Meningen

Geweldige film. Vooral érg sterk dankzij het scenario: een geniale opeenvolging van snedige, razendsnelle, cynische oneliners en memorabele uitspraken, schitterend vertolkt door de volledige cast. Charlie Sheen is fantastisch als de yuppie die alles zou doen voor zijn carrière en zo op beursgoeroe Gordon Gekko stoot, die op een fenomenale wijze wordt vertolkt door Michael Douglas. Bovendien brengt Oliver Stone alles op een grandioze manier in beeld én geeft deze film ons een boeiend tijdsbeeld. Geen moment verveeld bij deze schitterende film met een formidabel scenario.

Dit soort films hebben we nodig, die een maatschappelijk thema op een originele manier naar de kijker brengen, met meeslepende personages, doorleefde vertolkingen en details die het geheel helemaal af maken. Alleen is het jammer dat dit verhaal in beeld wordt gebracht als een doordeweekse tv-reportage, inclusief kabbelend tempo, waardoor momenten die memorabele scènes hadden kunnen worden, niet volledig uit de verf komen. Een gemiste kans, want dit had een fel besproken meesterwerk kunnen opleveren.

Heel mooie film, een prachtig verhaal, adembenemend mooie beelden (dat zo'n stoffig en saai dorpje zo mooi in beeld kan gebracht worden!) en uitstekend acteerwerk, vooral van Leonardo DiCaprio, die echt ge-wel-dig is in deze film. Echt prachtig.

Na herziening toch maar verhoogd naar 4 sterren. De reden? De kurkdroge humor. Terwijl de humor in andere romantische komedies hoofdzakelijk klef en flauw is, is hij hier gortdroog. Heerlijke dialogen (Did you really make a woman meow?), rake uitspraken ('vriendschap tussen man en vrouw is onmogelijk, daar zit altijd seks in de weg', maar ook Harry's uitbarsting over scheiden), uitstekende acteerprestaties en onvergetelijke scènes (niet alleen de legendarische orgasmescène) maken hier een geweldige film van. Geen zoetsappige wijvenfilm, maar een kurkdroge en hilarische komedie.

Gek genoeg kende ik Robbe De Hert meer van zijn veelvuldige optredens in de media dan van zijn films. Maar De Witte, zijn doorbraakfilm uit 1980, had ik natuurlijk gezien. Als kind al, en nog steeds wordt deze elke zomer nog eens uitgezonden op tv. De scène met zaat oep de patatten en het naaktzwemmen zitten in het collectieve geheugen. Een herziening kon dus zeker geen kwaad.

Opgegroeid met een opa die uit een boerengezin van elf uit de streek van Zichem komt, klinken al deze taferelen me wel bekend in de oren. Hard labeur, zwoegen zodat de oogst binnen raakt, 's zondags vroeg naar de kerk om te luisteren naar een prekerige pastoor, uitkijken naar de kermis als hoogtepunt van het jaar... Robbe De Hert brengt al die elementen op een mooie en volledig geloofwaardige manier in beeld. Tegelijk maakt hij er ook zíjn film van. De wrevel tussen herenboer Coene en zijn personeel zat ongetwijfeld al in het originele boek van Ernest Claes, maar Rooie Robbe koppelde er de strijd van de arbeiders en het prille socialisme aan. Dat geeft de film tegelijk een tikkeltje van een historisch epos.

De troef van De Witte is echter Eric Clerckx als kwajongen met een gouden hart, onbegrepen belhamel die zichzelf zoekt. Misschien schuilt daarin wel wat de film zo aantrekkelijk maakt: zijn we niet allemaal een beetje de Witte? Alle andere personages zijn niet meer dan karikaturen. Meneer pastoor, de schoolmeester, de bemoeizuchtige koster... We hebben ze allemaal al eens gezien. Zelfs de ouders van de Witte komen niet echt uit de verf. Robbe De Hert toont zich hier bovendien een voorloper van Jan Verheyen en geeft een hele rist Bekende Vlamingen hun momentje in de film: Gaston en Leo bij de fanfare, Raymond van het Groenewoud als kaartjesknipper in de trein, Wannes Van de Velde als kermiszanger... Het haalt je toch altijd een beetje uit de periode en de wereld waarin de film zich afspeelt. De coming of age van de Witte in dat Arm Vlaanderen is tenslotte wat centraal staat.

Toch levert dit geen Vlaamse Les quatre cents coups, Stand by Me of La lengua de las mariposas op. Daarvoor is het allemaal te fragmentarisch en duren veel scènes veel te lang: de repetitie van de fanfare, de Guldensporenslag... Op deze manier is het vooral een aanstekelijk schelmenverhaal, een tijdsdocument en, bovenal, de film waarvoor we Robbe altijd zullen blijven herinneren.

Veruit de minste van de drie. Waar Shaun of the Dead en Hot Fuzz de clichés van een bepaald filmgenre in het belachelijke trokken door ze te verplaatsen naar sullige personages in kleinsteeds Engeland, begint de actie in The World's End wel heel laat. Heel lang denk je dat je naar een 'gewone' komedie zit te kijken over vijf vrienden die elkaar na jaren terugzien, voor de bal pas echt aan het rollen gaat. En wat er dan gebeurt, komt eigenlijk helemaal niet uit de verf, met de ontknoping als een gigantische anticlimax. En er zijn zoveel clichés uit het genre waar niets mee gedaan wordt. Jammer, want de vijf heren spelen hun rollen met zichtbaar plezier en Rosamund Pike is een frisse toevoeging die het geheel meer kleur geeft. Toch maar een vierde film maken dan, die nog een ander platgetreden filmgenre op de hak neemt?

Als in een documentaire (ik moest erg vaak aan Anvil! The Story of Anvil denken) volgen we Randy 'The Ram' Robinson, een worstelaar voor wie de uitdrukking 'aan lagerwal geraakt' een eufemisme is. De camera, met de hand vastgehouden, zuigt zich vast op zijn schouders, en zo worden we ondergedompeld in de wereld van de moderne gladiatoren. Brood en spelen, daarvan leeft het publiek dat uit z'n bol gaat als twee kerels elkaar met nietjesmachines en prikkeldraad bewerken. Randy lijkt vaak gewoon een observator, aan wie de wereld volledig voorbijtrekt: het is zijn leven, maar hij kan er schijnbaar maar weinig aan veranderen, hij krijgt er geen grip op. Uitstekende vondsten, maar toch heb ik het gevoel dat in The Wrestler nog veel meer had ingezeten. Rourke vertolkt zijn rol aandoenlijk, maar af en toe te naïef. De stripster en de dochter komen te weinig uit de verf (al is het vader-dochter-uitstapje naar de vergane glorie van de balzaal wel erg mooi) en die speech op het einde had écht niet gehoeven. Een film die afsluit met een bloedmooi nummer van Bruce Springsteen kan echter niet slecht zijn.

Een erg mooi uitgangspunt: twee (erg kleurrijke) autisten die vooral communiceren door te typen maken verre reizen om met de wereld in contact te komen én om de wereld te laten zien wij zij zijn en wat ze kunnen. Helaas gebeurt er nogal veel hetzelfde: zo zien we eindeloos veel beelden van Tracy en Larry die aan het typen zijn. Welke vorm hun alledaagse leven aanneemt, komen we dan weer nergens te weten. Uiteindelijk duurt het ook allemaal veel te lang. Voor een tv-reportage van een halfuur was dit ideaal materiaal geweest, maar een docu van anderhalf uur is op deze manier echt te veel.