Meningen

Hier had ik bijna niets van verwacht. Groot was dan ook mijn verbazing toen deze film zo hard meeviel. Niet echt diepgaand, maar toch wel héél spannend. Geen topklasse, maar toch een uitstekende thriller voor een luie vrije namiddag.

Eén van de eeuwige anekdotes van mijn vader is dat zijn leraar aardrijkskunde in 1973 Duel, de eerste film van Steven Spielberg, vertoonde op zijn middelbare school, 'want van die regisseur gaan we nog veel horen!' Gelijk had die man. Helaas kan je niet hetzelfde zeggen van deze Safety Not Guaranteed. Zoals Onderhond hierboven ook opmerkt: je vraagt je af wat de producers van Jurassic World van alle regisseurs in alle steden van de wereld nu net in Colin Trevorrow gezien hebben. Nergens in deze film vang je een glimp van talent op. Het uitgangspunt is ongemeen briljant, maar de acteurs lezen hun lijnen af als kinderen die een gedicht moeten voordragen, de film ziet eruit als een doordeweekse tv-reportage, de amoureuze escapades van de personages voegen totaal niets toe, de diefstal en de achtervolgers zijn volkomen ongeloofwaardig en over het einde wil ik het dan nog niet eens hebben. Safety Not Guaranteed is geen amusante achtbaanrit als Back to the Future, daarvoor zit de film te volgestouwd met tragische elementen, maar dat tragische beklijft nooit, je krijgt geen enkel medeleven met de personages. Trevorrow wil veel, maar kan het niet waarmaken.

De soundtrack kende ik al jaren van buiten, de film had ik nog nooit gezien. Tot gisteren dus. Saturday Night Fever probeert een soort sociaal drama te zijn: tijdens de week is het één en al kommer en kwel wat Tony, telg van arme Italo-Amerikanen in New York, meemaakt, maar op zaterdagavond gaat het dak eraf. De scènes in de disco zijn wervelend en spetterend in beeld gebracht, op het ritme van de opzwepende muziek. Het voelt alsof je zelf aanwezig bent. Het drama-gedeelte tijdens de week, echter, komt amper uit de verf (pun not intended). Tony's gezin is een karikatuur van een gehavend working class-gezin: nergens krijg je het gevoel dat ze écht moeten knokken om het hoofd boven water te houden. Daardoor valt het contrast tussen het harde leven en het feest wel heel licht uit. Je gaat ook minder medeleven voelen met de personages, dus komt het afraffelen van de dramatische zijplotjes op het einde wat vervelend over. Met wat minder clichés in het scenario had dit dus een sterke tragedie kunnen worden, nu is het gewoon een genot om Travolta alles te zien geven op You Should Be Dancing.

Toch echt wel een schitterende film.

Als mensen zich afvragen 'wat onderscheidt deze film nu van al die doordeweekse misdaadthrillers?', dan antwoord ik u 'het verhaal'. Een whodunit die gelardeerd is met Bijbelse motieven en ideeën uit literaire klassiekers, dat zie je ook niet elke week in Witse. Extreem geloof als aanzet to seriemoorden, het blijft een fascinerend idee (binnenkort ook Frailty maar eens zien). Het scenario is gewoonweg geniaal.
Bovendien is deze film geweldig knap in beeld gebracht. Na The Game wist ik al dat Fincher wel wat kon, maar dit is toch echt wel meesterlijk geregisseerd. Prachtige fotografie (soms oogstrelend mooi, soms brutaal, maar altijd vol klasse), schitterende montage, een grimmige sfeer die over heel de film hangt (die constante regen!), ... Uitstekend gedaan, vooral de moordscènes dan, die zijn pas knap gefilmd. De film baadt in de suspense.
En ook de cast kan er wat van. Freeman, Pitt en Paltrow bewijzen nog eens wat ze kunnen, maar het is Spacey die toch echt wel de beste acteur van z'n generatie is (toch voor dit soort van rollen).
Seven (ja, ik vind die 7 in de officiële titel toch zo storend staan) geniet terecht een statuut als moderne klassieker. Laat hem die nog maar lang houden, want deze film is het écht waard.

Een ingetogen en soms wat trage, maar magnifieke puzzel van een film.

