Meningen

Les quatre cents coups staat in alle lijstjes van beste films aller tijden, en dat is vreemd, want deze film toont nergens grote artistieke idealen, het is pakweg geen 2001: A Space Odyssey.

Waar heeft Les quatre cents coups zijn faam dan wel aan te danken? Dat vroeg ik me meteen af toen ik deze film voor het eerst in de speler duwde, want toen haakte ik al af na de eerste scène in de klas. Die roept met zijn krakende oubolligheid akelig veel herinneringen op aan De Witte.

Bij een tweede kijkbeurt beet ik door, en toen werd me wél duidelijk waar Les quatre cents coups het van moet hebben: zijn spontaniteit.

Waar kinderen en pubers in films bijna altijd ongeloofwaardig overkomen, is dat hier niet het geval. Antoine is geen 'typische' kwajongen zoals je die in andere films ziet, maar een stille schelm die zonder al te veel theater probeert weg te komen met alles wat hij doet. Hij doet dit niet om op te vallen of zich als allesdurvende leider te profileren, maar gewoon voor zichzelf.

De film kabbelt eerder verder dan dat hij stroomt, maar de lotgevallen van Antoine ogen wel steeds spontaan en geloofwaardig. Drie scènes springen er echter tussenuit: Antoine in dat draaiende ding op de kermis, Antoine die zijn verhaal doet tegen de psychologe en natuurlijk het einde. Drie scènes die prachtig in beeld zijn gebracht, fantastisch geacteerd zijn en op een zeer subtiele manier Antoines personage de nodige diepgang geven. Drie scènes die deze film optillen van zomaar een film over een jongen naar een coming of age-drama dat ik niet snel zal vergeten.