The Gold Rush (1925)

Grappig, met menselijke trekjes.

Niet het niveau van "City Lights" of "Modern Times", maar toch voor altijd mooi.

De vierde film van Chaplin die ik gezien heb en dit is toch wel zijn minste tot nu toe. De film bevat een hoop grappen, die op de een of andere manier niet goed meer overkomen, hoe goed Chaplin ze af en toe ook plant. Ook het liefdesverhaal in het tweede gedeelte vond ik niet geweldig en eigenlijk maar een overbodige toevoeging aan het verhaal. Leukste gedeelte van de film was toch wel de tijd dat Chaplin in de hut bij de twee andere mannen zit. Jammer dat de leuke gebeurtenissen van de film slechts op een hand te tellen waren. De film heeft niet de humor van The circus, niet de ontroerende momenten van The Kid en mist ook zeker de scherpte van Modern Times. Kortom het is het allemaal net niet in deze film!

2,5*

Ben dan wel benieuwd naar The Kid en Modern Times. Dit is na Great Dictator nog maar m'n 2e Chaplinfilm.

Vergeet dan vooral City Lights niet, Film Pegasus. Dat is wat mij betrefd met afstand Chaplins beste film. En The Circus is ook flink onderschat als je het mij vraagt.

Zeker mee te nemen op het lijstje. Bedankt voor de tips.

City Lights heb ik ook nog niet gezien, daar ben ik ook best benieuwd naar, net als The Great Dictator, die ik ook graag wil zien.

The Circus is ook wel een aanrader, zit wat meer echte slapstickhumor in dan in deze film wat mij betreft.

Charles Chaplin blijft toch een prima en hilarische acteur! Deze film bevat een paar zeer grappige stukken.

Ik heb de versie gezien met muziek en commentaar. De toevoeging was over het algemeen zeer goed, al werd er soms te veel gepraat. De beelden zeggen genoeg, minder tekst was krachtiger geweest.

De muziek was wel mooi, met als uitschieter tijdens de dansscène in de kroeg. Als de melodie inzet die ook is gebruikt voor 'Once upon a dream' van (meen ik) Tchaichovsky.

Daarnaast vele prachtige scènes die per deel al goed zijn, maar ook prima in het geheel passen. Naast een enkele glimlach (een echte komedie is het niet) leef je vooral mee met Chaplins personage. Knap.

Ik weet het niet zeker voor deze film, maar volgens mij heeft Chaplin op latere leeftijd zèlf alle filmuziek alsnog voor zijn 'stomme' films gecomponeerd.

Hij componeerde wel zelf ja. Was in elk geval dezelfde melodie, zelfde instrumenten. Sleeping Beauty komt uit 1950, de re-release uit 1942. Las op volgende pagina ( http://www.michaeldvd.com.au/Reviews/Reviews.asp?ID=5730 ) dat er muziek van Tchaichovsky bijzit. Maar als iemand het zeker weet verneem ik dat graag.

Ik vind hem geweldig.

Chaplin speelt erg leuk en ik vond vooral het einde mooi.

(huisje op afgrond)

4.5***

heb de versie met commentaar gezien, en ik moet zeggen dat de commentaar in 90% van de gevallen overbodig was, zelfs storend. Voor de rest vind ik de film iets minder als city lights (en wat betreft de stomme film is the general nog beter). Toch een 3*tje

Zonder iets te weten over twee bestaande versies zette ik mijn dvd-speler aan en deed disc 1 erin. Na 15 minuten mooie beelden maar met ontzettend irritant voice-over werk van de meester zelf te hebben gezien en beluisterd, kreeg ik toch een vaag vermoeden dat er iets mis was. En gelukkig kwam ik er dus op tijd achter. Zat ik verdomme de versie uit 1942 te kijken!

Dus ging disc 2 erin, en ging ik er weer voor zitten. Wát een verschil toch. Het piano deuntje in de originele versie uit 1925 mag dan wat simpeler zijn dan die uit 1942 (iets wat ik overigens best goed vond werken), maar vooral de beelden zelf laten spreken, zoals dat hoort in een stomme film, werkte weer naar behoren. Denk aan de scène met Black Larson en z'n Wanted! blaadje. Chaplin die 30 seconden van te voren in een voice-over verteld dat er een eenzame gemene man in een hutje zit is toch van een bijzonder akerlig, haast kinderlijk, niveau. Nee, dan ontdek ik het liever zelf.

