Meningen

Aardig wat beter dan Polanski's vorige film. Niet echt typisch Polanski (al heeft hij eerder een film grotendeels in een ruimte gemaakt, Death and the Maiden). Meer in de traditie van Who's Afraid of Virginia Woolf?, zonder overigens zo goed te zijn.

Vier zelfvoldane mensen die hun waardigheid in de hitte van de strijd en na wat glazen whisky volkomen kwijtraken. Tikje karikaturaal (maar niet storend) ,maar best relevant in waar het allemaal de draak mee steekt. Kort genoeg om de spanningsboog vol te houden ook en vaak erg grappig. En het einde lijkt me een toevoeging van Polanski zelf en is zeer sterk, vooral hoe de kinderen al lang ver voorbij de ruzie zijn.

Lijkt me trouwens heerlijk om te maken als acteur zijnde. Lekker spelen in een relatief eenvoudige shoot zonder al te veel gedoe en je hebt ook eens met Polanski gewerkt.

3.5*

De beste Almodovar die ik 15 jaar ofzo zag. Toegegeven, ik zag er de afgelopen 15 jaar ook niet zoveel. Midden jaren '00 zag ik er veel op een rij, met het tamelijk vervelende Volver had ik het helemaal met 'm gehad. Pas geleden begon ik weer met zijn films. Ik zag Matador en La Ley del Deseo, allebei nogal net niet en bij die laatste verklaarde ik dat Almodovars drama moet werken of hij flink over de top moet gaan. En prompt zie ik een film waarbij er wel het een en ander op het drama valt af te dingen en die ook niet over de top gaat, maar die wel volkomen werkt voor me. Sterker nog. Dit is een van zijn beste films die ik zag.

Allereerst oogt de film beter dan ooit. Het drama is aan de oppervlakte een verhaal vol twistjes en een toevalligheidje te veel, maar daaronder schuilt een behoorlijk boeiende en zeker niet oppervlakkige film die vooral over schuld gaat en die meerdere keren zeer overtuigend de sympathie weet te verleggen en qua verteltrant slim en knap leent van melodrama's uit het studiotijdperk. Almodovar stopt er genoeg beetjes kitsch in om zichzelf te blijven. Ben nogal verrast. Het blijkt dat ik niet uitgekeken was op Almodovar, hij blijkt gewoon wisselvalliger dan ik dacht en zag de verkeerde films. Nu weer eens tegen een echt goede aangelopen.

Erg, erg toffe film. De film is technisch niet altijd geweldig en ook niet alle acteurs zijn even goed, maar wat zitten er in deze film veel toffe ideeën en fascinerende scenes en mooi suggestieve griezelscenes.

Alleen al zoiets simpels als het idee dat het meisje een organist is en de soundtrack laten bestaan uit allerlei variaties op dat orgelgeluid is erg effectief. Het is doodzonde dat Harvey nooit meer een film maakte hierna, want als hij zoiets fijns als dit maakte voor een kruimelbudget, wat had hij dan met iets meer gekund?

4.0*

Carol is Haynes in zijn klassieke modus. Meer Far from Heaven dan I'm Not There zeg maar, maar dan zonder de Sirk-hommage. Carol is vooral ontzettend elegant en smaakvol geschoten. Met fraaie muziek en rijk aan details en een mooi, wat herfstig kleurenpalet.

Ongetwijfeld zal Blanchets meer extraverte rol de meeste aandacht krijgen, maar de jury in Cannes koos terecht voor de nog betere Mara. Niet alleen om haar talent, maar ook om haar klassieke uitstraling een zeer goede casting. Haar rol is subtieler dan die van Blanchet, maar daarom misschien juist moeilijker. Het zou me niks verbazen als er oscarnominaties van komen voor beiden.

Een zuiver en uitermate stijlvol tragisch drama, zonder ironie of ander laagje. Een verboden liefde in een oordelende omgeving. Met een gewaagd, maar sterk einde dat niet iedereen zal waarderen omdat het veel aan de verbeelding overlaat.

Aanrader. 4.0*

Ik had een 3.5* staan, maar het was eigenlijk te lang geleden dat ik de film zag. Vandaag maar eens gecontroleerd of dat cijfer klopte. En of ik dit beter trok dan DePalma's Scarface.

