Gisaengchung (2019)

Prachtige film waarin een arm gezin op slinkse wijze allemaal een baantje weet te bemachtigen bij een rijk gezin. Absoluut een origineel verhaal met ook een sterke plotwending op de helft van de film. Wrang, komisch, spannend en aangrijpend. Het huis waarin de film zich grotendeels afspeelt ziet er goed uit, en ook de film als geheel is stijlvol te noemen. Tot op heden veruit de beste film van Joon-Ho Bong.

Stay Home.

Als Parasite een Oscar heeft gekregen dan had Van Warmerdam er destijds ook een moeten ontvangen voor zijn film Borgman (2013).

Ik moest er een beetje aan denken tijdens het kijken.

Maar wat een heerlijk verhaal met enkele rare twists. Er zat eigenlijk van alles in, spanning, horror, drama en ook wel een komisch tintje.

En wat een fantastische architectuur trouwens. Werkelijk een prachtig huis!

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Nee, niet hun geur. Wel dat als je ze een hand geeft, ze een arm nemen. En neem het ze maar eens kwalijk. Als er geen sociaal vangnet is, geen maatschappelijk georganiseerde solidariteit, geen horizontaal correctiemechanisme dat de kloof tussen rijk en arm probeert te dichten, geen bescherming tegen overstromingen, geen pensioenstelsel, geen regeling rondom schuldeisers en woekeraars, geen …

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Nee, niet hun geur. Wel dat ze zich van vijand vergissen. Dat ze elkaar liever en vaker in de haren vliegen dan de ware toedracht (h)erkennen: dat het het kapitaal is dat hen op hun plaats houdt, mensen met kluiten die hen wel eens laten proeven van wat puissante rijkdom zou kunnen betekenen, om hen met dat kortstondige fata morgana ook weer zoet te houden, heel even mogen ze eraan snuffelen, en vervolgens worden ze onverbiddelijk aan hun plichten herinnerd – het zijn ten slotte diegenen met centen die het plebs van kost en woonst voorzien, of nog: u wordt daar voor betaald, meneer, dus gelieve te doen wat wij vragen, meneer.

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Nee, niet hun geur. Wel hun sporadische inzicht. Dat een plan alleen maar kan uitlopen op mislukking, want in het leven lopen de dingen nooit zoals voorzien. En dat geld een strijkijzer is, dat centen alle plooien gestreken krijgen. Ja, meneer.

Wat maakt kleine lui tot kleine lui? Hun geur? Misschien wel. De geur van zwoegen, proberen, scharrelen, ploeteren – een geur die pas onverdraaglijk wordt wanneer die zogenaamde kleine lui hem zelf gewaar worden, onleefbaar eenmaal ze inzien hoe anderen hem percipiëren. Pirandello, ‘Iemand, niemand en honderdduizend’, iemand?

En, euhm, over de film? Nou ja, geweldig. De sluimerende suspense, in langzaam crescendo, tot het haast niet meer doenbaar is om te aanschouwen, terwijl je als toeschouwer naar het puntje van je stoel gedreven wordt. En ook: het latente geweld, het klassiek Aziatische wraakgegeven dat in stilte woekert en in een plotse eruptie uitbarst, de verdrongen seksualiteit die zich in het hart van een prille puber en de erectie van een onzekere twintiger niet laat verdringen, maar ook: de cinematografie!, de soundtrack!, de geduldige opbouw!, de humor!, de sociaal voelende wortels van de plot!, alles, alles, alles!

Kom op, geef die film een Oscar!

Ongelofelijk, toch? Dat de academie deze parel heeft durven belonen?

4*

Na twee buitenlandse uitstapjes met Snowpiercer (2013) en Okja (2017), keert regisseur Jooh-Ho Bong terug naar thuisland Zuid-Korea om met Parasite een film te maken die de sociale misstanden aldaar aan de kaak stelt.

