The Gold Rush (1925)

Minder dan City Lights (die ik gister zag), maar echt veel scheelt het niet. Ik zag trouwens de latere (kortere) versie van Chaplin. Is er nog veel verschil tussen deze twee uitgaven? Voorlopig voor deze 3,5*, maar ook deze zal ik één dezer dagen nog wel eens kijken (dan denk ik de originele versie uit 1925).

Ik heb de lange versie maar bekeken, en daar heb ik geen spijt van. De pinaomuziek die ze daar hebben bijgevoegd is zoveel mooier en serener dan dat orkestje bij de gesproken versie (gesproken betekent bovendien blijkbaar enkel dat Chaplin als voice-over de tussentitels vertelt)

Ik vond deze film eigenlijk helemaal niet grappig, maar op de een of de andere manier was hij wel erg betoverend en mooi. En hij zit vol humor en fijnzinnige scenes, die dan wel niet echt grappig zijn, maar wel erg aangenaam om naar te kijken. En dat vind ik misschien nog wel de grootste klasse van deze film: hij hoeft niet grappig te zijn om goed te zijn. Ik vind dit absoluut niet het meesterwerk dat velen ervan maken (bekijk maar eens de extra's van de dvd) maar het is wel een erg leuke en mooie film, die dankzij die schitterende muziek, en het erg pure witte landschap, enorm eenvoudig en sereen overkomt. En dus 4 sterren verdient.

Geniale film eigenlijk, wat een geweldige acteerprestatie van Chaplin. Ik vond die voice-over trouwens heel goed gekozen (hoewel ze misschien niet anders konden) en regelmatig zelfs erg grappig in combinatie met de beelden. Erg mooie muzikale begeleiding ook.

Ben ik het dus niet mee eens. Er worden comedies gemaakt anno 2004 die stukken minder grappig zijn dan deze film.

Hier sluit ik mij volkomen bij aan. Persoonlijk lukt het een komedie zelden mij aan één stuk door te laten lachen, maar met The Gold Rush krijgt Charles Chaplin dit toch voor elkaar. De meest briljante en hilarische sketches en momenten vliegen je om de oren, waaronder de hilarische dansscène, de scène met het huisje op de bergrand, de scène met de deuren in het begin (en ga zo nog maar even door). Vervelen is er bij deze film dan ook simpelweg geen moment bij!

Daarnaast was zowel de muziek als de later toegevoegde voice- over track van Chaplin uitstekend en erg passend en de special effects (met name bij de bergrand- scène) zagen er ook buitengewoon goed uit, zeker als we het hebben over een film van 81 jaar geleden. Al met al was The Gold Rush één van de leukste komedies die ik de laatste jaren heb mogen aanschouwen. Deze klassieker krijgt van mij dan voorlopig ook de volle laag. Goud waard!

5 sterren.

Me dunkt! Mr. Bean (ook héél leuk en goed gedaan, trouwens) lijkt me gewoon een moderne rip-off van Chaplin en Buster Keaton. Maar dit soort humor is tijdloos.

De BBC zendt nu een serie op zaterdagavond uit over de 'stomme' komieken, met aansluitend een film daarvan. Hopelijk komt ook Harold Lloyd nog aan de beurt!

Twee weken geleden lieten ze 'The Goat' van Keaton zien, echt fucking brilliant! Helaas te kort voor MM, anders kreeg ie van mij 5 sterren.

Maar enfin, voor mij is dit niet Chaplin's beste film, maar nog steeds heel erg goed! Scenes als de worsteling tussen Big Jim en Black Larsen, waarbij de loop van het geweer steeds op Chaplin blijft gericht, blijven leuk. (overigens een hergebruikte grap van Buster Keaton, hij en Chaplin deden dit over en weer en probeerde de grappen te verbeteren!)

De leukste scene vond ik het dansen met afzakkende broek en daarna met de hond.

Ook al vindt je deze film oubollig, hij verdient (volgens mij, ik ben geen expert!) toch minimaal een voldoende voor de in die tijd revolutionaire takes? Zoals wanneer Chaplin in de ogen van de hongerige Big Jim in een kip verandert? Ik denk niet dat zoiets toen al eerder gedaan was?

