Meningen

Prachtfilm. De hoog oplopende rivaliteiten tussen de vrouwen zorgen voor een constante spanning, waardoor het langzame tempo van de film helemaal niet traag aanvoelt. Vooral Li Gong zet hier een schitterende prestatie neer als het meisje dat haar studies moet opgeven om concubine van een steenrijke man te worden. Schitterend hoe haar karakter stapje voor stapje verandert. Goed idee ook om die man nooit volledig in beeld te brengen.

Een heel menselijk verhaal vol spanningen en opgekropte emoties dat baadt in een sfeer van sereniteit en op een visueel overdonderende manier wordt weergegeven. Wereldklasse.

Herzien, en mijn 4,5* blijven gewoon staan. Dit is een epos eerste klas. Lang (een heel klein beetje te), maar oogstrelend mooi. Prachtige beelden, schitterende sfeer, meesterlijke massascènes (die bizonjacht!), goed geacteerd en uitstekende muziek. Alles wat je wil van een monumentaal historisch epos.

Prima film in de stijl van Amadeus en Perfume: een kostuumdrama, maar geen saai en stijf gedoe. Dangerous Liaisons is een seksueel geladen verhaal bomvol intriges en schitterende acteerprestaties. Glenn Close zet inderdaad een kreng neer zoals alleen zij dat kan en John Malkovich is schitterend als de charmante edelman en professioneel vrouwenversierder. De kostuums, de decors, de muziek, ... Echt uitstekend gemaakt.

En er gaan weer heel veel auto's kapot en zo.

Ik snap het succes van deze film(s) maar niet. Enerzijds wil men hier een combinatie van The Godfather, Heat en The Silence of the Lambs creëren, maar dan wel met twee clowns in de hoofdrollen. Elke geut realisme die de film krijgt door de toevoeging van maffia- en terrorisme-elementen, verdwijnt onmiddellijk weer als onze vleermuisman voorbij komt zwieren met zijn kettingrokersstem en onze geschifte harlekijn nog eens mag komen giechelen. Er is acteren, en er is overacting. Heath Ledger maakt zich schuldig aan dat laatste. Christian Bale aan geen van beide.

Bovendien is het gewoonweg crimineel om rasacteurs als Gary Oldman en Morgan Freeman op te zadelen met routinerolletjes die weinig 'vlees' hebben, terwijl een veredelde soapacteur als Aaron Eckhart de helft van de tijd in beeld mag lopen overacten. Rond hem is wat stilletjes geworden na The Dark Knight, misschien heeft hij eindelijk ontdekt dat hij over andere talenten beschikt (bloemschikken, misschien, of biljarten) dan acteren. Geen enkel moment komt Dent geloofwaardig over (tot voorbij de helft dacht ik dat hij eigenlijk een dubbelrol speelde en stiekem met de Joker heulde, wat dan niet zo blijkt te zijn), waardoor je ook geen seconde met hem meeleeft.

Waar Batman Begins de kijker aan het eind nog benieuwd maakt naar het vervolg, laat The Dark Knight hem murw achter. Niet murw van emotie, maar van het doelloze geweld dat geen seconde stopt. Net zoals de Joker geen motief heeft, heeft deze film dat ook niet. Er zijn zoveel films die ik nog moet zien, dus laat ik The Dark Knight Rises netjes aan mij voorbijgaan.

Uitstekende film, met een uitmuntend acterende Sarandon en Penn. Prachtig in beeld gebracht, de sfeer van Louisiana wordt prima vertaald naar het scherm. Realistisch en down to earth ook, geen happy end met 'oh, hij krijgt gratie! Zo schoon! Laat ons allen huilen!. IJzersterke film dus, die je aanzet tot nadenken. Voor mij de ultieme film over de doodstraf, veel beter dan bv. The Green Mile. Klasse, alleen een beetje te lang.

Favorieten herbekijken, het is geen makkelijke klus. Je vreest immers altijd dat een film die vroeger een verpletterende indruk op je achterliet (zeker toen je een onbegrepen, hopeloos verliefde en hopeloos idealistische poëzie schrijvende 16-jarige was), plots veel minder krachtig op je zal overkomen.

De dood van Robin Williams gaf me (jammer genoeg) een reden om Dead Poets Society te herbekijken. Zijn personage is uiteraard het centrale punt in de film. Hebben we er immers niet allemaal van gedroomd om een leerkracht te hebben als John Keating? Of om er zo één te worden? Eén die zijn door traditie en discipline in slaap gewiegde leerlingen weer voor zichzelf laat denken, zelf laat nadenken over de strenge regelgeving in de school? Eén die zijn leerlingen het knettergekke idee bezorgt om 's nachts in een grot samen te komen en poëzie van dooie dichters voor te dragen? Williams speelt dit personage op een weergaloze manier, vol passie en energie, vol humor én tragiek.