Op het eerste zicht kan het verhaal wat dertien in een dozijn klinken, maar de film is dat niet. Het begint al schitterend, met een prachtige beginscène, maar ook wat volgt is prachtig in beeld gebracht. De hele film baadt in een zwoele, oogstrelende Zuid-Amerikaanse sfeer, vooral de scènes naar het einde toe.

Het verhaal komt soms nogal traag over, is niet altijd even spannend en het einde was me niet meteen duidelijk (nu heb ik het wel helemaal door), maar als je 'm twee keer kijkt (of gewoon een paar beschouwingen leest), dan vallen alle puzzelstukjes wel mooi in elkaar.

De acteurs spelen goed (Pablo is schitterend, net Woody Allen), de personages zijn erg geloofwaardig en de muziek is passend. De humor die hier en daar verborgen zit is ook best wel te pruimen.

Of die Oscar terecht is kan ik niet meteen zeggen (Das Weisse band en Un Prophète nog niet gezien), maar deze film is zeker een pracht van een ingetogen en sfeervolle whodunit, gecombineerd met een kritisch verhaal over gerechtigheid.

Een onderwerp dat een ongeïnspireerd, saai, tranerig, 'kijk-eens-hoe-serieus-wij-bezig-zijn' VijfTV-drama had kunnen opleveren, wordt hier verteld in een bijzonder mooie film die de perfecte balans vindt tussen humor en ontroering. De dialogen sprankelen en de cast acteert zonder uitzondering voortreffelijk.

Ik vind dit nu eens wel een goede film.

De sets en de sfeer zijn om te beginnen grandioos. Je waant je al meteen van de eerste seconde in het Shanghai van begin jaren '40, een plek vol corruptie, moord en verraad. Alles wordt zo schitterend duister weergegeven, als een echte film noir.

Het verhaal klinkt als een combinatie van Casablanca en The Quiet American, maar biedt ook heel veel nieuws. Het tijdsbeeld wordt ook schitterend weergegeven.

De acteerprestaties zijn ook dik in orde. Ik kon Cusack wel smaken als hoofdrolspeler, maar ook Ken Watanabe, Chow Yun-Fat en vooral Gong Li hebben schitterende rollen.

Duister, spannend, een mysterie dat stap voor stap ontrafeld wordt en dat alles meesterlijk geregisseerd en gefilmd. Een magistrale film noir, wat mij betreft.

Sherlock Holmes is een begrip, een naam die in het woordenboek staat als synoniem voor 'detective'. Een nieuwe versie van zo'n legendarisch personage maken, is dus geen makkelijke opgave, maar Guy Ritchie slaagt hier grandioos in. Robert Downey Jr. amuseert zich duidelijk rot als de excentrieke, geniale speurneus, de chemie met zijn assistent Jude Law is fenomenaal, Mark Strong is de geknipte duistere booswicht en Rachel McAdams is perfect als dame met scherpe randjes, het Londen van eind 19e eeuw kan je haast ruiken, het deductieve puzzelgedrag van Holmes wordt fantastisch in beeld gebracht en nergens verliest de film zijn sfeer, vaart, spanning en humor. Voor zulk voortreffelijk vermaak mag je mij altijd wakker maken.

Heerlijk filmpje. Sommige grapjes zijn nu nogal flauw, maar de stunts blijven echt fenomenaal. Keaton die op het dak van een trein zit, aan een kraan hangt of met een brommer dwars door de gevel van een huis rijdt... Grandioos! En dat allemaal écht, zonder stuntmannen of computergeprul. Erg fijne film.

Schitterende, huiveringwekkende, meesterlijke horrorfilm!