Weer zo'n vermoeiende Chaplin-film. Die schoeneetscene is volgens mij nog aardig bekend en nog wel aardig, maar voor de rest is dit kommer en kwel. De setting leek me nog zo veelbelovend (het onherbergzame Alaska), maar uiteindelijk zwakt het geheel af naar een onbenullig liefdesdrama.

Ik heb de versie gezien met de gesproken commentaar van Chaplin. Ik blijf het prachtig vinden hoe hij alle taken van regie, acteren, muziek en noem maar op combineert. Niet evident lijkt me.

Voor alle duidelijkheid, echt lachen met Chaplin doe ik niet. Het idee van slapstick is al gedateerd, al is echte slapstick zoals Laurel & Hardy hier niet aan de orde. Het is net de combinatie van subtiele uitgekiemde humor, romantiek en melodrama de grote troef van Chaplin en vooral dan het figuur van The Tramp.

De scènes duren niet al te lang en worden dus ook nooit vervelend. Vooral de stukken met het huis en het dansen zijn zeer goed geregisseerd en met de nodige choreografie in beeld gebracht. Weinig humoristische films die hier nog in slagen zonder ofwel iemand te beledigen ofwel door platvoers te gaan en minsten 5 keer het woordje sex of shit te laten vallen.

Het is m'n eerste stomme film van Chaplin, maar toch doet het me verlangen naar meer. The great dictator, m'n favoriete film van hem, bevat misschien meer verhaal en is inhoudelijk veel beter. Toch slaagt deze Gold Rush erin om een mooi evenwicht te creëren tussen een lach en een traan. Een cabaretfilm zoals er weinig gemaakt worden.

Grappig, met menselijke trekjes.

Niet het niveau van "City Lights" of "Modern Times", maar toch voor altijd mooi.

De vierde film van Chaplin die ik gezien heb en dit is toch wel zijn minste tot nu toe. De film bevat een hoop grappen, die op de een of andere manier niet goed meer overkomen, hoe goed Chaplin ze af en toe ook plant. Ook het liefdesverhaal in het tweede gedeelte vond ik niet geweldig en eigenlijk maar een overbodige toevoeging aan het verhaal. Leukste gedeelte van de film was toch wel de tijd dat Chaplin in de hut bij de twee andere mannen zit. Jammer dat de leuke gebeurtenissen van de film slechts op een hand te tellen waren. De film heeft niet de humor van The circus, niet de ontroerende momenten van The Kid en mist ook zeker de scherpte van Modern Times. Kortom het is het allemaal net niet in deze film!

2,5*

Ik heb de versie gezien met muziek en commentaar. De toevoeging was over het algemeen zeer goed, al werd er soms te veel gepraat. De beelden zeggen genoeg, minder tekst was krachtiger geweest.

De muziek was wel mooi, met als uitschieter tijdens de dansscène in de kroeg. Als de melodie inzet die ook is gebruikt voor 'Once upon a dream' van (meen ik) Tchaichovsky.

Daarnaast vele prachtige scènes die per deel al goed zijn, maar ook prima in het geheel passen. Naast een enkele glimlach (een echte komedie is het niet) leef je vooral mee met Chaplins personage. Knap.

Ik vind hem geweldig.

Chaplin speelt erg leuk en ik vond vooral het einde mooi.

(huisje op afgrond)

4.5***

heb de versie met commentaar gezien, en ik moet zeggen dat de commentaar in 90% van de gevallen overbodig was, zelfs storend. Voor de rest vind ik de film iets minder als city lights (en wat betreft de stomme film is the general nog beter). Toch een 3*tje

Zonder iets te weten over twee bestaande versies zette ik mijn dvd-speler aan en deed disc 1 erin. Na 15 minuten mooie beelden maar met ontzettend irritant voice-over werk van de meester zelf te hebben gezien en beluisterd, kreeg ik toch een vaag vermoeden dat er iets mis was. En gelukkig kwam ik er dus op tijd achter. Zat ik verdomme de versie uit 1942 te kijken!

Dus ging disc 2 erin, en ging ik er weer voor zitten. Wát een verschil toch. Het piano deuntje in de originele versie uit 1925 mag dan wat simpeler zijn dan die uit 1942 (iets wat ik overigens best goed vond werken), maar vooral de beelden zelf laten spreken, zoals dat hoort in een stomme film, werkte weer naar behoren. Denk aan de scène met Black Larson en z'n Wanted! blaadje. Chaplin die 30 seconden van te voren in een voice-over verteld dat er een eenzame gemene man in een hutje zit is toch van een bijzonder akerlig, haast kinderlijk, niveau. Nee, dan ontdek ik het liever zelf.

