Adem (2010)

Toch vooral veel te braaf.

De thematiek is sterk en roept makkelijk emoties op, maar het verhaal is vooral te weinig een verhaal. Los daarvan lijkt elke acteur met de rem op te acteren, wat van Adem toch eerder een afstandelijke prent heeft gemaakt, wat op zijn beurt de kijkervaring dan ook in de weg heeft gestaan.

Daarentegen heeft de film bij momenten visueel een paar heel knappe scènes, waarbij dan ook nog eens de soundtrack heel sterk op inspeelt, maar dat zijn eerder uitzonderingen. Je ziet wel wat de regisseur proberen wilt, maar het komt er nog niet helemaal uit.

De knipoogjes naar Darth Vader zijn heel sterk. Er hadden (veel) meer van zulke mopjes in mogen zitten en de sfeerbeelden van het ziekenhuis hadden gewoon beter gekund. Ik ben hoe dan ook benieuwd naar de volgende van Van Nuffel. Hopelijk terug met Stef Aerts in de hoofdrol en Spinvis als componist.

Krappe 3*

Positief verrast. Afgaande op de promotiecampagne in de pers en de eerste scène, vreesde ik weer de zoveelste 'thema om een thema'-film, vol oeverloos gezeur over ziek zijn en veel gebleit en geschrei. Maar ná die eerste scène volgde iets wonderlijks, iets wat we in Vlaanderen nog niet al te veel gezien hebben. Adem is een sprankelende coming of age-film, over een jongen van pakweg 18, overhoop met zichzelf en met zij ouders, op zoek naar zichzelf, maar daarbij geremd door zijn ziekte, mucoviscidose. Met véél humor (en dan ook echt humor, geen flauwe woordgrapjes en brave mopjes), visueel érg sterke beelden en passende muziek (niet-irritante elektronische muziek! De hemel zij geprezen!) brengt debutant Hans Van Nuffel een wondermooie film, met personages van vlees en bloed, met hun goeie kanten en hun gebreken. Je leeft echt met hen mee. Hoofdpersonage Tom, een geweldige Stef Aerts (voorheen nog nooit van gehoord), is eens geen heilige boon: hij is niet op zijn mond gevallen en broedt op allerlei louche plannetjes met zijn vrienden, die ook verre van koorknapen zijn. Wouter Hendrickx is zoals steeds erg sterk als 'buurman' Xavier. De relatie tussen hen, de ruggengraat van de film, is heel goed uitgewerkt.
Positief is ook dat de bijrollen eens ingevuld worden door mensen die we nog geen vijfhonderd keer gezien hebben. Voor een keer eens geen overrompeling van bekende gezichten. Clichés worden ook zoveel mogelijk vermeden: de jongeren in deze film gedragen zich ook als jongeren, een happy end blijft uit, tranen worden bijna niet in beeld gebracht, de moeder is eens geen hysterisch wijf, ...
Ademis een frisse, down to earth gebrachte, menselijke film. Een ware verademing.

Film heeft de verdienste een hopeloze longziekte die jongeren treft in beeld te brengen en doet dat volgens mij met zo min mogelijk melodramatiek of overdreven sentimentaliteit.

Het einde van de film bewijst de ondergeschiktheid van het verhaal aan de thematiek.

Vond de acteurs goed tot zeer goed. Vele van hen zullen we ongetwijfeld nog heel dikwijls terug zien.

Positief verrast.

De jonge cast is zeer overtuigend, het verhaal steekt goed in elkaar en hoewel je de personages niet echt buiten het ziekenhuis leert kennen, is dit nergens storend. De chemie tussen Tom en Xavier is duidelijk voelbaar en al snel leef je met ze mee, zonder dat je gemaakt sentiment door je strot gedouwd krijgt. Hoe de jongens met hun ziekte omgaan is dan ook erg mooi in beeld gebracht.

Voor de meeste mensen valt het niet te beseffen, hoe zou je omgaan met het feit dat je niet oud gaat worden? Ga je bij de pakken neerzitten, kruip je in een hoekje weg en wacht je op het moment dat het zal gebeuren? Of haal je alles uit het leven wat mogelijk is?

De humor in deze film is flink aanwezig, zelfspot en cynisme zijn meerdere malen aan de orde. Dit zorgt er voor dat het toch al zware thema luchtig blijft.