Kubrick was zeker wel een geniaal regisseur. Van hem had ik tot nu toe enkel nog maar Dr. Strangelove en 2001 gezien. Strangelove vond ik te mager, die had nog veel satirischer gemogen. Een 2001 is visueel misschien wel het beste ooit gemaakt, maar kon me inhoudelijk niet boeien. Hij was duidelijk een cultregisseur, je moet voor zijn films zijn. Net als bij The Shining.
Ik heb nog niet al te veel horrorfilms gezien (ik hou niet zo van die moderne horrorfilms met in het rond spattende ingewanden en dergelijken), maar deze is zonder twijfel de beste ooit. Dit overtreft zelfs het magistrale The Exorcist.
Net als in The Exorcist begint hier ook alles doodnormaal. Nicholson als schrijver die in rust wil werken aan een boek en in een oud hotel intrekt. En dan komen, langzaam maar zeker, de gekende horrorelementen boven. Onheilspellende situaties, angstaanjagende dromen, voortekens en natuurlijk de obligate imaginaire vriend van Danny. En dan zijn we vertrokken voor een geniale, allesverschroeiende horrorthriller vol méésterlijk opgebouwde suspense en totale waanzin. Kubrick schuwt geen surrealisme, de film barst van de surrealistische scènes (de meisjes in de gang, de vrouw in de badkamer, de gang die vol bloed loopt, de barman die plots odpuikt, het feest, de ballonnen in de gang en dan die fenomenale scène waarin iemand verkleed als beer en een man in een maatpak in het bed liggen... ). Schitterend, fantastisch, meesterlijk, groots, geniaal, fenomenaal, ... Ik vrees dat mijn superlatieve adjectieven opzijn, zo goed is deze film. En dan natuurlijk nog de getypte bladen van Torrance, de legendarische 'Here's Johnny!'-scène en de huiveringwekkende scène in het labyrint, deze film heeft gewoon alles wat een horror-thriller moet hebben. De sfeer is te snijden, ik zat de hele tijd met klamme handen op het puntje van m'n stoel.
En dan zou ik Nicholson nog vergeten, die hier een fenomenale acteerprestatie neerzet. En ook Shelley Duvall en Danny Lloyd waren schitterend. Een waar meesterwerk! 4,5*, met een grote kans tot verhoging. Echt subliem.

Dit is zo'n film waarvan ik me afvraag waarom ik hem nog niet eerder had gezien.

Robert Altman en co-scenarist Frank Barhydt hebben een huzarenstukje afgeleverd door negen kortverhalen en een prozagedicht van Raymond Carver te verweven tot één geheel. De verhaallijnen kruisen elkaar: hoofdpersonages in de ene worden nevenpersonages in de andere.

Van Carver heb ik heel wat gelezen. Hij heeft prachtige dingen gepend (zijn aller-, aller-, allermooiste kortverhaal, Gazebo, zit jammer genoeg niet in deze film), maar als je te veel van zijn verhalen na elkaar leest, wordt het eentonig. Iedereen is ongelukkig getrouwd en heeft een drankprobleem, zo leek Carvers wereldbeeld wel in elkaar te zitten. Die eentonigheid sluipt gelukkig niet in Short Cuts: het is allerminst een spoiler om te zeggen dat in de meeste relaties in deze film de klad zit, en ook de drank vloeit rijkelijk. Maar de personages hebben meer om handen dan enkel ongelukkig zijn en drinken. Allerlei tragische en komische dingen kruisen hun pad terwijl het leven verdergaat.

Met zoveel kleine en grote tragedies loop je natuurlijk het risico om in een soap te belanden. Dat gevaar omzeilt Altman hier door het zorgvuldig geschreven scenario, maar natuurlijk ook door de droomcast. Tom Waits is verrassend heerlijk als dronkaard, Julianne Moore als assertieve kunstenares, Jack Lemmon als verloren vader, Tim Robbins als walgelijke flik, Annie Ross als moegetergde variétézangeres, Robert Downey Jr. als viezerik, Chris Penn als arme stakker, Jennifer Jason Leigh als sekslijnmedewerker annex toegewijde moeder... Het houdt niet op, het houdt niet op.

Waarom dan net niet de volle pot? Op het einde gebeurt er iets wat ik niet helemaal kan plaatsen. Net wanneer je denkt dat alle losse eindjes min of meer afgewerkt zijn, doet Chris Penn plots dat. Euh, wat? Waarom? Zoiets past totaal niet bij zijn personage en komt dus plompverloren over. Of heb ik onderweg iets gemist? Met een bevredigender einde was dit top 10-materiaal geweest.

Ha, schitterende film.

Psychopaten zijn altijd al een geliefd onderwerp geweest voor films. De beste psychopatenfilm blijft natuurlijk The Silence of the Lambs, maar deze Shutter Island komt toch ook dicht in de buurt. Hierin wordt eens iets origineels gedaan met het aloude thema.

