Meningen

De eerste anime die ik zag, op aanraden van een vriend die dit het summum van de Japanse animatiefilm vindt (hij vindt het ook crimineel dat Aronofsky deze schaamteloos geplagieerd heeft in Black Swan, maar heeft Black Swan nog nooit gezien).

Wat natuurlijk meteen opvalt, is de animatie. Die is redelijk statisch en hoekig, maar dat kan ik wel begrijpen als alles met de hand gemaakt moet worden en je niet de budgetten hebt die Disney kan neertellen. Toch zat de beeldvoering erg goed, met veel wissende perspectieven en een aantal zeer aardige shots (vergeef me dat taalgebruik uit de 'gewone' filmwereld).

Het was wel een eeuwigheid geleden dat ik nog eens een animatiefilm had gezien, dus het duurde even voordat ik volledig in het verhaal zat. Het eerste keerpunt komt dan ook net op het gepaste moment. Vanaf dan kon ik me laten meevoeren door het mysterie. Dat is zeer aardig geconstrueerd, waarbij vooral de (vage) grens tussen fictie en realiteit uitstekend uitgewerkt wordt. Al had ik al zeer vroeg mijn vermoedens over hoe dit zou aflopen (wat juist bleek), toch hangt er een constante spanning die op een sterke, suggestieve manier wordt opgeroepen (met dank aan Hitchcocks Vertigo en Rear Window ) Een grote anime-fan zal ik nooit worden, maar Perfect Blue is toch een slim bedachte en uiterst sfeervolle en spannende film vol goed opgebouwd mysterie.

Met de sketches van Gaston & Leo heb ik meermaals platgelegen, hun films daarentegen halen (zoals dat meestal gaat met komieken die een film maken) niet het niveau van hun sketches. Eentonig, voorspelbaar, duf en met die vreselijke muziek... Nee, geef mij dan maar Joske Vermeulen, 't bráándt! of en hebde al een grasmachien?

Waarom is dit zo'n vergeten film? Paul Newman en Sidney Poitier spelen met verve twee Amerikaanse jazzmuzikanten die in Parijs zijn aangespoeld en blijven kleven. Echte vrienden zijn ze niet, wat hen bindt is de muziek die ze avond na avond in een rokerige club de wereld inblazen, en de liefde voor twee Amerikaanse vriendinnen die op vakantie zijn in de Lichtstad.

Het verhaal doet denken aan dat van de jonge Miles Davis, die in het naoorlogse Parijs verliefd werd op Juliette Gréco, maar zijn toekomst lag in Amerika en daar kon hij haar niet naar meenemen, omdat de rassensegregatie nog bestond en gemengde huwelijken verboden waren. Zo ver durft de film niet te gaan: het scenario bevatte oorspronkelijk blijkbaar wel interraciale relaties, maar de studio stak daar een stokje voor. Daarom zie je Newman meteen verliefd worden op de blonde toeriste en Poitier op haar zwarte vriendin.

Toch is het genieten van de snedige dialogen, met Newmans cynische reacties en vooral Poitiers opmerking dat hij in Parijs gewoon muzikant kan zijn. En de sfeer van de uitbundige optredens in de jazzclub waar je gewoonweg bij wil zijn (de jam met Louis Armstrong op kop), de roes van de ster van de avond te zijn en de kater de volgende ochtend.

Paris, Texas is duidelijk het werk van iemand die verliefd is op Amerika. Niet het hippe, blitse Amerika van Manhattan en L.A, maar het Amerika van naamloze wegrestaurants waar countrymuziek speelt, naast stoffige highways door de uitgestrekte woestenij.

Het is in die woestenij dat een man opduikt na jaren verdwenen te zijn. Beetje bij beetje komt de kijker te weten wie hij is en wat hij heeft meegemaakt, wat uitmondt in een prachtige emotionele climax, die evenwel net dat ietsje te lang duurt. Maar wat doet dat ertoe als je zo'n prachtfilm krijgt voorgeschoteld, met acteurs die hun personage niet spelen, maar zijn, met de kleine Hunter Carson op kop, die ongelooflijk spontaan en matuur speelt? Met zulke onvergetelijke scènes als Travis die in kostuum zijn zoontje gaat ophalen aan de schoolpoort, zonder woorden, één van de ontroerendste vader-zoonmomenten uit de filmgeschiedenis? Met de betoverende muziek van Ry Cooder en de prachtige beelden (dat kleurgebruik!), die zo bijdragen aan de sfeer dat je je tijdens de film gewoon in Amerika waant, in nachtelijke steden en on the road?

