Meningen

Fijne film, bij momenten écht wel grappig (die droge humor ), sommige scènes zijn toch o zo écht (uit het leven gegrepen, bedoel ik), er wordt uitstekend in geacteerd en het Gents is het sappigste dialect van heel België. Alleen jammer dat het verhaal soms zo rommelig is en zo lullig eindigt. Al bij al nog een heel aangename film.

Positief verrast. Afgaande op de promotiecampagne in de pers en de eerste scène, vreesde ik weer de zoveelste 'thema om een thema'-film, vol oeverloos gezeur over ziek zijn en veel gebleit en geschrei. Maar ná die eerste scène volgde iets wonderlijks, iets wat we in Vlaanderen nog niet al te veel gezien hebben. Adem is een sprankelende coming of age-film, over een jongen van pakweg 18, overhoop met zichzelf en met zij ouders, op zoek naar zichzelf, maar daarbij geremd door zijn ziekte, mucoviscidose. Met véél humor (en dan ook echt humor, geen flauwe woordgrapjes en brave mopjes), visueel érg sterke beelden en passende muziek (niet-irritante elektronische muziek! De hemel zij geprezen!) brengt debutant Hans Van Nuffel een wondermooie film, met personages van vlees en bloed, met hun goeie kanten en hun gebreken. Je leeft echt met hen mee. Hoofdpersonage Tom, een geweldige Stef Aerts (voorheen nog nooit van gehoord), is eens geen heilige boon: hij is niet op zijn mond gevallen en broedt op allerlei louche plannetjes met zijn vrienden, die ook verre van koorknapen zijn. Wouter Hendrickx is zoals steeds erg sterk als 'buurman' Xavier. De relatie tussen hen, de ruggengraat van de film, is heel goed uitgewerkt.
Positief is ook dat de bijrollen eens ingevuld worden door mensen die we nog geen vijfhonderd keer gezien hebben. Voor een keer eens geen overrompeling van bekende gezichten. Clichés worden ook zoveel mogelijk vermeden: de jongeren in deze film gedragen zich ook als jongeren, een happy end blijft uit, tranen worden bijna niet in beeld gebracht, de moeder is eens geen hysterisch wijf, ...
Ademis een frisse, down to earth gebrachte, menselijke film. Een ware verademing.

Voila, hier heb ik nu eens lang naar uitgekeken.

Zoals de meeste Belgen ben ik opgegroeid met strips. Ik was verzot op alle soorten strips, maar Kuifje was toch één van mijn grote favorieten. Later begin je dan vanalles te lezen over het ontstaan van de reeks en de tekenaar, en dan ontdek je pas hoe invloedrijk Kuifje geweest is. Het typische aan de Belgische strip, een redelijk kleurloze, onverschrokken held die samen met zijn huisdier op avontuur trekt en overal ter wereld misdaadbendes oprolt en dictators ten val brengt, meestal bijgestaan door een onhandige, immer grappige sidekick die op zijn tijd weleens met de oplossing voor de dag komt, en een polyvalente geleerde die naar believen dingen uitvindt die de avonturen van de helden vergemakkelijken, is grotendeels toe te schrijven aan Hergé. Zowat alle tekenaars na hem (Vandersteen, Franquin, Sleen, Jef Nys, ...) zijn schatplichtig aan hem.

En dan kan je eindelijk naar de verfilming gaan zien die de man wiens naam bij velen synoniem staat voor het woord 'filmregisseur', gemaakt heeft van de belevenissen van je jeugdheld. Dan is het altijd wat afwachten: wat hebben de Amerikanen gemaakt van onze oer-Belgische held? Is er iets intact gebleven van de mythologie die Hergé op papier zette? Ik kan iedereen geruststellen: de film is gemaakt met een warm hart voor de oorspronkelijke strips. Het begint al bij de opening credits: een meesterlijke ode aan Hergé en zijn ‘klare lijn’, waarin zowat alle albums uit de reeks voorbijkomen. De namen van cast en crew zijn zelfs geschreven in het lettertype waarin de titels van de albums gedrukt werden!

