Meningen

Leuk inderdaad.

Film is democratisch geworden en dat bewijst deze The Den toch wel. Al zit er stiekem toch wat meer werk in dan dat het op het eerste zicht lijkt. Qua editing en sound design wordt er zeer precies omgesprongen. Het lijkt misschien niet meer dan een collectie chat-sessies achter elkaar, maar net daaraan herken je misschien wel de skill waarmee dit in elkaar is gedraaid.

Inderdaad weer eens een andere kijk op het found footage genre. Ondertussen is het echte nieuwe er wel al vanaf en een mooi audiovisueel spektakel ga je niet voorgeschoteld krijgen, maar effectief is het wel, zeker binnen het horror genre.

Vlotte aanloop die al snel uitloopt in een creepy kat en muis spelletje. De finale is misschien wat flauw qua locatie weer zo'n keldertje, de laatste scene is dan wel weer erg effectief. Geeft de film toch net dat extra duwtje in de goede richting.

Leuk horrortje dus. Consistent, fijn in elkaar gezet en slim bedacht.

3.5*

Ben het toch niet helemaal eens met Dopke.

Vond dit net wél een opstapje naar Tetsuo. Maar wel een erg leuke film om eens te zien waar "onze Shinya" begonnen is. Mijn eerste indruk is dat hij bang leek nooit meer een andere film te mogen regisseren. Denchu Kozo is een spervuur van ideeën en experimenten, het één al wat geslaagder dan het ander.

Veel ideeën van Tetsuo komen ook terug. Sound editing, video editing, metaaldeformaties, zelfs acteurs. Het begint allemaal wat matig, maar die laatste 20 minuten ... Denchu Kozo is rauw en ruw. Ik vind de kloof met Tetsuo enorm, alsof deze film nodig was om alle ideeën out in the open te krijgen, en ze dan met veel zorg en passie in Tetsuo te herschikken.

Anderzijds heeft dit de charme van "het prille begin". Je voelt het nieuwe bij momenten echt uit deze film spatten. De stopmotion mutaties (zoals het beertje), de insanity van het laatstse gevecht. Erg puur en passioneel, en dat voel je ook.

Verder is dit te obscuur, te ridicuul en te weird om door veel mensen gesmaakt te worden. Als je Tetsuo al niks vond, blijf dan erg ver weg van dit. Ik heb me hier wel kostelijk mee vermaakt. Leek eerst op 3* af te stormen, maar het tweede deel maakte erg veel goed. 3.5*. Enkel voor de fans dus.

PS: leuk ook om mijn vermoeden bevestigd te zien dat Tsukamoto een Giger fan is

Erg matige herziening.

Behalve de laatste aflevering dan, die springt er echt wel positief uit. Lekker weird en over the top, zoals anime eigenlijk wel op z'n best is. Wie de eerste vijf afleveringen geweldig vond zal zich er vast aan storen, want de stijlbreuk is toch best stevig, maar ik vond het een verademing.

De eerste vijf afleveringen waren mij namelijk wat te melig. Vroeger kon ik er iets makkelijker naar kijken, ondertussen heb ik dit soort onzin iets teveel gezien denk ik. Klassieke anime typetjes, wat ecchi grapjes die telkens weer op hetzelfde uitdraaien en wat flauwe liefdesperikelen.

Ook de animatie is toch eerder doorsnee te noemen. Wel een ietwat aparte tekenstijl hier en daar, maar dat het budget voor deze OAV beperkt was is duidelijk. Zo'n laatste aflevering compenseert dat dan nog een beetje, maar het eerste deel was mij gewoon wat te soft en doorsnee.

Vond dit vroeger duidelijk leuker. Nog wel te zien tegenwoordig, al is het maar omdat de afleveringen kort zijn en het einde ten minste overtuigt, maar zou het denk ik mensen niet zomaar meer aanraden om te gaan kijken.

2.0*

Bah.

Kung Fu Chefs was al niet veel waard, maar deze film is aardig belabberd. Slechte dubbing, erg dubieuze (lees brakke) special effects, cheesy soundtrack en bij momenten aanzienlijk slecht acteerwerk.

Visueel lukt echt bitterweinig in deze film, behalve dan wat zeldzaam warme, kleurrijke en mooi gekadreerde shots. Andere pogingen toch visuele grandeur zijn amateuristisch. Het verhaaltje had best wel boeiend kunnen zijn, eerder iets voor een Japanse horror trouwens, maar de uitwerking is saai en lelijk.