Verder weer de gebruikelijke Chaplin momenten. Soms wat flauw, maar vaak werken ze ook behoorlijk op de lachspieren - vooral de expressies van de man zelf, dat glimlachje! Ook eens verfrissend om te zien dat het liefdes verhaaltje in deze film eigenlijk alles behalve is. Georgia neemt Chaplin behoorlijk in de grazen, en vernederd hem keer op keer. Zelf dat excuus briefje is niet voor hem bestemd, geweldig! (terwijl ik las dat in de versie van 1942, dit wél het geval is. Erg jammer)

Kortom, wéér een puik filmpje van Chaplin.

Ik was erg enthousiast toen ik deze film voor de eerst keer zag maar nu bij herziening is er niet erg veel van dat enthousiasme overgebleven. Ik vond de film eigenlijk vrij langdradig en de komische momenten waren schaars. Best geslaagd vond ik nog de scène van de bewegende berghut die voor de ene helft op de berg stond en voor de andere helft boven het ravijn hing.

"The Gold Rush" is voor mij dus duidelijk niet Chaplin's beste film wat de critici ook mogen denken. Ik zie mij daarom ook genoodzaakt mijn oude waardering van 4,5* flink naar beneden bij te stellen naar een bescheiden 3,0*

Ben erg gecharmeerd van deze film en dat niet in de laatste plaats vanwege de schitterende decors. Vanaf minuut één hangt er een geslaagde sfeer en wagen we ons zeer prettig tussen de bergen. Het komische aspect is erg geslaagd, ik was zeer geamuseerd door de beer en Chaplin's mimiek en timing is weer geweldig. De 1942 versie is overigens erg goed te doen, Chaplin's voice-over werkt het verhaal zeer degelijk in de hand en hij beschikt over een erg goede intonatie. The Gold Rush is een gaafe film.

Wat is die Chaplin toch een genie zeg. Hij leverde met The Gold Rush ook weer een erg grappige film af. Na City Lights en The Great Dictator is dit dus de derde film van Chaplin die ik zie. Alledrie zeker bovengemiddelde films, maar tot nu toe blijft het echte meesterwerk uit. The Gold Rush kent een aantal personages die erg grappig zijn. Het eerste gedeelte van de film staan de situaties in het huisje centraal. Heb erg moeten lachen om die scene dat Chaplin in een kip veranderde. Zoiets was volgens mij nog nooit eerder gedaan.

Heb ook echt keihard gelachen om een aantal scenes. Vooral om de beroemde brooddans scene. Hoe verzin je het! Wat me ook verbaasde is dat de film visueel dik in orde was. Zeker voor een film uit 1925. De scene dat het hutje bijna van het ravijn storte zag er verassend goed uit. Het liefdesverhaaltje in het tweede gedeelte vond ik helaas een stuk minder boeiend eingenlijk.

Maar goed, over het algemeen is The Gold Rush weer een erg komische film. Heb trouwens de versie uit 1942 gezien, met voice over dus. Prima te doen hoor. Af en toe had ik wel het idee dat er misschien iets minder uitleg nodig was, maarja. Iets verhoud me ervan om 4 sterren uit te delen, maar misschien komt die halve ster er na de herziening bij.

3,5*, net als de andere Chaplin films die ik gezien heb trouwens.

Tweede Charlie Chaplin film in korte tijd (5 in totaal gezien) die me uitstekend bevalt en langzamerhand word ik gedwongen mijn mening over Chaplijn te herzien. Ook in The Gold Rush wisselt de tragische komiek weer op razend knappe wijze slapstick scénes af met ontroerende en meelijkwekkende momenten. The Gold Rush mag het dan niet halen bij The Kid, het is toch een Chaplin film die wat mij betreft behoort tot zijn beste werk.

