The Gold Rush (1925)

Men had in die tijd naar Edmund Blackadder moeten luisteren.

In zijn telegram aan de Amerikaanse soldaten:

ps. and a message for C. Chaplin. Stop.

Please. Stop.

Enkel het trucje met het huis was leuk, maar voor de rest, behoorlijk saai. De eerste stomme film die ook daadwerkelijk stom is.

op zich leuk, die quote uit Blackadder, maar hij zou zijn beste films pas maken na deze film. die quote was ongetwijfeld gericht op het latere werk van Chaplin.

die quote stamt uit Blackadder goes forth, dus uit de periode 1914-1918.

Dit was gewoon humoristisch bedoeld. Rowan Atkinson zou trouwens één van de grootste bewonderaars van Charles Chaplin zijn.

Als Chaplin in beeld is weet hij alle aandacht op zich te vestigen. Bijna elke grap is raak en de slapstick verveelt geen moment. Chaplin is briljant als comedian maar daarnaast is hij ook een goede regisseur. Hij kan als geen ander een verhaal vertellen met beelden en heeft talent voor mooie shots. The Gold Rush heeft de tand der tijd doorstaan en weet na 80 jaar nog steeds te boeien. 4*

Ben ik zo met je eens Diesel! Mooie quote.

Kleine tegenvaller. Ondanks enkele goede lachmomenten begint de film na een tijdje te vervelen. Het verhaal stelt natuurlijk niet veel voor en daarnaast is het behoorlijk rommelig, zelfs met de ingesproken tekst. 2,5*

Typische Chaplin-film. Flitsend genoeg om als geheel te boeien, maar teveel van het Chaplin-gedoe om goed te zijn. Ontroerend op zijn manier, maar gewoon niet zo interessant als pakweg 'The Great Dictator' was.

Matig.

2,75*

Hier sluit ik mij volkomen bij aan. Persoonlijk lukt het een komedie zelden mij aan één stuk door te laten lachen, maar met The Gold Rush krijgt Charles Chaplin dit toch voor elkaar. De meest briljante en hilarische sketches en momenten vliegen je om de oren, waaronder de hilarische dansscène, de scène met het huisje op de bergrand, de scène met de deuren in het begin (en ga zo nog maar even door). Vervelen is er bij deze film dan ook simpelweg geen moment bij!

Daarnaast was zowel de muziek als de later toegevoegde voice- over track van Chaplin uitstekend en erg passend en de special effects (met name bij de bergrand- scène) zagen er ook buitengewoon goed uit, zeker als we het hebben over een film van 81 jaar geleden. Al met al was The Gold Rush één van de leukste komedies die ik de laatste jaren heb mogen aanschouwen. Deze klassieker krijgt van mij dan voorlopig ook de volle laag. Goud waard!

5 sterren.

Net als alle andere films van Chaplin vind ook deze film eigenlijk alleen maar leuk door Chaplin zelf. Niet eens zozeer de regisseerkwaliteiten, maar meer die van de acteur Chaplin. Gelukkig is hij weer volop aanwezig en valt er dus veel te genieten. Ik begin wel een beetje fan te worden van zijn Tramp personage. Het is misschien wel het meest sympathieke personage ooit. Eentje waarom je kunt lachen, maar die je ook weet te raken. Het is vooral Chaplins perfect getimede bewegingen die de film zijn charme en humor geeft. Als Chaplin valt, dan weet dat nog altijd een glimlach op mijn gezicht te toveren, hoe verourdert dit soort grappen in principe ook zijn. Net zo leuk zijn stukken als de scéne waarin Chaplin zijn schoen opeet alsof het een groot feestmaal is.

Ik zei daarnet trouwens glimlach en het is dan ook niet zo dat Chaplin mij ooit over de grond weet te laten rollen van het lachen. Maar dat verwacht ik ook nooit van hem. Een mooie mix van komedie en drama is precies waar Chaplin goed in is. Wel jammer dat de versie die ik zag gesproken teksten had. Ik vond het op de een of andere manier niet passen. Jammer. De film mist ook de scherpheid en het prachtige einde van Modern Times, maar is buiten dat ook een goede film.

4 sterren.

Ik vind dit een slechte film van Chaplin

Ik heb bijna niet gelachen, in tegenstelling tot elke andere film die ik van Chaplin gezien heb. Dat de film Gold Rush heet is al een fout, aangezien het goudzoeken amper aan naar voren komt. Tsja, ze lopen op een gegeven moment toevallig tegen die vindplaats van die andere aan...