Door de slechte effecten en de belabberde soundtrack brengt deze film niks voor mekaar als horror, als drama is het te oninteressant en wordt er te slecht geacteerd. Jammer, want dit filmpje had toch best wat potentieel.

Bottom line? Wing Kin Yip kan maar beter stoppen met films maken, zeer slechte regisseur.

1.5*

Aardig.

Maar absoluut niet het beste wat Iguchi voortgebracht heeft. Daarvoor wordt hij teveel gelimiteerd door de ode aan. Niet dat het nu zo'n getrouwe weergave is van de hitseries van vroeger, maar toch zit er duidelijk een handrem op.

De humor blijft vooral beperkt tot een aantal leuke creaturen (de bulldog car) en wat geinige one-liners. De man-breast milk quote mocht er zeker ook wel zijn. Typisch Iguchi materiaal. Verder valt op dat de film er iets gelikter uitziet en dat Iguchi ook op iets betere acteurs kon rekenen. Klein rolletje voor Naoto Takenaka, altijd leuk, en ook Akira Emoto is een plezier om volgen.

Heb de 114 minuten versie gezien, die is uiteraard wat langdradig voor een film als deze, zelfs al zijn het eigenlijk twee afzonderlijke delen. In het begin zijn de melige scenes nog wel leuk, anderhalf uur later heb je het wel zo'n beetje gezien. Iguchi blijft er wel zany dingen instoppen, maar ik zie toch liever zingende sushi geloof ik.

2.5*

(had me blijkbaar nog van film vergist ook, dit lijkt er meer op!)

Beschamend.

Fast-food film voor kinderen die gewoon 90 minuutjes geëntertaind willen worden. Elke extra verwachting loopt uit op een teleurstelling.

Veel meer dan wat uiterst kinderlijke humor zit er dan ook niet in. Ook geen pogingen om dit op een leuke, originele of zelfs maar professionele manier in elkaar te draaien. Het mag blijkbaar zo plat mogelijk, als het maar centjes bespaart.

Verder valt er dan ook gene ene fluit over te vertellen. Domme (domme) domme! humor op vreselijk platte wijze geacteerd en in beeld gebracht.

0.5*

Gaaf.

Inderdaad een film die makkelijk lijdt aan een verkeerd verwachtingspatroon. Hoewel de synopsis doet denken aan een eenvoudige Ringu-clone, lijkt deze film veel meer op Sono's Suicide Club. Ik was achteraf dan ook verbaasd dat dit geen sequel bleek te zijn.

Veel genres en stijlen door elkaar, maar alles is stijlvol en met veel plezier uitgevoerd. Matsuda en Iseya blijven geweldige acteurs, erg leuk om ze samen te zien. Verder visueel indrukwekkend en gevarieerd, zodat de twee uur nergens saai of leeg aanvoelen.

Jammer van de veel te lage score, maar dat krijg je altijd wel in sommige families.

4.0* en een uitgebreide review

Was nog verrassend goed.

Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht. Een hype in Japan, en daarbij zijn die "hippe" Japanse comedies ook meestal niet om aan te zien.

De sterkte van deze film is de enorme naive uitwerking van de film. Die Densha kerel is een totale zakdoek, maar uiteindelijk is het wel allemaal zo lief en aandoenlijk dat het werkt.

Het hele chat/forum gedoe is ook leuk vormgegeven, en het heeft ook wel een beetje meerwaarde dat ik die "scene" (het 2chan/4chan gebeuren) van dichtbij ken.

Wie niets meer verwacht dan een ultra-cheesy feelgood romantisch filmpje zal niet bedrogen uitkomen. Paar fijne shots en ideetjes toch ook weer, en dat alles laat de film uitkomen op een aardige 3.5*. Niks hoogstaand, wel vertederend en lief.

Echt een trieste film.

Veelal hetzelfde als deel 1, alleen wil deze echt maar niet op gang komen. Alle slechte elementen van het eerste deel zaten er nog steeds in, alleen ontbraken de leukere stukken.

Het is ook maar een herhaling van de gore van het eerste deel, had deze keer niet al te veel effect meer vond ik. En verder was er gewoon geen fluit te zien.

Bernsen is soms aardig, maar bij momenten ook gewoon irritant hier.

En wat blijft er dan over ? Niks, noppes, de ballen. 0.5*

Tja, er zijn horror fans, en dan zijn er horror fans.

Ik kan niet anders dan zwaar m'n wenkbrouwen fronsen als men het heeft over de "visuele flair" van Yuzna. De film ziet er butt uit, vreselijk camerawerk en een overdaad aan dat foute stretch/twirl effectje. Goedkoop tot in de kleinste details. De soundtrack is ook helemaal niks waard.