Verder weer de gebruikelijke Chaplin momenten. Soms wat flauw, maar vaak werken ze ook behoorlijk op de lachspieren - vooral de expressies van de man zelf, dat glimlachje! Ook eens verfrissend om te zien dat het liefdes verhaaltje in deze film eigenlijk alles behalve is. Georgia neemt Chaplin behoorlijk in de grazen, en vernederd hem keer op keer. Zelf dat excuus briefje is niet voor hem bestemd, geweldig! (terwijl ik las dat in de versie van 1942, dit wél het geval is. Erg jammer)

Kortom, wéér een puik filmpje van Chaplin.

Niet echt mijn ding, maar ode aan Chaplin.

Mijn laatste Chaplin film waarin hij het typetje The Tramp speelt, en helaas was dit één van de mindere. Ik weet niet of het kwam door de voice over, maar dat vond ik wel een minpunt aan de film. Ik ontdek liever zelf wat er gebeurd zonder dat het van te voren aangekondigd wordt. Een stomme film zoals een stomme film bedoeld is. Nee, doe mij dan maar City Lights, die op zoveel punten meer deed bij mij dan deze film.

Ik zeg niet dat het een slechte film is, maar ik voelde het gewoon niet. Natuurlijk, Chaplin is charmant en daarmee houdt hij de film ook overeind maar qua humor en drama vond ik het toch een beetje tegenvallen.

3*

Ps: weet iemand waar ik de orginele versie kan vinden? Ik heb alleen de bewerkte versie..

Mmwah... Tsja. The gold rush. Charlie Chaplin (als The Tramp): klinkt toch veelbelovender dan dat de film uiteindelijk was. Ik heb gewoon de originele stomme versie uit 1925 bekeken.

De pianomuziek vond ik veelal te druk, hard en rommelig met iets te weinig terugkerende herkenbaarheid erin. Dit was hetzelfde met het verhaal aan de hand naar mijn beleving. Te rommelig, niet echt één lijn, maar gewoon opvolgende gebeurtenissen, ietwat hak op de tak af en toe. Het was allemaal wat langdradig bij elkaar.

Bij de (slapstick)humor moest ik op zich wel hardop lachen af en toe, maar vaak kwam het niet verder dan een klein glimlachje of gewoon niks. Toch had de humor nog veel gered en 'de meester' Chaplin himself was ook niet onaardig. Vandaar 3*

Grappig einde

Die Chaplin blijft toch een bijzonder charmante speler, alleen pakt het in de ene film beter uit dan in de andere. Hier vond ik het het wat op het randje van flauwigheid. Verbaas me dan ook nogal over de film zijn status (als meesterwerk) eigenlijk. Oke, het kent wat leuke slapstick en aandoenlijke, vindingrijke momenten (oa dat wiebelende huis op de bergtop of die dansende broodjes) maar daar hield het voor mij wel mee op. Bij een Modern Times, City Lights en zelfs The Kid kwam het in ieder geval veel beter tot zijn recht. Verder heb ik toch nog best genoten en was het allemaal voorbij eer je er erg in hebt, dus is een voldoende nog wel op zijn plaats vind ik.

3 sterren

Ik was erg enthousiast toen ik deze film voor de eerst keer zag maar nu bij herziening is er niet erg veel van dat enthousiasme overgebleven. Ik vond de film eigenlijk vrij langdradig en de komische momenten waren schaars. Best geslaagd vond ik nog de scène van de bewegende berghut die voor de ene helft op de berg stond en voor de andere helft boven het ravijn hing.

"The Gold Rush" is voor mij dus duidelijk niet Chaplin's beste film wat de critici ook mogen denken. Ik zie mij daarom ook genoodzaakt mijn oude waardering van 4,5* flink naar beneden bij te stellen naar een bescheiden 3,0*

Ben erg gecharmeerd van deze film en dat niet in de laatste plaats vanwege de schitterende decors. Vanaf minuut één hangt er een geslaagde sfeer en wagen we ons zeer prettig tussen de bergen. Het komische aspect is erg geslaagd, ik was zeer geamuseerd door de beer en Chaplin's mimiek en timing is weer geweldig. De 1942 versie is overigens erg goed te doen, Chaplin's voice-over werkt het verhaal zeer degelijk in de hand en hij beschikt over een erg goede intonatie. The Gold Rush is een gaafe film.