4 *

Mijn eerste volledige Chaplin-film. The Gold Rush is aan de ene kant precies wat ik verwacht had en aan de andere kant ook precies waarvoor ik vreesde. Te langdradige scènes en te eentonige muziek. De scène in de danszaal was matig en kon me geen moment boeien. De scènes in de sneeuw daarentegen vond ik geweldig. Bv. het weggeblazen worden door de sneeuwstorm, het sneeuwschuiven naar het gebouw ernaast en de scène met het huis op de klif. Ik vond ze bij vlagen echt grappig en ze werden nergens saai of langdradig. De muziek jammer genoeg wel. Na het eerste half uur is het leuk geweest. Daarna heb ik een half uur opgezien tegen het feit dat ik nog zo lang naar deze eentonige muziek moest luisteren. Raar genoeg nam dit het laatste half uur af en heb ik me er niet aan gestoord. Ik weet ook niet waarom.

Opzich een aardige film, bij vlagen echt leuk, bij vlagen echt niet. Ik verwacht ook iets meer van The Great Dictator en Modern Times. Ook ben ik erg benieuwd naar Circus.

3,0*

Redelijk!

Minder leuk dan City Lights en Modern Times maar veel beter dan The Great Dictator.

Chaplin heeft gewoon wel een lollige uitstraling en dat gecombineerd met een paar robuuste metgezellen, die tesamen schuilen voor een sneeuwstorm in een klein hutje, is allemaal best leuk om te zien. Soms echt te flauwe humor als de wind Chaplin naar buiten waait, maar vaak genoeg ook moeten glimlachen bv. als hij zijn schoen op aan het eten is of lijkt te veranderen in een kip.

En zo `n dansscene waar Chaplin per ongeluk een hond mee de dansvloer op slingert en hem dan als klap op de vuurpijl nog een paar trappen na verkoopt is gewoon tijdloos. Daarnaast vond ik de gebeurtenissen omtrent Georgia zorgen voor een welkome menselijke noot. Schrijnend dat Chaplin als een blok voor haar viel terwijl zij hem eigenlijk alleen maar door de mangel wilde halen.

De muziek vond ik niet zo goed te doen. Een 3*

Heerlijke film! Fijne afwisseling van humor en "drama". Special effect voor die tijd zijn erg goed. Met name het huisje aan het einde aan de bergrand ziet er goed uit en is geestig. Ook de dansscène is geestig. Wat is Chaplin toch ook ongelofelijk geestig met gezichtsuitdrukkingen. Top vermaak!

The Gold Rush stond bij mij te boek als een Chaplin die goed was, maar het niet haalde bij de meeste andere films van hem, ondanks dat dit door velen (inclusief Chaplin) zelf als één van de grootste meesterwerken van de regisseur gezien wordt. Ik vond hem relatief minder grappig dan de meeste Chaplins en het romantische plot maakte weinig indruk op me.

Nu bij de derde kijkbeurt is het echter ineens helemaal raak. Ineens vind ik het wel degelijk een bijzondere film. Ik maakte kennis met The Gold Rush via de tweede versie uit 1942, maar nu ik voor de tweede maal de stomme versie gezien heb en tevens een aantal scènes vergeleken in beide versies kan ik toch wel stellen dat de stomme versie duidelijk een stuk beter is dan Chaplins belabberde poging om zijn favoriete film van hemzelf van spraak te voorzien. Die voice-over kan echt niet, veel te nadrukkelijk aanwezig, waardoor de sfeer verbroken wordt. Hij acht het soms kennelijk zelfs nodig om valgrappen te ondersteunen van commentaar als "There he goes." De ietwat betuttelende toon van Chaplins stem hier is eveneens verschrikkelijk.

Nee, neem dan de stomme versie. Het gebrek aan dialoog zorgt hier extra voor een dromerig gevoel. Chaplins films hebben altijd de illusie van een andere wereld gewekt door hun sfeer, ondanks dat Chaplin zich altijd liet inspireren door de echte wereld. Het gebrek aan geluid heeft daar altijd aan bijgedragen. Daar komt nog eens bij dat The Gold Rush duidelijk in de studio is opgenomen (met uitzondering van de geweldige openingsbeelden waarin een massa mensen een besneeuwde berg opklimmen), wat de film alleen nog maar kunstmatiger laat ogen. In dit geval bedoel ik dat op een goede manier, want de sets zijn er prachtig uit, waarschijnlijk beter dan als Chaplin op locatie was gaan filmen. Het past bij de film.