Bernsen is nog te pruimen op een B-achtige over-the-top manier, de rest van de cast zijn bij elkaar geraapte afdankers.

Enige goeie aan de film zijn eigenlijk de gore stukjes. Hoewel ze op zich niet al te goor zijn heb ik verder ook een niet al te best aandenken aan de tandarts en ze zijn best effectief.

Alles wat tussendoor komt (en dat is jammer genoeg nogal wat) is ondermaats en goedkoop.

1.5*

Begin is beter dan het eind.

Yong-gyun Kim leverde ooit met Bunhongsin een erg tof horrorfilmpje af, en ook in het begin van deze film lijkt hij die kant op te gaan. Slick en stijlvol, zoals je van een Koreaanse film mag verwachten. De moorden zien er gaaf uit, vooral in combinatie met de strip-achtige switches. Cool effect.

Jammer genoeg verdwijnt dit een beetje na het eerste half uur, en neemt het politiewerk over. Een duidelijk minder deel van de film, waardoor het middendeel bij momenten een beetje saai wordt. Als kijker wordt je ook overladen met een hoop achtergrondverhalen, het ene nog mysterieuzer dan de volgende, waardoor het allemaal wat te uitleggerig wordt. In plaats daarvan had Kim de focus meer op de spanning kunnen houden.

En zo dooft de film jammer genoeg een klein beetje uit. In het tweede deel zitten nog steeds een paar toffe scenes, maar niks meer dat de openingsscene evenaart. Had de film zich wat meer aan het beginconcept gehouden had er een beter filmpje uitgerold, nu is het vooral het eerste deel dat overtuigt, met wat aardige scenes in het tweede deel om de rek er niet volledig uit te halen.

3.0*

Na 3 keer Infernal Affairs maar meteen The Departed erachteraan gegooid.

Eigenlijk is deze film amper een remake te noemen. Het grootste verschil vindt je eingelijk in de keyscene van de eerste IA film. Strak gebouw, klasse uitzicht, personages die voor iets staan en stijlvol te werk gaat. Daartegenover zet Scorsese een verlaten pand in een achterbuurtje met enkele Amerikaanse boeren die lomp overal overheenwalsen. To each his own.

Hoewel je de vergelijking dus beter maar kan laten varen is dat best lastig, aangezien het verhaal toch nog steeds een samenraapsel is en sommige scenes toch nog steeds 1 op 1 zijn overgenomen (oa de was-ooit-komische "herken de flik" scene).

Elke rol is er qua invulling serieus op achteruit gegaan. Nicholson, Wahlberg (dikke wtf ), Di Caprio en Damon bakken er echt niks van. Het personage van Wong in het origineel is er al helemaal uitgeschreven. Weg stijlvolle misdadigers en gestileerde acties dus.

Verhaal is regelmatig bijgeplamuurd, is wat makkelijker en eenvoudiger gemaakt vooral. De zijsprong met de dokter is herleid tot hilarische platitude en het einde is al helemaal met de broek tot op de enkels. Scorsese mist duidelijk de ballen om het einde van deel 1 over te nemen, het goedkope aanplaksel is gewoon bedroevend.

Visueel lijkt deze film al 30 jaar geleden opgenomen. "Experimenten" zoals de draaiende camera in één van de vroege introducties van Damon (tijdens een dialoog) en knullige fades (met die rondjes ) voelen enorm oubollig en stoffig aan. Kleurgebruik lijkt Scorsese gewoon vreemd, de montage enorm brak en hapert echt aan alle kanten.

Slappe boerencinema waarvan je verwacht dat er enkel onder zat gelal in een bruin café een goed woordje vanaf kan. Van de sfeer van het origineel staat niks meer overeind, alles is vervangen met hamburgers, football en natuurlijk veel gevloek. Enkele notair slechte overacting acteurs moeten het zaakje dan opfleuren, wat alleen maar tot meer irritatie leidt.

Belachelijk slechte film, waar deel 1 van de HK trilogie nog te gelikt aandeed, zou dat bij deze film gewoon een hele verbetering betekenen.

0.5*

Interessant onderwerp, iets minder interessante docu.

Het mist vooral wat structuur. Er zit een tijdslijn in, maar verder zijn het vooral flarden van zaken en interviews die door elkaar gegooid worden. Daarmee blijft Donovan vooral een passant in het gehele verhaal. Op zich is het niet zo erg wanneer er geen standpunten ingenomen worden, integendeel zelfs, maar dat moet de docu zelf wel een aantal verschillende invalshoeken aanbieden. Dat ontbrak hier een beetje.