De tegenstelling tussen arm en rijk groeit net als in veel andere landen ook in Zuid-Korea. Bong laat met zijn film een uiteenbrekende samenleving zien en richt zich op wanhopige en brutale acties die in vertwijfeling door het arme deel van de bevolking worden gedaan om een graantje van de rijkdom mee te pikken. Het levert een bizar verhaal op vol humor en onwaarschijnlijke waarschijnlijkheid. Het is onduidelijk of Parasite een komedie is, een thriller, een drama of een satire. Van al deze genres zijn overduidelijk elementen terug te vinden in de film. Bong werkt grensoverschrijdend. Dat is even wennen maar bevalt uitstekend.

Genrewendingen en verhaalwendingen. Bong laat twee families uit verschillende sociale lagen met elkaar botsen en laat de lagere sociale klasse haar overlevingsmechanisme helemaal uitleven door het spelen van een ingewikkeld en uitbuitend rollenspel. De situatie die zich ontwikkelt is in eerste instantie komisch, maar bevat geleidelijk ook nadrukkelijke sporen van maatschappijkritiek doordat de kloof tussen rijk en arm in alle aspecten van het verhaal steeds confronterend zichtbaar is.

Dat gebeurt op grove en op subtiele wijze. Voorbeeldje: Op een bepaald moment is er een gigantische onweersbui. De rijken verheugen zich al bij voorbaat over de frisse lucht en de heldere hemel na afloop. Ideale omstandigheden voor het volgende tuinfeestje. De armen daarentegen vechten tegen wateroverlast in ondergelopen krottige woningen en proberen uit alle macht hun bezittingen te redden.

Deze tegenstrijdige beleving van dezelfde gebeurtenis zegt veel. Dergelijke momenten worden ook nog eens in visueel krachtige beelden gevat, die niet alleen de confrontatie met de strijdigheid van de situatie extra benadrukken, maar er ondanks de kritische boodschap toch ook in slagen om een absurde en komische sensatie op te roepen. Tragikomedie pur sang. Ja, het camerawerk (en de regie natuurlijk) zijn gewoon erg goed.

Prima verhaal ook, waarin zwaarwegende thema’s op een luchtige en amusante manier zijn verpakt. Het verhaal dat in het begin aanvoelt als een tragikomedie, neemt steeds absurdere wendingen en surrealistischer bochten en legt steeds hardere accenten.. De zwarte humor waarmee alle gebeurtenissen zijn doorspekt is fantastisch. Dat een explosieve escalatie onafwendbaar is, zit in het verhaal ingebakken. Dat gevoel is er vanaf het begin en versterkt zich enkel. De weg naar de finale escalatie is fijn. De uiteindelijke xplosieve finale overigens ook.

En dat alles met fijn acteerwerk dat gestalte geeft aan boeiende personages. Ambivalente karakters die eigenlijk allemaal het predikaat parasiet verdienen. Zou nog een aardige subtitel kunnen zijn: ‘Wie profiteert er eigenlijk niet’.

Met deze film over sociale ongelijkheid laat Bong Joo-Ho het even fenomenaal knallen.

Parasite is een buitengewoon onderhoudende kijkervaring, omdat je door het a-typische script geen idee hebt waar het naartoe gaat. Dat is wat mij betreft de grote kracht van de film. En de sfeer natuurlijk. Aan happy endings hebben Aziaten doorgaans een broertje dood, dus dat het mogelijk niet Disney-achtig afloopt, hangt continu als een donkere wolk boven de film.

Dingen waar ik normaliter op afknap, zoals het ontbreken van sympathie voor zo ongeveer alle personages, vallen daardoor ineens niet op. Toch zit je met de hoofdpersonen, het arme, 'parasiterende' gezin, continu op de grens tussen medeleven en ergernis.

Ongemerkt wordt alles ook heel prettig in beeld gebracht. Er is veel aandacht besteed aan de cinematografie, zonder dat het de aandacht teveel opeist met bijvoorbeeld gekunstelde camerastandpunten.