De Palma trekt een trucendoos open. Dat begint al meteen bij de douchescene. En later op het bal gaat het helemaal loos. Tot splitscreen aan toe.

De film is nergens subtiel, balanceert op het randje van volledig over de top gaan, maar blijft toch heel erg effectief. De mengeling van een heel erg tragisch drama met horror werkt.

Ik was helemaal vergeten dat er na de prom-scene nog een stuk zat. Ik had in mijn hoofd zitten dat het daarmee zou eindigen. Ergens wel logisch dat er ook nog een confrontatie tussen de moeder en carrie komt, toch had mijn "versie" van het eind ook wel iets.

Ja, de film bleef overeind, maar echt heel diep onder de indruk was ik nou ook weer niet. Die 3.5* blijft staan. En ja, duidelijk liever Carrie dan Tony Montana.

Argento uit vorm. Dat ik niet lager ga is te danken aan drie scenes De eerste confrontatie van de hoofdpersoon met de moordenaar en Remo die zijn dood tegemoet gaat en de Engelse agent die op zoek gaat. Daar zijn sporen van ambitie te vinden. Opvallend genoeg scenes waarin hoofdfiguren alleen zijn. Die zitten ook wel in het gevoel dat Argento voor muziek heeft (al is dit deels erg de 2004-versie en 2004 is niet de beste tijd in de popgeschiedenis). Maar de film is vaak ook helemaal de weg kwijt. Met kreupele dialoog, een ongeloofwaardig plot en vlakke visuals die niet de compensatie bieden die betere Argento's wel hebben. Dit oogt inderdaad te vaak als Flikken Maastricht. Met in de drie genoemde scenes een opflakkering.

De film doet trouwens ouder aan dan hij is in zijn naïeve benadering van internet. Lijkt meer 1994 dan 2004.

Goede film over een gezin dat uit elkaar valt door desinteresse. En een Oma die het allemaal gadeslaat. Knappe film omdat het allemaal uitemate geloofwaardig en universeel aanvoelt. En de film, bijvoorbeeld in de radiouitzendingen over bijgeloof waaraan de oma verslaafd is, ook met frisse humor en menselijkheid gebracht wordt. Niemand is bovendien onschuldig, alleen de oma, die keek toe.

3.5*

Ik vond het, net zoals het eerder genoemde Last House on the Left, nogal matig. Stukken minder goed ook dan Deodato's eigen Cannibal Holocaust. Waar de morele vraag daar interessant is is hier de plottwist iets dat te laat komt en teveel aan de film hangt. Wat daarvoor zit is me te veel standaard exploitatie en te weinig uitdagend. Zeker 15 minuten te lang ook.

2.0*

Raar kun je dingen in je hoofd hebben. Vroeger, toen ik nog veel minder van films wist associeerde ik Gone With The Wind en Casablanca altijd met elkaar. twee oude romantische klassiekers. De eerste zag ik kort geleden voor het eerst en de tweede zojuist waar Gone With the Wind een beetje een flauwe soap is, vond Casablanca een intelligente, fraaie en goed gemaakte film. Vol met heerlijke details, spitse dialogen, een levendige sfeer. Goede muziek, geweldige rollen en mooie karakters tot in de kleinste bijrol aan toe. Het gekke is dat als je dan die kleine docu op DVD ziet, je zowat de indruk krijgt dat het bijna per ongeluk zo goed afliep met deze film.

4.0*

Zeker niet Fellini's beste film. Probleem is vooral dat het verhaal een de film in de wegzit. Eigenlijk wil Fellini zich vooral uitleven in decors, maar hoe moet nog hier en daar een verhaal kwijt. Een donkere visie op de man zo'n beetje. Wie zien het verval van een man die zijn identiteit leek te ontlenen aan hetgeen vervalt als je ouder wordt.

Ik ben het grotendeels eens met gimli op de vorige pagina. Deze film blijft voor Fellini begrippen opmerkelijk vlak en repeterend. Ondanks de groteske en flamboyante kostuums en decors spring Fellini nooit echt uit de band en intrigeert de film me niet zoals andere Fellini's. Desondanks het kijken best waard, maar zeker geen Fellini voor beginners. ik ben blij dat ik 'm pas als tiende Fellini zag.

