Meningen

Op papier is dit het soort film waar ik oeverloos wild van word. Maar toch zijn er een aantal zaken waardoor dat in de praktijk niet zo is.

Het begint allemaal zo heerlijk, de scène met het 'verdwenen' paspoort is bijvoorbeeld goud waard: die straalt een fantastische jeugdige energie uit. Helaas wordt die energie vaak onderbroken door de zakelijke, afstandelijke stijl van de voice-over, die overigens niets toevoegt. Het verhaal en de beelden vertellen in principe genoeg.

Ook een welbepaalde plotwending halverwege haalt de vaart, de sfeer en de positiviteit uit het verhaal. Die had integraal achterwege kunnen gelaten worden (want ze voegt ook niets toe), om in plaats daarvan meer te focussen op het karakter van de jongens, hun doelen, wensen en dromen. Dat één van hen schrijver wil worden, komt bijvoorbeeld te weinig uit de verf.

Tot slot wordt het einde te veel afgeraffeld, ik had een harmonischer slotakkoord verwacht. Jammer dus, want voor de rest is dit een heerlijke zomerfilm. Alles wordt prachtig in beeld gebracht en de beide jongens overtuigen in hun rol, maar het is Luisa die de show steelt. Wat een klasse, wat een naturel, wat een geloofwaardigheid. Met een paar betere (scenario)keuzes had dit een film opgeleverd die ik elke zomer zou willen herbekijken. En in de winter stiekem ook nog eens.

De allereerste keer dat ik een Oosterse film zag. En hij beviel me eigenlijk enorm goed. De grote kracht van Hero zit niet in het verhaal, maar in de beelden: de zwierige zwaardgevechten, de massascènes, de gigantische decors, de weidse berglandschappen, ... Het duel op het meer en vooral het gevecht onder de vallende bladeren vond ik wondermooi. Die kleurenpracht! Die souplesse! Zo magnifiek schoon! En dan die pijlenregen in de kalligrafieschool! Dat is geen film, dat is gewoon kunst! Die Yimou Zhang is een filmisch tovenaar eerste klas. En wat is die Ziyi Zhang een lekker ding, zeg! Een schitterende eerste ervaring met de oosterse cinema.