Meningen

Niemand had verwacht dat de filmversie van Vlaanderens populairste sitcom een onmisbaar stukje filmgeschiedenis zou worden. Maar niemand had ook dit rampscenario verwacht. Iedereen die iets met dit wanproduct te maken heeft, al is het maar in de verste verte, zou zich moeten doodschamen. De infantiele plot vertoont meer gaten dan de verdediging van De Kampioenen, de dialogen zijn om van te huilen (geen wonder dus dat de acteurs er allemaal zo verloren bijlopen) en iedere 'grap' zie je niet alleen van kilometers afstand aankomen, we hebben ze ook allemaal al eens gezien, in afleveringen van de serie of in goeie ouwe dijenkletsers met een dikke en een dunne grapjas of een opvliegende Fransman. En die marteling duurt dan nog eens twee volle uren, die langer aanvoelen dan Titanic, Gone with the Wind, Out of Africa en Jeanne Dielman sámen. En dat voor een reeks die in zijn beginjaren heel wat fijns te bieden had, maar waar de personages en de grappen van toen naartoe zijn, dat weet niemand. Laat ons dus maar zeggen dat ik deze film bekeken heb om een voorbeeld te zien van hoe het niét moet. En dat Johan Museeuw destijds de juiste keuze heeft gemaakt door wielrenner te worden, en geen acteur. Ons belastinggeld vloeit naar een familie luieriken in een paleis, afwezige parlementariërs en supersonisch speelgoed voor grote kinderen die te veel Risk hebben gespeeld, maar ook naar een film als deze. Ik weet niet wat ik het ergste vind.

Mooie tragikomedie met heel wat absurde, bijna Monty Python-achtige humor in een sprookjesachtige sfeer. Had wel iets korter gemogen, sommige scènes worden te lang gerekt. Maar al bij al een prachtige film.

De eerste keer een echt 'Ya!'-gevoel bij een film van de Coens. Burn After Reading was fijn, maar daar had nog veel meer ingezeten, Barton Fink heb ik nooit afgekeken (die film lag me gewoon niet), The Big Lebowski was te eentonig en de humor vond ik niet altijd even grappig (ja, gast, ik weet nu onderhand al wel dat ze op uw tapijt gepist hebben!) en No Country for Old Men was een klassewerk, maar het tempo was iets te traag, waardoor die me niet heel de tijd boeide.

Maar na het zien van Fargo ben ik dus echt enthousiast. Een klassiek film noir-verhaaltje, maar dan op een grandioze manier uitgewerkt. William H. Macy speelt fantastisch, Frances McDormand, Steve Buscemi en Peter Stormare zijn geweldig, de kurkdroge, dikwijls zwarte humor is erg goed (die scène waarin Stormare naar die soap zit te kijken...) en de eeuwige sneeuw voegt nog net iets extra toe aan het geheel. Bijzonder goede film dus,met een prima verhaal en uitstekende acteerprestaties.

PS: Dat muziekje dat men in Man Bijt Hond steeds gebruikte in die rubriek waarin ze de E40 afreisden richting Kazachstan, komt dus oorspronkelijk uit deze film.

Terwijl zoveel filmmakers bloed, zweet en tranen steken in uitgewerkte en doorwrochte verhaallijnen, kan je net zo goed een handvol kortfilms bij elkaar harken en het resultaat een film noemen. Relatos Salvajes deed het met zes kortfilms, Jim Jarmusch beperkt zich in Father Mother Sister Brother tot drie. En won er prompt de Gouden Leeuw mee.

Natuurlijk ga ik wat kort door de bocht en zijn er heel wat goed gevonden parallellen en contrasten te spotten die een samenhang creëren tussen de drie 'hoofdstukken' van deze film, maar wie verwachtte dat er bijvoorbeeld drie verhaallijnen door elkaar lopen en samenkomen, moet ik teleurstellen. Elk hoofdstuk heeft heel wat goeds te bieden: Tom Waits als warrige vader en Adam Driver en Mayim Bialik als zijn van plaatsvervangende schaamte omkomende kinderen in het eerste. Charlotte Rampling als dominerende moederfiguur in het tweede. Twee mij onbekende acteurs, Indya Moore en Luka Sabbat, die wel echt broer en zus lijken in het derde. Er zijn zoveel gevatte dialogen en grappige vondsten. Maar er zijn ook te veel nietszeggende momenten, shots die weinig toevoegen, dialogen die louter voor de expositie lijken geschreven, Cate Blanchett die weinig van haar klasse laat zien. Spijt dat ik deze film gezien heb, heb ik dus niet, maar essentiële cinema die toont wat het is om zoon, dochter, vader, moeder, broer of zus te zijn is het ook niet.

Erg fijne science fiction-avonturenfilm. Uitstekend in beeld gebracht, goede special effects en decors, leuk verhaaltje. De cast vond ik best goed (buiten die superirritante Chris Tucker...) en ook de humor mag er zijn. Dit is een film die je vooral niet serieus mag nemen. Met het juiste gevoel voor ironie is dit een geweldige film. Uitstekend amusement dus.

Geniale film.