Er hangt een geweldige sfeer doorheen heel de film: het eiland op zich al, de donkere gangen, de verboden blokken, de storm (water speelt een énorm grote rol in de film), de patiënten die Teddy aansporen om te zwijgen en te vluchten, ... Allemaal voortreffelijk in beeld gebracht, bomvol suspense en nagelbijtende spanning. Bij momenten zelfs de vergelijking met The Shining waardig.

Aangezien ik het boek had gelezen, wist ik de afloop van het verhaal al, maar toch bleef het verbazingwekkend hoe alles uiteindelijk afloopt. Je raakt er zélf helemaal ontregeld van. (Mindfuck, blijkt men dat te noemen).

Echt een briljante film, aanrader voor wie eens graag een damn spannende film wilt zien mét origineel einde.

Een kinderfilm voor volwassenen.

Zo voelt Silver Linings Playbook te veel aan. Sympathieke underdogs werken toe naar een (dubbele!) climax, je voelt de plotpunten van ver aankomen, maar hé, ze laten zich niet onderuit halen! En zo komen we stapje voor stapje dichter bij een voorspelbaar einde.

Wat houdt de boel dan wel recht? De acteurs. Jennifer Lawrence draagt de film als een ongrijpbare verschijning, Bradley Cooper overtuigt als een man die op obsessieve wijze zijn leven weer op de rails wil krijgen en Robert De Niro bokst hier wat onder zijn gewicht in een bijrol, maar charmeert als vader die ook zijn beperkingen heeft. Daarvoor kijken we al eens een film.

Mooie film, maar ik miste iets. De schuchtere student Camiel belandt in een totaal verschillende wereld wanneer hij Simon leert kennen, maar dat komt niet voldoende uit de verf. Camiel zegt wel dat hij het moeilijker krijgt om zich op zijn studies te concentreren, maar ik had dat allemaal graag nog wat meer in beeld gezien, hoe de maalstroom aan gekkigheid en machogedrag aan het hof van Simon een radicale verandering betekent in Camiels leven.

Tot zover de minder positieve punten. De beide hoofdrolspelers doen het schitterend en de humor varieert van fijn maar voorspelbaar tot echt grappig. Geweldig is het om te zien hoe de personages veranderen: Simon die zich doodschaamt wanneer hij incontinent wordt en (iets) ernstiger wordt door zijn ziekte, maar toch zijn goedlachse zelf blijft, de vrijgevochten vrouwen van toen die nu allemaal kinderen hebben en Camiel die alles observeert en vaak niet weet wat hij moet denken. Dat geeft de personages emotionele diepgang zonder sentimenteel te worden, wat je weinig ziet in films die zo bizar-komisch beginnen.

Gene Kelly die in de striemende regen al zingend door de straten danst, is een iconisch beeld in de filmgeschiedenis. Het zit zo in het collectieve geheugen, net als de douchemoord in Psycho of Darth Vader die een bekentenis doet.

Maar waarover de film zou gaan waar die legendarische scène uit komt, wist ik niet. En waarom Singin' in the Rain steevast hoog eindigt in (critici)lijstjes van beste films aller tijden, wist ik ook niet. Een kijkbeurt in mijn rondje klassiekers drong zich dus op.

En oh, wat een héérlijke film is dit. In tegenstelling tot veel musicals vertelt deze een verháál: dat van Hollywoods overgang van stomme film naar geluidscinema. Het scenario zit geweldig in elkaar en brengt dat brokje geschiedenis op een weergaloze manier. Singin' in the Rain is echt grappig: Lockwoods carrièreoverzicht, Lamonts vreselijke stemgeluid, de ontmoeting met Kathy, de hilarische testscreening van The Duelling Cavalier: alles druipt van de humor, zowel verbaal als visueel, en dat allemaal in een satirisch jasje. De wereld van de stomme film wordt hier schitterend geparodieerd, net als de pure kitsch en de melige liedjes van de musicals uit de prille geluidsperiode. De acteurs, en dan vooral Kelly en O'Connor, lijken zich rot te amuseren. Dikwijls duren de musicalnummers te lang, maar ze zijn wel stuk voor stuk voortreffelijk gechoreografeerd en gefilmd, vlot, fris en vol dynamiek. Een prachtverhaal dat prachtig gebracht wordt: de wereld is een mooiere plaats met Singin' in the Rain erop.

Bijzonder knappe thriller die vooral uitstekend geregisseerd is. Het verhaal is niet zo origineel (een klein beetje afgekeken van Ghost), maar de plottwist is heel goed gevonden.