Verder vind ik Georgia een storend en irritant personage, net als die vriendinnen en haar 'baas'.

Plussen zijn de mooie locaties in de sneeuw en die kroeg en hutten van Chaplin komen ook sfeervol over

1,5 ster

Ehm, de hele reden dat ze op die berg zitten (op het begin en op het einde) is die hele 'gold rush'. Ook het dorpje waar Chaplin een tijdje zit is een typisch goudzoekers dorpje.

Welke versie zag je eigenlijk? Het origineel of de re-release uit de jaren '40?

Ja alleen zie je Chaplin helemaal niet goudzoeken, hij doet alleen maar andere dingen Ach, het is een kleinigheid, maar ik vind het een zeer matige titel

Ik heb de rerelease gekeken, heb ik interessante minuten gemist?

Ik heb de re-release niet gezien, maar ik kan me persoonlijk niet voorstellen dat je deze film (een absolute favoriet van mij)1,5* kunt geven. Mijn logische conclusie is dus dat de originele versie wel tientallen malen beter moet zijn

Hij gaat toch echt die berg twee keer op om goud te zoeken (de tweede keer om al gevonden goud te zoeken). Dat het allemaal anders loopt, is typisch Chaplin.

Ook, maar vooral de irritante voice over doet behoorlijk afbreuk aan de sfeer.

Dat is Chaplin zelf toch? In ieder geval heeft hij zelf voor die re-release gezorgd. Me dunkt dat je de sfeer in je eigen film (ook nog eens z'n favoriet volgens mij) toch wel kunt aanvoelen.

Ja, dat is Chaplin zelf (hij deed immers alles zelf). Vind het nog steeds buitengewoon irritant. Hij kan die sfeer wel aanvoelen, ik niet meer. En waarom ging hij in godsnaam lopen snijden in die geweldige film? Chaplin was geweldig, maar dat geldt niet voor alles dat hij deed.

Ik heb de originele versie en de release van 1940 vlak na elkaar bekeken en het was zeker de originele die het kwalitatief haalde: de pianomuziek geeft meer klasse aan de film en de voice-over van de latere versie is inderdaad irriterend. Maar al bij al is The gold rush toch niet Charlie's beste. 3,5*

Sorry, nooit echt zo boeiend gevonden. 2*

Eerlijk gezegd meer van verwacht. Er zat geen vast verhaallijn in en het sterkste stuk voor een gehele plotwending was dan ook op het begin. Dat was uitstekend. Later verloor ik een beetje mijn interesse en ik had het gevoel dat ik een stuk langer zat te kijken dan 69 minuten.

Voor mij de beste Chaplin die er is gemaakt. Mede door de meerdere legendarische scenes die er in zitten.

Ongeevenaard!

Geweldige film, met als hoogtepunt (in mijn ogen) de broodjesscène. Die broodjes die dansen, blijft hilarisch, en is nagedaan door Robert Downey Jr. in CHAPLIN en door Homer Simpson in één van de afleveringen van THE SIMPSONS. Ik heb uren egspendeerd om het ook te kunnen, en ik ben nog steeds niet perfect erin. Een mustsee. 4.5 sterren.

Ik heb sowieso een zwak voor romantisch getinte stomme komedies, zo ook voor deze film(originele versie).

Wederom een bundeling van goede grappen (de deuren in de hut, het sneeuwruimen, de hond aan de riem,...: nu komt het nogal belegen over, maar het tovert wel nog steeds een glimlach op mijn gezicht) en romantische scènes, al doet City Lights het op dat punt wel ietsje beter.

Het deel met de bandiet (de originele bewoner van de hut) vond ik wel overbodig, en het einde kwam een beetje 'gehaast' over (ik had nog een confrontatie met de 'ladiekiller' verwacht bv.).

De stomme films van Chaplin hebben altijd een magisch kantje over zich, zo ook bij deze film, wat dus garant staat voor een heerlijke brok ouderwetse cinema.

4*

de leukste film die ik ooit zag

5,0

Me dunkt! Mr. Bean (ook héél leuk en goed gedaan, trouwens) lijkt me gewoon een moderne rip-off van Chaplin en Buster Keaton. Maar dit soort humor is tijdloos.

De BBC zendt nu een serie op zaterdagavond uit over de 'stomme' komieken, met aansluitend een film daarvan. Hopelijk komt ook Harold Lloyd nog aan de beurt!

Twee weken geleden lieten ze 'The Goat' van Keaton zien, echt fucking brilliant! Helaas te kort voor MM, anders kreeg ie van mij 5 sterren.