Inderdaad de blauwdruk voor Memento, maar deze film is veel rauwer, grauwer. Opgenomen in een rokerig, schimmig zwart-wit, gesitueerd in een achterbuurt van Londen, vol donkere bars en leegstaande, verkrottende panden. Het verhaal van de film is bijzonder intrigerend. Het sociologische aspect van inbreken, de psychische en sociale analyse van mensen aan de hand van de inhoud van hun huis is een geniale vondst. Ook het feit dat deze film eigenlijk één grote legpuzzel is, maakt hem nog specialer. Op het einde vallen alle losse stukjes in elkaar. Vooral het eigenlijke 'complot' van Cobb en de blonde vrouw is grandioos. Bovendien duurt de film maar kort, waardoor hij steeds blijft boeien, tot op het eind. Schitterende film, met één van de beste scenario's tot nu toe, vind ik.

Een film voor en door de liefhebber van smeuïge horrorcinema die in Vlaamse velden en verkavelingen geschoten is. We krijgen de onwaarschijnlijke verhalen achter (al dan niet terecht) vergeten films, verteld door het filmvolk zelf.

Tegelijk is die liefhebber- en insideraanpak ook het minpunt van de documentaire. Je komt zo goed als niets te weten over de films in kwestie: we worden erin gegooid met een paar scènes en de makers mogen al beginnen te vertellen over de ontstaansgeschiedenis. Alles wordt ook op een hoopje gegooid: bovennatuurlijke horror en slasherfilms, ongegeneerde exploitatie en auteursfilms en goedbedoelde hobbyprojecten. Bovendien hoef ik niet van elke scheet die Johan Vandewoestijne alias John Desert ooit heeft gelaten de making of te zien. Een strengere selectie had wat tijd vrijgemaakt om dieper in te gaan op een aantal van de films, en op waarom de makers nu precies een horrorfilm wilden maken. Want het zijn hun liefde voor de gruwelcinema en hun pretoogjes als ze hun creaties mogen tonen die deze documentaire bij elkaar houden.

Een traantje laten en bulderlachen, het kan allebei bij Forrest Gump. Afwisseling is het codewoord van deze film: dit is geen komedie noch een drama noch een romantische plakfilm noch een oorlogsfilm noch wat dan ook, dit is het allemaal. Forrest Gump heeft echt alles: fenomenale acteerprestaties, goeie humor, een schep emoties, wat romantiek, een streepje oorlog met wat actie in, schitterende muziek (Elvis! Fleetwood Mac! Simon & Garfunkel! Jimi Hendrix! Scott McKenzie! The Byrds! Lynrd Skynrd! ...) Dit is echt een fe-no-me-na-le film. De beste die ik ooit gezien heb.

Het verhaal mag op zich misschien wel boeiend zijn en Tatum, Carell en Ruffalo kruipen misschien wel sterk in de huid van hun personages, maar de stijl waarin dit gefilmd wordt wringt dit alles vakkundig de nek om. Deze beeldtaal, die je ook aantreft in The Wrestler en in films die prijzen willen pakken in Cannes, ben ik simpelweg spuug-, spuug- en spuugzat (dat kon je al lezen in mijn bespreking van La vie d'Adèle). Vanop een afstand observeert de camera de dagelijkse gebruiken van de personages, scènes zijn liefst volledig dialoogloos en scène-overgangen zo abrupt mogelijk. Resultaat is een opeenstapeling van nietszeggende beelden en voor zich uit turende personages met wie je maar geen voeling krijgt. Hierdoor kan het je ook geen zier schelen hoe het nu uiteindelijk met hen afloopt. Heren en dames regisseurs, verband deze stijl nu alstublieft eens naar de prullenbak en kom voor de dag met een verfrissende aanpak, die er wél in slaagt om je fascinatie voor de personages te laten ontwikkelen.

Alles aan From Here to Eternity is klassiek. De immer aanwezige muziek, de lange shots, de smachtende liefde, de snedige uitspraken. En hoewel de scènes die de kijkers in 1953 'gewaagd' moeten gevonden hebben (de legendarische kus in de golven, de bordeelbezoeken) nu niet meer echt gewaagd overkomen (het lijkt wel alsof er in de bordelen niet veel meer gebeurt dan knuffelen en kussen), staat het verhaal nog steeds als een huis. De personages komen tot leven: je leeft mee met Prewitt (de fantastische Montgomery Clift - ik heb er weer een stijlicoon bij) en hoe hij al dat machtsmisbruik verbijt, met zijn tragikomische, drankverslaafde makker, met zijn geliefde die ondanks haar dubieuze beroep droomt van een 'proper' leven, met Warden en de prachtige, oersterke vrouw van Holmes. De verhaallijnen beklijven tot het wondermooie einde. Een klassieker zoals ze zouden moeten zijn

Hilarische Britse komedie (lang geleden dat ik nog zó heb gelachen met een film).

De dikwijls absurde, typisch Britse humor (het alarm dat afgaat als Dave een snoepje steelt, Gerald die een stijve krijgt van natuurdocumentaires, ...) gecombineerd met sociale wantoestanden en heerlijke muziek levert een prachtfilm op. Een absolute aanrader!