Dit is een film om meerdere keren te zien en dat ga ik dan ook nog doen.

Eigenlijk een schitterende film. Al van de eerste scène zit je volledig in het verhaal. De setting van het kleine dorpje Sleepy Hollow is tot in de puntjes perfect uitgewerkt, vol schitterende decors en naargeestige bossen, uiteraard bewoond door een rist aan kleurrijke personages. Die vreemde heks die in haar grotje in het bos woont, de afgehakte hoofden, Ichabods moeder die uit de Ijzeren Maagd komt gevallen, de ruiter zonder hoofd: ook de special effects zijn verbluffend, met als absoluut hoogtepunt wanneer de ruiter zijn schedel terugvindt, die weer op zijn nek plaatst en achterstevoren begint te ontbinden... Schitterend!
Het enige minpunt is dat ik de relatie tussen Katrina en Brom wat beter uitgewerkt had willen zien, zoals in het boek. Nu wordt hun relatie, en de afgunst die Brom voelt voor Ichabod, amper tot niet besproken. Maar laat dat de pret niet bederven: Tim Burton heeft van Washinton Irvings klassieke verhaal een meesterlijke film gemaakt, in zijn typische stijl: macaber, luguber, grotesk, cartoonesk, donker, sprookjesachtig, maar nergens te bloederig, steeds met een ironische, cynische inslag.

Bewonderenswaardig dat Billy Bob Thornton, die ik nooit als een groot talent heb ingeschat, deze film heeft geschreven, geregisseerd en hem ook nog eens volledig draagt. Maar hoe pittig en verrassend de eerste scènes ook zijn (de beginscène met de verkrachter en het interview in het donker), voor de rest van de film grijpt hij iets te vaak naar de viool. Zo is zijn personage Karl uiteraard een ruwe bolster met een blanke pit, en trekt hij natuurlijk op met een kind dat het niet zo makkelijk heeft. Daarbij duurt deze film dan nog eens te lang, waardoor hij zijn aanvankelijke kracht en frisheid verliest. Jammer, want hier had een ijzersterke tragedie voor de eeuwigheid ingezeten.

Eindelijk gezien en schitterend bevonden.

De basisplot is inderdaad niets vernieuwends (from zero to hero), maar Danny Boyle werkt dit weeral fenomenaal uit. Magnifiek gefilmd en gemonteerd, vol kleur en dynamiek. Harde misdaad in de sloppenwijken wordt gewoon in beeld gebracht op een prachtige manier (soms bijna Cidade de Deus-achtig). Ook zit de film vol details en leuke oneliners, die 'm nog beter maken. En de muziek, die past gewoon, die draagt bij aan die schitterende sfeer waarin de film baadt. Dubbel en dikke aanrader, verdiende Oscarwinnaar.

Smoorverliefd is een film die veel filosofische vragen bij me teweegbracht:

- Is in het echte leven iedereen zo promiscue en geobsedeerd door seks als de personages in de film en is het dus bijgevolg normaal dat je een halfuur nadat je iemand kort ontmoet hebt in de fietsenstalling, er al mee ligt te rollebollen, of ben ik het die abnormaal is?

- Kan ik niet meer lachen, of is deze film echt pijnlijk ongrappig?

- Waarom acteert iedereen zo gemaakt en onrealistisch als in een reclamespot voor Activia?

- Waarom leent het kruim van het Vlaamse acteergilde (Koen De Bouw, Koen De Grave, Veerle Dobbelaere, Marie Vinck, Marc Van Eeghem...) zich aan een film waarvan het scenario met haken en ogen aaneenhangt, de meest tenenkrommende dialogen in jaren bevat en absoluut nergens heengaat?

- Waarom blijft de Vlaamse regering inspiratieloze projecten als dit subsidiëren met ons belastinggeld?

- Kan een zwaluw een kokosnoot dragen?

- Waarom zijn alle dingen in deze film die niét vreselijk irritant zijn (de kitscherige sterrenhemels, de ingebeelde berichten op schermen, de muziek) zo nadrukkelijk gestolen van Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain?

- Waarom ziet de regen er zo kunstmatig uit in deze film?

- Waarom is Hilde Van Mieghem nog altijd niet opgenomen in een gesloten psychiatrische instelling om haar zieke geest te laten behandelen?

