnbaar zijn die films te commercieel of zo, I don’t know. Goed om Parasite weer af te kunnen strepen van mijn kijklijst, maar een herziening zal er niet komen.

3*

4 Oscars waaronder beste film dus als filmliefhebber moest ik deze toch wel zien. Snap niet waarom dit beste film was. Komt dit dan door zwakke concurrentie? Ok, origineel script, dramatisch met vleugje humor, maar om nu te zeggen dat deze Oscar beste film verdient is voor mij brug te ver. Zo vond ik “The Irishman” dan stukken beter en voor mij had die de Oscar beste film mogen hebben. Maar ja, over smaken valt niet te discussiëren. Parasite is voor mij eerder een gewone Aziatische films en zo heb ik er al meerdere gezien. Gaat uiteindelijk over een gezin in armoede die er alles aan doet om te overleven en de grenzen van fatsoen overschrijden om zonder schroom een rijk gezin op te lichten. Verschil tussen rijk en arm wordt hier heel duidelijk in beeld gebracht en de armoede is des te schrijnender als je het gemak en luxe van de rijke kant ziet. Nog een rare gewelddadige plottwist op het einde geeft de film een duister kantje, maar maakt er voor mij nog geen topper van. Acteurs spelen voortreffelijk maar gezien Koreaans ken ik er geen enkele. Daarom toch wel verbazend dat deze film op de Oscars Hollywood buiten spel heeft gezet. Dat op zich is wel een vermelding waard, maar zoals daarjuist gezegd, voor mij niet de beste film van afgelopen jaar... Vandaar een drie * (The Irishman kreeg er 5...)