Centraal staat Ted Patrick, de man die het hele deprogramming zaakje wist te coinen. We krijgen een aantal verhalen waar zijn werk goed is afgelopen, ook een aantal verhalen waar zijn inmengen niet bepaald geapprecieerd werd. Kijkende naar Ted is dat ook niet zo verwonderlijk. Een man die het wel goed meent, maar weinig serieuze achtergrond heeft om te dealen met de problemen waarmee hij te maken krijgt.

Veel meer punt zit er niet in de docu, wat jammer is gezien het onderwerp dat toch wat meer aandacht verdiend had. Want hoever ga je net in zulke gevallen? Waar ligt de grens tussen sektes en alternatieve levenswijze en wanneer iemand zichzelf de vernieling inleeft, mag je die persoon dan tegen zijn zin kidnappen? Een hoop interessante zaken die kort aangestipt worden, maar waar nooit dieper op ingegaan wordt.

Zat meer in deze docu, maar heeft wel de verdienste een redelijk onbekend onderwerp op te rakelen. Althans, onbekend voor mensen van mijn generatie dan.

2.5*

Oef wat slecht.

Het eerste uur is een derderangs thrillertje. Het soort wat ze maken om pakketjes te vullen en aan TV zenders te verkopen. Naast de paar blockbuster van een jaar of 3 oud kunnen ze die films dan gebruiken om andere avonden mee te vullen. En op zich is dat niet eens een ramp bij deze film, want eigenlijk hoort het ook gewoon zo.

De lamme opzet dient als gordijn om de twist te verhullen. Er wordt braaf een verhaaltje opgezet, als kijker zit je al snel te kijken met het idee dat het plot zo goed als uitgespeld is door honderden films die eerder kwamen. Defenses down en dan toeslaan op het eind. Maar da's buiten de povere acteerprestaties van Aniston en Owen gerekend. De twist ligt er echt zo dik op omdat zij hun scenes nooit naturel genoeg over kunnen laten komen dat het hele eerste uur compleet de mist ingaat. En wat er dan rest is gewoon een derderangs thrillertje MET voorspelbare twist. Dubbel slecht.

Daarna blijft de film nog wat aanslepen en wordt het zo mogelijk nog idioter. Dit is verreweg één van de domste films die ik in lange tijd gezien heb. Ongestileerd, onsubtiel, mislukte opzet, slecht geacteerd en stapelt de onzinnigheden op.

0.5*

Aparte Kurosawa.

Had me altijd iets Tarkoviaans voorgesteld bij deze film, en op bepaalde momenten kreeg ik dat gevoel ook wel een beetje. Alleen was het énorm geruststellend dat er geen filosofische epistels rond het leven, godsdienst en weet ik wat andere themas bovengehaald worden om de tijd te vullen. Dat loopt meestal fout af voor mij.

Filmpje over de natuur en een vriendschap tussen twee personages. In verschillende stadia van de film hangen er nog wat andere personages rond, maar die doen er eigenlijk amper toe. Had evengoed een film met een cast van 2 kunnen zijn. De kapitein doet het dan wel aardig, de échte ster van deze film is Dersu uiteraard. Mooi personage, gezellig nukkig, kundig en gedecideerd. Het is dan ook jammer dat zijn personage een kleine deuk krijgt in het laatste deel van de film (in de stad vond ik hem wat kinderachtig worden, maar da's niet zo heel onlogisch in deze toch wel pro-natuur film).

Visueel heeft de film te kampen met een slechte beeldkwaliteit, maar ook los daarvan vond ik het écht niet mooi. Ik durf het niet eens op Siberië zelf te steken, al heb ik niet zoveel met van die noeste, barre landschappen, maar vooral de kleuren in deze film zijn gruwelijk. De befaamde zon/maan scene, de storm op het bevroren meer, die ijsrivier (bruin ijs ffs!) ... die hele look is er eentje die ik niet kan pruimen.

Eerste uur is goed. Leuk avontuur, aardige personages ... dan reset de film zich en wordt en gezocht naar plotelementjes om het allemaal maar nog wat te rekken. Het weerzien, de scenes in de stad en de finale ... eens met eRCee dat het allemaal niet nodig was geweest, het deed voor mij alleen maar afbraak aan het eerste uur.

Niet helemaal overtuigd dus. Visueel vond ik het niet om aan te zien, tweede uur is overbodig, maar de hoofdpersonages zijn zeker innemend en wanneer de twee lekker alleen de wildernis intrekken is het een aardige avonturenfilm.

2.0*

Iets te doorsnee.

