Meningen

Aardige thriller, erg donker, razend spannend en paranoïde. Michael Douglas acteert zeer goed en ook Sean Penn is uitstekend als gewoonlijk. De duistere sfeer waarin de film baadt is meesterlijk.
Allen vond ik 'm het laatste halfuur (vanaf dat Douglas opduikt in Mexico) wat inzakken. Het einde is dan ook een lichte teleurstelling, voor mij was het meer een anti-climax.
Afgezien van dat een prima thriller met een origineel verhaal en enorm fijne vondsten (houten clown, spreken via tv, ...).

Schitterende film. Een uitstekend verhaal, prachtig gin beeld gebracht en Matt Damon en Robin Williams acteren enorm goed. Het verhaal is soms nogal aan de lome kant, maar dat maakt het net zo mooi: traag, maar indringend. Ook een heel mooi einde. Verder niet sop aan te merken. Een echte aanrader.

Ik vroeg me tijdens het kijken af of ik wel naar de juiste film aan het zien was. Je leest hier niets dan positieve recensies over, maar ik zie hier echt het 'geniale meesterwerk' niet in dat alle anderen wel blijken te zien. Het begin van de film is nog heel goed (die beginscène met dat lijk in de koffer en hoe hij dan bij de gangsters verzeild is geraakt), de regie is knap gedaan (dat trucje met die foto's, freeze frame of hoe heet dat, is fijn gevonden), maar het verhaal kon me eigenlijk nauwelijks boeien. Henry's relatie met Karen, gekruid met wat plakkerige zeemzoete liedjes uit de oude doos, boeide ook al voor geen meter (dat deed me zelfs terugdenken aan de vreselijke film Masquerade uit '88, een draak van een romantisch drama waarbij ik bijna in slaap ben gevallen). Daarnaast bevat de film nog wat onderkoelde geweldscènes, doorspekt met oerflauwe humor ('de meester van de oneliners', 'funny how?') en een uitleg over hoe je look moet snijden en steak moet klaarmaken. En dan duurt dit onding nog eens bijna drie uur. Zucht.
Met héél veel moeite heb ik deze film dan maar afgekeken. Eén ding is nu wel zeker: de komende dagen zal ik overspoeld worden met reacties op dit bericht, geschreven door de echte Goodfellas-fans die me erop willen wijzen dat ik niet goed heb gekeken en dat dit wél een meesterwerk is. Maar dat zie ik er toch écht niet in, hoor.

Geweldige (en weeral eens ondergewaardeerde) film.
Eerst had ik een beetje schrik dat ik al snel zou verdwalen tussen al die dooreenlopende verhaallijnen en personages. Maar neen, alles zit prima ineen, nergens was het echt verwarrend. Soms wel eens nadenken wie nu weer wie dient, maar als je dat door hebt, is de film puur kijkgenot.
Het verhaal is redelijk Agatha Christie-achtig: een afgelegen landhuis, een hoop typisch Britse snobs én een moord. En iedereen is verdacht, natuurlijk.
De setting is prima uitgewerkt: de keurig opgemaakte kamertjes, de lange gangen, mysterieuze kamertjes waar vreemde dingen gebeuren en flessen vergif her en der.
De satire op de hoge klassen is ook schitterend. Eerst met een latje meten of de borden wel even ver van elkaar afstaan en dan eens goed op het bestek spuwen. Grandioos!
Het duurt lang vooraleer de moord plaatsvindt. Maar dat is geen minuut te lang, de tijd wordt nuttig besteed aan de uitwerking van de personages, die allemaal geweldig gespeeld worden. Maggie Smith als ouwe snobistische tang, Kelly McDonald in dat héérlijke Schots zoals ze ook sprak in Trainspotting, Michael Gambon, Clive Owen, Helen Mirren, Stephen Fry, Ryan Philippe, Kristin Scott Thomas, ... Iedereen is echt schitterend. Robert Altman heeft van deze film een waar meesterwerkje gemaakt.

Deze film bevat evenveel clichés als de gemiddelde wenskaart: een oude racist die langzaam warmer en menselijker wordt, zijn kinderen die enkel uit zijn op de erfenis, migrantenjongeren die rondcruisen en slaags raken met elkaar, een stille jongen die moet laten zien dat hij een man is... En dat allemaal in een kabbelend en voorspelbaar verhaaltje. Gran Torino had dus even goed een film kunnen zijn om zo snel mogelijk te vergeten, ware het niet dat één man de film overeind houdt: Clint Eastwood. Hij speelt zijn rol zó geweldig, vol overtuiging, met mimiek en lichaamstaal en met veel humor, dat hij eigenhandig de film redt.

Unieke film. Vooral visueel is dit een waar meesterwerk. Alles baadt in het azuurblauw, de diepe zee, de opstijgende luchtbellen, de dolfijnen, ... Samen met de magistrale muziek van Eric Serra geeft dit een dromerig, hypnotiserend effect. De beelden brengen je in een diepe roes... En dan zou je nog vergeten dat Jean-Marc Barr en Jean Reno hier uitstekend in acteren. Rosanna Arquette is net iets minder, maar dat komt omdat haar rol in het verhaal wat tekortschiet.

Aan het verhaal rammelt hier en daar wel iets, ja. Op episch-narratief gebied (oei, wat een term gebruik ik hier nu weer) ontbreekt er soms wat (bv. de romance tussen Jacques en Johanna had beter uitgewerkt kunnen worden). Ook duurt de film toch wel iets te lang (2 uur 40...) Gelukkig maken de meesterlijke beelden alles weer goed.

Een betoverende film dus. Grote klasse, weeral eens petje af voor Luc Besson.

