Ik zie hierboven in de eerste reacties dezelfde dingen terugkomen: groots, episch, visueel verbluffend. En dat is The Odyssey ook geworden. Maar wat valt er verder over de film te vertellen?
Het duurt in het begin even voor het verhaal goed en wel op gang komt. Eerst krijgen we heel wat achtergrondinformatie voorgeschoteld: Odysseus is al jaren vermist op zee, zijn vrouw wordt onder druk gezet door horden troonpretendenten om te hertrouwen en het eiland zo een nieuwe koning te schenken, zijn zoon blijft geloven dat zijn vader nog leeft. Dan pas zijn we echt vertrokken voor het epische avontuur: Troje is gevallen, Odysseus en zijn bemanning keren huiswaarts, maar stuiten onderweg op de cycloop, de toorn van de goden en zoveel meer onheil (spoilers? Komaan, dit verhaal is meer dan tweeduizend jaar oud.)
Het avontuur is dan ook wat de film voor mij bij elkaar houdt. De eerste verschijning van de cycloop, de aanval van de gezichtloze Laistrygonen, de transformatie op het eiland van Circe, de doortocht voorbij de sirenen en tussen Scylla en Charybdis: daar toont Nolan zich de regisseur van verbluffende en suspenserijke actiescènes waarin aandacht is besteed aan elk detail. Ook de val van Troje wordt in flashback in beeld gebracht alsof je er zelf middenin zit. Deze sequenties hadden zelfs nog langer mogen duren.
Matt Damon vond ik eerst een wat vreemde keuze om Odysseus te spelen. Ik zag hem eerder als working class hero of held tegen wil en dank dan als listige en onversaagde Griekse heerser. Maar hij doet het, op zijn manier, uitstekend. De Oscar voor beste acteur gaat hij er niet voor winnen (nee, want dat wordt Robert Aramayo voor I Swear), maar hij neemt de kijker mee in al zijn beproevingen en dat drie uur lang. Robert Pattinson is heerlijk vilein als Odysseus' tegenpool en ik strooi ook met lof voor een onherkenbare John Leguizamo als blinde dienaar. Wel begin ik me na zoveel films af te vragen of Nolan vrouwen eigenlijk wel begrijpt, want geen enkele vrouwenrol komt echt uit de verf: Athena (hier geen oude wijze vrouw maar wel Zendaya) is niet meer dan een figurant, Circe biedt amper dreiging ondanks de casting van Samantha Morton, de rol van Calypso bestaat enkel uit wat vragen stellen en benut de aanwezigheid van Charlize Theron niet en Anne Hathaway lijkt haar lijnen af te lezen, op geen enkel moment komen we te weten wat er echt omgaat in het hoofd van Penelope. Lupita Nyong'o, de actrice over wie de meeste inkt gevloeid is in aanloop naar deze film, wist me dan weer wel te overtuigen met de minieme schermtijd die ze krijgt.
En dan is er het einde. Zonder te veel te verklappen over hoe Nolan de climax vormgeeft, voelde dat wel als een erg lange zit. Het absolute slotbeeld geeft dan wel weer een bevredigend gevoel. Zo is The Odyssey geen film voor de eeuwigheid geworden, maar gewoon een meeslepend avontuur en een kennismaking met een van die oervertellingen uit de wereldliteratuur voor een nieuwe generatie. Misschien waagt iemand anders zich over twintig jaar wel aan een compleet nieuwe versie. In afwachting zou ik Nolan wel nog eens een origineel scenario willen zien schrijven, geen boekverfilming of biopic dus, zoals Memento, Inception, Insterstellar en zijn zonder noemenswaardig budget gedraaide debuut Following.
Helemaal geen slechte film, maar ik vond hem gewoon niet boeiend genoeg. De film is ronduit prachtig gefilmd en de apotheose is ook geweldig, maar met momenten kon hij me echt niet boeien. De structuur is schitterend en het weefsel van alledaagse gebeurtenissen op school is een goede vondst (de school wordt mooi weergegeven als een microkosmos), maar sommige anekdotes vond ik gewoon niet boeiend genoeg. Gemengde gevoelens dus.