3.0*

Tegenvaller van jewelste.

Je hebt chicklit, een algemeen geaccepteerde term voor moderne,hippe, makkelijk weglezende jonge vrouwenlectuur. Cashback is een soort ladlit.

Plat en puberaal verbonden met een hoop pogingen tot iets meer diepte, maar dan worden het vaak tegeltjeswijsheden. Veel lelijke kitchslomo's. Enkele mooie scenes (in de supermarkt), een aardig, maar niet al te origineel ideetje (de de tijdstilzetscenes), maar dat krijgen we vervolgens veertien keer en hangt ook maar zo'n beetje aan het plot. Ook lang niet een film gezien met zo'n beroerd gebruik van muziek. Scenes worden dichtgesmeerd met clichémuziek en soms worden fragmenten van pophits ingezet op een knullige manier (op een gegeven moment komt zelfs een flard Bryan Adams voorbij, kom op). Om vervolgens te eindigen dat met de letterlijk uitgesproken conclusie dat geluk in een moment dat je zo mist zit, ook bepaald geen openbaring.

Vreselijke film.

1.0*

Er was eens een producent die dacht de jackpot te winnen. Voor de eerste bondfilm had hij voor een nog bescheiden bedrag de rechten gekocht voor de verfilming van Casino Royale. Twee jaar later begint de Bond-reeks en is een instant succes. Onze producent moet dan iets met zijn rechten, misschien zit hij wel op een goudmijn. De producent gaat op een gegeven moment zelfs in onderhandeling met de producenten van de Bond-reeks om zijn rechten binnen de serie te verfilmen. Dat leidt tot niks. De producent denkt dat hij qua production value niet tegen ze op kan en besluit daarom maar een parodie op James Bond te maken. Het resultaat is tot de nok toe gevuld met bekende acteurs. Van Orson Welles tot Woody Allen. De shoot is een behoorlijke ramp en er zijn uiteindelijk zelfs vier regisseurs bij betrokken.

De film heeft wel wat issues. Het verhaal vertoont weinig samenhang en is vooral een aaneenschakeling van sketches met soms een losse band tot de vorige sketch. Het verhaal is daardoor haast niet te volgen. De film is ook niet erg grappig hoewel er vele pogingen worden gedaan. Op scriptniveau is het best een ramp. Wat de film nog wel kijkbaar maakt is de optocht aan bekende gezichten, de soms lekker dik aangezette sixties vormgeving. en de easy listening muziek van Burt Bacharach en de film heeft met The Look of Love van Dusty Springfield een titelsong die bijna alle officiele Bond titelsongs overtreft.

Een van de regisseurs van John Huston en ik ben nog steeds films van hem aan het kijken en in dat kader zag ik dit. Ik heb al eerder gemerkt dat hij niet altijd goed uit de voeten kan met volbloed komedie. Beat the Devil werkt ook voor geen meter. Het is niet zo duidelijk welke delen van de film hij heeft gemaakt en of hij ook schuldig is aan deze mislukking, maar het viel me wel op.

Onevenwichtig. Van het begin was mij de bedoeling duidelijk, maar het statement had veel korter en krachtiger gekund. Het stuk op het eiland had vooral wat dieper gekund. Grote misser vond ik dat je niet kon zien hoe Hanks op het schip belandde, enorm veel mogelijkheden om iets met die situatie te doen. Het einde had een aantal bijzonder fraaie momenten. De verhaallijn van het weerzien van zijn vrouw vond ik het sterkst van heel de film.

3.0*

Ik zag eerder twee films van Bize op DVD die allebei niet echt werkten voor me. Daarom was dit best een verrassing want veel beter, Hangt een beetje tussen 3.5 en 4.0 maar ik rond naar boven af. Zoals in de eerdere films werkt Bize vaak met een kleine cast op een klein oppervlak en in real time. In dit geval ook nog eens in een take. De film start wanneer de ouders hun zoon kwijt zijn. Ze gaan hem zoeken en we maken in die hele hoge emotie ook de demasque van hun huwelijk mee. De gelijkwaardige relatie, het perfecte gezin. Het blijkt een illusie. Een die alleen boven water kwam in die extreme emotie. Het einde scheert langs een rand waar de film bijna vanaf valt (de eindmonoloog van de moeder maar de film blijft overeind. Erg goed.