Terwijl je er naar kijkt heb je echt iets van 'waar kijk ik naar en waar gaat dit in godsnaam naartoe' en na de aftiteling valt alles op zijn plaats: dit soort films en verhalen kunnen eigenlijk ook alleen maar uit Zuid-Korea komen.

4 sterren

Aan het begin vond ik het niet geweldig. Het voelde te gespeeld, maar ik wilde niet te snel oordelen. Naarmate de film vorderde, kwam ik meer en meer in het verhaal en begon ik het steeds meer te waarderen. Het werd steeds spannender. Het is zo’n film waar echt een opbouw in zit. Die naar een climax toewerkt. Ik werd er steeds meer in meegetrokken en ik heb toen geen moment meer gedacht dat ik het wellicht te gemaakt vond. Het acteerwerk past bij de stijl. Het Engels tussendoor had echter van mij niet gehoeven. Goed beeld en camerawerk. Alles ziet er gelikt uit, net zoals het huis. Een 8. 4*

Genoten van deze absurdistische film. Inderdaad een Alex van Warmerdam-achtige film, maar dan geproduceerd met een veel royaler budget. De persiflage van een snauwende en schreeuwerige Noord-Koreaanse nieuwslezeres was hilarisch.

Een film die via Bol.com samen met Vertigo werd binnen gehengeld. Oscar voor beste film, dat moet toch wat zeggen.

Viel een tikkie tegen. Het is vooral een vermakelijk geheel met een aantal sterke scenes. Zo is het einde best ‘touchy’ maar eigenlijk niet geloofwaardig, het is vooral visueel allemaal best prima. Daarnaast mag de steekpartij op het verjaardagsfeestje er best zijn en zijn de snelle vertoppingen door de familie Kim vermakelijk.

Echter heeft het mij de wenkbrauwen doen fronzen waarom dit op IMDB (8,6) en hier (3,92) zulke hoge cijfers krijgt. Is het het sterke plot (redelijk ongeloofwaardig) of puike acteerwerk? Ik kon het niet ontdekken. Naast het feit dat de film redelijk luchtig, humoristisch en vermakelijk is. Daarmee hoeft het echter niet per sé de topper van het jaar te zijn... ondanks de Oscar.

Ohja: hoe kan het in het script geschreven zijn dat de man van de vorige huisvrouw al ik weer niet hoe lang onder het huis woont zonder ook maar te worden ontdekt. Enerzijds flink ongeloofwaardig, anderzijds was dit natuurlijk nodig als opmars naar de climax.

Een film die mijn inziens nergens écht in uitblinkt. Leuke aanvulling voor de collectie.

Op goed geluk deze eens bekeken en vond hem wel goed. Een toch wel opmerkelijk verhaal, maar die ondanks de lange speelduur wel wist te boeien. De film had nog een verrassende wending en het einde was ook wel goed gevonden.

De cast deed het ook goed en visueel zat het ook wel snor.

Kundig.

Parasite is de eerste film die ik van Bong zie. Niet de meest bekende regisseur die er is, maar wel 1 die een redelijke carrière op zijn naam heeft staan. Parasite was de oscarwinnaar van afgelopen jaar en verdiende alleen daarom eigenlijk al een kijkbeurt.

Een terechte Oscarwinnaar, ik weet het niet. Er waren niet al te veel goede concurrenten naar mijn mening, maar als ik deze film en 1917 naast elkaar leg vind ik de tweede titel in bijna alle opzichten beter. Toch is Parasite geen onwaardige winnaar en zeker door een kundig paar handen in elkaar gezet.

Normaal ben ik niet zo'n fan van de Aziatische cinema, maar Parasite viel me reuze mee. Het valt me wel vaker op dat de Koreanen me weten te overtuigen, en dit makkelijker doen dan andere Aziatische landen zoals China en Japan. Zo dus ook Parasite, die me de best wel lange speelduur van 132 minuten volledig geboeid wist te houden.