De in quarantaine geplaatste Eline (leuk om die naam eens in een film te horen, heb ik nog niet eerder gezien, geloof ik) zorgt ook voor een komische noot en de relatie tussen haar en Tom is aandoenlijk, maar met vlagen ook hard om te zien.

Het enige waar ik tegenaan liep, was de relatie tussen Tom en zijn ouders. Voor mijn gevoel iets teveel conflicten en dat haalt de vaart uit de film.

Al met al een zeer degelijke film, leerzaam, een eye-opener en een prent die zowel de zonnige als de duistere kanten van het leven laat zien. Mooi.

Kippenvel en een brok in mijn keel. Ben wel gevoelig voor dit soort films, en ook deze prent wist mij te raken. Mooi verhaal, goed gespeeld en ondersteund door sterke muziek van Spinvis. Deze film komt rauw op je dak en zal nog een hele tijd bij blijven.

Een mooi ingetogen en goed geacteerd drama die ondanks een aantal missers toch behoorlijk weet te overtuigen.

Vooral het redelijk neutraal acteren zorgt voor een geloofwaardig verhaal dat jammer genoeg door wat mindere scenes (ruzie met ziekenhuismedewerker en vooral het hele gedoe met die medicijnen) en wat fouten het niet ouder worden van verschillende personages na verloop van jaren onnodig minder krachtig wordt. Verhaaltechnisch zitten er geen verrassingen in en worden clichés niet geschuwd zonder dat het storend is.

Ondanks wat minpunten toch zeker een goeie film die weet te boeien en op z'n tijd te ontroeren.

3,5*

Mooi geschoten film, over een zwaar thema, dat voor het merendeel luchtig wordt gebracht. Dat komt mede door de lompe aso vriend van Tom, die zorgt voor de humoristische klank. Heb vooral moeten lachen om het moment dat hij zijn opgepimpte wagen pal tegen het "restaurant" parkeert en zijn basboxen overuren laat draaien, terwijl Tom een date heeft met zijn bacteriemeisje. Wel was het voorspelbaar dat hij de buurman van Tom zou proberen te koud te maken.

Het verhaal moest zelf ook wat op adem gehouden worden, leek soms wat dood te bloeden en sommige zaken voelden wat bijeengeraapt. Het einde was prima. Videotape hakte er goed in.

Mooi, zo'n open eind, al ik heb Tom laatst nog gespot, dus alles gaat goed met 'm. Hij is er zelfs vandoor gegaan met 't vrouwtje van zijn buurman:
Tom in levende lijve

Stef Aerts acteert erg naturel. Voor de rest ook weinig aanmerkingen op het acteerwerk, op het matige spel van Anemone Valcke na.

Minpunt was het ontbreken van de ondertiteling, want het Vlaamse gebrabbel was soms totaal niet te verstaan.

Ik blaas niet meer dan 3,5* (met veel pijn en moeite).

Valt toch wat tegen, omdat het verhaal naar mijn smaak te grote sprongen in de tijd maakt en wellicht daardoor iets te veel aan de oppervlakte blijft. Dat maakt het niet makkelijk om enige empathie voor de hoofdpersonages te krijgen. Met uitzondering van Stef Aerts vind ik de acteerprestaties ook niet bepaald om over naar huis te schrijven.

Jammer, want een interessant onderwerp dat een betere uitwerking verdient.

Deze passeert al redelijk vlug op tv, dus maar eens meegepikt. Een mooi drama die zich grotendeels in een ziekenhuis afspeelt. Desondanks gebeurt er toch genoeg om het geheel boeiend te houden.

De cast deed het ook prima en kwam overtuigend over. Verder zat het einde ook wel goed, 'k had dit niet meteen verwacht.

Voor de rest vond 'k hem wel eens de moeite om mee te pikken via tv.

Een andere ziekenhuisfilm was Planta 4a en die vond 'k toch wel wat sterker dan deze film, omdat die toch het verhaal met veel meer humor bracht.

