Adem (2010)

Ik weet eigenlijk niet wat ik er over kwijt moet. Het is een zeer degelijke film die een aangrijpend verhaal weet te brengen en zonder daarvoor melig over te moeten komen. Alles zit wel goed, dus daarover kan ik ook weinig negatiefs over zeggen. Heel leuk trouwens dat open einde die er voor zorgt dat we zelf mogen fantaseren wat de uitkomst van die operatie zou zijn.

Weinig subtiel drama over een jongen die dankzij zijn ziekte waarschijnlijk niet oud zal worden en niet weet hoe hij met die beperkte tijd moet omgaan. Het hoofdpersonage is nog redelijk uitgewerkt, maar de bijrollen zijn zo simpel dat je al vanaf hun introductie weet wat voor een invloed ze zullen hebben op de levensvisie van de hoofdpersoon. Sentimentaliteit, toevalligheden en zelfs onverklaarbare keuzes van de personages worden niet geschuwd om het verhaal een kant in te duwen die het eigenlijk niet op lijkt te gaan. Vooral het script is erg slecht, want je hoort de schrijver bijna denken over hoe hij bij een bepaald probleem komt, om daarna weer te lijken twijfel hoe hij er weer vanaf komt. Die slechte vriend is ongeloofwaardig. Het dieptepunt is nog wel als die vriend uitgenodigd wordt als de hoofdpersoon zijn eerste date buiten het ziekenhuis heeft met die meid die onder quarantaine zat. Dat gelooft toch niemand?

Verder is het gewoon een moralistisch dramaatje, volgens levenslessen die we al in veel andere films geleerd hebben. Het helpt ook echt niet om er dan zo'n scène in te stoppen met die stervende broer die zijn wens uitspreekt om het kanaal over te zwemmen. Dat had een mooie scène kunnen zijn, maar het is typisch voor deze film dat de acteur in kwestie het zo speelt dat je vooral naar een acteur aan het kijken bent die weet dat hij een ontroerende speech geeft. Deze hele film voelt zo manipulatief aan en juist omdat de regisseur zelf een muco is zou je denken dat hij met iets subtielers aan had kunnen komen.
2*

Best ontroerend.

Gelukkig niet al te klef of fake wat gevoelens betreft, maar behoorlijk subtiel en down-to-earth. Hoofdpersonages krijgen genoeg diepgang, iets wat helaas niet gezegd kan worden van sommige nevenpersonages, zoals die debiele vriend van Tom, die toch echt het wandelende cliché van de slechte vriend is.

Maar goed, voor de rest best een aardig drama over mensen die door hun ziekte een beperkte levensverwachting hebben en de manier waarop ze hiermee omgaan. En dat is voor iedereen anders natuurlijk.

Mooie ontroerende film die voor mij 4 ounten verdiende maar door het onozele einde die ik er een half punt af.

Mooie ontroerende film. Probeert op een bepaalde manier toch de emotie van de ziekte weer te geven. Een boek in deze trant, welke zeker een aanrader is: De stoel van God door Paul Brand. Verder nog over de film: erg persoonlijk, maar erg balen van het eind.

Een kleine mooie film waar Vlaanderen de laatste jaren zo goed in is. Zonder franje maar schijnbaar als een doorsnee leven. Helaas door een longziekte verstoort. Het mooie is dat Tom en Xavier wat hebben leren leven met de ziekte en het ook geen verhaal wordt van 'arme ikke'. Wat in het achterhoofd zit, komt dan ooit wel eens naar de voorgrond. Het is en blijft een gezondheidsrisico dat op een dag het gekende leven zal verstoren. De film is een debuut van Hans Van Nuffel, die het er zeer goed van afbrengt. Bovendien wordt de film gedragen door de onbekende Stef Aerts die tot nu toe wat tv-werk en bijrollen op zich had genomen. Acteurs Wouter Hendrickx en Marie Vinck zijn al wat meer ervaren, maar Stef blijft de hoofdrol naar zich toe trekken. Bijpassende muziek van Spinvis zorgt voor de nodige sfeer. De verdienste is vooral dat een film met dergelijk thema al snel vervalt in meligheid. Van Nuffel trapt niet in die val en levert een mooie film af. En het einde is ook heel sterk. Blijf je toch even mee zitten.

Mooi ziekenhuisdrama.

Een verhaal met muco als rode draad vervalt al snel in een melig jankfestijn. In die val trapten de makers van deze film gelukkig niet. 'Adem' is luchtig en ingetogen. Jammer genoeg ook net iets te braaf. Pogingen om scherp uit de hoek te komen waren er zeker, maar vaak wel met de handrem op.

'Adem' blinkt vooral uit op visueel vlak. Het ziekenhuissfeertje werd uitstekend vertaald naar beelden. Het resultaat: mooie winterse shots en een een koele, blauwe fotografie.

De cast is OK maar niet fenomenaal. Veel chemie tussen de personages was er ook niet.

Naar het einde toe sloeg de film nog een paar rare zijpaadjes in. Denk maar aan de moordpoging en het Breaking Bad-drugslab. Dat sloeg helemaal nergens op.

Al met al zeker geen slechte film, vooral dankzij een goed plot en een knappe fotografie. Maar 'Adem' kent te veel 'net-niet'-momentjes om echt van een topper te spreken. 3.5*

Adem is een fijne Vlaamse dramafilm die zich gezien het onderwerp veelvuldig in het ziekenhuis afspeelt. Geen overdreven sentimenteel gedoe - een valkuil waar sommigen zich aan bezondigen - maar een oprecht portret van enkele jongvolwassenen die lijden aan de ernstige taaislijmziekte. Naast een aantal zware scènes is er meer dan voldoende insteek van luchtige en humoristische momenten.

Zo is er een mooi contrast tussen de twee tegenpolen Xavier en Tom. De één is een optimist en het werkt aanstekelijk om zijn zelfrelativering en -spot te kunnen aanhoren. Tom daarentegen heeft het moeilijker om zijn ziekte te kunnen plaatsen. Het scenario is mooi, maar slaat soms jammer genoeg de bal soms mis (denk bvb aan het moment dat de ziekenhuismedewerker een muilpeer wordt verkocht of scène met de voorraad medicijnen). Stef Aerts doet het geweldig, maar het is vooral Wouter Hendrickx die er bovenuit steekt.

Film over langdurig zieke jongeren in een ziekenhuis en hun vriendschappen en relaties. Aanvankelijk vooral ongeloofwaardig en nogal saai. Pas tegen het einde begint er iets van een verhaaltje te ontstaan dat enigszins filmwaardig is. Maar dat is rijkelijk aan de late kant om het nog goed te maken. En zelfs dan is het einde nog steeds niet echt geweldig bevredigend.