Misschien omdat ik ditmaal The Gold Rush in ben gegaan met de verwachting dat ik niet veel zou lachen dat ik meer van de film genoot. Er zijn een aantal komische meesterstukjes (hier aangehaald in iedere positieve recensie), maar eigenlijk vind ik de meeste van die scènes meer op een dromerige, sfeervolle manier werken dan als een lachmiddel. Denk bijvoorbeeld aan dat brooddansje: het is vooral heel charmant. Chaplin schiet hier ook midden in de roos in de dramatische scènes waarin de Tramp als outsider in het dorpje neergezet wordt. Eigenlijk is het niet bepaald ingewikkeld wat hij doet en zelfs een tikkeltje sentimenteel. Maar in de algehele sfeer van de film werken momenten goed waarop de Tramps silhouet op de voorgrond afgezonderd wordt van een dansende menigte of als de Tramp alleen nieuwjaar vieren, terwijl de rest van het dorp meezingt met Auld Lyne Sang. Met zo'n momenten moet je weg kunnen komen en door de perfect getroffen toon en sfeer werken lukt Chaplin dat. Voor mij is The Gold Rush nu dan ook vooral een fijn soort, licht-melancholische avonturenfilmpje op een koud-exotische locatie. Met een komische inslag. En dat werkt heerlijk.

Het enige wat mij nog altijd niet overtuigd is het romantische plot. In tegenstelling tot bijvoorbeeld City Lights en Modern Times zet de Tramp zich hier in voor een vrouw die duidelijk niet van hem houdt en in tegenstelling tot in The Circus is de vrouw voor een lange tijd ook nog eens een bitch. Ik geloof best dat ze uiteindelijk medelijden met de Tramp, maar de plotselinge omslag helemaal aan het einde naar verliefdheid overtuigd me niet zo. Ze is iets teveel als een harde, cynische vrouw die mannen uitbuit neergezet om het geloofwaardig te maken dat ze op het zachtste eitje van het hele stel valt. Net daarvoor was ze immers nog de vrouw die met de Tramp danste om de stoerste man van het dorp jaloers te maken. Het happy end voor het romantische koppel heeft mij altijd onoprecht en onverdiend geleken en het knaagt nog altijd.

Gelukkig is de romance niet zo'n belangrijke factor als in City Lights en ligt de focus meer op de avonturen op de berg en de Tramps sociale isolement in het dorp. En op dat gebied werkt het allemaal bijzonder goed.
4*

Noot: vreemd genoeg is mijn eerste recensie bij deze film ongeveer net zo positief als deze. Kennelijk was het de eerste herziening die tot teleurstelling leidde, al staat het me niet zo bij.

Ugh.

Volgens mij is Chaplin ondertussen de regisseur met de slechtste track record bij mij. Ik heb echt helemaal niks met z'n films. Heb voor alle zekerheid maar de versie uit 1925 gezien, maar ook dat kon de film niet redden. Ik vind de humor erg zwak, de liefdesverhaaltjes liefdeloos en al wat er tussenzit erg saai.

Wel een aantal opvallende zaken in deze film verder. Chaplin die z'n eigen film later verknipt ('t is dus toch niet enkel Lucas) en er dan nog een voice-over overgooit? Was hij niet zwaar gekant tegen talkies? Aparte 180°

Verder veel "bekende" grappen, neem aan dat honderd andere comedies ze van deze film hebben overgenomen (?) - het opeten van de schoen, het dansje, het huisje op de afgrond - maar het is voor mij een samenvatting van grappen die ik nooit mee wil zien omdat ze ondertussen zo enorm zoutloos zijn.

Chaplin's fi!lms vallen en staan ook vooral met Chaplin zelf. Vind je hem niks dan schiet er ook maar heel weinig over. Z'n film zelf zijn helemaal opgebouwd rond zijn persoontje, veel middle ground is er niet vind ik.

En de soundtrack van de '25 versie is zowat een top 30 van klassieke popmuziek (cfr In The Hall Of The Mountain King en soortgelijke nummertjes), kon zowat de halve soundtrack meeneurieën. Op zich werken de pianoriedeltjes wel, maar 90 minuten lang (en continue) is toch echt van het goede teveel.