Het acteerwerk is best prima, hier en daar wat mindere momenten maar in het algemeen is het solide spel. De regie is ook best strak en Bong zorgt ervoor dat de film de gehele speelduur boeiend blijft, er gebeurd altijd genoeg en de film valt nooit terug in te lange dialoogscenes of irritante komediescenes. Zeker dat laatste irriteert me vanuit de Aziatische kant wel vaker.

Visueel is het ook best kundig. Goed camerawerk, al vond ik het soms niet uitdagend genoeg. Het voelt hier en daar aan alsof Bong aan een tracking shot begint maar het zichzelf niet te moeilijk wil maken. De sets zijn mooi versierd en ook dat huis, wat speciaal is gebouwd voor deze film, is best leuk in elkaar gezet.

De film is alleen wel een beetje voorspelbaar, op 1 onverwachte wending na. Het is eigenlijk wel duidelijk welke richting de film op gaat. Een ander kritiekpunt is dat er net te hard geprobeerd wordt om elk personage uniek te maken. Als je dat voor komedie doet, bon, maar mij maak je er niet gelukkiger mee.

Ik kan niet zeggen dat het een terechte oscarwinnaar is, maar ook geen onterechte. Het is kundig in elkaar gestoken, leuk bedacht en prima ingericht. Daar eindigt het vervolgens ook weer zo'n beetje.

Joon-Ho Bo lijkt voornamelijk te schommelen tussen suspence en arthouse. Daar waar hij voor spektakel zorgt met films als The Host, Okja en Snowpiercer, laat hij de mensen weer hersenkraken met Mother, Memories of Murder... en dan zeker deze.

Ik heb nog moeten googlen om iets meer duidelijkheid te krijgen over Parasite en nu ben ik er een beetje uitgekomen.

Parasite is overduidelijk al een soort protest op de scheidslijn tussen de elitemaatschappij en de onderklasse. Het begin is al erg typisch; een gezinnetje, vader moeder broer en zus wonen in een krot in een groezelige buitenwijk van Seoul. Wat al meteen een probleem is in het huis is dat er een slechte wifibereik is. Zo nu en dan komt er eens een dronkenlap voor hun gevel pissen en houden ze zich voornamelijk bezig om pizzadozen te verzamelen voor statiegeld. Maar als vele dozen niet perfect genoeg zijn...

Broer en zus besluiten om met vervalste diploma's het gezin in te laten trekken bij een rijk gezin in een chique villa. Vader, moeder, dochter en haar kleine indianenbroertje. Ik moet wel zeggen dat ik wel even op het punt stond van... waar wil het heengaan? Op den duur lijkt de film vanaf dat moment een beetje in te kakken en lijkt het trucje al achterhaalt te zijn en lijkt de boel steeds vager te worden. Maar vervolgens slaat Parasite het roer om.

Wat hierbij duidelijk is is dat Parasite voornamelijk metaforisch te werk gaat. Ik moest toch een beetje aan de methode van Jordan Peele denken en vanaf dat punt zit Parasite boordevol verrassingen en memorabele momenten. Neem bijvoorbeeld die dronkenschap bij onweer, de ontdekking van die kelder, dat dat gekke huisvrouwtje en die man het gezin in gijzeling houdt door op de "verzendknop" te dreigen drukken, die man die vanuit de kelder de lichten bediend (alsof het van boven een sensorsysteem moet voorstellen) of die terugtocht naar huis; waar blijkt dat de hele onderliggende wijk is overstroomd. Die trap waar ze vanaf rennen zou je in principe kunnen vergelijken met een statistiek/dat ze van de bovenklasse naar de onderklasse... en dan met de kers op de taart: Dat feest op het einde.

En dan nog blijven er vragen over... Ik kan nog steeds niet zo goed het einde ontcijferen, waar vader zich in die kelder verborgen houdt en vervolgens zijn gezin ontvangt. De achterliggende reden probeer ik nog steeds te ontcijferen. En ohja... wie was dat enge gezicht bij de trap?