En dan begint de film écht. Op de â met, de rommelmarkt in het hartje van de Marollen, wordt Kuifje getekend door een man die verdacht veel lijkt op Hergé zelf. Even later koopt Kuifje de replica van de Eenhoorn, een schip dat in de 17e eeuw zonk met een fabelachtige schat aan boord, en we zijn vertrokken voor een avontuur om je duimen en vingers tot aan je ellebogen af te likken. Het verhaal is een mengeling van verschillende albums uit de reeks, waarbij grote delen wel bedacht zijn door het scenaristenteam van de film, maar steeds hun wortels hebben in de strips. De onheilspellende Ivanovitch Sakharine, Nestor de butler, het verlaten kasteel Molensloot, Kuifjes appartement, de krantenartikels over Kuifjes vorige zaken, mevrouw Vink, de nerveuze conciërge, Alan, de man voor wie het woord ‘boeventronie’ is uitgevonden, Jansen en Janssen die de strijd aanbinden met een zakkenroller, de piraten onder leiding van Scharlaken Rackham, Omar Ben Salaad als dictator in een weelderig paleis terwijl zijn bevolking omkomt van dorst, Bianca Castafiore die haar zangkunsten ten gehore brengt, ... Alles is aanwezig. En natuurlijk ook kapitein Haddock, die met een zwaar Schots accent de ene fles whisky na de andere achterover kapt, loopt te vloeken als een ketter en iedereen uitscheldt voor troglodiet of iconoclast. Een festijn van herkenning voor iedere fan. Maar wat belangrijker is: ook niet-Kuifologen zullen smullen van de achtbaanrit die ‘The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn’ geworden is. Daarom is het een geweldige vondst van de scenaristen om delen van ‘De Krab met de Gulden Scharen’ in te lassen, waarin Kuifje voor het eerst Haddock ontmoet. Zo kan iedereen met een schone lei naar de cinema stappen en genieten van het film noirsfeertje, de heerlijke slapstick, de nagelbijtend spannende achtervolgingen en de schitterende vertolkingen van onder meer Jamie Bell, Andy Serkis en Daniel Craig in het meesterwerk dat deze film geworden is. Hulde aan Spielberg, die laat zien dat zijn hart voor film nog steeds even groot is als vroeger, en aan de technische ploeg die de performance capture klaarspeelde, want dit is een waar huzarenstukje. Laat deel twee maar snel komen! En krijgen we daarin nu Zonnebloem en de haaienduikboot, of het tweeluik Zeven Kristallen Bollen-Zonnetempel te zien? Maakt niet uit: als het in dezelfde stijl als deze film gebeurt, dan reserveer ik m’n zitje alvast voor de sequel.

Blistering barnacles! Ten thousand thundering typhoons! Nobody takes my ship!

Ik dacht heel de tijd dat Joachim Trier de zoon was van Lars von Trier, wat de afwezige vader-regisseur in deze film zou verklaren. Dat blijkt dus niet zo te zijn (maar dat maakt de film er niet minder sterk op).

Vanaf de proloog waarin het huis van de familie naar haar bewoners kijkt, zit je meteen in het verhaal en wil je deze personages niet meer loslaten. Dat komt door de manier waarop ze geschreven zijn (de dialoog waarin Nora haar vader verwijt dat hij haar eigenlijk niet echt kent komt stevig binnen), maar ook omdat ze zo sterk vertolkt worden. Nora is de spil van de film en Renate Reinsve ís haar, belichaamt haar volledig, terwijl Gustav makkelijk een karikatuur van de ouder wordende artiest-losbol had kunnen worden als hij niet gespeeld was door Stellan Skarsgård. Misschien neemt de film een wat te lange aanloop en wil hij te veel thema's aankaarten, maar je blijft in elk geval geboeid en ontroerd tot het allerlaatste shot.