Franco's tweede film moest weer anders, want zijn vorige was ondanks het exploitatiegehalte geen succes geweest. Deze film is in die zin braver. Geen topless scenes en dames in ketenen meer. Het budget is overduidelijk nog verder teruggeschroefd en dat is te merken. De eerste zes minuten van de film zijn opgebouwd uit hergebruikte scenes uit The Brides of Fu Manchu gecombineerd met scenes uit de zwartwitfilm A Night to Remember. Ook de scene waarin de de dam doorbreekt heeft duidelijk een andere oorsprong. Na onder meer Hong Kong en Mexico zijn we nu in Istanbul beland. En de cultuur aldaar wordt (inclusief Islam) als een zeer exotische curiositeit beschouwd. God zij dank wil Fu Manchu weer gewoon de wereldheerschappij en niet wraak nemen op zijn vijanden..

Franco is nog steeds niet in staat om een coherent verhaal te vertellen. Maar wat wel leuk is, is de volkomen over de top LSD-belichting in het kasteel. Het lijkt erop dat het antwoord van Franco op de vraag welke kleur licht hij wilde Ja was ofzo. Traditioneel wordt het einde afgeraffeld en deze Nayland Smith is totaal kleurloos.

De producent Harry Allen Towers schijnt na het zien van deze film tegen Franco te hebben gezegd "Gefeliciteerd, Jouw is iets gelukt wat Nayland Smith nooit voor elkaar kreeg. Je hebt Fu Manchu vermoord". Deze film was zelfs met lage budget nog een flop en Towers (en Lee) zouden nooit meer een Fu Manchu film maken.

Al met al was dit een onsamenhangende puinhoop met maffe belichting.

De hele reeks laat min of meer de ontwikkelingen zien in de tweede helft van de jaren '60. Beginnen met jongensboeken en eindigen met psychedelica en exploitatie. Ik had geen meesterwerken verwacht en dat waren het dus zeker niet maar als tijdscapsule wel interessant.

Niet erg Depalma achtig, deze verfilming van een nogal omstreden ware gebeurtenis waar een jonge soldaat in Vietnam medesoldaten aangaf die nogal een nare misdaad pleegden. Behoorlijk sterke film, maar op twee vlakken laat de film steken vallen. Het eerste is dat de film nauwelijks een poging doet om na te gaan waarom mensen zo ver gaan in oorlog. De daders lijken vooral boos omdat ze niet naar de hoeren mochten, maar dat is nauwelijks een verklaring voor dat soort daden. Nou is DePalma ook niet de aangewezen regisseur om zoiets psychologisch te kunnen duiden. Tweede issue dat ik met de film heb is dat hij wel erg zijn best doet om het Amerikaanse leger niet te veel voor het hoofd te stoten. De daden worden neergezet alsof ze gepleegd zijn door bad apples, maar wat de film weglaat en wel echt was is dat de daders uiteindelijk lagere straffen kregen dan in de film zit al na vier jaar buiten stonden. Het is tamelijk onbegrijpelijk dat de film dat weglaat en eigenlijk ook best fout.

Maakt me nieuwsgierig naar een veel eerdere en veel controversiëlere en minder nette verfilming van hetzelfde verhaal: O.K. (Film, 1970)

Vond in tegenstelling tot velen hier Morricones muziek niet erg goed, maar vooral niet goed gebruikt.

Fraai drama. Boordevol oneliners. Eerste helft was vooral amusant, daarna werd het een schitterende confrontatie tussen de hoofdrolspelers. Uitzonderlijk goed geschreven.

Op "sisterwoman" na (dat bleef alleen maar een vervelend mens) werden alle karakters uitgewerkt en waren ze mensen van vlees en bloed. Geen van allen puur sympathiek en geen van allen volledig onsympathiek. Echt dus.

Het einde had wat mij betreft iets bedachtzamer en iets minder happy gekund.