Op zich wel een fijn filmpje, Payne weet altijd een redelijke balans tussen humor en drama te vinden. Ook met Clooney heeft hij weer een sterke hoofdrol vast. Daar teren z'n film toch ook vaak op.

Maar verder blijft Payne voor mij een Solondz light. Het is allemaal wat braafjes, zonder scherpe randjes. Ook het drama is wat te plichtmatig ingevuld, waardoor de lach en de traan vaak iets te opvallend naar voren komen.

Sfeerjte is wel fijn, kan ook moeilijk anders met zo'n locatie. Naar het einde toe toch weer iets te melig, film duurt uiteindelijk toch ook iets te lang. Verder begrijp ik niet waar deze film al z'n nominaties vandaan haalt. Clooney is oké maar niet "beste van het jaar" goed, verder is het een luchtig feel-good filmpje maar steekt het nergens echt bovenuit.

3.0*

Erg leuke film.

Voelt lekker claustrofobisch aan, en bevat zowat de beste scare die ik al in een film aangetroffen heb (de scene waarom het monster voor het eerst op camera vastgelegd werd. Sfeervol gefilmd, soms wat bombastische soundtrack maar eens in de grot klinkt het allemaal wel erg lekker.

Perfect is de film niet. Het begin duurt net iets te lang, en de wezens ... njah. De eerste keer dat je ze ziet lijken ze onoverwinnelijk, maar al snel sterven ze met bosjes. Erg jammer. Verder verbazen de verwarde reacties rond het verhaaltje hierboven mij. Was toch echt redelijk duidelijk allemaal. Waarschijnlijk iets te veel met de ogen dicht gezeten of zo ?

Erg fijn suspense filmpje. Van horror is er hier maar weinig sprake vind ik, maar erg goed in wat de film poogt te zijn. Lekkere 4*, te bekijken in het donker dit.

Een wat overbodig tweede deel.

Harris doet de eerste film eigenlijk nog een keertje dunnetjes over. Sommige scenes zijn zelfs bijna letterlijke kopiën uit het eerste deel. Zo verlies je toch al snel wat van de spanning, zeker als de regie ook een stuk minder is.

De wezens zijn wat meer in beeld, beetje jammer want ze zagen er niet altijd even goed uit. De scares zijn soms doeltreffend, maar ook vaak iets te getelefoneerd. Waar dat in [Rec] nog wel werkte was dat hier niet echt het geval.

De setting blijft wel tof, er gebeurt ook genoeg en het duurt allemaal niet te lang, maar echt goed wordt het nooit.

Begon me op het einde ook wat te storen aan sommige zaken. Zo reageren de beesten op geluid, maar als Sarah ze afleidt met haar schreef lopen ze allemaal mooi rond de laatste dame heen. Iets te netjes voor een horde wilde beesten.

't zijn kleine dingetjes die in veel films zitten, zeker horrorfilms, maar het moment dat zulke dingen gaan irriteren wil het zeggen dat de sfeer gewoon iets tekort schiet.

Harris slaagt niet als regisseur, alle aardige zaken ten spijt. Als losstaande film nog wel geinig, maar als vervolg op Descent wat povertjes.

2.5*

Fijne doc.

Een voorbeeld voor een hoop andere filmdocumentaires. Ik heb echt helemaal niks met de westerns van Leone, maar deze docu schept een mooi beeld, enerzijds van de liefde van de fans, anderzijds van het opnames van de film zelf.

Plaats voor enige kritiek is er uiteraard niet, maar dat hoef je natuurlijk niet te verwachten. Wat ik wel jammer vond is dat men af en toe wat té slaafs aan het cirkeltje van geïnterviewden vast bleef houden. Vooral wanneer het ging over het fandom zelf, vond ik reacties van een Hetfield of Dante wat ongepast. Niet meteen mensen die vanuit enige echte kennis spreken.

Maar verder interessant. Mooi in beeld gebracht, de onderneming van de Spaanse fans was een mooi centraal punt om al de rest aan vast te hangen en de verhalen over de productie werden er mooi ingeweven. Als niet-fan toch kunnen genieten van deze docu. De film zelf zal er niet beter van worden, maar de cult errond is wel wat duidelijker nu.

3.0*

Nieuwe Hung-i Chen.

Had deze al even liggen, maar durfde hem eigenlijk niet zo goed te kijken. Kort na Honey PuPu is de Taiwanese film terug in een dipje geraakt, de regisseurs die Taiwan zo bruusk in de jaren '10 getrokken hebben zijn plots weer van het toneel verdwenen. En PuPu is toch m'n persoonlijke nummer 3, dus verwachtingen temperen zat er gewoon niet in.