Dit is nog eens een echte grauwe, harde, donkere, claustrofobische en zenuwslopende sf-thriller. Het begin is een beetje traag, maar al snel slaat die traagheid volledig om en zit je in een meesterlijke dijk van een thriller, bomvol suspense. De spanning is te snijden en het gevoel van weerloosheid ('In space, no one can hear you scream...') doet daar nog een dikke schep bovenop. Schitterend geacteerd, vooral door Weaver (maar ook de rest speelt heel goed), fenomenaal in beeld gebracht door Scott. Dat ruimteschip, die geheimzinnige, mistige planeet, ... Al die special effects, en dat in 1979! En dan is er natuurlijk nog de Alien... Zo mysterieus, zo slijmerig... Beste filmmonster aller tijden?

Voor mij is dit een dikke 5 waard. Razendspannend, nagelbijtend, zenuwslopend, ... Een onvervalst meesterwerk.

Het begin van deze film vond ik heel goed, met geweldige muziek van o.a. Simon & Garfunkel, Black Sabbath en The Who. Maar na een tijdje zakt de film totaal in en wordt teveel van hetzelfde. Interviewtje dat niks toevoegt hier, rocker met groupie betrappen daar, weer een interviewtje, mama die belt, rockers zeuren over T-shirts, ... Deze film mist gewoon de power die in andere films over (rock)bands wel zat. Vergelijk deze maar eens met die ongelooflijke power die The Blues Brothers, The Boat that Rocked en The Commitments uitstraalden. Deze film rockt niet echt, en dat zou toch de voorwaarde moeten zijn van een film over rock. Waar zijn de heftige rockscènes, de wilde riffs, de stonede rockers? Ze zijn er, maar in mindere mate. Ik vond het allemaal wat te platjes, het had méér mogen zijn. En dan bedoel ik dat niet op gebied van de speelduur (die véél te lang was). Een lichte teleurstelling dus.

Hier had toch wel een pak meer ingezeten.

Toen ik een paar maanden geleden voor het eerst de korte inhoud van deze film las, werd ik meteen lyrisch. Alle elementen voor een ijzersterk meesterwerk zaten erin: een dorpje, hoog en afgelegen in de Andes, geteisterd door een kwikmijn. Een oogarts die de dorpelingen wil helpen, maar in verdachte omstandigheden om het leven komt. De vrouw van die oogarts, een gevierde oorlogsfotografe, die na een verschrikkelijk incident in Bagdad afscheid moet nemen van haar job en naar de Andes afreist om te zien hoe haar man daar overleden is en de wereld van beelden wil voorzien van de tragedie die zich daar afspeelt. Dit had een weergaloos meesterwerk kunnen worden. Helaas is het dat totaal niet. Alle elementen zijn er, maar de regisseurs halen ze er niet uit. De eerste helft is nog redelijk goed. Het dorpje wordt prachtig weergeven, de camera die ronddraait is een schitterende vondst en Olivier Gourmet is een uitstekend acteur. Maar vanaf het moment dat Grace in de Andes aankomt, wat eigenlijk de apotheose had moeten worden, lijkt het wel of de regisseurs het scenario plots kwijt waren. Vanaf dan eindigt het eigenlijke verhaal en verdrinkt de film in de symbolische beelden (die kerels in kostuum met hun maskers ) en het eeuwige verdriet van Grace. En dan is de film plots gedaan. Toch wel een teleurstelling, hier hadden ze véél meer mee kunnen doen.

Blijkbaar had ik hier nog geen recensie over geschreven. Dus bij deze.

American Beauty is in alle opzichten een topfilm. De sublieme acteerprestaties (Kevin Spacey acteert schitterend, maar vooral Annette Bening is echt subliem. Die scène waarin ze zich voorneemt om voor de avond dat huis verkocht te krijgen... Super!)

Het script zit vol met kurkdroge humor, wat de film nog véél schitterender maakt. Zonder die humor zou American Beauty slechts het niveau van een gemiddelde Dardenne-film halen, vrees ik.