De gedrevenheid achter deze film is nogmaals wel duidelijk genoeg en het is Bo ook meer dan gelukt om er iets van te maken. De settings, beelden, decors en sfeer zijn gelikt en wisselen ook af van het hippe naar het armzalige en smerige. Daarnaast is dat veramerikaniseerde snufje ook opmerkelijk (Engelse woorden gebruiken tussen het Koreaanse, soms Engelse namen ipv Koreaanse) Ook is er moeilijk een genre aan vast te plakken; het schommelt van een gezinsdrama, tot zwarte komedie, tot thriller en zelfs horror. Wat dat betreft is Parasite toch wel daadwerkelijk een zeer unieke ervaring die inderdaad wel zijn Oscars verdiend heeft. Dat mag ook immers wel gebeuren bij een film die keurig de luren legt met de consumptiemaatschappij... en voornamelijk zij die ervoor vallen. Wie zijn er in deze kwestie de parasieten, is de vraag...

4,5*

Wonderlijke Koreaanse film die ook nog eens Noord Korea lekker op de hak neemt. Zo weten we ook waarom daar bunkers zijn. De film is komisch in een verfijnde vorm die je kan waarderen of niet. Leuk was de opmerking in de auto over zijn verfijnde bochtentechniek. De film heeft vele aparte lagen en dat maakt 'm zeker bijzonder. Na ruim een uur komt de eerste kwinkslag. Dat was weer even binnenkomen. Niet verwacht. Het noodweer geeft weer een drama puntje aan en het eind is extreem bijzonder. Maar het klopt allemaal. Ook de soundtrack is prima verzorgd. Meesterlijk gemaakt!

Film 4,0

Beeld 4.5

Beeld 4k 5,0

Beeld zwart wit 4,5

Geluid 4,5

Geluid 4k Dolby Atmos 5,0

Extra's 4,0

Snap werkelijk niet waarom mensen hier zo lovend over zijn. Deed me een beetje denken aan zon toneelstuk waar mensen op het podium achter elkaar aan rennen. Dan dat Koreaanse taaltje er bij. Sorry maar het stoorde me mateloos. Overdreven, niet grappig of spannend. Voor mij eerder slaapverwekkend. En ja, een mooi huis. Maar dat haalde de film bepaald niet omhoog.

Verhalen over schalkse oplichters zijn van alle tijden; denk aan Reinaert de Vos of Tijl Uilenspiegel. De creativiteit van de bedriegers doet je met hen meeleven. Via zwendel probeert een arm gezin binnen te dringen in de villa van een rijk echtpaar. Dit echtpaar is naïef, maar dat komt voor bij mensen die opgegroeid zijn in een overbeschermende omgeving. De confrontatie tussen de twee gezinnen is een klassenstrijd; een communistische revolutie op kleine schaal. De rollen worden omgedraaid wanneer in de kelder nog wat anders aan de hand blijkt, leidend tot een gevecht tussen upstairs en downstairs.

De tegenstelling zijn tussen arme en rijke buurten in Seoel wordt getoond. Er zitten beelden in van gutsende vloeistoffen, variërend van insecticide tot stortregen. Het rotsblok dat de zoon met zich meedraagt, wordt z’n eigen noodlot. Mijn favoriete rol is die van Cho Yeo-jeong, die de rijke maar goedgelovige echtgenote speelt. Bong Joon-ho neemt z’n plaatsje in bij de betere Koreaanse regisseurs.

Paasweekend, flesje whiskey en even een stapeltje nieuwe films waaronder deze, ik kom het weekend wel door. Parasite, winnaar van de Oscar beste film 2019, iets dat altijd negatief of positief uit kan pakken, in dit geval en beetje van beide ondanks dat het een bijzondere film is.