Vandaag toch maar de sprong gewaagd, want gesteld dat de film dan tóch de moeite was dan moet je er snel bij zijn om een DVDtje vast te krijgen. Jammer genoeg zal het zover niet komen met deze Design 7 Love, wat absoluut niet wil zeggen dat het slecht is.

Taiwanese films zijn de laatste tijd vooral extreem slick, glad en hip(ster). Rijke dametjes en gladde kerels die rondparaderen in dure wagens en designer jurkjes ... het is niet zo mijn ding, zeker niet film na film na film. Chen's Design 7 Love gaat dan ook nog eens over een design bureau. Iegh.

Het romantische plotje valt dan ook in het water, maar da's maar de helft van de film. Chen laat wel zien dat, ondanks dat hij langzaam meezinkt in de commercie van de Taiwanese film markt, hij toch veel meer in z'n mars heeft. Veel unieke visuele toetsen, design quotes van bekende designers en het af en toe uit de film treden maken Design 7 Love tot een rare mix van auteursfilm en swagger.

Enerzijds is dat wat teleurstellend, als je ziet wat de film had kunnen zijn, anderzijds redt het de film wel van een complete ondergang. Wie dus graag hip Taiwan kijkt én een fan is van Honey PuPu heeft hiermee z'n droomfilm te pakken, ik zie Chen toch liever kiezen tussen de twee werelden.

3.5*

Leuke film, die van een standaard filmpje een boeiende film weet te maken met enkele fantastische actiescenes. Mooi gefilmd, en met veel cool geacteerd.

Minpuntjes zijn vooral die muzikale insteekjes, die werkelijk nergens op slaan, en die hele cameo van Tarantino. Als je hem bezig ziet begrijp je ook de films die hij maakt. Compensatie maw.

Maar verder een zeer aangename film, die de gehele speelduur weet te entertainen. Vooral de actiescenes kunnen een herziening rechtvaardigen, de rest is net iets te basic. 4*

Eerste uur is inderdaad aardig.

Die politievent is een aardig grappig figuur, het filmpje heeft zelfs een redelijke visuele flair. De aanloop is wat traag maar eens in het dorpje aangekomen kijkt het allemaal erg lekker weg.

Net als de rest vind ik het tweede deel van de film redelijk wegzakken. Reden daarvoor is de demon die in de vrouw kruipt. Jammer dat hij plots lomp begint te praten, nogal goedkoop. Ook het jongetje dat steeds meer over God begint te blèren is redelijk irritant, het zorgt er ook voor dat alles een beetje erg makkelijk loopt. "We moeten daarheen want God heeft het gezegd". Eh, ja ...

Einde is jammer genoeg niet veel soeps maar het goede begin blijft wel staan. Die politievent is in ieder geval een figuurtje dat wel zal bijblijven.

2.5*

Tuurlijk wel.

Wat Despicable Me betreft, een kleine tegenvaller. Had her en der gehoord dat de humor iets bitser zou zijn, dat is enkel zo in de eerste vijf minuutjes. Geniet er dus van. Wel gelachen met de halfbakken blauw geschilderde piramide, beste joke van de film.

De film gaat zo hard de fout in wanneer Gru onder invloed van de weesjes overhelt naar goedzak. Wie verzint zulke debiele plotlines toch steeds. Op dat moment was het gewoon gedaan met de film en wat het best lang wachten weer op een volgende geslaagde grap.

Voice acting vond ik ook een redelijke verspilling van bekende namen. Leuk zo'n Carell met Russisch accent maar voor hem 100 anderen die het hetzelfde accentje doen. Moet zeggen dat Russell Brand het wel leuk deed, de rest van de cast is verwaarloosbaar.

Blijven over die gele minions. Ken de background van die dingen niet zo maar ze lijken me eerder mascottes van het animatiebedrijf dan een filmeigen toevoeging. Vond ze ook niet grappig en erg weinig creatief uitgewerkt, ze werden dus des te vervelender naarmate de film vorderde.

De film ook zeker niet in 3D gezien, enkel tijdens het achtbaanritje had ik de film wel even met bril willen brkijkrn maar zie toch liever de rest van de film scherp en zonder zwarte waas. Ik zou eerder extra betalen voor de 2D versie dan omgekeerd.

Er zitten een aantal leuke momenten in, het is ook iéts minder kinderachtig dan de meeste Pixar junk, maar een voldoende zit er jammer genoeg niet in. Volgende keer beter.

