Meningen

Hallucinante film, met goede muziek, knappe beelden en uitstekende acteerprestaties (Jack Nicholson is echt schitterend). Op het eerste zicht lijkt dit een sxities-mengeling van Sideways, Forrest Gump en Into the Wild, maar deze film is niet meteen hapklaar kijkvoer. Door het vreemd opgebouwde scenario (die kerels uit de kroeg die 's nachts plots tevoorschijn komen en Nicholson doodkloppen ) en de vele hallucinaties (die finale trip op het kerkhof... Kop noch staart aan te krijgen. Deed me zelfs denken aan een scène uit de film Pi die ik ooit eens gezien heb), lijkt het met momenten wel alsof jíj degene bent die aan de drugs zit.
Easy Rider is een knap gemaakte film, zeker als je weet dat dit met een piepklein budget is gemaakt en zonder professionele crew.
Een klassieker waar je achteraf nog lang van naduizelt.

Een meeslepende kroniek over de opkomst van de elektronische dansmuziek, vol scènes waarin je de sfeer van kolkende menigtes op pompende beats haast kunt proeven. Het beklijvende verhaal van een introverte, afwezige jongen die een leven als dj ambieert, op zoek naar roem en euforie, maar zijn jeugdvrienden ziet uitgroeien tot de succesvolste dj's ter wereld terwijl hijzelf nergens raakt. Dat had Eden allemaal kunnen zijn. Al deze elementen zitten erin, maar komen onvoldoende uit de verf. De film is mooi in beeld gebracht, maar de personages en hun lotgevallen zijn niet genoeg uitgewerkt om je echt te beroeren. Spijtig, want hier had heel veel ingezeten.

Helemaal geen slechte film, maar ik vond hem gewoon niet boeiend genoeg. De film is ronduit prachtig gefilmd en de apotheose is ook geweldig, maar met momenten kon hij me echt niet boeien. De structuur is schitterend en het weefsel van alledaagse gebeurtenissen op school is een goede vondst (de school wordt mooi weergegeven als een microkosmos), maar sommige anekdotes vond ik gewoon niet boeiend genoeg. Gemengde gevoelens dus.

Ja, blijkbaar vindt het gemiddelde Moviemeter-publiek deze film nogal matig. Hij duurt inderdaad redelijk lang, maar de Lord of the Rings duurt nog veel langer en die staat dan wel zo hoog in de top 250.

Ik snap dus niet waarom deze parel van een film zo ondergewaardeerd wordt. Het verhaal zit knap ineen, iedereen acteert zeer goed, de regie, de fotografie en de decors zijn prachtig, de muziek is ook heel mooi...

Kortom, ik vind dit een sublieme film. Die negen Oscars zijn terecht verdiend.

Fijn en lief filmpje met een uitstekende Audrey Tautou, een prima Guillaume Canet en een schitterende Laurent Stocker als stotterende zonderling van adel. Het verhaaltje is echt niet bijzonder, maar de personages maken alles goed (die grootmoeder is ook zó goed!) Naar het einde toe verzakt het allemaal een beetje en het einde is ook bijzonder melig. Al bij al toch nog een mooi filmpje voor tussendoor.

Pfff... Deze film heeft een geweldig uitgangspunt (dat van die herinneringen wissen), maar is zo flauw en duf uitgewerkt als een amateurtoneelstuk. Hier en daar zit wel een goede vondst ('Het is Valentijnsdag, een feestdag bedacht door wenskaartfabrikanten.'), maar het geheel is bleek en flauwtjes. En Carrey loopt er bij als een verlepte schotelvod. Wat alle anderen hier zo geniaal aan vinden, dat zie ik toch niet.

36 jaar na datum nog steeds een dijk van een horrorfilm. Het eerste halfuur mag dan wat saai en banaal zijn, eens dat het duidelijk wordt dat er iets vreemd aan de gang is met Regan, ontaardt deze film in magistrale horror. De constante angstaanjagende sfeer, de geweldige acteerprestaties, de details (die demonenkop die even weerkaatst in die dampkap ) en de schitterende muziek (Oldfields 'Tubular Bells' ) maken dit een onverwoestbare en duivels spannende klassieker.

OK, omdat ik m'n review van gisteren na herlezing maar niks vind, herschrijf ik 'm nu maar eens.

Anno 2010 is er in de maatschappij geen plaats meer voor dubbelgspierde binken van het kaliber Sly, Arnie en Willis. In de jaren '80 waren zij top of the bill, met in hun kielzog mindere mannen als Jean-Claude Van Damme, Steven Seagal en Dolph Lundgren. Maar in de loop van de jaren '90 veranderde alles plots drastisch. Het tijdperk van onbezorgde knok- en schietfilms waarvan je de plot in vier woorden kunt samenvatten, was gedaan. Men begon meer te malen rond karakteruitdieping en dialogen. Ook laaide de discussie rond geweld in films steeds meer op. Maar de genadeslag was het feit dat men plots acteurs die mijn vader steevast omschrijft als melkmeuttes ging casten voor de hoofdrollen in actiefilms. Tom Cruise, DiCaprio, Keanu Reeves en Matt Damon werden de nieuwe actiehelden. Schwarzenegger ging op tijd in de politiek, Willis maakte net op tijd de overstap naar kwalitatievere films (Pulp Fiction, Twelve Monkeys, The Sixth Sense, Unbreakable), maar voor Stallone gaapte het zwarte gat. Hij reeg de ene flop aan de andere, terwijl Van Damme, Seagal en Lundgren al verbannen waren naar de donkere catacomben van de straight to video- (en later straight to dvd)-hel. Nieuwe binken als Jason Statham maakten wel een paar bescheiden succesfilms, maar het echt grote publiek bleef weg.