Weinig subtiel drama over een jongen die dankzij zijn ziekte waarschijnlijk niet oud zal worden en niet weet hoe hij met die beperkte tijd moet omgaan. Het hoofdpersonage is nog redelijk uitgewerkt, maar de bijrollen zijn zo simpel dat je al vanaf hun introductie weet wat voor een invloed ze zullen hebben op de levensvisie van de hoofdpersoon. Sentimentaliteit, toevalligheden en zelfs onverklaarbare keuzes van de personages worden niet geschuwd om het verhaal een kant in te duwen die het eigenlijk niet op lijkt te gaan. Vooral het script is erg slecht, want je hoort de schrijver bijna denken over hoe hij bij een bepaald probleem komt, om daarna weer te lijken twijfel hoe hij er weer vanaf komt. Die slechte vriend is ongeloofwaardig. Het dieptepunt is nog wel als die vriend uitgenodigd wordt als de hoofdpersoon zijn eerste date buiten het ziekenhuis heeft met die meid die onder quarantaine zat. Dat gelooft toch niemand?

Verder is het gewoon een moralistisch dramaatje, volgens levenslessen die we al in veel andere films geleerd hebben. Het helpt ook echt niet om er dan zo'n scène in te stoppen met die stervende broer die zijn wens uitspreekt om het kanaal over te zwemmen. Dat had een mooie scène kunnen zijn, maar het is typisch voor deze film dat de acteur in kwestie het zo speelt dat je vooral naar een acteur aan het kijken bent die weet dat hij een ontroerende speech geeft. Deze hele film voelt zo manipulatief aan en juist omdat de regisseur zelf een muco is zou je denken dat hij met iets subtielers aan had kunnen komen.
2*

Best ontroerend.

Gelukkig niet al te klef of fake wat gevoelens betreft, maar behoorlijk subtiel en down-to-earth. Hoofdpersonages krijgen genoeg diepgang, iets wat helaas niet gezegd kan worden van sommige nevenpersonages, zoals die debiele vriend van Tom, die toch echt het wandelende cliché van de slechte vriend is.

Maar goed, voor de rest best een aardig drama over mensen die door hun ziekte een beperkte levensverwachting hebben en de manier waarop ze hiermee omgaan. En dat is voor iedereen anders natuurlijk.

Een kleine mooie film waar Vlaanderen de laatste jaren zo goed in is. Zonder franje maar schijnbaar als een doorsnee leven. Helaas door een longziekte verstoort. Het mooie is dat Tom en Xavier wat hebben leren leven met de ziekte en het ook geen verhaal wordt van 'arme ikke'. Wat in het achterhoofd zit, komt dan ooit wel eens naar de voorgrond. Het is en blijft een gezondheidsrisico dat op een dag het gekende leven zal verstoren. De film is een debuut van Hans Van Nuffel, die het er zeer goed van afbrengt. Bovendien wordt de film gedragen door de onbekende Stef Aerts die tot nu toe wat tv-werk en bijrollen op zich had genomen. Acteurs Wouter Hendrickx en Marie Vinck zijn al wat meer ervaren, maar Stef blijft de hoofdrol naar zich toe trekken. Bijpassende muziek van Spinvis zorgt voor de nodige sfeer. De verdienste is vooral dat een film met dergelijk thema al snel vervalt in meligheid. Van Nuffel trapt niet in die val en levert een mooie film af. En het einde is ook heel sterk. Blijf je toch even mee zitten.

Adem is een fijne Vlaamse dramafilm die zich gezien het onderwerp veelvuldig in het ziekenhuis afspeelt. Geen overdreven sentimenteel gedoe - een valkuil waar sommigen zich aan bezondigen - maar een oprecht portret van enkele jongvolwassenen die lijden aan de ernstige taaislijmziekte. Naast een aantal zware scènes is er meer dan voldoende insteek van luchtige en humoristische momenten.

Zo is er een mooi contrast tussen de twee tegenpolen Xavier en Tom. De één is een optimist en het werkt aanstekelijk om zijn zelfrelativering en -spot te kunnen aanhoren. Tom daarentegen heeft het moeilijker om zijn ziekte te kunnen plaatsen. Het scenario is mooi, maar slaat soms jammer genoeg de bal soms mis (denk bvb aan het moment dat de ziekenhuismedewerker een muilpeer wordt verkocht of scène met de voorraad medicijnen). Stef Aerts doet het geweldig, maar het is vooral Wouter Hendrickx die er bovenuit steekt.

Film over langdurig zieke jongeren in een ziekenhuis en hun vriendschappen en relaties. Aanvankelijk vooral ongeloofwaardig en nogal saai. Pas tegen het einde begint er iets van een verhaaltje te ontstaan dat enigszins filmwaardig is. Maar dat is rijkelijk aan de late kant om het nog goed te maken. En zelfs dan is het einde nog steeds niet echt geweldig bevredigend.