2.0*

Tijdje geleden leek het iets beter te gaan met de Amerikaanse animatiefilm, maar de huidige lichting is echt het aankijken niet waard. Waar de eerste Despicable Me nog redelijk te pruimen was, is dit vervolg echt te triest voor woorden.

Gru is lang niet zo leuk meer, de drie weeskindjes zijn eerder vervelend (en jammer genoeg een excuus voor één of andere lamme romance), de romance tussen Gru en die rosse trees is zo mogelijk nog zieliger en worst but not least, meer van die gele dingen. Ala Ice Age worden er gewoon scenes met hen tussendoor gevlamd, alsof het ook maar iets met de film zou te maken hebben. Ze zijn verder absoluut niet grappig en staan vooral garant voor vervelende humor.

Heb letterlijk geen enkele keer kunnen lachen om deze lamme bedoening. Hyperactief gedoe, belachelijk plotje, vervelende personages en een compleet gebrek aan humor. Een dieptepunt, voor zover dat nog te bereiken was.

0.5*

Yamazaki.

Wie de Always - Sunset on Third Street films kent weet een beetje wat te verwachten van deze. Niet dat het een directe kopie is, Yamazaki verlegt de accenten hier en daar, maar grosso modo is het qua sfeer wel net hetzelfde. Alleen zitten er deze keer wat meer fantasy elementen in.

Het is vooral dat warme, lieflijke en gezellige dat deze film maakt tot wat het is. Yamazaki zit tegenwoordig niet echt meer verlegen voor een budget, ook qua acteurs lijkt hij keuze genoeg te hebben. Op dat gebied zit het dus alles best leuk in elkaar.

Plotje is ook wel grappig, beetje raar verhaaltje maar wie een beetje bekend is met de Japanse yokai (en dat mag ondertussen toch wel) zal het wel kunnen plaatsen vermoed ik. Het is in ieder geval eens wat anders, leuke mix tussen klassieke charme en Japanse fantasy, vooral met een sterke balans tussen de twee.

De film is aan de lange kant en af en toe is het net wat té gelikt allemaal, maar dat zijn eerder kleine minpuntjes. Blijft de gehele speelduur boeien, weet enkele keren te verrassen en zet gewoon een erg fijn sfeertje neer.

3.5*

Tegenvaller dit.

Kunst en porno klinkt als iets dat op zijn minst interessant zou kunnen zijn, het resultaat is de kunst om porno zo plat en in al zijn menselijke banaliteit op scherm weer te geven.

Het eerste filmpje is best dom (en hilarisch). De lokale Boeren uit de Balkan beweging beeldt en hoop oude sexueel getinte gebruiken uit. Grappig om een veld mannen de grond te zien penetreren, maar echt sterke cinema vind ik het niet. Vooral ook erg bar en amateuristisch in beeld gebracht allemaal. 1*

De videocollage sexende mensen wsa gappig bedacht, de uitwerking kwam niet verder dan het idee droog uitgevoerd. 1*

Clark's stukje is het eerste echt boeiende fragment, al is het maar om een stelletje losers blootgelegd te zien worden. Het tuig dat op de annonce afkwam, de banale pornoactrices, de veel te droge daad op een bank ergens in een huiskamer. Boeiend om zulke leegheid verfilmd en becommentarieerd te zien. 3.5*

Daarna komt dan de rukkende cowboy, die fanatiek begint maar ergens vijf minuten later zichtbaar erg moeilijk eindelijk klaarkomt. Hij gelukkig, wij ook. Want veel meer dan een nogal slappe lul is er niet te zien in die vijf minuten. 0.5*

Filmpje daarna is ook te grappig om waar te zijn. Dokter/patient gedoe met twee geweldig lelijke en foute mensen in de hoofdrol. Brak filtertje (of was het echt zo) en hopsa, weer 10 minuten saaie porno. 1*, voor de humor.

Als afsluiter krijg je dan nog Barney en Noé, en eindelijk valt er ook wat te zién. Voor een kunstproject was het visueel totnutoe vooral huilen met de pet op. Barney's stukje is aardig, soms mooi in beeld gebracht, soms amateuristisch (de pan naar de hijskraan toe ). Op zich wel aardig om zien, niet te lang, en de lelijke shots zijn sterk in de minderheid. 3.5*

Hoogtepunt, ver en boven alles uit, is Noé short. Eindelijk na meer dan anderhalf uur flauwe, lelijke porno een beetje cinema. Een goed kwartier stroboënd (die waarschuwing, ook in strobo ) twee masturberende mensen, in Irréversible camera stijl, lief en smerig, met een geweldige finishing line (We Fuck Alone). Het enige filmpje dat impact had, en wat leek te willen zeggen. 4*/4.5*

De mensen waarvan ik wat verwachtten, brachten wat. Enkel Noé wist echt te overtuigen, de rest is gewoon zielig. Niks kunst gezien, veel banale porno. Niet waar ik dan op zit te wachten.