- Waarom heb ik deze drammerige flutfilm tóch gekeken, terwijl ik na De Kus nochtans plechtig had gezworen nooit meer een film van Hilde Van Mieghem te bekijken (en dat contract met mijn bloed had ondertekend)?

Snatch is Britse humor op z'n best. De waanzinnige situaties, de prettig gestoorde personages, met Tommy (Stephen Graham) en One Punch Mickey (Brad Pitt met dat heerlijke taaltje) op kop... Hilarisch! Echt een grandioze film. Zo moesten er meer zijn.

In de 16e eeuw schreef Shakespeare de komedie Some Like it Hot, over twee rondtrekkende troubadours die getuige zijn van de slachtpartij die een roversbende aanricht. De rovers willen de getuigen uit de weg ruimen, maar de troubadours verkleden zich als vrouwen en belanden zo op een adellijk hof, waar één van de twee verliefd wordt op een knappe dienstmeid en de andere een jonkheer achter zich aan krijgt.

Nee, da's natuurlijk niet waar. Maar tijdens het kijken van deze film schoten Shakespeares kluchten als Twelfth Night en A Midsummer Night's Dream vaak door mijn hoofd. Personages die voortdurend in de problemen komen door hun verandering van identiteit, snelle dialogen, veel gepanikeer, geloop en gekibbel. En na een tijd heb je het allemaal wel gehad. Curtis en Lemmon vertolken hun rollen op een fenomenale manier en ook Marilyn Monroe is geweldig. De film komt echter pas na een tijdje echt op gang, de climax is me iets te kluchtig en voorts ziet de film er iets te veel uit alsof hij gemaakt is in het jaar waarin hij zich afspeelt. Some Like it Hot is aardig met enkele schitterende momenten (het einde!), maar in geen geval de beste komedie aller tijden.

Wat is me dit voor een flutboel zeg.

Zwak verhaaltje, tergend traag en oeverloos lang aanslepend, acteer'prestaties' die recht uit de VTM-soap 'Familie' lijken te komen, personages wiens wereldvreemde, gestoorde gedrag voor geen meter boeit, slecht beeld (amper belicht, véél te donker), regie als een goedkope tv-film en dan nog zo'n anticlimax van een ontknoping. Zo veel van verwacht, en uiteindelijk twee uur van m'n leven weggegooid.

Prachtige film. Zo herkenbaar allemaal: je beste vrienden uit de lagere school die je later nooit meer terugziet... Het seksueel ontluiken, zo rond je 12 jaar, wanneer je onder vrienden begint te grappen over borsten en masturberen... Wat een mooie tijd!

Maar nu over de film. Deze deed me echt denken aan Dead Poets Society, ook een film die mij echt ontroerd en geraakt heeft: jongeren die zichzelf vinden, die volwassen worden, die levenslessen opsnuiven. Alleen zijn de jongens in Stand by Me een paar jaar jonger dan in Dead Poets Society. Hier zitten ze in de grootste overgangsperiode van hun leven: de zomer tussen lagere school en middelbaar, tussen kind en puber, langzaamaan op de weg naar volwassenheid. Een beslissende periode, die schitterend wordt weergegeven in deze film.

Ook een heerlijk fifties-sfeertje heeft deze. Die veel te grote jeansbroeken, die héérlijke muziek (Great Balls of Fire! En natuurlijk Stand by Me van Ben E. King!)... De beelden zijn ook echt prachtig, er wordt uitstekend geacteerd en natuurlijk is er nog het schitterende verhaal. Echt een topfilm vol nostalgie, om zo bij weg te dromen.

4,5*, en nu laat ik 'm eventjes bezinken. De kans bestaat dat deze stijgt tot 5* en een Top 10-positie. Echt het soort film waar ik van hou, het soort film dat ik zelf zou willen maken. Een echt pareltje.

Eigenlijk best wel een schitterende film.

Ik had er niet zoveel van verwacht, dus viel deze dubbel zo goed mee. Ik moest wel constant aan The Truman Show denken, ook een duffe kantoorbediende die in een soort Big Brother is watching you-nachtmerrie belandt. Toch is deze film heel origineel. Sommige stukken zijn zelfs geniaal, het verhaal is eigenlijk een fantastische vondst en het visuele maakt alles af (dat beginshot boven de stad!) Zelfs de eindaftiteling is prachtig! Ook de details (heel wat verwijzingen naar literaire klassiekers) zijn tot in de puntjes uitgewerkt.