Niet best zijn de omstandigheden en keuzes die het gezin in het souterrain moeten maken. De kans voor zoonlief om in te vallen voor de thuisleraar komt als geroepen en hij weet op overtuigende wijze binnen te komen en voet aan de grond te krijgen voor de nodige invloed. Een ontzettend sterke, intelligente en interessantste fase breekt aan met de wijze waarop ook zuslief naar binnen gewerkt wordt en eigenlijk daarna het genie blijkt die het plan uitdokterd. Zeg maar gerust dat dit geniaal voorbereid en uitgevoerd wordt, zo ook het uit de weg ruimen van eventuele obstakels.

Zo op het uur zijn ze allen binnen, zijn de bewoners op een trip, en is het wachten wat er verder gaat gebeuren, en vooral wat de in de synopsis genoemde verassing gaat worden. Wat me vooral op valt als de vier zitten te praten en te eten, dat alle getoonde slimheid, en misschien wel dankbaarheid voor deze situatie, net zo snel plaats maakt voor arrogantie en het toch eigenlijk gewoon hele nare mensen blijken te zijn. Het is tevens het moment waarop 'de verassing' zich openbaart, en het is me nogal wat die leidt tot een hele strijd, drama en uiteindelijk moord. Hoewel vermakelijk raakt de tweede fase me toch minder dan het eerste, en dat is puur het verschil tussen een uitermate subtiele en uitgenaste eerste deel tegenover het tweede waar vrijwel alles uit de hand loopt, gericht lijkt op suspense en soms grof geweld, en tevens meer gericht lijkt op hoe ver dit uit de hand gaat lopen. Iets dat toch deze eerste kijkbeurt een beetje tegenvalt, maar een tweede kijkbeurt snel anders kan zijn.

Ondanks het tweede deel is Parasite een uitermate interessante film waar ik me nu al bijna verheug op een tweede kijkbeurt. De film valt verder op met uitstekende acteerprestaties, een fraaie sfeer en een mooie soundtrack. De euforie die deze film ten deel valt en hem beste film van 2019 deel ik niet helemaal maar dat kan nog komen...

Omdat de film vorig jaar Oscars heeft gekregen en zo succesvol is geweest ook maar eens gaan kijken naar Parasite. Wat een tegenvaller.

Mag dan een belangrijk thema aansnijden (sociale ongelijkheid) en mooi gefilmd zijn, als het verhaal zo flauw wordt gebracht is het wat mij betreft een slechte film. Lijkt me niet typisch Koreaans, maar meer een namaak Amerikaanse film en dan een stuk slechter. Moest net als frans123 denken aan die oude kluchten van John Lantink, die ik als kind wel leuk vond.

Verbaas me over de hoge waardering hier. Lijkt me stug dat als dezelfde film Amerikaans zou zijn het ook bijna een 4 zou krijgen, zou het vast uitgekomen zijn op een 3 of lager.

Een Koreaanse film als Burning (Beoning) van een jaar eerder is veel beter, maar minder toegankelijk en wellicht meer typisch Koreaans. Dat maakt je dan blijkbaar kansloos voor Oscars.

De Zuid-Koreaanse familie Kim woont in erbarmelijke omstandigheden en verdient de kost met het vrouwen van dozen voor een pizzarestaurant. Wanneer ze via een familievriend horen dat een welgestelde familie op zoek is naar een tutor voor dochter So Dam [So-dam Park], ziet Ki-Woo [Woo-sik Choi] zijn kans schoon en ondanks een gebrek aan kennis en ervaring nemen Mr Park [Sun-Kyun Lee] en Mrs Park [Yeo-jeong Choi] hem aan. Wanneer familie Park behoefte blijkt te hebben aan meer personeel, ziet Ki-Woo erop toe dat zijn familieleden zich één voor één bij hem voegen. Al snel nemen ze de woning vrijwel volledig over, tot de door een list ontslagen huishoudster Moon-gwang [Lee Jeong-eun] onverwacht voor de deur staat en een geheim onthult dat het plan van de Kims flink in de war lijkt te schoppen. Hilarische komedie met scherpe, maar nooit te nadrukkelijke satirische elementen. Subliem ensemblespel, prachtige sets die het contrast tussen arm en rijk op treffende wijze scheppen en ook camerawerk en montage zijn uitmuntend. Een niet te missen en één van de meest bekroonde films aller tijden. Alleen het einde laat een klein beetje te wensen over. Een heel klein beetje, dat wel.