Ook de regie en de fotografie zijn goed verzorgd, wat de film echt af maakt. Het einde vond ik ietwat slordig en abrupt, dat zal ik nog eens moeten herzien.

Maar goed, een prachtige film!

Eindelijk een gangsterfilm die me wel boeit. Geen oeverloos gezeik en opgeblazen Italiaanse driftkikkertjes als in Goodfellas, maar een uitstekend geacteerd en meesterlijk geregisseerd misdaaddrama. Stevig, hard, prachtig in beeld gebracht en in een schitterend seventies-sfeertje. Mooie stadszichten, zowel in New York als in het Verre Oosten, enkele fijne actiescènes, soms erg donker en badend in een zwarte sfeer, met bijpassende muziek. Alleen duurt de film een beetje te lang, waardoor de aandacht naar het einde toe een beetje verslapt. Dat had wat korter gemogen. Voor de rest een schitterend gangsterepos met uitstekende acteerprestaties, vooral Denzel Washington dan.

Indrukwekkende film. Sterk verhaal, erg hard en rauw weergegeven, schitterende rol van Norton (sterke monoloog aan tafel), maar ook Furlong was hier heel goed in (de andere acteurs ook, met Gould op kop, maar die komen meer op de achtergrond, had ik de indruk. Deze film wil vooral de relatie tussen de twee broers uitspelen). Er zitten natuurlijk wel een paar bijzonder karikaturale clichés in (die metalfuif... Die dikke Seth...), symboliek ligt er vingerdik bovenop (overal Amerikaanse vlaggen, zwart tegen blank-basketmatch) en de moraal wordt koud geserveerd, waardoor de actieve MM-gebruiker deze film als slecht beoordeelt, maar ik vond 'm uiteindelijk zeer goed. Erg knap in beeld gebracht ook, met prachtige zwart-witsequenties (en dan die beelden van water dat uit de douche loopt!) Erg sterke film dus.

Amores Perros had net zo goed Hogar of Familia kunnen heten, want het is een soap. Een Mexicaanse soap, maar een soap. Verschillende verhaallijnen over het dagelijks leven van enkele mensen kruisen elkaar, en uiteraard zitten ze vol ellende: buitenechtelijke relaties, huiselijk geweld, ongewenste zwangerschappen, verbroken familiebanden, honden die verdwijnen... Jongens, jongens, het houdt niet op. Dieptepunt is het deel met de man die zijn vrouw verlaat om iets met een topmodel te beginnen, dat natuurlijk een enorme bitch blijkt te zijn. En dat allemaal ondersteund door steeds diezelfde irritante deuntjes. Gael García Bernal vertolkt zijn rol fenomenaal en ook de zwerver El Chivo is weergaloos, maar voor de rest is dit een véél te lang aanslepende litanie van clichés en melodramatische verwikkelingen.

Heerlijke film met een geweldige Allen als neuroot. Die gortdroge humor, die totaal absurde uitspraken, die talloze neuroses, die fantastische dialogen en die hilarische zelfspot kan ik best wel smaken. Echt mijn soort van humor. De situaties zijn soms ook heel herkenbaar, vond ik.

Naar het einde toe vond ik de film een beetje inzakken, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de rest van de film. Kurkdroog en hilarisch, hoe Allen gewoon recht in de camera spreekt, voorbijgangers om hun mening vraagt, zijn kindertijd analyseert, zich afvraagt hoe het met z'n oude klasgenoten zou zijn, Marshall McLuhan tevoorschijn tovert, ... Misschien moet ik nog eens wat meer films van deze New Yorkse lotgenoot gaan zien!

Gisteren de Redux-versie gezien. De film begint grandioos met dat brandende woud, The End van The Doors en Martin Sheen die gek ligt te worden in zijn kamertje.

Dan gaat het nog een hele tijd goed verder met o.a. de grandioze scène waarin Robert Duvall wil gaan surfen en daarvoor een heel kustdorp platbombardeert (op de tonen van Wagners Walkurenrit!), met natuurlijk het legendarische citaat 'I like the smell of naplam in the morning!'