Will Ferrel is uitstekend op dreef als de schuchtere, Rain Man-achtige bureaunerd, Maggie Gyllenhaal is overheerlijk én acteert goed, Dustin Hoffman is prima zoals steeds, maar het is Emma Thompson die eigenlijk de show steelt als de schrijfster. Wat een heerlijke ironische humor! Dat zwarte randje dat aan heel wat grappen in de film kleeft (bv. in de spoedafdeling van het ziekenhuis) zijn we niet meteen gewoon van mainstream Amerikaanse producties. Echt een schitterende film, alleen spijtig dat het einde zo geforceerd overkomt.

Tegenwoordig wordt een film vooral beoordeeld op realisme. Was me dat in 1946 toch net iets anders. Een leraar trouwt op een donderdagavond om zes uur in een volle kerk (twee uur eerder stond hij nog voor de klas en was zijn vrouw nog gordijnen aan het ophangen) en vertrekt dan even snel op huwelijksreis. Een gezochte nazi kan probleemloos onderduiken in een Amerikaans dorpje, met een valse identiteit en een vals diploma aan de slag gaan als leraar en met de dochter van een rechter trouwen. En bovendien nog eens accentloos Engels spreken. En ga zo maar door. Het is duidelijk dat je The Stranger niet moet kijken voor zijn feilloze scenario. Waarom dan wel? Orson Welles speelt zijn paranoïde rol tamelijk sterk, Edward G. Robinson doet zijn prestatie uit Double Indemnity nog eens losjes over, maar het is vooral het visuele dat de show steelt. Die perspectieven, die schaduwen, dat prachtige clair-obscur: daar had Welles van niemand iets te leren.

Wat een gemiste kans.

Er bestaan weinig goede seriemoordenaarsfilms die gebaseerd zijn op feiten, Zodiac is eigenlijk de enige die ik kan bedenken. Misschien is Summer of Sam er ook wel eentje, dacht ik voor ik de film bekeek. Dacht ik.

Het uitgangspunt, dat de Son of Sam zijn moorden op de achtergrond uitvoert en de hoofdpersonages hun dagelijks leven trachten te leiden terwijl de stad geteisterd wordt, leek me fantastisch. Het idee van twee jeugdvrienden die elkaar terugzien terwijl de ene een huwelijk en een baan heeft waaraan hij tracht te ontsnappen en de andere een punk is die lak heeft aan alles, klonk als het begin van een fantastisch scenario.

Maar het scenario is nu net het probleem. Geen enkel personage komt ook maar een beetje uit de verf. Vinny is zo'n oliedomme klootzak die recht uit een slecht amateurtoneelstuk lijkt weggelopen, dat je geen sympathie of empathie voor hem kan opbrengen. Richie is een fascinerend personage, maar verdrinkt dan weer in de verhaallijnen die aan hem opgehangen zijn en die niet ter zake doen. En nergens krijg je het gevoel dat die twee ook echt vrienden zijn, of zelfs maar geweest zijn. De scène over de halsband had zo'n prachtig staaltje melancholie kunnen opleveren, maar doet dat niet. En dan is er nog de eindeloze rist nevenpersonages, met Vinny's naïeve vrouw Dionna op kop. Wat een belediging eigenlijk, dat de enige vrouw met een ietwat belangrijke rol in de film niet meer mag zijn dan de bedrogen echtgenote in (we zijn er weer) het gemiddelde amateurtoneelstuk. En terwijl deze soap maar blijft doorgaan, verdwijnt de zaak van de Son of Sam alsmaar meer op de achtergrond. De dreiging die hij voor de stad moet betekend hebben, het occulte kantje dat hem zo fascinerend maakt: hier komt het eindeloos belachelijk over. En ook het tijdsbeeld is weinig overtuigend: er is meer nodig om de jaren zeventig tot leven te wekken dan elke vijf minuten ABBA draaien. En dat het hier om de heetste zomer in jaren gaat, dat heeft Spike Lee ooit al beter weergegeven, in Do the Right Thing.

En dan duurt dit onding nog eens eindeloos. Eeuwig zonde. En de zoektocht naar goede waargebeurde seriemoordenaarsfilms gaat verder.