Ik heb de versie gezien met de voice-over. Een zeer amusante film. Ik zou de film ook eens graag zonder de voice-over zien. Lijkt me ook wel leuk.

Wat is die Chaplin toch een genie zeg. Hij leverde met The Gold Rush ook weer een erg grappige film af. Na City Lights en The Great Dictator is dit dus de derde film van Chaplin die ik zie. Alledrie zeker bovengemiddelde films, maar tot nu toe blijft het echte meesterwerk uit. The Gold Rush kent een aantal personages die erg grappig zijn. Het eerste gedeelte van de film staan de situaties in het huisje centraal. Heb erg moeten lachen om die scene dat Chaplin in een kip veranderde. Zoiets was volgens mij nog nooit eerder gedaan.

Heb ook echt keihard gelachen om een aantal scenes. Vooral om de beroemde brooddans scene. Hoe verzin je het! Wat me ook verbaasde is dat de film visueel dik in orde was. Zeker voor een film uit 1925. De scene dat het hutje bijna van het ravijn storte zag er verassend goed uit. Het liefdesverhaaltje in het tweede gedeelte vond ik helaas een stuk minder boeiend eingenlijk.

Maar goed, over het algemeen is The Gold Rush weer een erg komische film. Heb trouwens de versie uit 1942 gezien, met voice over dus. Prima te doen hoor. Af en toe had ik wel het idee dat er misschien iets minder uitleg nodig was, maarja. Iets verhoud me ervan om 4 sterren uit te delen, maar misschien komt die halve ster er na de herziening bij.

3,5*, net als de andere Chaplin films die ik gezien heb trouwens.

Tweede Charlie Chaplin film in korte tijd (5 in totaal gezien) die me uitstekend bevalt en langzamerhand word ik gedwongen mijn mening over Chaplijn te herzien. Ook in The Gold Rush wisselt de tragische komiek weer op razend knappe wijze slapstick scénes af met ontroerende en meelijkwekkende momenten. The Gold Rush mag het dan niet halen bij The Kid, het is toch een Chaplin film die wat mij betreft behoort tot zijn beste werk.

4 *

Mijn eerste volledige Chaplin-film. The Gold Rush is aan de ene kant precies wat ik verwacht had en aan de andere kant ook precies waarvoor ik vreesde. Te langdradige scènes en te eentonige muziek. De scène in de danszaal was matig en kon me geen moment boeien. De scènes in de sneeuw daarentegen vond ik geweldig. Bv. het weggeblazen worden door de sneeuwstorm, het sneeuwschuiven naar het gebouw ernaast en de scène met het huis op de klif. Ik vond ze bij vlagen echt grappig en ze werden nergens saai of langdradig. De muziek jammer genoeg wel. Na het eerste half uur is het leuk geweest. Daarna heb ik een half uur opgezien tegen het feit dat ik nog zo lang naar deze eentonige muziek moest luisteren. Raar genoeg nam dit het laatste half uur af en heb ik me er niet aan gestoord. Ik weet ook niet waarom.

Opzich een aardige film, bij vlagen echt leuk, bij vlagen echt niet. Ik verwacht ook iets meer van The Great Dictator en Modern Times. Ook ben ik erg benieuwd naar Circus.

3,0*

Redelijk!

Minder leuk dan City Lights en Modern Times maar veel beter dan The Great Dictator.

Chaplin heeft gewoon wel een lollige uitstraling en dat gecombineerd met een paar robuuste metgezellen, die tesamen schuilen voor een sneeuwstorm in een klein hutje, is allemaal best leuk om te zien. Soms echt te flauwe humor als de wind Chaplin naar buiten waait, maar vaak genoeg ook moeten glimlachen bv. als hij zijn schoen op aan het eten is of lijkt te veranderen in een kip.

En zo `n dansscene waar Chaplin per ongeluk een hond mee de dansvloer op slingert en hem dan als klap op de vuurpijl nog een paar trappen na verkoopt is gewoon tijdloos. Daarnaast vond ik de gebeurtenissen omtrent Georgia zorgen voor een welkome menselijke noot. Schrijnend dat Chaplin als een blok voor haar viel terwijl zij hem eigenlijk alleen maar door de mangel wilde halen.

De muziek vond ik niet zo goed te doen. Een 3*

Erg aandoenlijk, deze 5e Chaplin voor mij. Wat mij betreft de beste tot nu, heb vaak moeten lachen . De romance tussen 'het meisje' en 'the tramp' zorgde deze keer eindelijk wel eens voor meerwaarde.

