Terwijl zoveel filmmakers bloed, zweet en tranen steken in uitgewerkte en doorwrochte verhaallijnen, kan je net zo goed een handvol kortfilms bij elkaar harken en het resultaat een film noemen. Relatos Salvajes deed het met zes kortfilms, Jim Jarmusch beperkt zich in Father Mother Sister Brother tot drie. En won er prompt de Gouden Leeuw mee.
Natuurlijk ga ik wat kort door de bocht en zijn er heel wat goed gevonden parallellen en contrasten te spotten die een samenhang creëren tussen de drie 'hoofdstukken' van deze film, maar wie verwachtte dat er bijvoorbeeld drie verhaallijnen door elkaar lopen en samenkomen, moet ik teleurstellen. Elk hoofdstuk heeft heel wat goeds te bieden: Tom Waits als warrige vader en Adam Driver en Mayim Bialik als zijn van plaatsvervangende schaamte omkomende kinderen in het eerste. Charlotte Rampling als dominerende moederfiguur in het tweede. Twee mij onbekende acteurs, Indya Moore en Luka Sabbat, die wel echt broer en zus lijken in het derde. Er zijn zoveel gevatte dialogen en grappige vondsten. Maar er zijn ook te veel nietszeggende momenten, shots die weinig toevoegen, dialogen die louter voor de expositie lijken geschreven, Cate Blanchett die weinig van haar klasse laat zien. Spijt dat ik deze film gezien heb, heb ik dus niet, maar essentiële cinema die toont wat het is om zoon, dochter, vader, moeder, broer of zus te zijn is het ook niet.
Ik hou enorm veel van theater, ik hou enorm veel van film, maar ik hou er niet van als een film eigenlijk maar gefilmd theater is. Veel verfilmingen van toneelstukken weten die valkuil vakkundig te ontwijken (12 Angry Men is een heel goed voorbeeld), maar Carnage is daar niet één van. Polanski doet op geen enkel moment ook maar enige moeite om hier een film van te maken en de visuele mogelijkheden van het medium cinema te benutten. Wat overblijft, is een vlakke gefilmde versie van een toneelstuk.
Het stuk God van de slachting van Yasmina Reza is ook heel populair bij amateurgezelschappen, en na het zien van deze film weet ik waarom: de personages zijn typetjes die het niveau van de gemiddelde deurenkomedie nauwelijks overstijgen. Jodie Foster is de naïeve wereldverbeteraar die draken van zinnen krijgt als "Ik denk dat kijken naar kunst vrede kan veroorzaken bij kinderen" en "Ik weet alles over het lijden in Afrika." John C. Reilly is haar ingedommelde echtgenoot die veel liever heel de dag op de bank zou hangen en zich bier laten aanreiken door zijn wederhelft. Christoph Waltz is de gehaaide advocaat die de hele tijd met zijn werk bezig is en zijn neus ophaalt voor alle andere mensen. Enkel het personage van Kate Winslet heeft nog wat mensenvlees, al is het ook niet veel. Geen enkel moment ga je de acteurs als echte personen zien en daardoor maakt het ook allemaal geen zier uit hoe het met hen afloopt. Waarom heb ik deze film dan toch uitgekeken? Misschien om te zien hoe je dat niet doet, een kamerdrama vol verbale steekspelen maken.