Grands Travaux heeft geen voice-over, geen filmische trucjes, geen strakke structuur en - god-zij-dank - geen videologs waarin de gevolgde personen hun verhaal doen tegen de camera. Er zijn dus enkel de beelden.

En die beelden tonen op weinig sensationele wijze het dagelijks leven van een handvol leerlingen in een Brusselse beroepsschool. Leerlingen met een migratie- of zelfs vluchtelingengeschiedenis, en een moedertaal die niet het Nederlands is. Leerlingen op zoek naar een toekomst.

Afgezien van één scène in een doe-het-zelfzaak, blijft de camera steeds binnen de muren van de school. Naar de thuissituatie van de leerlingen kunnen we dus enkel gissen. We krijgen deze jongens te zien tijdens praktijklessen, waarin ze tijdens het sleutelen oeverloos en onverbloemd keuvelen met elkaar over alle onderwerpen die de wereld rijk is (voetbal en vrouwen, uiteraard), en tijdens lessen Nederlands waarin ze hun land van herkomst moeten voorstellen of sollicitatiegesprekken naspelen. En dan merk je dat de realiteit om de hoek loert: binnen luttele jaren staan ze in het echte leven, op de werkvloer, als zelfstandige of als werknemer binnen een bedrijf. Voor één van hen is het nu al zover, hij kan niet meer thuis blijven wonen en moet via de sociale diensten van de stad op zoek naar een eigen huis.

Over bepaalde pedagogische en didactische praktijken in de film kunnen we uren discussiëren. Ik heb zelf stage gelopen in dergelijke scholen en ik heb zo mijn twijfels bij de presentaties die de leerkracht Nederlands haar leerlingen laat voorbrengen en bij het weinig constructieve gesprek tussen een leraar en Abdi over punten en de toekomst. Maar misschien siert het de regisseurs net dat ze hier geen standpunt over innemen, anders dan bij zoveel andere media wanneer het over het onderwijs, de scholen in onze hoofdstad (en hun reputatie) en het lot van jongeren van vreemde komaf gaat.

Natuurlijk is er in al die beelden nog geknipt. Natuurlijk hebben de regisseurs gekozen wanneer ze juist hun camera aanzetten en op wie ze die richtten. Natuurlijk beslissen de regisseurs wat op de montagetafel sneuvelt en wat uiteindelijk de film haalt. Maar nergens wordt een politieke kant gekozen, dat is aan de kijker zelf. Je wandelt deze film dan ook buiten met meer vragen dan antwoorden, maar in ieder geval heb je een relatief eerlijk portret gezien van een handvol jongeren die enkel jong willen zijn, en tegelijk op zoek zijn naar een eigen vorm en een eigen toekomst.

Niet alle grappen werken nog even goed, maar Chaplin is schitterend als Hitler. Geweldige vondsten hier en daar (die wereldbolscène!) en de combinatie van typische Chaplin-slapstick en bijtende parodie op het nazi-regime maken hier nog een uitstekende film van. Terechte klassieker!

Het boek The Great Gatsby is een ongelooflijk meeslepend verhaal waarin de outsider Nick Carraway ons door zijn ogen laat kijken naar de maalstroom aan weelde en hol uiterlijk vertoon die aan hem voorbijtrekt, gecentreerd rond Jay Gatsby, een volledig uit legenden opgetrokken figuur van wie niemand echt het fijne weet en die een heimelijk, verborgen verlangen koestert. En dat terwijl er film noir-gewijs allerlei schimmige complotten, verraad en overspel broeien.

De film The Great Gatsby is... ja, wat eigenlijk? Mooi ziet het er allemaal uit, maar nergens beklijft dit verhaal, nergens blijft het aan de ribben kleven. De film noir in stralende technicolor die ik verwachtte, kreeg ik nergens te zien. De verhaallijnen en de achtergronden van de personages (Carraways middenklasse-afkomst, de schrijfdromen die hij opborg voor de lokroep van het grote geld, Toms denkbeelden over blanken en zwarten) worden afgevinkt, maar komen totaal niet uit de verf. In plaats daarvan wordt het subtiele, verborgen verlangen van Gatsby compleet opgeblazen. Hier is hij geen mysterieuze figuur als in het boek, maar een hughgrantesk personage uit een flauwe romkom. DiCaprio krijgt niet het juiste scenario om zijn personage te laten schitteren, terwijl hij juist de geknipte acteur was om de Gatsby uit het boek gestalte te geven. En de kans om de levensstijl van de jaren 20, toen iedereen op de beurs 'speelde' (en de gevolgen daarvan kennen we), te vergelijken met wat er aan de huidige crisis voorafging, laat Luhrmann al helemaal liggen. Hij is verliefd op de visuele flair van de roaring twenties, de met champagne en swingende jazz overgoten feesten die hij in beeld brengt, en liefde maakt blind. Blind voor alle kansen die hij gemist heeft om van een klassieker van het gedrukte woord ook een klassieker van het witte doek te maken.

Toch maar verhoogd naar vier sterren. Dit is gewoon een enorm goede film, prima geacteerd, heerlijk cynische oneliners en een geniaal scenario, dat me steeds blijft achtervolgen. Telkens als ik een rotdag heb, hoop ik een beetje dat 't een Groundhog Day is en dat ik morgen weer alles kan goedmaken. Klinkt misschien wat kinderlijk, maar ja.

Uitstekend filmpje dus. Na een tijd had ik het wel gehad met elke keer opnieuw dezelfde dag, maar gelukkig duurt de film niet te lang, waardoor hij nergens vervelend wordt. Een aanrader.