Een ruime 4.0*

(Paul Newman was vroeger een mooie man!)

Een niet bijster interessante filmmaker die een buitengewoon interessante hoofdpersoon tegenkomt leidt tot een goed te kijken documentaire, maar echt geweldig was het zeker niet. De film laat geweldig veel potentie liggen en dat is gewoon jammer.

3.0*

Bijlange na niet zo goed als Letter from an Unknown Woman, maar verre van vervelend. Vermakelijk verhaaltje, leuk verfilmd, fijne acteurs.

Een kleine 3.5*

Een stuk beter dan het nogal pathetische, overschatte The Whale, maar tegelijkertijd is ook hier weinig van Aranofsky's oude stijlmiddelen te zien. Eigenlijk haast niets zelfs. Dit is een erg goed gemaakte misdaadfilm met een hoog tempo en een lichte toon. Butler is fijn en blijkt als acteur de film prima te kunnen dragen en de vele bijfiguren zijn leuke bijna karikaturen die net menselijk genoeg zijn.. De film krijgt duidelijk een lift door de sterke acteurs en de dynamische regie en had met dit script in andere handen makkelijk een rommeltje kunnen worden.,

Ik ook. Want van Costa zag ik alleen zijn afwijkende debuut. En ik vond dit, na een mooi begin, best taai en had moeite om in de film te komen. Zo'n beetje bij de liftscene vielen voor mij veel puzzelstukjes meer op zijn plek en vond ik het een flink stuk interessanter worden, maar dit is zo'n film waarvan mijn mening grondig zou kunnen wijzigen als ik 'm bij herziening beter kan plaatsen.

Voorlopig 3.0*

Minimalistische horror. Bepaald niet perfect. De sfeer is wat geforceerd en het minimale plot boeit niet enorm. Maar de filmmaker heeft talent en doet best wel wat met minimale middelen. Het soort genrefilm waar we ook wat meer van zouden moeten hebben in Nederland.

Niet erg origineel, want er zitten nogal wat echo's van andere coming of age-films en boeken in deze film. Maar toch bij vlagen erg goed gedaan. Het rustige camerawerk, de vrij subtiele schets van de onderlinge relaties (met name die tussen Celia en haar ouders en bijvoorbeeld tussen de moeder en buurvrouw) en de integratie van de (zeer beperkte) horrorelementen zijn sterk. Gaat een ietsje te lang door en was sterker geweest zonder de laatste twee suggestieve scenes.

Is destijds in de VS en de UK gepromoot als evil-kid-horrorfilm, in de VS zelfs onder de naam Celia: Child of Rage. Volslagen belachelijk.

Ontroerende en tegelijk uitdagende film. Erg boeiend. Raar dat Birkin als regisseur niet meer erkenning heeft gekregen.

4.0*

Ik moest (net als Menni) ook denken aan Il Ladro di Bambini. Deze film is duidelijk minder subtiel, minder goed en moet het meer van de humor hebben. Verre van briljant, maar de manier van filmen en de couleur locale trekken dit tot boven het gemiddelde.

3.0*

Een flink stuk beter dan Konkurs en familie van latere favorieten van me. Films als Temporada de Patos, Police Adj, Kes, Winter Vacation en En Kärlekshistoria zijn geen van allen heel ver weg, maar allemaal zijn die films ook weer heel anders. Black Peteris een observerende coming of age film met glimlachhumor en non-professionele acteurs. Peter is een doorsnee tiener. Hij heeft zijn eerste baantje, een eerste vriendinnetje, hij gaat uit, maar niet op een hippe plek. Peter is zestien en weet niets van het leven en wat hij ermee moet tot ergernis van zijn vader en baas, Zijn eerste baantje is een soort bewaker in een supermarkt die moet voorkomen dat er gestolen wordt. Zeer geschikt voor een jochie dat zich geen houding weet te geven. Not. Zeer fijne film die heel erg in mijn smaak valt.