Zo'n film die best lange tijd blijft hangen omdat hij toch op bepaalde, gekende aspecten van de samenleving raak en brutaal uit de hoek komt.

Wat doet een mens toch om uit de modder van de maatschappij te geraken en hoezeer kan hij geraffineerd zijn en hoezeer kan hij zich teweerstellen wanneer obstakels hem in de weg komen te staan ?

Indringende film die in de gedachten die er in schuilen zijn hoogtepunt kent in het ongemeen harde gevecht in de kelder van de rijkemansvilla.

Het geheel laat in zijn totaliteit een eerder absurde indruk maar humor en grimmigheid wisselen elkaar vlotjes af en symboliek ontbreekt niet zodat er heel wat in te ontdekken valt en meningen kunnen verschillen. Bij gelegenheid nog eens rustig bekijken.

Vond het ook uitstekend acteerwerk en puik in beeld gebrachte locaties.

Ik ga hier geen slimme dingen over zeggen. Iedereen heeft zo z'n eigen mening. Ik vond deze film absoluut briljant.

Geinig wel, maar niet de briljante hoogvlieger die ik door alle waarderingen (en 4 Oscars?!) verwacht had. Persoonlijk heb ik ook altijd wat moeite in Aziatische films te komen door het puur richten op ondertitels, missen van intonaties en dergelijke.
De film houdt het in de eerste helft tamelijk luchtig en dat de reeks toch absurdistische momenten lichtvoetig worden aangepakt maakt het onderhoudend. Wel voel je aan dat er 'gekke dingen' moeten gaan gebeuren en na pakweg een uur krijgt het een thriller/crime-laagje met wat aardige twists. Door het drama heen steken nog wat moralistische trekjes (rijk vs arm, planloos), en hoewel niet teveel aangedikt, zorgt het wel voor grote acties (de moord op de rijke vader). In het einde vliegt het toch beetje uit de bocht en verliest het aan geloofwaardigheid, hoewel dat sowieso met een korreltje zout genomen moest worden deze film. Dat maakt het wel, omdat het komediegehalte nou ook weer niet zó hoog is.
Al met al vermakelijke en met vlagen originele film, erg goed in beeld gebracht ook.

Wow. Een van de meest verrassende films die ik de laatste jaren heb gezien en dan ook nog eens in het Koreaans. Niet verwacht dat ik lang zou blijven hangen in deze film, maar het briljante verhaal en acteerspel maakt alles goed en daarmee een film die je blijft boeien van begin tot eind. Hoewel het einde nogal onverwachts (en onnodig?) gewelddadig was, toch een van de beste films die ik in een lange tijd heb gezien! Aanrader!

Goed.

Bong Joon Ho brengt met Gisaengchung een visueel uiterst verzorgde tragikomedie. De film ziet er geweldig uit: strak geschoten, mooi lichtgebruik en op een zekere manier knus. De brede shots in een beperkte omgeving zijn een geslaagde keuze.

Inhoudelijk had ik totaal geen idee wat te verwachten - behalve dat dit de Oscar voor Beste Film gewonnen heeft wist ik niets op voorhand. Echt grappig vind ik het allemaal niet, hoewel de absurditeiten elkaar in een hoog tempo opvolgen. Af en toe kan er zeker gelachen worden. Naar het einde toe volgt dan nog een gewelddadige uitbarsting, hetgeen ik niet echt van toegevoegde waarde vind. De film duurt nadien een tikkeltje te lang. Een wat meer compacte speelduur had beter geweest, maar het is zeker vermakelijk genoeg voor een plezierige filmavond.