2*

Totaal niks dit.

Goedkope manga/anime verfilming. Verder niks van gezien of gelezen, maar het "snel incashen" sfeertje druipt er vanaf.

Die shinugami is echt het dieptepunt van de film. Goedkoop CGi figuurtje die echt compleet uit de toon valt. Visueel hebben ze geprobeerd, zoveel is duidelijk. Maar buiten het prille begin (met het city by night zicht) komt er echt niks uit.

Verhaaltje is echt een hoop nonsens bij elkaar gegooid. Ze hebben wel gepoogd om er wat diepte aan te geven, wat spanning ed, maar ook dat faalt.

Betere acteurs had geholpen. Beetje visuele kunde was fijn geweest, en ook een serieuze soundtrack was welkom.

Vreselijk mangaverfilming. 1*

Weinig interesse in deze film?

Vond het op zich de beste uit de reekts, maar dat is vooral aan Sato te danken. Gewoon de meest geschikte regisseur voor een echte blockbuster. Toch slaagt ook hij er niet in om van deze film een echt aangenaam schouwspel te maken, daarvoor is het gewoon nog steeds te traag en te knullig.

Dat ligt dan vooral aan de Death Note franchise zelf. Heb het nooit echt geweldig gevonden, het moet ook allemaal erg episch en complex zijn, maar de lore achter de serie is vooral verwarrend en onzinnig. Allicht is het wat leuker voor mensen die echt wat met de reeks hebben, maar vond de twists vaak vergezocht en weinig indrukwekkend.

Verder duurt ook deze film weer wat te lang en is het vooral te traag. Wat meer actie of horror zou de film goed gedaan hebben, maar de interesses van deze serie liggen duidelijk ergens anders. Het is door de jaren allemaal net wat beter geworden, maar aan dit tempo moeten ze nog 10 films maken vooraleer het echt wat wordt.

2.5*

Ook weer matig.

Ik heb niet zoveel met de hele Death Note franchise. Op zich is het idee wel leuk, maar men probeert iets veel te serieus te maken van een verhaaltje dat in essentie best vergezocht is. Hoet boekje is dan één ding, maar al die regeltjes erbij maken het alleen maar erger.

Daar probeert men dan een aantal twistjes uit te puren, maar die weten nooit te overtuigen. Nogal voorspelbaar. Verder mist de film toch ook een regisseur die er echt wat van wil maken. Kaneko lijkt zich wat te braaf aan het verhaaltje te houden, het is allemaal zeer functioneel en verhalend.

CG blijft ook een minpunt, de shinugami zien er echt onnozel uit. En alles bij elkaar opgeteld valt die 2+ uur speelduur ook niet echt te verantwoorden. Het is misschien net iets vlotter dan de andere delen die ik gezien heb, maar goed vind ik het nog steeds niet. Misschien toch Sato's nog versie maar een keer proberen, dat is een regisseur die met dit soort materiaal wél uit de voeten zou moeten kunnen.

2.0*

Vaag. En sick.

Tja, het blijft inderdaad een genre apart. Tsukamoto heeft met Tetsuo toch echt een benchmark neergezet maar het moet gezegd dat Izumiya al een meer als verdienstelijke poging deed.

Beetje jammer dat mijn versie nogal bootleggy was. Duidelijk vhs kwaliteit, alle onscreen tekst (en dat is nogal wat) niet ondertitelt. Niet dat het echt zo belangrijk is, al leidt het visuele er toch wel wat onder. Veel keuze zal er alleen niet zijn, niet echt een film die zomaar even op DVD verschijnt.

Film zweeft een beetje tussen cool en kitsch. De muziek is soms echt niet te pruimen, ook visueel is het soms karig. Vijf minuten later klinken dan weer gave drones en is het visueel gestoord. Echt "mooi" is het niet, wel indrukwekkend. Op het einde weet je amper nog wat je kijkt maar cool is het wel. Verhaal is typische vage cyberpunk zooi, gaaf dus, maar ook aardig onvolgbaar en niet serieus te nemen.

Gaaf opstapje dus, fans van het genre kunnen best een poging wagen, de film is alleen net iets te crude om met de groten mee te kunnen. Hopelijk ooit eens een betere versie te pakken krijgen.

3.0* zijn inderdaad wel goed.