Heerlijke film! Fijne afwisseling van humor en "drama". Special effect voor die tijd zijn erg goed. Met name het huisje aan het einde aan de bergrand ziet er goed uit en is geestig. Ook de dansscène is geestig. Wat is Chaplin toch ook ongelofelijk geestig met gezichtsuitdrukkingen. Top vermaak!

The Gold Rush stond bij mij te boek als een Chaplin die goed was, maar het niet haalde bij de meeste andere films van hem, ondanks dat dit door velen (inclusief Chaplin) zelf als één van de grootste meesterwerken van de regisseur gezien wordt. Ik vond hem relatief minder grappig dan de meeste Chaplins en het romantische plot maakte weinig indruk op me.

Nu bij de derde kijkbeurt is het echter ineens helemaal raak. Ineens vind ik het wel degelijk een bijzondere film. Ik maakte kennis met The Gold Rush via de tweede versie uit 1942, maar nu ik voor de tweede maal de stomme versie gezien heb en tevens een aantal scènes vergeleken in beide versies kan ik toch wel stellen dat de stomme versie duidelijk een stuk beter is dan Chaplins belabberde poging om zijn favoriete film van hemzelf van spraak te voorzien. Die voice-over kan echt niet, veel te nadrukkelijk aanwezig, waardoor de sfeer verbroken wordt. Hij acht het soms kennelijk zelfs nodig om valgrappen te ondersteunen van commentaar als "There he goes." De ietwat betuttelende toon van Chaplins stem hier is eveneens verschrikkelijk.

Nee, neem dan de stomme versie. Het gebrek aan dialoog zorgt hier extra voor een dromerig gevoel. Chaplins films hebben altijd de illusie van een andere wereld gewekt door hun sfeer, ondanks dat Chaplin zich altijd liet inspireren door de echte wereld. Het gebrek aan geluid heeft daar altijd aan bijgedragen. Daar komt nog eens bij dat The Gold Rush duidelijk in de studio is opgenomen (met uitzondering van de geweldige openingsbeelden waarin een massa mensen een besneeuwde berg opklimmen), wat de film alleen nog maar kunstmatiger laat ogen. In dit geval bedoel ik dat op een goede manier, want de sets zijn er prachtig uit, waarschijnlijk beter dan als Chaplin op locatie was gaan filmen. Het past bij de film.

Misschien omdat ik ditmaal The Gold Rush in ben gegaan met de verwachting dat ik niet veel zou lachen dat ik meer van de film genoot. Er zijn een aantal komische meesterstukjes (hier aangehaald in iedere positieve recensie), maar eigenlijk vind ik de meeste van die scènes meer op een dromerige, sfeervolle manier werken dan als een lachmiddel. Denk bijvoorbeeld aan dat brooddansje: het is vooral heel charmant. Chaplin schiet hier ook midden in de roos in de dramatische scènes waarin de Tramp als outsider in het dorpje neergezet wordt. Eigenlijk is het niet bepaald ingewikkeld wat hij doet en zelfs een tikkeltje sentimenteel. Maar in de algehele sfeer van de film werken momenten goed waarop de Tramps silhouet op de voorgrond afgezonderd wordt van een dansende menigte of als de Tramp alleen nieuwjaar vieren, terwijl de rest van het dorp meezingt met Auld Lyne Sang. Met zo'n momenten moet je weg kunnen komen en door de perfect getroffen toon en sfeer werken lukt Chaplin dat. Voor mij is The Gold Rush nu dan ook vooral een fijn soort, licht-melancholische avonturenfilmpje op een koud-exotische locatie. Met een komische inslag. En dat werkt heerlijk.

Het enige wat mij nog altijd niet overtuigd is het romantische plot. In tegenstelling tot bijvoorbeeld City Lights en Modern Times zet de Tramp zich hier in voor een vrouw die duidelijk niet van hem houdt en in tegenstelling tot in The Circus is de vrouw voor een lange tijd ook nog eens een bitch. Ik geloof best dat ze uiteindelijk medelijden met de Tramp, maar de plotselinge omslag helemaal aan het einde naar verliefdheid overtuigd me niet zo. Ze is iets teveel als een harde, cynische vrouw die mannen uitbuit neergezet om het geloofwaardig te maken dat ze op het zachtste eitje van het hele stel valt. Net daarvoor was ze immers nog de vrouw die met de Tramp danste om de stoerste man van het dorp jaloers te maken. Het happy end voor het romantische koppel heeft mij altijd onoprecht en onverdiend geleken en het knaagt nog altijd.