Stallone kon geen afstand doen van zijn oude status als Rambo en maakte dus The Expendables. De meest geanticipeerde film van het jaar maakt de torenhoge verwachtingen meer dan waar. Niet het niet meteen bijster originele verhaal (The Magnificent Seven, iemand?), maar uiteraard de felbesproken cast en de razende actie maken hier een dijk van een film van. De actie knalt en giert weer zoals men dat in geen jaren nog gedaan heeft.

Een groep onversaagde binken onder leiding van Barney Ross (wie anders dan Stallone?) brengt gerechtigheid in de wereld. Ze riskeren hun leven in Nigeria en Bosnië en bevrijden gijzelaars van piraten in Somalië, maar in hun thuisland zijn ze niet meer gewenst. In de VS zijn ze echt expendable: misbaar. Eén van hen wordt bedrogen door zijn vriendin 'omdat hij steeds maanden van huis is', anderen halen dan weer herinneringen op aan vroeger, toen ze nog iets betekenden. Die stukken (Statham die thuiskomt bij z'n vriendin, de dialogen tussen Stallone en Rourke) zijn cruciaal. Zij vormen als het ware de ziel van de film.

Wanneer Barney op een dag een opdracht krijgt van de CIA om in een Midden-Amerikaanse republiek de bevolking te gaan bevrijden van de dictatuur, nemen ze die natuurlijk aan. Een generaal die in feite een marionet is van een steenrijke Amerikaanse drugsbaron (een heerlijk evil Eric Roberts) heerst met ijzeren hand. Zijn leger schopt zelfs de fruitkraampjes van oude dametjes omver op de markt! Zoiets kan natuurlijk niet, dus trekken de Expendables naar Vilena. De opdracht wordt érg gevaarlijk (into hell and back, zegt Mickey Rourke erover), maar ze gaan ervoor. The boys zijn weer helemaal back in town.

Verwacht u aan halsbrekende stunts (Stallone die aan de vleugel van een vliegtuig hangt te bengelen!), wilde achtervolgingen, shootouts, een napalm-aanval, talloze onvergetelijke momenten (Sly, Willis en Arnie in één scène!), oneliners van de bovenste plank ('Are you crazy? You could have killed me!' - 'You're welcome!', 'Who sent you?' - 'Your hairdresser.', 'What's wrong with him?' - 'He wants to become president.' ...) en een intense finale zoals we die al jaren niet meer gezien hebben. De kogels suizen rijkelijk in het rond en men schuwt geen ontploffingen, maar natuurlijk worden enkel de slechteriken gedood. The Expendables doen u even de crisissen van de voorbije jaren vergeten en je waant je weer in de jaren '80. De ultieme mannenfilm (waarom sponsort Jupiler eigenlijk niet? Waarom is er geen tv-spot waarin Jan Van Looveren en Philippe Geubbels deze film aanprijzen?) is nu al een klassieker.

Badass! is nog het meest toepasselijke woord voor deze film. Actie as it should be.

Ondertussen heeft mijn recensie al The One Ring-achtige proporties aangenomen, dus zal ik er maar eens mee kappen. Ik trek m'n leren vest aan, sla m'n AA-12 over de schouder en ga de wereld bevrijden van een paar meedogenloze dictators.

Toen ik vijftien was, las ik Extremely Loud and Incredibly Close van Jonathan Safran Foer. En dat had een extreme en ongelooflijke impact op mij. Ik werd volledig meegezogen in de eigenzinnige wereld van Oskar en zijn geheimzinnige avontuur. Dat ik toen verhalen schreef die wel héél sterk op dat boek lijken, spreekt... euh... boekdelen. Voor een verfilming was ik dus een beetje bang, net omdat het boek me zo nauw aan het hart ligt. De mysterieuze, speelse, avontuurlijke, associatieve, experimentele stijl van het boek leende zich mijns inziens tot een dromerige knutselwerkje à la Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain, of tot een verwonderd kindperspectief zoals in E.T. Maar in geen geval tot een standaard-standaard-standaard-Hollywoodaanpak.

En laat dat nou net de manier zijn die Stephen Daldry heeft uitgekozen om deze film vorm te geven. En dat is niet de enige fout die hij maakt. Tom Hanks voelt zich duidelijk goed in zijn sas als de vader en zorgt met zijn vertolking voor mooie momenten, maar het jongetje is com-pleet miscast als Oskar. Dit is gewoon het knapste-kereltje-van-de-klas, zo'n kind dat àlles heeft, en niet het immer nieuwsgierige, tussen volwassenen opgegroeide, waarschijnlijk hoogbegaafde en autistische kind uit het verhaal. Nergens krijg je het gevoel dat hij écht terugdeinst voor menselijk contact en een zwaar drama te verwerken heeft gekregen. Zijn zoektocht naar het slot waar de sleutel van zijn vader op past, komt helemaal niet uit de verf. Nergens word je meegesleept in zijn zoektocht, en ook de Blacks die hij ontmoet blijven volledig eendimensionaal. En dan slingert er nog af en toe een kartonnen afbeelding van Sandra Bullock door het beeld die totaal niks toevoegt. Ga je schamen, Stephen Daldry! Je hebt zo'n fantastisch bronmateriaal in handen gekregen en dan maak je daar zo'n ongeïnspireerde, geforceerde, ongeloofwaardige, afstandelijke, oersaaie boel van!