Meningen

Je zal maar Quentin Tarantino heten, dacht ik bij het kijken van Jackie Brown. Met je tweede film win je karrenvrachten prijzen, word je de lieveling van pers en publiek en het voorbeeld voor een generatie filmmakers. Overtref dat maar eens.

Met Jackie Brown is het hem alleszins niet gelukt. Pam Grier schittert in haar hoofdrol en Samuel L. Jackson is op zijn best als hij een bad motherfucker mag neerzetten. Maar Robert De Niro oogt vermoeid in zijn rol, of ligt het aan het sullige typetje dat hij moet spelen en waar hij maar weinig mee kan? Bridget Fonda heeft niet de klasse van Uma Thurman, en over die zoutzak met het gezicht van Robert Forster erop geplakt wil ik het dan nog niet eens hebben. Waar Tarantino in Pulp Fiction op een heerlijke manier geflipte personages in het leven riep, is dit gewoon zo'n hatelijke everyman zoals we die al veel te vaak gezien hebben.

Eigenlijk is het scenario over de hele lijn aan de magere kant. Pas in het laatste kwart komt Tarantino op dreef: de drievoudige climax is goed gevonden en in beeld gebracht (al bevat de scène te weinig 'inzet' om echt spannend te worden) en de dialoog tussen De Niro en Jackson in de auto is goud waard. Eindelijk, want dat is net wat ontbrak in de rest van de film. Ook visueel oogt het allemaal wat flauw. Sommige scènes zijn echt lelijk geschoten, die met De Niro en Fonda in het appartement op kop. Across 110th Street en Street Life redden de soundtrack, want voorts is die niet veel soeps. En dan moet het allemaal nog eens zo lang duren, te lang voor wat er te vertellen valt.

Nee, Jackie Brown is weeral geen Tarantino grand cru. Zijn liefde voor cinema is aanstekelijk, maar ik blijf vinden dat hij in Pulp Fiction zijn kruit grotendeels verschoten heeft, zodat er niet veel meer overbleef voor de rest van zijn films.

Toch wel een erg bijzondere film.

Zelfspot, daar hou ik wel van, dus zit deze film daarmee meteen raak. Van Damme die in een monoloog tegen het publiek zijn eigen carrière becommentarieert, de kritiek van anderen ('Zonder jou zat John Woo nog steeds duiven te filmen in Hong Kong!'), de beginscène met het fluttig actiefilmpje, geregisseerd door een snotneus, ... Allemaal heerlijk droog en cynisch. Bovendien acteert onze Jean-Claude bijzonder goed.

Maar het geheel van de film mist echter wat vaart. Ook zijn de beelden wat té donker. Al bij al toch nog een erg fijne film.

Bij godsdienst gezien. Ik had er dus totaal niks van verwacht, maar dat viel uiteindelijk nog enorm mee.
Ik had gevreesd dat deze een pak zwaarder zou zijn, maar uiteindelijk bevat deze film verrassend veel humor. Dat maakte de toon een pak lichter. Die vrouw die steeds moest wenen, dat koppel dat met allerlei bizarre theorieën kwam aanzetten, die scène waarin de acteurs hun tekst op alle mogelijke manieren vertolken en die kerel die pornofilms insprak waren opvallend grappig en luchtig van toon. Had ik helemaal niet verwacht van zo'n religieuze film.
De acteurs spelen goed en de muziek is erg mooi (dat stukje gitaar dat steeds terugkwam was prachtig! Weet iemand toevallig hoe dat heet?). Ook het passiespel was mooi in beeld gebracht, helaas duurden die scènes net iets te lang.
Alleen vond ik dat we het na een tijd wel gehad hadden. Al die symboliek, die scènes die naar de Bijbel verwijzen (Jezus die de kooplieden uit de tempel verdrijft en de scène met de auditie voor de reclamespot, Jezus die de blinde weer laat zien en de netvliestransplantatie op het eind...), ... Ook de laatste scènes waarin de acteur helemaal doorslaat konden me amper boeien. Een verrassend meevallend filmpje dus, alleen spijtig dat het naar het einde toe een beetje te symbolisch en te drammerig wordt.

Gisteren gezien in avant-première in cinema Lumière te Mechelen, in gezelschap van de broers Dardenne. De onafscheidelijke regisseurs wilden eerst een film maken over één jonge moeder, maar toen ze zich documenteerden in een opvanghuis voor thuisloze minderjarige moeders in Luik, raakten ze zo overweldigd door de verhalen die daar aanwezig zijn, dat Jeunes Mères uiteindelijk vijf elkaar kruisende verhaallijnen telt.

Van die vijf komt Naïma maar heel kort aan bod en beklijft het verhaal van Julie net wat minder. Maar dat ligt eerder aan de mate waarin de personages van Jessica, Perla en Ariane net wel onder je huid kruipen en je niet meer loslaten. Hun dialogen zijn vlijmscherp geschreven, er gebeurt ontzettend veel in hun zoektocht naar een thuis en een toekomst en opnieuw tonen de Dardennes hun neus voor acteertalent. Zoals Jérémie Renier in La promesse en de betreurde en gemiste Emilie Dequenne in Rosetta, zijn het hier opnieuw piepjonge spelers die de volledige film dragen. Babette Verbeek, Lucie Laruelle, Janaïna Halloy Fokan, onthou die namen.

Waar ik bij sociaal-realistische films als deze vaak het gevoel heb dat de camera die de personages volgt en de abrupte scène-overgangen de kijker herleiden tot een observator in plaats van een deelnemer, is dat hier niet het geval: vanaf de eerste beelden zit je midden in de actie en wil je de jonge moeders op de voet volgen, helemaal tot het einde. Vijf verhaallijnen, waarvan vier volledig uitgewerkte, betekent echter ook vier ontknopingen, en daar toont de film pas een eerste zwakte. Bij de laatste ontknoping denk je 'Ah ja, da's waar, dit moest ook nog gebeuren, met dit eindje moesten ze ook nog iets doen.' En toch, wanneer het scherm uiteindelijk zwart wordt, blijf je nadenken over deze jonge moeders en hun zoektocht naar een zeker licht in hun leven.