De tocht door de jungle is ook nog prachtig in beeld gebracht, met grandioze muziek (Satisfaction van de Rolling Stones!).

De fotografie is echt prachtig. En ook de aanklachten tegen de zinloosheid van de oorlog zijn zeer goed.

Maar vanaf dat ze in de buurt van Kurtz' kamp komen, vind ik de film plots veel trager, saaier en lomer worden. Dan blijft het maar doorgaan (de film duurt naar mijn mening ook veel te lang. Als ze hetzelfde verhaal wat hadden ingekort, bijvoorbeeld tot 2 uur, dan zou deze film nog véél krachtiger geweest zijn).

Al bij al is het een goede film, maar niet zo goed als ik verwacht had.

Pfff... Gisteren voor de 5263e keer op tv, nog maar eens een deel van gezien, maar ik vind er toch maar weinig aan. Veel te bombastisch, overal zinloze ontploffingen, daar hou ik niet zo van. En dan nog een overbodig melig liefdesverhaaltje met een cliché einde. En dan vergeet ik dat walgelijke Amerikaanse patriottisme nog! Iedere scène baadt in een wansmakelijk dikkenekkerig 'Wij zijn van Amerika en wij zullen de rest van de wereld eens laten zien wat we allemaal kunnen!'-sfeertje. Bah.

Het enige goeie aan deze film? Hier en daar een scène die niet onknap in beeld is gebracht én natuurlijk de prachtige muziek van Aerosmith. Sweet Emotions en I Don't Want to Miss a Thing, dat maakt veel goed. (En ergens meende ik ook zelfs ZZ Top gehoord te hebben). Een magere 2,5.

In een feelgoodfilm zou je normaal gezien toch moeten meeleven met de personages. Maar hier is alles zo afstandelijk, de personages zijn geen mensen van vlees en bloed. Veel situaties zijn zo stijf, zo onpersoonlijk. Het verhaal gaat ook niet vlot, er zit geen greintje spirit in. In plaats van één verhaal te vertellen bestaat de film uit talloze losse stukjes en brokjes, waardoor het geheel me nauwelijks kon boeien. Buiten die satire op de onoverzichtelijke paperasserij die een student moet doorworstelen om op Erasmus te kunnen gaan en een paar grapjes waar ik even mee moest glimlachen (Cécile de France vertelt een (flauw) communautair grapje!) bevat deze film eigenlijk weinig goeds. En zelfs Audrey Tautou en Cécile de France, die er anders altijd zo lekker uitzien, lopen er hier eerder belabberd bij. Een leuk concept, maar zwakjes en bleek uitgewerkt.

Toch echt wel een ervaring.

Ik hoef waarschijnlijk niet meer te vermelden dat het verhaal weinig bijzonders biedt ('FernGully: the Last Rainforest' in outerspace), maar dat het visuele alles goedmaakt. Je wordt van je stoel geblazen door de prachtige beelden in 3D (zelfs de Jupiler-reclame voor de film was in 3D). Het scherm was gewoon veel te klein! (spijtig dat er geen Imax meer bestaat in België). De schitterende beelden van de regenwouden, vol krioelende beesten en wriemelende planten, het ruimteschip, de Na'avi zelf, het grootse, epische gevecht op het einde, ... De beelden en special effects doen je de minpunten van het cliché verhaaltje op slag vergeten (Maar eerlijk gezegd, hadden de vorige Cameron-films dan een zoveel beter verhaal? Was Titanic dan zoveel hoogstaander? Was Terminator 2 dan Nobelprijs voor Literatuur-materiaal?). En je verlaat de cinema met een goed gevoel en toch een tikje melancholie ('woonde ik nu maar op Pandora...') Wat moet dat nog meer zijn? Avatar is een film die de mensen weer naar de cinema lokt. Ik gun 'm ten volle dat hij één van de dagen de Titanic voorgoed laat zinken.