Als laatste: heb me de hele film zitten afvragen wat voor Chaplin nu aanwijzigingen zag om de tekstpancartes toe te voegen. In sommige scenes komen ze amper voor en is het acteerwerk niet 100% leidend, in andere scenes is het klaar als een klontje wat er gebeurt en krijg je het toch nog even geconfirmeerd in een eerstejaars-niveau zinnetje. Buiten twee or drie momenten waar de teksjes qua editing een soort ritme aan de scene toevoegden werd ik er niet echt wijzer van. Blijft ook zo dat ik vind dat die dingen te lang blijven staan, halen het ritme uit de film, voor zover dat nog een invloed had op de totaalbeleving.

Mnee, Chaplin weet mij op geen enkele wijze te boeien. Zijn er eigenlijk films van hem die wat afwijken van de template van z'n bekendste films? Binnenkort misschien ook maar eens een Keaton zien ter vergelijk.

0.5*

Mijn vierde Chaplin-film en ook deze film is best de moeite waard. Enkele grappige vondsten, hoewel het slapstick gebeuren mij ook vrij snel weer begint te vervelen. Chaplin slaagt er echter wederom in om The Tramp goed neer te zetten. De film heeft een redelijk plot en het ziet er allemaal best aardig uit. De voice-over was bepaald geen toegevoegde waarde, die had rustig achterwege gelaten mogen worden.

Deze herbekeken. Het viel me op dat ik mij vooral de grappige scènes nog herinnerde en niet zozeer het verhaal. Het verhaal is dan ook best zwak te noemen. De romance is niet meteen sterk of overtuigend en erg cliché. Toch wel weer genoten van de humor, met de situaties in de hut als hoogtepunt. De slapstick past nog steeds het beste in Chaplin-films. Hoewel ik persoonlijk meer hou van The Little Tramp in de stad, vond ik de setting in de sneeuw prachtig , zeker voor die tijd heel overtuigend gebracht qua sfeer.

Ik ben, om me voorzichtig uit te drukken, nooit een liefhebber van Chaplin geweest: zijn personage (The Tramp, The Little Fellow) intrigeert me hoegenaamd niet, zijn sentimentaliteit stuit me tegen de borst en zijn schaapachtige verlegenheidslachje maakt me bijna agressief. Dat gezegd hebbende is The gold rush vanwege de sfeer (zie ook het uitstekende bericht van The One Ring van 25 september 2012), de prachtige visuals en de compactheid voor mij toch één van zijn beter te verteren films, met een sympathieke second lead (Mack Swain als Big Jim) en een climax die nog steeds werkt (de blokhut op de klif). De Blu-ray-kwaliteit is spectaculair en draagt voor mij zeker bij aan het genot van deze film.
        Overigens vertelt Theatertje op 25 mei 2007 dat de "broodjesdans" werd nagedaan door Robert Downey Jr. in Chaplin en door Homer Simpson in één van de afleveringen van The Simpsons. De trivia-pagina van IMDb vermeldt verder nog dat "Roscoe 'Fatty' Arbuckle had done something similar in the film The rough house (1917)", en ook Johnny Depp doet het in Benny & Joon (1993).

Aardige Chaplin. Een van zijn bekendere films, maar niet zo goed als dat ik gedacht had. Op zich is de humor en het verhaal geslaagd, en zelfs de "special effects" (het afbrokkelend stuk van de berg) zijn fraai. Het grapje met de dansende aardappels was heel geslaagd. De romance, waar hier al ruimschoots kritiek op is geleverd, kost de film wel een half sterretje. Ook ik vond dat aan de slappe kant.

Het begin van die romance maakt je nieuwsgierig, een underdog die verliefd wordt op een ster die hem alleen maar lijkt te gebruiken, hoe loopt dat af? Maar vervolgens wordt daar eigenlijk weinig mee gedaan, er treedt geen karakter- of relatieontwikkeling op behalve dat zij medelijden voor hem voelt (maar dat was al zo lijkt me), een liefde ontstaat daar niet echt. Misschien is dat wel realistisch, maar erg atypisch in vergelijking met zijn andere films. Ik vraag me af waarom Chaplin voor zoiets koos.

Hoe dan ook, ruim 3*

Hoewel dit naar mijn smaak niet Chaplin’s beste is, bevat de film een aantal kostelijke scènes met eeuwigheidswaarde: de schoen, de dansende broodjes, de schuivende hut. Zonder meer fraai hoe Chaplin drama en humor vrijwel naadloos in elkaar laat overvloeien. Anders dan in het geniale City Lights komt de romantiek in deze film niet echt tot leven. Dat vind ik toch een beetje een tekortkoming.