De liederlijke manier waarop de jongens omgaan met Keatings lessen, slaat echter al snel om naar fatale tragiek. De zelfmoord van Williams werpt een heel nieuw licht op de zelfmoord van Neil in de film. Iemand die bijzonder geliefd is, die een enorme waardering van het publiek geniet voor de rollen die hij speelt, kan dus even goed zo terneergeslagen zijn dat hij verder leven gewoon niet meer ziet zitten.

Intussen heb ik al de dooie dichters die in de film aan bod komen gelezen. Intussen heb ik zelf een diploma om voor de klas te gaan staan. En intussen staat Dead Poets Society nog steeds als een huis. Weinig films kunnen bogen op zo'n sterk scenario, dat sublieme personages combineert met fenomenale dialogen en schitterende scènes. De camera die rond Keating en Todd cirkelt, de eerste avond in de grot, de bureuaset, de uitspraken van Charlie 'Nuwanda' Dalton, Keating die uitlegt waarvoor taal ontwikkeld werd en John Wayne en Marlon Brando imiteert... En natuurlijk dat einde. Ja, dat einde, een mix van verschillende emoties, die nog steeds even krachtig overkomt als toen. Oh captain my captain, voor altijd.

Héérlijke Britse komedie. De eerste helft, met alle voorbereidingen voor de begrafenis, is niet zó denderend, maar eens dat het 'feest' bezig is, zit je goed voor een stortvloed aan hilarische, typisch Britse humor. Alan Tudyk steelt duidelijk de show als keurige kantoorbediende op 'valium', maar iedereen doet het eigenlijk schitterend. Het einde is ook leuk gevonden. Echt een schitterende film voor wie houdt van een goede schep (zwarte) Britse humor. Deze film hoort voor mijn part thuis in de eregalerij waar ook Monty Python, Fawlty Towers, Keeping up Appearances, The Full Monty en A Fish called Wanda staan: die van de steengoede Britse komedies.

Het beste optreden dat ik ooit zag, was Bruce Springsteen in Werchter in 2013. Hij begon eerder dan gepland en eindigde later, speelde verzoeknummers, dook in het publiek om een teddybeer in gevangenisplunje op te vissen en zette vervolgens Jailhouse Rock in, zong Atlantic City in een bloedmooi duet met Ben Harper en schonk ons Thunder Road als ultiem bisnummer, helemaal in zijn eentje met enkel akoestische gitaar en mondharmonica.

Waarom vertel ik dit? Omdat deze film eerder iets is voor absolute Springsteen-exegeten en -encyclopedici als ik, vrees ik. Anders dan in A Complete Unknown, waarin we Bob Dylan in zijn prille begin leren kennen en hem zien groeien als wereldster, kiest Deliver Me From Nowhere een tamelijk obscure episode uit het leven van The Boss, waarin hij na het succes van The River en nog vóór Born in the USA een intieme plaat opnam in zijn slaapkamer, helemaal uitgeput en uitgeblust.

Waarom we niet zijn doorbraak ten tijde van Born To Run te zien krijgen als focus van deze film, snap ik dan ook niet. Het materiaal is er, Bruce schreef er al uitgebreid over in zijn autobiografie Born To Run en vertelde er gepassioneerd over in zijn zaalshow Springsteen On Broadway. Wat we wel krijgen, is eerder een gefictionaliseerde aflevering van Classic Albums over het ontstaan van de plaat Nebraska, aangevuld met shots waarin Jeremy Allen White heel diepzinnig naar de golven staart op een verlaten stuk strand. Fijn voor fans, maar te weinig om de ziel van Bruce te bevatten of om zijn muziek weer populair te maken bij een jong publiek. Hopen dat we toch ooit Born To Run: The Movie te zien krijgen?

Knap gefilmd allemaal, goede acteerprestaties, het grondidee is zeer goed, maar het scenario trekt op weinig. Het is weer véél te braaf-volks-Vlaams, bv. die twee oude dametjes die onder de haardroger bij de kapper babbelen over konijn met pruimen. Hebben wij hier nu geen opwindender verhalen te vertellen?

Al bij al dus maar een matige film. Als u een film wil zien over mentaal gehandicapten in de hedendaagse maatschappij, kijk dan beter Le Huitième Jour. Ook zeer knap gefilmd, goede acteerprestaties, maar ook een heel goed scenario. Want het scenario maakt of kraakt een film, hoe mooi die ook gefilmd kan zijn.

Al voel ik hier niet dezelfde suspense in die een film als Rear Window heeft, toch is Les diaboliques een sterke film. De wisselwerking tussen de schuchtere, zwakke Christine en de nuchtere, sterke Nicole wordt schitterend neergezet. Ook Paul Meurisse is uitstekend als de harde schooldirecteur. De scènes met het lijk van Mr. Delasalle, vooral dan de climax waarin hij terug bovenkomt uit de badkuip, zijn geweldig. Een mooi spel met schaduwen, sfeer, verdachtmakingen en allerlei spanningverwekkende trucjes.