Als ik nu eens ferm tegen de schenen van onze teerbeminde noorderburen zou willen stampen, dan zou ik hier nu als enige reactie achterlaten: 'Ik heb hier geen bal van verstaan!' Gelukkig had ik het boek gelezen, want heel wat scènes (vooral die met Robert) waren compleet onverstaanbaar voor mij.
Voor de rest is dit geen slechte film, maar ook geen echt goede. Het boek was enorm fragmentarisch en anekdotisch (met heel wat flashbacks in flashbacks), wat ertoe leidt dat ook de film verhaaltechnisch één grote puinhoop is. Hij is bijzonder knap in beeld gebracht (die beginscène met de zaadcellen!) en bevat enkele originele ideeën, maar het verhaal zinkt gewoon in mekaar. Waarom zegt Armin al zo snel dat hij Bo`s vader niet is? Dat vond ik bijzonder ontactvol en daarmee is het dan ook meteen gedaan met de mooie vader-zoon scènes die in het boek zo mooi zaten.
En ook ergerde ik me aan het acteertalent van sommige castleden én aan het afschuwelijke Hollandse accent dat Jan Decleir hier opzet.
Niet slecht dus, maar had met zo`n intrigerende plot toch wel véél beter gekund.

Dora Van der Groen is écht schitterend in deze film, maar de rest is een beetje flauwtjes. Té gemaakt (die spuuglelijke roze winkel! Die vreselijke operette!), té klassiek en té ouderwets. Het verhaal is eigenlijk een beetje Le Huitième Jour light. Spijtig, hier had veel meer ingezeten.

Stem verhoogd naar 5. Dit is werkelijk een fenomenale film. Het boek (dat overigens ook schitterend is) wordt hier verfilmd op een fantastische manier. Het meeslepende verhaal, de uitmuntende regie (Tom Tykwer is gewoonweg geniaal), de schitterende fotografie, knappe acteerprestaties, de prachtige en grootste decors, de vele prachtige kleuren, de Hitchcock-achtige suspense, de muziek, niet te bombastisch, maar wel spanning oproepend, ... En dan dat schitterende einde! Deze film valt bijna niet te overtreffen. Een waar meesterwerk dat hier op Moviemeter schandalig ondergewaardeerd wordt.

Uitstekende film, prima geacteerd, goeie muziek, zeer goed geregisseerd. De sfeer is gewoonweg fenomenaal: de decors, die verwoeste straten, die massascènes, dat puin, dat stof... Polanski is een schitterend regisseur.

De eerste beelden (die zwartwitbeelden van Warschau, waarna we Brody zien pianospelen) zijn al meteen heel goed. Daarna vond ik de film een beetje inzakken, de stijve dialogen in keurig Engels deden me net iets teveel denken aan die vreselijke BBC-versie van Anne Frank. Maar daarna komt de film weer op het juiste spoor. Een aangrijpend verhaal met vele enorm knappe scènes (die met de tankaanval was écht subliem). Bij momenten heel heftig en zeer realistisch, maar altijd uitstekend in beeld gebracht.

Soms worden de scènes wel wat té lang uitgerokken, waardoor deze film iets te lang duurt. Maar een verhaal als dit kan je nu eenmaal moeilijk op anderhalf uur gaan aframmelen, dat zou de geloofwaardigheid onderuit halen.

Toch is dit een uitstekende film, ik zou zelfs voorzichtig het woord 'schitterend' in de mond durven nemen. Eén van de eerste keren dat ik het terecht vind dat een film de Gouden Palm heeft gewonnen.

PS: Ik was wel enorm verward door die twee blonde vrouwen die Szpilmann helpen onderduiken. Die lijken zo sprekend op elkaar, dat ik dacht dat het dezelfde persoon was, maar het blijken wel degelijk twee verschillende vrouwen, Janina en Dorota.

Heerlijke, kleurrijke, vlotte komedie met een schitterende Benoît Poelvoorde (die, na Jan Decleir, toch echt wel onze beste acteur is). De zangscènes duren soms wat te lang, maar afgezien van dat is dit een overheerlijke film, met geweldig gevonden grappen en hilarisch foute muziek, danspasjes en kostuums. Uitstekend amusement, het soort van films waarvoor ik me graag neerzet in m'n zetel.

Grandioze film, met perfect uitgewerkte intriges en een verrassend goed gevonden einde. Echt een geniaal scenario dat je steeds bij de neus neemt. Uitstekend geacteerd, prima in beeld gebracht (vooral de trucs dan!), geweldige sfeer van eind 19e-begin 20e eeuw. Zo moet een thriller zijn.

Eindelijk eens volledig gezien.
De verhaalstructuur zit bijzonder goed ineen. De drie verschillende hoofdstukken, die niet-chronologisch lopen en elkaar soms zelfs overlappen, zijn enorm goed gevonden. Dat geeft deze op het eerste zicht redelijk warrige film toch een bijzondere samenhang. (En het begin, dat in feite het einde is, daar hou ik ook wel van.)
Enkel het stuk met Butch, Marsellus en de gouden horloge vond ik er tussenuit springen, dat hadden ze er voor mijn part uit mogen schrappen. Voor de rest is alles prima aan deze film, af en toe een beetje teveel met z'n haren getrokken (Travolta die de neger 'per ongeluk' neerschiet in de auto...), maar dat wordt dan weer goedgemaakt door andere dingen. Travolta vond ik niet echt denderend, maar Jackson is schitterend en Harvey Keitel is echt ge-wel-dig als Winston Wolf ('We're not going to suck each other's dick quite yet.')
Echt wel een meevaller. Niet de beste film ooit, zoals sommigen beweren, maar toch wel heel goed.