Heb ook de versie gezien met de ingesproken teksten, wat jammer is want de kracht van de stomme film is juist dat er geen gesproken woord nodig is- ik zie dan liever een keer een tekstkaart tussendoor (al is dat vaak ook niet echt nodig) om iets uit te leggen dan alle personages met Chaplin's stem te horen praten.

Maar het is maar een kleine smet want ik was toch positief verrast. De slapstick scenes waren echt grappig (de loop van het geweer die tijdens een worsteling voortdurend op hem gericht wordt, briljante choreografie, en natuurlijk twee van de meest iconische Chaplin-momenten met de schoen en de broodjes). Ook de special effects zagen er goed uit, ik heb films gezien van veel recentere datum waar dat een heel stuk minder was. Het doet vermoeden dat er toch best wat budget was voor deze film, en je ziet dat er dan ook aan af.

Vrijwel alle hoogtepunten spelen zich af in de blokhut, de scenes in het stadje waren wat saai, al was er nog wel wat te glimlachen toen hij zich voordeed als bevroren om gratis koffie en ontbijt te bemachtigen, en tijdens het gevecht in de saloon. De romance was zoals al vaker opgemerkt niet nodig maar het hoort er kennelijk bij, en het was ook niet storend.

Voor z'n tot dan toe grootste project vond Chaplin inspiratie bij de honderdduizend goudzoekers die op het einde van de negentiende eeuw naar het Hoge Noorden trokken. De beginbeelden, geschoten in Truckee in de Sierra Nevada met 2500 figuranten, tonen de oversteek van Alaska naar het Canadese Klondike over de Chilkootpas.

De rest is in en om de studio's van United Artists opgenomen, met gebruik van uitgebreide sets. De scène met de hut op de rand van de afgrond is een montage van beelden met een nagebouwde, beweegbare hut en een miniatuurhut. Verschillende ideeën kwamen uit teksten en beelden van de historische Gold Rush. Er zijn verhalen overgeleverd over kannibalisme en het opeten van een schoen. Chaplin buigt deze bittere gebeurtenissen om in komedie door met alle bijhorende gebaartjes de chef-kok en de fijnproever te spelen. De schoen was van zoethout. Charlie moest naar het ziekenhuis omdat hij er te veel van gegeten had. Daarna draagt hij steeds een schoen aan de ene en een berenpoot aan de andere voet.

Big Jim is een sympathiek nevenpersonage, een lamme goedzak. Hallucinerend van de honger gelooft hij echter dat Chaplin een kip is. Zo'n vertekend beeld van de realiteit komt nogmaals voor wanneer de Zwerver zit te dagdromen. Zo'n dansje met twee broodjes aan een vork was al eens gedaan door Fatty Arbuckle in The Rough House, maar hier is het veel verder uitgewerkt. Uiteraard mocht ook de romantiek niet ontbreken. Georgia Hale, een voormalige Miss Chicago, is vooral bekend van deze ene rol. Eerst bespot Georgia de Zwerver, maar geleidelijk aan gaat ze verder kijken dan de oppervlakte.

Op dvd is helaas meestal de versie van 1942 te vinden. Deze onnodig ingekorte versie was op het publiek van de jaren '40 gericht, met een voice-over van Chaplin in plaats van tussentitels en achteraf geschreven muziek. De kus op het einde werd gecensureerd. Ik heb gelukkig één keer deze klassieker in de originele versie op groot doek kunnen zien met live muziek, wat een geweldige ervaring was.

Los van alle kortfilms is deze The gold rush na The kid de tweede topfilm van Chaplin. De stijl is vaak gelijkaardig waarbij een mix van drama en slapstick humor de revue passeert. Chaplin liet zich inspireren door de goudkoorts en maakte er een leuke film van met toch wel een aantal leuke aspecten.

Die blokhut bijvoorbeeld was erg knap gedaan! Maar de film bevat wel meerdere leuke scènes zoals het letterlijk nemen van het opeten van de schoenen. De hallucinatie van de kip vond ik minder geslaagd. De film valt eigenlijk uiteen in twee delen waarbij de zoektocht en de ontberingen in de bergen het eerste deel beslaat. Deel twee is eerder een romance welk eveneens meermaals terugkeert in de Chaplin films.