Suspension of disbelief betekent dat je meegaat in een verhaal, ook al zijn de gebeurtenissen onmogelijk in de echte wereld. Voor het bestaan van buitenaards leven is nog geen enkel bewijs geleverd, maar dat houdt niet tegen dat ik films als Alien en The Thing fantastisch vind en me laat meeslepen door het verhaal, volledig meeleef met de personages die door bloeddorstige aliens op de hielen worden gezeten.

Een vereiste daarvoor is echter dat je je kan inleven in de personages. Wanneer de held van het verhaal een ongelooflijk naïeve, totaal incompetente eikel is waarvan je dacht dat die wettelijk enkel mochten voorkomen in sitcoms uit de jaren 80, wordt die suspension of disbelief wel iets héél moeilijks. Het resultaat is dat je naar een ziekelijke komedie zit te kijken waarin het je geen bal kan schelen of die oelewapper het einde van de film nu haalt of niet. Voor de Apartheid-metafoor die dit verhaal is en de fantastische 'archiefbeelden' aan het begin wil ik nog punten geven, maar afgezien daarvan is dit niet meer dan een cliché-actiefilmpje uit de bak met de afgeprijsde dvd's dat geen enkele spanning of emotie weet los te weken bij mij en evenveel diepgang bevat als een aflevering van De Smurfen. Spijtig, maar District 9 verdient ten volle de Eternal Sunshine of the Spotless Mind Award voor de Slechtste Uitwerking van een Ongelooflijk Sterk Basisidee.

La Dolce Vita is zo'n film die iedereen kent (dankzij alle Italiaanse restaurants die er naar genoemd zijn en alle toeristen die in de Trevifontein Anita Ekberg achterna willen gaan), maar slechts weinigen echt gezien hebben, lijkt me. Op aanraden van mijn opa, die Fellini, naast Bergman, dé meester van de cinema vindt (Hitchcock, Spielberg, Scorsese en Fassbinder zijn ook wel aardig, maar kunnen bij lange niet tippen aan Fellini en Bergman. Die beeldvoering! Dat gebruik van licht!), heb ik hem dan toch maar eens gekeken. En met gemengde gevoelens onthaald.

We worden meegenomen door Marcello, een journalist die stukjes schrijft voor een bedenkelijke krant en ons rondleidt door het 'zoete leven' van de bourgeoisie van Rome, die schijnbaar niets anders te doen heeft dan cocktails drinken, de liefde bedrijven, naar rare shows in rare nachtclubs gaan, rond te rijden door de stad en hun ego te etaleren. Marcello slaat dit allemaal maar gade vanop een zekere afstand, hij zou eigenlijk liever deftige journalistiek bedrijven, maar gaat toch voort met deze job.

De beeldvoering en het gebruik van licht zijn inderdaad adembenemend, in prachtig, sfeervol zwart-wit. Het probleem zit in de structuur van de film. Die is opgebouwd uit anekdotes, net zoals Marcello's stukjes. In het begin hoop je nog dat hier een Pulp Fiction-achtig spel met de chronologie achter schuilt, maar dat blijkt niet zo te zijn. Hierdoor gaan deze anekdotes, die niet allemaal even boeiend zijn, vervelen. De passage van de Amerikaanse ster (die ons leert dat er in drieënvijftig jaar nog niets veranderd is), het stukje met het meisje in het café waar Marcello zit te typen en het einde op het strand zijn schitterend en steken met kop en schouders boven de rest uit. Ook de presentatie van de anekdotes had wat creatiever mogen zijn. La Dolce Vita is dus een uitstekend beeld van een apart wereldje, maar mist een kloppend hart, een cohesie, een volgehouden spanning.

Geslaagde thriller (alleen was De Zaak Alzheimer toch net dat ietsje beter, daar kwam dat duistere, corrupte wereldje van politie en gerecht iets beter naar voren).
Actie in een Vlaamse film, dat mag ook eens, he. De scène in Hotel Miami is nog eens zo'n heerlijk ouderwetse shootout (en die kerel achter de receptie daar ).
De oneliners van Verstuyft zijn ook weer helemaal top en de Albanese inbreng was ook heel goed. Alleen stoorde ik me wat aan die Marieke Dilles: 't is wel een lekker wijf, maar ze spreekt alsof ze kinderprogramma's aankondigt op Ketnet. Akkoord, ze speelt de dochter van een advocaat en is zo keurig opgevoed, maar als ze al jaren met Oostblokgangsters op tour is, mocht haar taalgebruik toch wat gekruider zijn.
Maar voor de rest zit alles weer snor. Verheyen is een mindere regisseur dan Van Looy, maar slaagt er toch in om een puike, harde thriller neer te zetten. De sfeer is bij momenten uitstekend en de meeste acteurs spelen hun rol goed (alleen was die overbodige romance tussen Vincke en De Leenheer wel heel erg knullig).
Al bij al een fijne thriller met een goede hoeveelheid actie.