Boeiende film. Zeer interessante structuur. Het verhaal wordt verteld als een a-chronologische serie herinneringen aan de afgelopen maanden van Rosario terwijl hij in de metro zit. Vaak lopen de realiteit en de herinnering visueel mooi in elkaar over. Omdat je langzaam maar zeker gaat voelen waar de film heen wil wordt er een behoorlijke spanning opgebouwd. Ik zat op het laatst met ingehouden adem te kijken. Fraaie eindscene. Schrikbarend genoeg gebaseerd op een waargebeurd gegeven.

Hoewel geen perfecte film, oneindig veel interessanter dan The Sky is Falling van dezelfde regisseurstweeling.

4.0*

De zwanenzang van Bunuel is zowaar een boekverfilming over de liefde van een oudere man (Fernando Rey natuurlijk, wie anders?) voor een jonge vrouw. Belangrijk is dat we het verhaal uit de mond van de man horen, daardoor is zijn lezing gekleurd natuurlijk. De film heeft meer een klassiek plot dan meestal bij late Bunuels. Toch speelt hij met van alles en nog wat. Conchita wordt gespeeld door twee actrices. Er gebeuren dingen in de film die vervolgens bijna genegeerd worden (een serie linkse aanslagen bijvoorbeeld). Waardige afsluiter van een filmografie vol twists en turns en ook de laatste die in Kino te zien was. Ik heb nu nog een zestal thuis te kijken.

Grappig eigenlijk, dat een van de mooiste scenes uit deze film de scene na het overlijden van de Opa, met de getekende boekjes is. Terwijl de film bol staat van de fraaie bizarre en ongrijpbare scenes vind ik een relatief gewone intieme familiescene het mooist. Al bedank ik me terwijl ik dit typ alweer een stuk of vier andere scenes die misschien wel net zo mooi waren.

Best veel hiervan verwacht en de film heeft het waargemaakt. Heerlijk gezapig lievig sfeertje. Prachtig getimede scenes vol met subtiele glimlachjes. Afgewisseld met meer absurdistische direct grappige en ontroerende lieve scenes. Vaak ongrijpbaar, soms onbegrijpelijk, maar dat doet er niet toe. Vanwege de sfeer, vanwege de originaliteit en vanwege een liefdevolle benadering.

Heerlijke film. Eentje om elke zomer te zien.

4.0*

Wat me vooral verbaasde is hoeveel mensen Petain en vooral ook die schoft van een Laval nog aan het verdedigen waren. hun gedrag is met de beste wil van de wereld niet goed te praten en heeft vele mensenlevens gekost. Zoals in het begin is aangegeven was deze documentaire zo schokkend voor Frankrijk dat hij pas in 1981 op TV kwam. Het maakte gehakt van het beeld dat de Fransen hadden van zichzelf als een natie van verzetshelden. Dat waren ze niet, evenmin als Nederland trouwens. Frankrijk was vooral het land waar de wettige regering de Duitsers heel erg van dienst was en racistische wetten invoerden die verder gingen dan die van Duitsland. Dr film gaat zeker niet alleen en puur over Clermont-Ferrand. maar ook vaak over het Vichy-regime en over het verzet tot in Engeland aan toe. Uit die eindeloze reeks getuigenissen maken er een paar indruk. Een Britse homoseksuele man die aangeeft dat een van de belangrijkste redenen om geheim agent in Frankrijk te worden was om voor zichzelf te bewijzen dat hij er moedig genoeg voor was bijvoorbeeld (hij gaf ook aan dat het Franse verzet vooral uit arbeiders bestond, met name van de spoorwegen en dat naar mate mensen meer te verliezen hadden er veel minder verzet was). Of een aristocratische ex-fascist die bepaald meer zelfkennis heeft dan veel anderen en nu zegt bang te zijn voor al te gelijkhebberige ideologieën.

Naast de interviews (en in tegenstelling tot in een vergelijkbare film als Shoah) kiest Ophuls ook voor veel archiefbeeld. Shoah schudde me nog iets harder door elkaar maar ook dit is een belangrijke documentaire die er in slaagt een enorme gebeurtenis te verkleinen tot enigszins overzichtelijke proporties en tegelijk van heel veel kanten te bekijken.

Het is aan te raden om voordat je deze docu kijkt iets te weten over Frankrijk. Weten wie Petain, Laval, De Gaulle of Giscard d'Estaing waren is geen overbodige luxe.