Gelukkig is de romance niet zo'n belangrijke factor als in City Lights en ligt de focus meer op de avonturen op de berg en de Tramps sociale isolement in het dorp. En op dat gebied werkt het allemaal bijzonder goed.
4*

Noot: vreemd genoeg is mijn eerste recensie bij deze film ongeveer net zo positief als deze. Kennelijk was het de eerste herziening die tot teleurstelling leidde, al staat het me niet zo bij.

Mijn 4e Chaplin, zeer aardig. Chaplin is vooral een meester van de mis-en-scene.

Een kleine 3,5. Zag de re-issue, origineel lijkt me sterker. Teksten zijn veelal overbodig.

Zeer mooie film en waarschijnlijk toch wel de film waar Chaplin aan herinnerd wil worden. Net zoals vele Chaplin klassiekers, weet deze film een ijzersterke combinatie te doen laten werken van komedie en drama. Maar het drama-aspect is opvallend aanwezig. Ik was met name zeer gecharmeerd van de beer en het romantische subplot met Georgia Hale. Wat waarschijnlijk ook zo is is dat The Tramp als karakter eigenlijk niet in de dagelijkse samenleving thuiskomt: wat hij ook doet, hij zal nooit slagen. Toch geeft hij nooit op. Ook de leuke kleine komische details zijn echt classic: het dansje met de twee kadetjes aan de vork of de schoen-eet scène. Allemaal geweldig. Verder moeten mensen niet zo zeuren over de re-release van 1942: deze is ijzersterk met de soundtrack en Chaplin's voice-over en laat Chaplin's liefde voor dit meesterwerk zien. Prachtige film.

Ugh.

Volgens mij is Chaplin ondertussen de regisseur met de slechtste track record bij mij. Ik heb echt helemaal niks met z'n films. Heb voor alle zekerheid maar de versie uit 1925 gezien, maar ook dat kon de film niet redden. Ik vind de humor erg zwak, de liefdesverhaaltjes liefdeloos en al wat er tussenzit erg saai.

Wel een aantal opvallende zaken in deze film verder. Chaplin die z'n eigen film later verknipt ('t is dus toch niet enkel Lucas) en er dan nog een voice-over overgooit? Was hij niet zwaar gekant tegen talkies? Aparte 180°

Verder veel "bekende" grappen, neem aan dat honderd andere comedies ze van deze film hebben overgenomen (?) - het opeten van de schoen, het dansje, het huisje op de afgrond - maar het is voor mij een samenvatting van grappen die ik nooit mee wil zien omdat ze ondertussen zo enorm zoutloos zijn.

Chaplin's fi!lms vallen en staan ook vooral met Chaplin zelf. Vind je hem niks dan schiet er ook maar heel weinig over. Z'n film zelf zijn helemaal opgebouwd rond zijn persoontje, veel middle ground is er niet vind ik.

En de soundtrack van de '25 versie is zowat een top 30 van klassieke popmuziek (cfr In The Hall Of The Mountain King en soortgelijke nummertjes), kon zowat de halve soundtrack meeneurieën. Op zich werken de pianoriedeltjes wel, maar 90 minuten lang (en continue) is toch echt van het goede teveel.

Als laatste: heb me de hele film zitten afvragen wat voor Chaplin nu aanwijzigingen zag om de tekstpancartes toe te voegen. In sommige scenes komen ze amper voor en is het acteerwerk niet 100% leidend, in andere scenes is het klaar als een klontje wat er gebeurt en krijg je het toch nog even geconfirmeerd in een eerstejaars-niveau zinnetje. Buiten twee or drie momenten waar de teksjes qua editing een soort ritme aan de scene toevoegden werd ik er niet echt wijzer van. Blijft ook zo dat ik vind dat die dingen te lang blijven staan, halen het ritme uit de film, voor zover dat nog een invloed had op de totaalbeleving.

Mnee, Chaplin weet mij op geen enkele wijze te boeien. Zijn er eigenlijk films van hem die wat afwijken van de template van z'n bekendste films? Binnenkort misschien ook maar eens een Keaton zien ter vergelijk.

0.5*