3,5

Goede film met een origineel idee die de spanning goed weet af te wisselen met de nodige absurde humor .

Helaas vliegt de film aan het einde nogal uit de bocht , was het de behoefte aan een spectaculair einde ?

Een subtieler einde had de film naar mijn mening naar een hoger niveau kunnen tillen .

Wat mij betreft iet te hoog gewaardeerd. Prima film, hoor, maar de film boeide me minder dan ik het verwacht. Acteerwerk is prima (hoewel ik dat echt moeilijk vind te beoordelen met Koreaanse dialogen) en het verhaal is zonder twijfel bijzonder origineel met interessante en onverwachte wendingen. Echter, het is moeilijk om mee te leven met de personages: beide families zijn niet sympathiek zodat het me uiteindelijk helemaal niets uitmaakte wie zou 'winnen' of 'verliezen'. Het huis is bijzonder minimalistisch en kil ingericht wat ook niet bijdraagt aan het krijgen van een gevoel bij deze film. Dat alles geeft een soort onverschilligheid die niet helpt. Op momenten stoort de naïviteit van de karakters hoewel dit soms ook een kwestie van cultuur kan zijn. Toch is er ook veel te genieten. De absurditeit en aan het einde lijkt Quentin Tarantino het script te hebben overgenomen. Voor mij uiteindelijk niet de volle 4 sterren, maar minder dan 3,5 ster kan ik er ook niet voor geven, want ik zie wel dat dit in basis een uitstekend gemaakte film is.

Eén van de meest beroerde films ooit gezien. Een overdreven verhaal en slecht geacteerd. Er zaten weinig verrassingen in of goede of grappige dialogen. Ik ben eraan begonnen vanwege de Oscars en hoge rating op IMDB maar ik kon er maar moeilijk doorkomen. Een hoge rating is niet altijd een garantie voor een goede film, zoveel is duidelijk.

Een film met veel sterke kanten maar een naar mijn mening te vergezocht plot om tot een echt hoge score te komen. De film begint sterk met die wonderlijke familiedynamiek van Ki-Teak en het infiltreren bij de familie Park. Je voelt natuurlijk aankomen dat dit niet eeuwig goed kan blijven gaan. Er zijn tal van wijzen waarop dit langzaam zou kunnen ontsporen. Daarom is het zo jammer dat er nog een vrij bizarre verhaallijn bij moet komen met de oude huishoudster en haar man in de geheime kelder om de film in een - wat mij betreft - ongewenste stroomversnelling te doen geraken. Als vervolgens de familie Park - verrassing, o, verrassing! - plots eerder thuiskomt van het kamperen, dreig ik af te haken. Het wordt bijna slapstick, wat de film tot dan toe totaal niet past. Heel vreemde keuze van de makers. Gênant clichématig dat meneer en mevrouw Park besluiten op de bank te gaan slapen met de familie van Ki-Teak schuilend onder de tafel, ik kreeg serieus American Pie-associaties. Toch ben ik blij dat ik niet echt afgehaakt ben. Het sterkste aan de film moest namelijk nog wel komen; Ki-Teak die meneer Park een mes in de ribben steekt. Heel knap hoe de haat van de vader voor meneer Park, of niet eens zozeer voor meneer Park zelf als wel voor de ongelijkheid, voor de vernedering van arm-zijn en stinken subtiel maar overduidelijk en geloofwaardig wordt neergezet. Song Kang-ho levert sowieso een geweldige acteerprestatie, al blijft dat moeilijk beoordelen bij acteurs die je zelf niet verstaat. Sterk begin en sterk einde dus (al had die epiloog dan weer achterwege mogen blijven), maar een flink dissonant middenstuk. Toch wel zeker voldoende.

een zeker boeiende film maar krijgt aan het einde wat absurdistische trekken.