Maar enfin, voor mij is dit niet Chaplin's beste film, maar nog steeds heel erg goed! Scenes als de worsteling tussen Big Jim en Black Larsen, waarbij de loop van het geweer steeds op Chaplin blijft gericht, blijven leuk. (overigens een hergebruikte grap van Buster Keaton, hij en Chaplin deden dit over en weer en probeerde de grappen te verbeteren!)

De leukste scene vond ik het dansen met afzakkende broek en daarna met de hond.

Ook al vindt je deze film oubollig, hij verdient (volgens mij, ik ben geen expert!) toch minimaal een voldoende voor de in die tijd revolutionaire takes? Zoals wanneer Chaplin in de ogen van de hongerige Big Jim in een kip verandert? Ik denk niet dat zoiets toen al eerder gedaan was?

Ik heb de 1942 versie gezien en eerlijk gezegd stoorde ik mij niet echt aan de voice-over ook al was het beter zonder.

De film zelf heeft een uitstekend begin, maar daarna begint het in mijn ogen aan een rappe afdaling. Hoogtepunt voor mij waren dan ook de scènes in de blokhut met Big Jim (& Black Larsen). Verder weinig noemenswaardige dingen.

3,0*

Een iconisch figuur, maar pas nu kom ik er achter waarom. Op z'n best is Gold Rush simpel doch menselijk. Chaplin is een clown zoals er velen rondlopen: iemand die niet past in de maatschappij om hem heen en die ook vaak op z'n kop zet. Tragiek en humor liggen gevaarlijk dichtbij, met name bij het verrassend menselijke liefdesverhaal.

Op andere momenten komen er grappen langs die we inmiddels al zo vaak gezien hebben. Waarschijnlijk klassiek geworden door deze film, maar ze zijn sowieso toch gemaakter dan de meer nonchalante en menselijke grappen en grollen.

Ikzelf heb de versie uit 1942 bekeken en vond de voice-over fantastisch passen. Dit zorgde er ook voor dat het geheel wat vlotter verliep, iets dat de film zeker ten goede kwam.

Erg saaie film. Grapjes die vandaag de dag ouderwets zijn zitten in deze film en dan zou je kunnen zeggen: ‘dat was origineel voor die tijd’. Dat was misschien ook wel zo, maar op mijn lachspieren heeft dit geen invloed. Daarnaast worden sommige grappen vooraf aangekondigd, zoals Chaplin die zogenaamd zich neer laat vallen voor een ontbijtje. Totaal niet effectieve manier om wat humor te laten zien.

Verder vond ik de muzikale ondersteuning zeer zwak en het montagewerk was ook niet bijster geslaagd (veel overbelichting etc.). Na de zeer saaie scènes in het houten huisje komt er opeens een liefdesverhaaltje aandrijven en gaat de film opeens over iets heel anders. Alhoewel ik dit deel van de vermakelijker vond dan het eerste gedeelte van de film, blijft dit voor mij een vreemde overschakeling.

1,0*

Weer zo'n vermoeiende Chaplin-film. Die schoeneetscene is volgens mij nog aardig bekend en nog wel aardig, maar voor de rest is dit kommer en kwel. De setting leek me nog zo veelbelovend (het onherbergzame Alaska), maar uiteindelijk zwakt het geheel af naar een onbenullig liefdesdrama.

Ik heb de versie gezien met de gesproken commentaar van Chaplin. Ik blijf het prachtig vinden hoe hij alle taken van regie, acteren, muziek en noem maar op combineert. Niet evident lijkt me.

Voor alle duidelijkheid, echt lachen met Chaplin doe ik niet. Het idee van slapstick is al gedateerd, al is echte slapstick zoals Laurel & Hardy hier niet aan de orde. Het is net de combinatie van subtiele uitgekiemde humor, romantiek en melodrama de grote troef van Chaplin en vooral dan het figuur van The Tramp.

De scènes duren niet al te lang en worden dus ook nooit vervelend. Vooral de stukken met het huis en het dansen zijn zeer goed geregisseerd en met de nodige choreografie in beeld gebracht. Weinig humoristische films die hier nog in slagen zonder ofwel iemand te beledigen ofwel door platvoers te gaan en minsten 5 keer het woordje sex of shit te laten vallen.

Het is m'n eerste stomme film van Chaplin, maar toch doet het me verlangen naar meer. The great dictator, m'n favoriete film van hem, bevat misschien meer verhaal en is inhoudelijk veel beter. Toch slaagt deze Gold Rush erin om een mooi evenwicht te creëren tussen een lach en een traan. Een cabaretfilm zoals er weinig gemaakt worden.